I SA/Po 607/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Akcyjna w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. W dniu [...] czerwca 2019 r. [...] S.A. w [...] wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...], odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Powyższa skarga została wywiedziona na tle stanu faktycznego sprawy, w której Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w [...] prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec spółki [...], na podstawie tytułów wykonawczych: z [...] stycznia 2018 r. nr [...], wystawionego przez Prezydenta Miasta [...], obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie należności głównej [...] zł oraz z [...] lutego 2018 r. nr [...], wystawionego przez Prezydenta Miasta [...], obejmującego zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie należności głównej [...] zł. Zawiadomieniem z [...] lutego 2018 r., wystawionym na podstawie pierwszego z ww. tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny zajął wierzytelności skarżącej z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. Ww. zawiadomienie wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostało doręczone skarżącej [...] lutego 2018 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności [...] lutego 2018 r. Kolejnego zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] S.A. organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniem z [...] lutego 2018 r., w oparciu o drugi z ww. tytułów wykonawczych. Powyższe zawiadomienie zostało doręczone spółce w dniu [...] lutego 2018 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego, zaś dłużnikowi zajętej wierzytelności [...] lutego 2018 r. Następnie organ egzekucyjny skierował do [...] S.A. zawiadomienie z [...] lutego 2019 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, dotyczące obu ww. tytułów wykonawczych. Zawiadomienie to spółka odebrała [...] lutego 2019 r., a [...] [...] lutego 2019 r., informując organ egzekucyjny, że nie prowadzi rachunków bankowych dla skarżącej. W złożonej [...] lutego 2019 r. skardze na czynność egzekucyjną dokonaną [...] lutego 2019 r. skarżąca zawarła m. in. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wniesione podanie zaskarżonej czynności zarzuciła naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 i 6 oraz art. 59 § 1 pkt 2 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r. poz. 1314 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia [...] stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), polegające na ich niezastosowaniu i dokonaniu czynności egzekucyjnej w momencie, gdy postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone z uwagi na nieistnienie obowiązku i niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Ponadto spółka podniosła, że w tytułach wykonawczych została błędnie podana jako zobowiązana. W opinii skarżącej, nie jest ona zobowiązana do zapłaty podatku od nieruchomości, ponieważ - chociaż jest właścicielem nieruchomości - to nie była ich posiadaczem samoistnym. Zdaniem spółki, podatek od nieruchomości, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., ciąży na posiadaczu samoistnym nieruchomości. Natomiast spółka nie miała dostępu do nieruchomości, które były w posiadaniu samoistnym innego podmiotu, nie można zatem "zastępczo" obciążać jej należnością objętą ww. tytułem wykonawczym. Organ egzekucyjny, postanowieniem z [...] marca 2019 r., odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych. Podejmując powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne podlega umorzeniu tylko z przyczyn wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a., nie pozostawiając do uznania organu egzekucyjnego, czy w danym przypadku umorzyć postępowanie. Umorzenie może nastąpić w każdym stadium postępowania. Odwołując się do treści ww. przepisu, organ zaznaczył, że sporne postępowanie egzekucyjne prowadzone jest zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a należności objęte ww. tytułami wykonawczymi są wymagalne, nie zostały umorzone i nie wygasły z innego powodu. Zaznaczył, że podstawą wystawienia przez Prezydenta Miasta [...] tytułu wykonawczego była złożona przez spółkę deklaracja w zakresie podatku od nieruchomości za 2017 r. Ponadto, spółka pismem z [...] marca 2017 r. złożyła do Prezydenta Miasta [...] załączniki [...] do deklaracji złożonych w dniu [...] lutego 2017 r., tj. dane o posiadanych nieruchomościach. W dokumentach tych widnieje nazwa podmiotu je składającego - spółka [...]