IV SA/Wa 647/22

Warszawa, 9 czerwca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wójcik Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Aktywów Państwowych z [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku oddala skargę. Minister Aktywów Państwowych postanowieniem z 4 lutego 2022 r., nr DPE. II.027.14.2021 po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w sprawie wydania decyzji dotyczącej uzgodnienia lokalizacji oraz sposobów utrzymywania kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej dla przedsięwzięcia "Morska Infrastruktura przesyłowa [...]" do wyprowadzenia mocy z morskich ferm wiatrowych na ląd, pozytywnie zaopiniował przedmiotowy wniosek, z zastrzeżeniem - ze względu na potrzeby interesu gospodarki narodowej - uzyskania przez Wnioskodawcę: 1) prawomocnej decyzji dotyczącej pozwolenia na wznoszenie l wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla planowanej morskiej farmy wiatrowej, w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234 z późn. zm.), z której wyprowadzana będzie moc za pomocą kabli objętych wnioskiem dla przedsięwzięcia "Morska infrastruktura przesyłowa [...]" do wyprowadzania mocy z morskich farm wiatrowych na ląd, zlokalizowanej na obszarze oznaczonym symbolem [...], którego funkcją podstawową jest pozyskiwanie energii odnawialnej, 2) wstępnych warunków przyłączenia albo warunków przyłączenia albo umowy lub umów o przyłączenie do sieci przesyłowej lub dystrybucyjnej dla planowanej morskiej farmy wiatrowej, w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234 z późn. zm.), z której wyprowadzana będzie moc za pomocą kabli objętych przedmiotowym wnioskiem, zlokalizowanej na obszarze oznaczonym symbolem [...], którego funkcją podstawową jest pozyskiwanie energii odnawialnej. Postanowienie było wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Minister Infrastruktury pismem z listopada 2021 r., znak: DGM-3.530.52.2021 na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, wystąpił do Ministra Aktywów Państwowych o wydanie opinii dot. wniosku skarżącej spółki w sprawie wydania decyzji dotyczącej uzgodnienia lokalizacji oraz sposobów utrzymywana kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej dla przedsięwzięcia "Morska infrastruktura przesyłowa [...]" do wyprowadzenia mocy z morskich farm wiatrowych na ląd. Minister Aktywów Państwowych zaskarżonym postanowieniem z 4 lutego 2022 r. Pozytywnie zaopiniował wniosek z ww. zastrzeżeniami. Uzasadniając stanowisko minister wyjaśnił, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem stanowi liniową infrastrukturę techniczną - zewnętrzną infrastrukturę przyłączeniową planowanej Morskiej Farmy Wiatrowej [...] (MFW [...]) l/lub inną, która będzie korzystała z planowanego przyłącza w obrębie tego obszaru. Wnioskodawca zakłada eksploatację przedsięwzięcia przez maksymalny okres, wskazany w art. 26 pkt 5 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, tj. przez 35 lat. Co istotne, do chwili obecnej wnioskodawca nie otrzymał pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich (PSZW) dla planowanej morskiej farmy wiatrowej. Minister zaznaczył, że właściwy organ administracyjny wydający decyzję w sprawie pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli powinien wziąć pod uwagę, iż obszary morskie Rzeczypospolitej Polskiej stanowią ograniczone zasoby, które powinny być zagospodarowane w racjonalny i najbardziej efektywny dla kraju sposób oraz, że wydawanie pozwoleń na układanie i utrzymywanie podmorskich kabli elektroenergetycznych służących do wyprowadzenia mocy z morskich elektrowni wiatrowych powinno odbywać się tak, aby przyczynić się do faktycznego rozwoju morskiej energetyki wiatrowej oraz realizacji celów wynikających z Polityki energetycznej Polski do 2040 r. Zdaniem ministra możliwość układania kabli w polskich obszarach morskich, a w szczególności możliwość dołączenia ich do systemu przesyłowego na lądzie, jest dziś bardzo ograniczona m.in. ze względu na ograniczoną liczbę miejsc przyłączenia na lądzie oraz na inne, istniejące już formy użytkowania obszarów morskich, przez które nie ma możliwości poprowadzenia kabli i rurociągów. Zatem, w opinii ministra, aby umożliwić w przyszłości wyprowadzenie mocy z planowanych do realizacji w polskich