I SA/Ol 241/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Katarzyna Górska Protokolant referent Weronika Ćwiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia 17 lutego 2022r., nr 22/OR14/2022 w przedmiocie zmiany decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie w części dotyczącej premii zalesieniowej i wypłaty premii zalesieniowej na rok 2020 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Organu I instancji, 2) zasądza od Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie na rzecz skarżącego R. A. 697 ( sześćset dziewięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 17 lutego 2022 r., Dyrektor Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej Dyrektor ARiMR), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej zwanej: k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w G., (dalej Kierownik BP) z 10 września 2021 r. nr 0254-2021-002724 o zmianie decyzji o przyznaniu R. A. pomocy na zalesianie w części dotyczącej premii zalesieniowej i wypłaty premii zalesieniowej na rok 2020. Jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy, R. A. (dalej skarżący, beneficjent, strona) wniósł o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2008 do obszaru położonego w województwie [...], powiat [...], gmina [...], obręb [...], nr działek ewidencyjnych: [...] (dalej: [...]) do powierzchni 0,12 ha oraz [...] (dalej: [...]) do powierzchni 0,51 ha, łącznie 0,63 ha (poz. X i XI, str. 5/7 i 6/7 wniosku, spośród kart o nr 1 akt organu, w pliku kart oznaczonych nietrwale). Do wniosku dołączono kopię mapy ww. działek. Beneficjent zwrócił się do Kierownika BP z wnioskiem z 18 maja 2019 r. o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2019 (PROW 2007-2013) do obszaru zalesionego oznaczonego literami AA, na działkach nr [...]: 0,04 ha oraz nr [...]: 0,59 ha, łącznie 0,63 ha (str. 3.1/5 wniosku, k. 27 akt organu). Natomiast w raporcie z 16 kwietnia 2019 r. ARiMR podała powierzchnie działek przeznaczonych do zalesienia w granicach działki ewidencyjnej [...]: 0,12 ha oraz [...]: 0,51 ha, łącznie 0,63 ha. Powyższe podano w tabelach: I. Dane z wniosku (str. 3 raportu, k. 28) i poz. XIIa. Wyniki kontroli działek zalesionych schemat I, w części: Dane z wniosku (str. 4 raportu). Odnotowano zamknięcie raportu z kodem GR11, który oznacza wg opisu kodów ogólnych: nie podjęto próby z powodów niezależnych od rolnika, a wg kodów szczegółowych: wysokość siatki nie została dotrzymana (2 m) lub siatka nie jest metalowa. Wyjaśniono, że "pomiarowi podlegała jedynie działka ewidencyjna nr [...]" w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie z 19 października 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 559/17. Wskazanym wyrokiem WSA w Olsztynie uchylił decyzję Dyrektora ARiMR z 29 maja 2017 r. nr 144/OR14/2017 w przedmiocie zmiany decyzji o przyznaniu skarżącemu pomocy na zalesianie. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 czerwca 2018 r. sygn. akt I GSK 1735/18 oddalił skargę kasacyjną organu na powyższe orzeczenie (str. 2 i 7 raportu). Wnioskiem z 15 czerwca 2020 r. beneficjent zwrócił się do Kierownika BP o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2020 (PROW 2007-2013) do obszaru zalesionego oznaczonego literami ZA, o łącznej powierzchni 0,63 ha na działkach nr [...] - 0,04 ha oraz nr [...] - 0,59 ha (str. 3.1/6 wniosku, w pliku kart oznaczonym nietrwale nr 29 akt organu). Następnie 18 czerwca 2020 r. złożono zmianę do wniosku, jednak nie uległy zmianie deklarowane powierzchnie do obszaru zalesionego ZA (str. 3.1/6 wniosku, k. 30). Dołączono wydruk mapy działek ZA, nr mapy 16/19. Decyzją z 31 sierpnia 2020 r. nr 0254-2020-001376 Kierownik BP przyznał stronie premię zalesieniową w ramach działania: Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne objętego PROW 2007-2013 w wysokości 788,70 zł. Następnie ww. decyzją z 10 września 2021 r. zmienił wysokość premii zalesieniowej począwszy od 2020 r., przyznanej na podstawie decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie z 31 sierpnia 