. Odnosząc się do tytułu wykonawczego z [...] lutego 2018 r. organ egzekucyjny wskazał, że wierzyciel wydał [...] września 2017 r. decyzję w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r., z której wynika, że podstawą powstania obowiązku podatkowego był akt notarialny, na mocy którego spółka stała się właścicielem działek położonych w obrębie miasta [...] Nadto, dokonując wstępnej weryfikacji przesłanych do realizacji przez wierzyciela tytułów wykonawczych, organ ustalił, że spełniają one przesłanki dopuszczalności, w tym także w zakresie doręczenia upomnienia, które zostały doręczone zobowiązanej w dniu [...] stycznia 2018 r. i [...] stycznia 2018 r. Ponieważ skarżąca nie uiściła dobrowolnie należności z tytułu nieopłaconych podatków od nieruchomości, pomimo odebrania upomnień, wierzyciele mieli prawny obowiązek podejmowania kolejnych czynności zmierzających do wymuszenia wykonania istniejących zaległości. Wystawili ww. tytuły wykonawcze, skierowali je celem realizacji do organu egzekucyjnego. Wierzyciele nie poinformowali organu egzekucyjnego, że zachodzi którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a., skutkującą umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Organ podkreślił, że przyjmując tytuły wykonawcze do egzekucji, stosownie do treści art. 29 § 1 u.p.e.a., zbadał z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Natomiast nie był uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tymi tytułami. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zarzuciła organowi egzekucyjnemu bezpodstawną odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] maja 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu egzekucyjnego. Oceniając wystąpienie przesłanek, obligujących organ egzekucyjny do umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zaznaczył że ww. tytuły wykonawcze obejmują istniejące zobowiązanie spółki, co potwierdza złożona deklaracja oraz decyzja z [...] września 2017 r. Ponadto w związku z zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w [...] S.A., o którym zobowiązany został zawiadomiony, nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia, zgodnie z art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), wobec czego dochodzone należności nie uległy przedawnieniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., organ nadzoru podkreślił, że skarżąca nie sprecyzowała argumentów dotyczących tej przesłanki. Stwierdził jednak, że Naczelnik dokonując wstępnej weryfikacji przesłanych do realizacji tytułów wykonawczych prawidłowo uznał, iż spełniają one przesłanki dopuszczalności. W dalszej części uzasadnienia powielił argumentację organu pierwszej instancji. W skardze na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie oraz uchylenie postanowienia go poprzedzającego, umorzenie postępowania egzekucyjnego i zasądzenie kosztów procesowych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy przez naruszenie: 1. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") przez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia organu egzekucyjnego; 2. art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., polegające na ich niezastosowaniu, nieumorzeniu postępowania i dokonaniu czynności egzekucyjnej, w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone z uwagi na fakt, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości w stosunku do spółki nie istniało, zaś postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w stosunku do niewłaściwego podmiotu. Skarżąca zaznaczyła, że wielokrotnie podnosiła, iż w okresie opodatkowania była właścicielem nieruchomości, ale faktycznie posiadaczem samoistnym był inny podmiot - [...] S.A. Jeżeli faktycznie nieruchomością władał inny podmiot niż właściciel, to organ egzekucyjny powinien uwzględnić argumenty spółki i w efekcie umorzyć postępowanie egzekucyjne. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l., bowiem nieruchomością władał faktycznie posiadacz samoistny (podmiot inny niż właściciel), który powinien być uznany za podatnika podatku od nieruchomości. Powyższe naruszenie doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia organu egzekucyjnego, co z kolei stanowiło naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. oraz art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. Skarżąca stwierdziła, że w sprawie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ nie była ona podatnikiem podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy wobec spółki nigdy nie istniał, postępowanie egzekucyjne jest obarczone błędem co do osoby zobowiązanego i tym samym prowadzenie egzekucji wobec spółki jest niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie organu nadzoru, którym utrzymano w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, odmawiające umorzenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego. Na wstępie poniższych rozważań należy zaznaczyć, że żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego zostało zawarte w złożonej skardze na czynność egzekucyjną zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego oraz poparte argumentacją o bezprawności dokonania tej czynności egzekucyjnej oraz wskazaniem podstawy prawnej z art. 59 § 1 pkt 2 i 7 u.p.e.a. Natomiast w skardze na postanowienie organu nadzoru, jako naruszony, spółka podała również art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Należy też dodać, że wyrokiem z [...] listopada 2019 r., wydanym w sprawie I SA/Po [...], tut. Sąd oddalił skargę spółki na ww. czynność egzekucyjną. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego polega na zakończeniu postępowania bez doprowadzenia do wykonania egzekwowanego obowiązku z powodu wystąpienia przeszkód uniemożliwiających lub powodujących niecelowość dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może być obligatoryjne lub fakultatywne. W pierwszym przypadku musi się ziścić którakolwiek z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Podkreślić przy tym należy, że wystąpienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a. obliguje organ egzekucyjny do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania. Organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest zatem zobowiązany umorzyć to postępowanie z urzędu, gdy w jakikolwiek sposób uzyska informacje o przyczynach uzasadniających umorzenie, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Przesłanki do fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały natomiast określone w art. 59 § 2 u.p.e.a. W myśl tego przepisu postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Wskazany w zawartym w skardze na czynność egzekucyjną żądaniu umorzenia postępowania egzekucyjnego art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. mówi, że postępowanie umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Żadna z tych okoliczności nie zaistniała w kontrolowanej sprawie. Z danych zawartych w Ewidencji gruntów i budynków oraz zapisów w księgach wieczystych wynika, że skarżąca w okresie od [...] października 2014 r. do [...] lutego 2018 r. była użytkownikiem wieczystym nieruchomości na terenie Gminy Miasta [...]. W złożonej deklaracji wykazała ww. nieruchomości jako przedmiot opodatkowania w 2017 r. Ponadto przedłożyła załączniki [...] do deklaracji, w których widnieje jako podmiot składający dokumenty. Natomiast odnośnie nieruchomości w obrębie miasta [...] decyzją z [...] września 2017 r. Prezydent Miasta [...] określił spółce wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2014. Podstawą powstania obowiązku podatkowego był akt notarialny z [...] października 2014 r., na mocy którego spółka stała się właścicielem ww. nieruchomości. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2017 r. Należy zgodzić się z organami, że wobec nieuregulowania przez skarżąca należności, wierzyciele mieli prawny obowiązek dochodzenia należnego im podatku. Słusznie też zauważyły one, że żaden z wierzycieli nie wystąpił z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Tym samym za trafne należy uznać przyjęcie przez organy, że obowiązki objęte ww. tytułami wykonawczymi obejmują istniejące zobowiązania spółki, są wymagalne, nie zostały umorzone, nie wygasły też z innego powodu. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. nie znajduje uzasadnienia. Podniesiona dopiero na etapie skargi do Sądu przesłanka wynikająca z art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a., tj. błąd co do osoby zobowiązanej lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązaną, również nie występuje. Dane spółki wskazane w tytułach wykonawczych zgadzają się z danymi podmiotu, wobec którego prowadzona jest egzekucja. Tym samym należy zgodzić się z organem nadzoru, że nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany, prawidłowo wskazany w tytule wykonawczym, kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia obowiązku. Odnośnie natomiast braku dostępu skarżącej do nieruchomości, które pozostają we władaniu posiadacza samoistnego należy wskazać, że spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na potwierdzenie wskazanych okoliczności, przy czym okoliczności, na które się powołuje powinny stanowić uzasadnienie do złożenia korekty deklaracji DN-1 na podatek od nieruchomości. Mając na uwadze, że spółka nie złożyła takiej korekty, pozostaje w świetle przepisów ustawy podatnikiem podatku od nieruchomości i jest zobowiązana do zapłaty kwoty objętej tytułem wykonawczym. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. stanowiący, że umarza się postępowanie egzekucyjne jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo że obowiązek taki ciążył na wierzycielu. W judykaturze zgodnie przyjmuje się, że egzekucja administracyjna jest dopuszczalna, gdy łącznie spełnione zostaną podmiotowe i przedmiotowe warunki jej prowadzenia. Do przesłanek podmiotowych zalicza się wszystkie wymogi związane z uczestnikami tego postępowania. Przez pojęcie przesłanek przedmiotowych rozumie się dopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej z uwagi na egzekwowany obowiązek, jego charakter prawny. W postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 in fine u.p.e.a.), a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma charakter formalny. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, o której mowa w omawianym przepisie, zachodzi w sytuacji wystąpienia okoliczności wykluczających możliwość prowadzenia egzekucji ze względów formalnych (podmiotowych lub przedmiotowych) a nie merytorycznych. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi mieć przy tym źródło w przepisach prawa, całkowicie wyłączających możliwość przymusowej realizacji danego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej (por. wyrok NSA z 28 lutego 2018 r., II FSK 512/16 - wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jako przykłady takich zarzutów w orzecznictwie wskazuje się na dopuszczalność egzekucji sądowej w stosunku do danego obowiązku, a tym samym niedopuszczalność egzekucji tego świadczenia w drodze egzekucji administracyjnej, wystawienie tytułu wykonawczego przez nieuprawniony podmiot czy też niemożność jej prowadzenia z uwagi na posiadany przez zobowiązanego immunitet. Niedopuszczalne jest również prowadzenie egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego, który nie odpowiada wymogom określonym w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. Natomiast zastosowanie niedopuszczalnego środka egzekucyjnego oznacza, że w postępowaniu egzekucyjnym zastosowano pozaprawny środek, czyli taki, którego nie przewidują przepisy u.p.e.a. lub np. zastosowano środek egzekucyjny określony w tej ustawie, ale w sytuacji, gdy jego zastosowanie nie było dopuszczalne. W opinii Sądu, w kontrolowanej sprawie organy obu instancji zasadnie uznały, że nie wystąpiły jakiekolwiek okoliczności skutkujące niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego. Zaskarżona przez spółkę czynność egzekucyjna okazała się dokonana prawidłowo. Do egzekucji zaległości podatkowych stosuje się egzekucję administracyjną, a w jej ramach zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Z obu objętych spornym postępowaniem egzekucyjnym tytułów wykonawczych wynika, że upomnienia, zawierające wezwanie do wykonania tego obowiązku, zostały skarżącej doręczone w dniach 2 stycznia i [...] stycznia 2018 r. Organy zasadnie też uznały, że tytuły wykonawcze, z których wynikają egzekwowane należności spełniają ustawowe wymogi zawarte w art. 27 § 1 i 2 u.p.e.a. Nie ma w sprawie wątpliwości kto jest wierzycielem, nie ma też wątpliwości w kwestii istnienia obowiązku podatkowego i zaległości podatkowej, w związku z istnieniem której wystawiono tytuły wykonawcze. Skarżąca, przez żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zawarte w skardze na czynność egzekucyjną, w istocie zmierza do tego, aby to organ egzekucyjny badał, czy obciąża ją obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Bezsporne w sprawie jest, co wynika z Ewidencji gruntów i budynków, zapisów w księgach wieczystych, decyzji Prezydenta Miasta [...], że skarżąca była użytkownikiem wieczystym położonych w [...] nieruchomości oraz właścicielem działek położnych w obradnie miasta [...]. Zatem, co do zasady, egzekucja administracyjna jest dopuszczalna, a organ egzekucyjny nie ma podstaw, aby na etapie tego postępowania podważać treść tytułu wykonawczego, przez badanie kwestii samoistnego posiadania nieruchomości przez inny podmiot. Kwestionowanie poprawności zadeklarowanego podatku może nastąpić bądź to w razie wszczęcia przez organ postępowania podatkowego w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, bądź też przez złożenie przez podatnika korekty deklaracji. W świetle przedstawionych powyżej uregulowań prawnych, odnoszonych do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, za uzasadnione należało uznać stanowisko organów, odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, zarzuty naruszenia art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. są niezasadne, bowiem nadal zmierzają do kwestionowania przez skarżącą zasadności obciążenia jej podatkiem od nieruchomości, do czego na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest uprawniona. W świetle okoliczności faktycznych ustalonych w kontrolowanej sprawie nie może być mowy o błędzie, co do osoby zobowiązanej, bądź niemożności prowadzenia wobec niej egzekucji w rozumieniu art. 59 § 1 ust. 4 u.p.e.a. Brak jest też jakichkolwiek przesłanek dla formułowania twierdzeń o niewymagalności, umorzeniu lub wygaśnięciu dochodzonego zobowiązania podatkowego. Wbrew twierdzeniom skargi nie zostały również naruszone przepisy art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a., gdyż postanowienie organu egzekucyjnego odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego, jak i utrzymujące je w mocy postanowienie organu nadzoru, odpowiadają prawu. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, które mogłyby lub miały istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Sąd skargę oddalił.