obszarach morskich farm wiatrowych, decyzje, w których przyznaje się prawo do układania kabli elektroenergetycznych z obszaru farmy wiatrowej na ląd, powinny być wydane po wydaniu pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich (dalej: PSZW). W ocenie ministra wydanie pozwolenia na układanie i utrzymywanie podmorskich kabli elektroenergetycznych dla podmiotu, który nie posiada jeszcze PSZW mogłoby potencjalnie zagrażać interesowi gospodarki narodowej. Minister wyjaśnił, że może dojść do sytuacji, w której podmiot, który uzyskał PSZW dla morskiej farmy wiatrowej, nie będzie miał faktycznej możliwości uzyskania pozwolenia na ułożenie kabli o danym przebiegu, a tym samym nie będzie mógł wyprowadzić energii elektrycznej z morskiej farmy wiatrowej, gdyż pozwolenie takie zostanie wcześniej wydane podmiotowi, który nie uzyskał PSZW. Takie działanie może potencjalnie spowodować zablokowanie możliwości rozwoju morskiej energetyki wiatrowej. Minister podkreślił, że PSZW oraz pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli wydawane są maksymalnie na 35 lat, a więc "blokada" obszarów morskich objętych ww. pozwoleniami jest działaniem długoterminowym i mogącym w sposób znaczący wpływać na interes gospodarki narodowej oraz bilans elektroenergetyczny kraju. Minister zauważył, że zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234 z póżn. zm.) wytwórca, tj. podmiot wytwarzający lub zamierzający wytwarzać energią elektryczną z energii wiatru na morzu w morskiej farmie wiatrowej, zobowiązany jest do wprowadzenia do sieci wytworzonej energii elektrycznej. Wskazując na to, że nie ma pewności, że konkretny wnioskodawca otrzyma PSZW dla morskiej farmy wiatrowej, minister uznał, że wydanie pozwolenia lokalizacyjnego dla inwestycji obejmującej budowę, eksploatację i uzgodnienie lokalizacji oraz sposobów utrzymywania infrastruktury przyłączeniowej (podmorskiego kabla elektroenergetycznego) przed wydaniem PSZW dla morskiej farmy wiatrowej, może w przyszłości uniemożliwić wyprowadzenie energii na ląd z morskiej farmy wiatrowej przez podmiot, który posiadać będzie prawomocne PSZW i tym samym w przyszłości może stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa energetycznego kraju. Spółka wniosła skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając postanowienie w części dotyczącej zastrzeżeń zawartych w pkt 1 i 2 sentencji tego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu, w zaskarżonej wyżej części, zarzuciła: 1. Naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. 1991 nr 32 poz. 131 z późn.zm.) (dalej: "u.o.m.") w związku z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 1960 Nr 30 poz. 168 z późn.zm.) (dalej: "KPA"), poprzez oparcie nałożonych na Skarżącego zobowiązań określonych w pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego Postanowienia na błędnym założeniu, iż: a) celem uzyskania uzgodnienia dotyczącego lokalizacji oraz sposobów utrzymywania kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej, konieczne jest posiadanie przez wnioskodawcę pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich ("PSZW") dla morskiej farmy wiatrowej, z której przesyłowi energii na ląd ma służyć infrastruktura będąca przedmiotem wniosku, w sytuacji, gdy żaden przepis u.o.m. oraz jakikolwiek inny przepis obowiązującego prawa, nie przewiduje dla wydania decyzji lokalizacyjnej dla infrastruktury kablowej, wymogu posiadania przez inwestora decyzji PSZW, b) celem uzyskania uzgodnienia dotyczącego lokalizacji oraz sposobów utrzymywania kabli w wyłącznej strefie ekonomicznej, konieczne jest posiadanie przez wnioskodawcę wstępnych warunków przyłączenia albo warunków przyłączenia albo umowy lub umów o przyłączenie do sieci przesyłowej lub dystrybucyjnej dla planowanej morskiej farmy wiatrowej, z której wyprowadzana będzie moc za pomocą kabli objętych przedmiotowym wnioskiem, w sytuacji, gdy żaden przepis u.o.m. oraz jakikolwiek inny przepis obowiązującego prawa, nie przewiduje dla wydania decyzji lokalizacyjnej dla infrastruktury kablowej, wymogu posiadania przez inwestora wstępnych warunków przyłączenia albo warunków przyłączenia albo umowy lub umów o przyłączenie do sieci przesyłowej lub dystrybucyjnej dla planowanej morskiej farmy wiatrowej; 2) art. 23 ust. 4 i ust. 5 