2020 r. oraz przyznał stronie premię zalesieniową w ramach działania Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne objętego PROW 2007-2013 w wysokości 796,50 zł za rok 2020. Kierownik BP powołał w sentencji art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2020 r. poz. 1371 ze zm.) i art. 104 k.p.a.. Organ w uzasadnieniu powołał § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 10 marca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2015 r., poz. 346), dalej rozporządzenie z 10 marca 2015 r.. Przedstawił wyliczenie, zgodnie z którym: - powierzchnia deklarowana wynosi 0,63 ha, - powierzchnia zalesienia kwalifikująca się zgodnie z ww. rozporządzeniem wynosi 0,51 ha, więc: 0,51 ha x 1190 zł/ha = 606,90 zł (w zmienionej decyzji było: 0,53 ha x 1190 zł/ha = 630,70 zł), - pozostała powierzchnia zalesienia niekwalifikująca się zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 ustawy z 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2018 r., poz. 1312 ze zm.), dalej u.p.s.w.b., wynosi: 0,12 ha x 1580 zł/ha = 189,60 zł (wcześniej: 0,10 ha x 1580 zł/ha = 158 zł). Razem premię zalesieniową Kierownik BP wyliczył następująco: 606,90 zł + 189,60 zł = 796,50 zł (wcześniej: 630,70 zł + 158 zł = 788,70 zł). W odwołaniu od tej decyzji beneficjent, reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zarzucił decyzji naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wyniki sprawy, tj.: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. z powodów wymienionych poniżej w petitum skargi do tut. Sądu, a także poprzez brak wyjaśnienia powołując się na określone przepisy, jak i zacytowanie tych przepisów, dlaczego mają one zastosowanie w przedmiotowej sprawie, 2. art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nieczytelny i uniemożliwiający jego zrozumienie. Dyrektor ARiMR w opisanej na wstępie decyzji z 17 lutego 2022 r. wyjaśnił, że obecnie organ I instancji ustalił nową kwotę w wysokości 796,50 zł, gdyż zgodnie z treścią § 2 ww. rozporządzenia Kierownik BP zmienia decyzję o przyznaniu tej pomocy w części dotyczącej premii zalesieniowej przez dokonanie zmiany wysokości tej premii przysługującej od roku, w którym rolnik, któremu ta pomoc została przyznana, spełnił warunki określone w art. 7 ust. 1 pkt 2 lub ust. 2 u.p.s.w.b. uwzględniając stawkę określoną w załączniku nr 4 do rozporządzenia zmienianego § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z załącznikiem nr 4 do rozporządzenia premia zalesieniowa w przypadku gruntów kwalifikujących się na podstawie art. 32 ust. 2 lit. b ppkt ii rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 do jednolitej płatności obszarowej w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wyniosła 1190 zł. Natomiast we wniosku zadeklarowano 0,63 ha, a powierzchnia kwalifikująca się zgodnie z ww. rozporządzeniem wyniosła: 0,51 ha. Do takiej też powierzchni zostały przyznane płatności JPO_L. Organ wyjaśnił, że powierzchnie działek rolnych ustalane są w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1) (Dz.U.UE.L.2013.347.549 ze zm.), zwanego dalej jako "rozporządzenie 1306/2013". W trakcie kontroli administracyjnej Kierownik BP poprawnie ustalił, że obszar zalesiony ZA, położony na działkach ewidencyjnych nr: [...] i [...] o powierzchni deklarowanej 0,63 ha, jest mniejszy niż powierzchnia stwierdzona. Powtórzył wyliczenie premii zalesieniowej przedstawione w decyzji z 10 września 2021 r.. Podkreślił, że strona otrzymała płatności do powierzchni 0,63 ha: 0,51 ha - kwotę wysokości 606,90zl + 0,12 ha - kwotę w wysokości 189,60 zł. Ocenił, że złożona 18 czerwca 2020 r. zmiana do wniosku, nie ma wpływu na przyznanie pomocy na zalesienie. W przedmiotowej zmianie producent w części VIII wniosku, kolumnie 2. Grupa upraw / Obszar / Uprawa - odnośnie działki rolnej B1 dokonał zmiany rośliny uprawnej z mieszanki jednorocznej traw z bobowatymi drobnonasiennymi na mieszankę wieloletnią traw z bobowatymi drobnonasiennymi, oraz w kolumnie 10. Uwagi - odnośnie działki rolnej L1 wskazał: ekologia bez pakietu (str. 3/6 wniosku, k. 30). Uznał, że odwołanie nie zawiera argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. Powołał art. 27 ust. 