u.o.m. w zw. z art. 23 ust. 3 pkt 2 UOM w zw. z art. 27 ust. 1 i ust. 1a u.o.m. oraz w zw. z art. 106 § 1 KPA, poprzez niewskazanie w zaskarżonym Postanowieniu żadnych przepisów odrębnych uzasadniających wskazanie szczegółowych warunków i wymagań określonych w pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego Postanowienia oraz zidentyfikowanie zagrożeń będących podstawą wskazania zobowiązań określonych w pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego Postanowienia wobec braku ku temu merytorycznych i formalnych podstaw; 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 124 § 1 i § 2 KPA oraz art. 107 § 3 KPA w zw. z art. 126 KPA i art. 6 KPA, poprzez brak powołania w zaskarżonym Postanowieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia oraz nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego Postanowienia do zastrzeżenia sformułowanego w pkt 2 sentencji zaskarżonego Postanowienia; 2) art. 8 § 1 i § 2 KPA, poprzez odstąpienie przez organ administracji bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, a tym samym naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej; 3) art. 10 § 1 KPA, poprzez niezapewnienie Skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego Postanowienia. Skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, tj. w zakresie zastrzeżeń zawartych w pkt 1 i 2 sentencji tego postanowienia. - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych, - zobowiązanie Dyrektora Urzędu Morskiego w [...], Delegatura w [...], w trybie art. 248 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 ppsa, do przedłożenia kopii decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego w [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydanej na rzecz [...] sp. z o.o., stanowiącej pozwolenie na ułożenie i utrzymywanie kabli podmorskich odprowadzających energię elektryczną z Morskiej Farmy Wiatrowej [...] na ląd, - zobowiązanie Ministra Infrastruktury, w trybie art. 248 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 ppsa, do przedłożenia kopii decyzji Ministra Gospodarski Morskiej i Żeglugi Śródlądowej nr MFWK/5/15 DTM.VII.53.189.2015.MT.3 z dnia 30 grudnia 2015 r. wydanej na rzecz [...] sp. z o.o., stanowiącej uzgodnienie lokalizacji i sposobów utrzymywania kabli odprowadzających energię elektryczną z MFW [...], - w trybie art. 106 § 3 ppsa, przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów wskazanych w lit. C i D wyżej oraz dokumentów załączonych do niniejszej skargi, gdyż jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W odpowiedzi na skargę minister wniósł o oddalenie skargi, jednocześnie podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, ponieważ postanowienie Ministra Aktywów Państwowych z 4 lutego 2022 r. nie narusza przepisów prawa, w stopniu, który uzasadniałby jego uchylenie. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a., bowiem zgodnie z tym przepisem sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Stosownie do treści art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej [(Dz. U. z 2020 r., poz. 2135 ze zm.) – dalej u.o.m.] układanie i utrzymywanie kabli lub rurociągów w wyłącznej strefie ekonomicznej jest dozwolone, jeśli nie utrudnia to wykonywania praw Rzeczypospolitej Polskiej i pod warunkiem uzgodnienia ich lokalizacji oraz sposobów utrzymywania z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej wydaje decyzję w tym zakresie po zasięgnięciu opinii ministrów właściwych do spraw: aktywów państwowych, energii, gospodarki, klimatu, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, geologii, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej, a w przypadku zespołu urządzeń służących do wyprowadzenia mocy w rozumieniu ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych - również Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Według art. 27 ust. 1a do uzgodnienia, o którym mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 23 ust. 2a, 3-5, 6e i 6f oraz art. 26 ust. 5, 6 i 8 u.o.m. Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 4 u.o.m. organy, o których mowa w ust. 2 (w tym minister aktywów) wskazują na podstawie przepisów odrębnych wystąpienie zagrożeń, o których mowa w ust. 3, lub szczegółowe warunki i wymagania, o których mowa w ust. 5. Zagrożenia zostały enumeratywnie wymienione w ust. 3 art. 23 u.o.m. Wbrew zarzutom skargi minister nie dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego. Minister opiniując pozytywnie z zastrzeżeniami wniosek o wydanie pozwolenia zasadnie powołał się na obawę wystąpienia zagrożenia wskazanego w ustawie tj. na zagrożenie dla interesu gospodarki narodowej (art. 23 ust. 3 pkt 2 u.o.m.). Organ uznał, że wydanie przedmiotowego pozwolenia w sytuacji, w której wnioskodawca nie posiada pozwolenia PSZW, może potencjalnie zagrażać interesowi gospodarki narodowej, ponieważ może doprowadzić do sytuacji, w której podmiot posiadający PSZW dla morskiej farmy wiatrowej, nie będzie miał faktycznej możliwości uzyskania pozwolenia na ułożenie kabli o danym przebiegu, a tym samym nie będzie mógł wyprowadzić energii elektrycznej z morskiej farmy wiatrowej, gdyż pozwolenie takie zostanie już wcześniej wydane podmiotowi, który nie uzyskał PSZW. Organ ocenił, że takie działanie potencjalnie może nawet spowodować zablokowanie możliwości rozwoju morskiej energetyki wiatrowej. Organ podkreślił, że pozwolenia na układanie i utrzymywanie kabli wydawane są maksymalnie na okres 35 lat, co powoduje, że możliwa jest długotrwała "blokada" obszarów morskich, objętych pozwoleniami co w sposób znaczący może wpływać na interes gospodarki narodowej. Dokonując takiej oceny organ podkreślił, że obszary morskie stanowią już w tej chwili bardzo ograniczone zasoby, które powinny być zagospodarowywane w racjonalny i najbardziej efektywny dla kraju sposób. Dlatego zdaniem organu opiniującego wniosek wydawanie pozwoleń na układanie i utrzymywanie podmorskich kabli elektroenergetycznych służących do wyprowadzenia mocy z morskich elektrowni wiatrowych powinno odbywać się tak, aby przyczyniało się do faktycznego rozwoju morskiej energetyki wiatrowej oraz realizacji celów wynikających z Polityki energetycznej Polski do 2040 r., nie zaś stwarzało realne zagrożenia dla transformacji energetycznej kraju. Zdaniem sądu obawy ministra dotyczące ryzyka blokowania rozwoju morskich farm wiatrowych są w pełni uzasadnione. Nawet wynikający z art. 26 ust. 6 u.o.m. 10 lub 15 letni okres nierealizowania planowanego przedsięwzięcia może mieć realny, negatywny wpływ na rozwój morskiej energetyki wiatrowej. Podstawę prawną wskazanych przez ministra zagrożeń stanowią przepisy ustawy z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 234 z późn. zm.) i ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Co prawda żaden przepis aktualnie obowiązującego prawa wprost nie uzależnia wydania decyzji PUUK od uprzedniego uzyskania decyzji PSZW, niemniej należy wskazać, że systematyka regulacji dotyczących niezbędnych pozwoleń i decyzji (art. 23 – decyzja PSZW, art. 26 – decyzja PUUK, art. 27 decyzja UUUK) wskazuje na kolejność ich uzyskiwania. Stanowisko ministra zostało oparte na dopuszczalnej wykładni obowiązujących przepisów prawa, która wynika z wykładni o charakterze systemowym i funkcjonalnym. Zagadnienie dotyczące układania i utrzymania kabli zostało uregulowane w u.o.m. po zagadnieniu wznoszenia lub wykorzystywania sztucznych wysp. Ułożenie kabli, ma charakter wtórny i służebny wobec wzniesienia sztucznej wyspy. Ten zespół urządzeń stanowi w istocie przyłącze umożliwiające połączenie farmy wiatrowej z siecią energetyczną, a istnienie samego przyłącza bez instalacji przyłączanej jest niecelowe. Minister pozytywnie opiniując wniosek wskazał na możliwość wystąpienia zagrożenia określonego w art. 23 ust. 3 pkt 2 u.o.m. tj. zagrożenia dla interesu gospodarki narodowej. Nie określał zaś szczegółowych warunków i wymagań o których mowa w art. 23 ust 4 i ust. 5 u.o.m. Podzielić należy stanowisko ministra, że u.o.m. nie nakłada na organ obowiązku wskazania konkretnego przepisu odrębnego, który stanowiłby podstawę oceny wystąpienia określonego zagrożenia, a jedynie uprawnia organ do wskazania "na podstawie odrębnych przepisów" wystąpienia zagrożeń. Wskazana przez organ ustawa o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych określa także zasady i warunki przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie budowy morskiej farmy wiatrowej. Obowiązek zaopiniowania wnioskowanego przedsięwzięcia przez Ministra Aktywów Państwowych wynika niewątpliwie z art. 26 ust. 2 u.o.m. Minister był zobowiązany do wypowiedzenia się w ramach współdziałania i wskazania możliwości występowania zagrożeń o których mowa w ustawie, w tym zagrożenia dla interesu gospodarki narodowej. Minister zaopiniował wniosek w zakresie zagrożenia dla interesu gospodarki narodowej, a nie w zakresie zagrożeń dla bezpieczeństwa energetycznego państwa, choć zagadnienia te z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia i okoliczności, które powodują dostrzeżone zagrożenia, pozostają ze sobą w związku. Minister aktywów jest odpowiedzialny za ochronę interesów Skarbu Państwa i w tym kontekście dokonał oceny zagrożeń. Długotrwała blokada obszaru morskiego na rzecz podmiotu, który nie uzyskał jeszcze decyzji PSZW stwarza ryzyko zahamowania rozwoju morskiej energetyki wiatrowej, opóźnień w dostawie energii do Krajowego Systemu Energetycznego, zwiększonych kosztów przesyłu energii i cen energii dla jej odbiorców. Niewątpliwe są to kwestie, które dotyczą interesu gospodarki narodowej. W ocenie Sądu minister opiniując wniosek nie przekroczył granic swobody uznania. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w związku z odwołaniem się przez ministra do Polityki energetycznej Polski 2040 (dalej PEP2040). Oczywiście dokument ten nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Ma formę uchwały Rady Ministrów (podejmowanej na wniosek Ministra Klimatu i Środowiska), której podstawę stanowi art. 15a ust. 1 Prawa energetycznego. Dokument ten wiąże aparat administracyjny podległy Radzie Ministrów oraz określa założenia, na jakich powinna być oparta polityka energetyczna państwa. Wynika z niego, że kierunkiem długoterminowym państwa jest zmniejszenie emisyjności sektora energetycznego m. in. poprzez wdrożenie energetyki jądrowej i energetyki wiatrowej na morzu. Minister dokonując oceny ewentualnych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją na podstawie obowiązujących przepisów prawa był uprawniony do uwzględnienia kierunków i założeń wynikających z PEP2040. W ocenie Sądu minister działał na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa i w granicach tego prawa. Co prawda uzasadnienie postanowienia w kontekście zastrzeżenia dotyczącego wstępnych warunków przyłączenia albo warunków przyłączenia albo umowy lub umów o przyłączenie do sieci przesyłowej należy uznać za niedostatecznie umotywowane. Jednak powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, gdyż na podstawie treści całego uzasadnienia możliwe jest odczytanie dlaczego minister uznał, że to zastrzeżenie jest konieczne do tego aby pozytywnie zaopiniować przedmiotowy wniosek. Niezasadny jest także zarzut naruszenia przez ministra art. 8 K.p.a. poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie prawnym. Należy podkreślić, że z samego faktu, że w przeszłości minister dopuszczał wykładnię, że możliwe jest wydanie decyzji PUUK bez uprzedniego uzyskania decyzji PSZW, nie wynika jeszcze, że istnieje utrwalona praktyka rozstrzygania spraw w takim stanie faktycznym i prawnym. Ponadto minister może zmienić swoje stanowisko jeżeli dotychczasowa praktyka była niezgodna z prawem. Dlatego też Sąd nie uznał za zasadne i mające wpływ na wynik sprawy przeprowadzenie dowodu wnioskowanego w skardze. Warto podkreślić, że art. 8 K.p.a. odnosi się do nieodstępowania od utrwalonej praktyki "bez uzasadnionej przyczyny". Jedną z przyczyn odstąpienia przez organ od stosowania dotychczasowej praktyki jest ocena, że sprzeciwia się temu interes publiczny leżący u podstaw zaskarżonego aktu lub innego zachowania organu stanowiącego bądź stosującego prawo administracyjne (zob. np. uzasadnienie wyroku NSA z 17 kwietnia 2019 r., I FSK 494/17, CBOSA i przytoczone tam orzeczenia TSUE i piśmiennictwo). W okolicznościach niniejszej sprawy minister przyjął taką wykładnię przepisów, która w sposób jak najlepszy chroni interes publiczny. Minister nie naruszył także art. 10 K.p.a. W postępowaniu opiniującym minister nie prowadził żadnego postępowania dowodowego, wyjaśniającego, nie wzywał innych organów o dodatkowe dokumenty, ponieważ nie było potrzeby ustalania stanu faktycznego ponad to co znajdowało się w zgromadzonym już materiale dowodowym. Materiał dowodowy był stronie znany. Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.