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U z 2020 r., poz. 217 ze zm.). Stwierdził, że to strona nie podjęła niezbędnych czynności w celu ustalenia powierzchni uprawnionej do płatności. Nie doszło do naruszenia przepisów podniesionych w odwołaniu. W skardze na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez adwokata, wniosła o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu płatności na rok 2020 zgodnie ze złożonym wnioskiem o płatności, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Wniosła też o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie w razie przedłożenia spisu kosztów, zgodnie z jego wyliczeniem. Zarzuciła Dyrektorowi ARiMR naruszenie: 1/ art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., poprzez: a/ niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w szczególności wyjaśnienia w jaki sposób ustalona została powierzchnia niekwalifikująca się zgodnie z u.p.s.w.b., b/ nieustalenie rzeczywistej powierzchni działek objętych wnioskiem, jak również rzeczywistej powierzchni zalesienia, co doprowadziło do uznania, że doszło do przedeklarowania powierzchni, 2/ art. 85 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin działek objętych wnioskiem, podczas gdy wobec stwierdzonych w toku postępowania rozbieżności w zakresie powierzchni nieruchomości ich dokonanie jawi się jako niezbędne celem wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. W treści skargi oceniono, że spór w postępowaniu odwoławczym dotyczył w istocie powierzchni obszaru zalesionego przez skarżącego, którą wskazał w złożonym wniosku. Zebrany przez organ odwoławczy materiał dowodowy nie jest wyczerpujący. Organ nie podjął wszystkich niezbędnych czynności, w szczególności nie przeprowadził dowodu z oględzin. W całości uznał za wiarygodne ustalenia organu I instancji. Wobec tego podnoszone wątpliwości w przedmiocie decyzji tego organu w dalszym ciągu nie zostały wyjaśnione. Tym samym nie poddano pogłębionej analizie sformułowanego w odwołaniu zarzutu. Nieustalenie rzeczywistej powierzchni działek objętych wnioskiem, jak również rzeczywistej powierzchni zalesienia doprowadziło do uznania, że doszło do przedeklarowania powierzchni. Tymczasem przeprowadzenie dowodu z oględzin mogłoby doprowadzić do odmiennych wniosków, a w dalszej konsekwencji przyznania skarżącemu płatności na rok 2020 zgodnie ze złożonym przez niego wnioskiem. Końcowo autor skargi wskazał, że kary administracyjne należy stosować tylko w razie zaniedbania lub winy umyślnej rolnika, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Strona skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 200 zł (k. 10 akt sądowych). Zarządzeniem z 17 maja 2022 r. (k. 15) Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie skierował sprawę do rozpoznania na rozprawie przy użyciu urządzeń technicznych, umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Kierownik BP powołał w sentencji art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2020 r. poz. 1371 ze zm.) i art. 104 k.p.a.. Ustęp 2 art. 21 ustawy stanowi, iż w postępowaniu w sprawach dotyczących przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 3). Z powyższego przepisu wynika, że postępowanie przed organami ARiMR (od 2007 r.), w celu ułatwienia realizacji nałożonych jej zadań, zostało w dość istotny sposób zmodyfikowane, uzyskując szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w K.p.a. Do najistotniejszych zmian należy zaliczyć odejście od fundamentalnej zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 K.p.a., tj. organy ARiMR zostały zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto przyjęto zasadę, że ciężar dowodu ciąży na osobie która z tego faktu będzie wywodzić skutki prawne. Tak więc, konsekwencją tej zasady jest przeniesienie ciężaru dowodu na podmiot, który z tego faktu czerpie korzyści, tym samym w obowiązującym obecnie stanie prawnym w niejaki sposób zmuszono stronę do większej aktywności. Ograniczone również zostały takie zasady jak: zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, czy też zasada udzielania informacji poprzez przyjęcie, że tylko na żądanie strony organ zobowiązany jest je przestrzegać. W rozpoznawanej sprawie Organ odwoławczy wyjaśnił, że powierzchnie działek rolnych ustalane są w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 z 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008(1) (Dz.U.UE.L.2013.347.549 ze zm.), zwanego dalej jako "rozporządzenie 1306/2013". Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie kontroli administracyjnej Kierownik BP poprawnie ustalił, że obszar zalesiony ZA, położony na działkach ewidencyjnych nr: [...] i [...] o powierzchni deklarowanej 0,63 ha, jest mniejszy niż powierzchnia stwierdzona. Problem polega na tym, że dołączony do akt administracyjnych raport został sporządzony w 2019r. Wyjaśniono, że "pomiarowi podlegała jedynie działka ewidencyjna nr [...]" w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie z 19 października 2017 r. sygn. akt I SA/Ol 559/17. A zatem należy stwierdzić, że przyjęta w decyzji podstawa faktyczna nie ma oparcia w materiale dowodowym sprawy. Zawarty w art. 133 § 1 p.p.s.a. obowiązek orzekania przez sąd administracyjny na podstawie "akt sprawy", nie wyłącza w postępowaniu sądowoadministracyjnym możliwości przeprowadzenia przez sąd uzupełniającego postępowania dowodowego, czy też wzięcia pod uwagę faktów powszechnie znanych, nawet w przypadku niepowołania się na nie przez strony ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 1542/21 ). Podkreśla się również, że "podstawą zatem orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed wymienionymi organami", (A. Kabat (w:) B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 133). W ramach zarzutu z art. 133 § 1 p.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez sąd oceny zaskarżonej decyzji - również z punktu widzenia poprawności uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji - oraz innych dokumentów, o ile dokumenty te znajdują się w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanych przez sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się skarżący ( por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 3921/21). W konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań prawnych , należy uznać, że rozstrzygnięcie nie jest zgodne z prawem. W sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania. W rezultacie Sąd podzielił zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego. Należy zaznaczyć, że obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) została bowiem w postępowaniu o przyznanie płatności zredukowana do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Materiał dowodowy nie został zebrany, rozpatrzony. Okoliczności faktyczne, które mają znaczenie dla stosowania norm prawa materialnego, nie mają oparcia w dowodach. W sprawie nie został zatem ustalony w sposób prawidłowy stan faktyczny. Z przedstawionych dowodów nie wynikało, że skarżący we wniosku przedeklarował powierzchnię gruntów zgłoszoną do płatności. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 w związku z art. 135 c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ zobowiązany będzie przedstawić raport kontroli administracyjnej odnoszący się do wniosku skarżącego. Zapoznać z jego treścią skarżącego, celem umożliwienia skarżącemu złożenia stosownych wniosków. Natomiast żądanie skarżącego w przedmiocie dokonania oględzin, jest w gruncie rzeczy wnioskiem o dokonanie kontroli na miejscu. W chwili obecnej taki wniosek jest bezprzedmiotowy. Może on bowiem być złożony po zapoznaniu się przez skarżącego z raportem kontroli. Ten raport powinien być sporządzony i dotyczyć spornej płatności. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 687 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania składają się: wpis od skargi wynoszący 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł, wynagrodzenie adwokata 480 zł.