IV SA/Po 1876/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym w dniu 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. R. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę w całości. Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2020 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WWINB), na podstawie art. 59 § 2 i art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), po rozpatrzeniu prośby J. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta K. (PINB) z [...] czerwca 2020 r. nr [...] o nałożeniu na J. R. jako zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...]zł, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Postanowienie to wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. PINB nałożył na J. R. jako zobowiązanego grzywnę w celu przymuszenia w kwocie [...]zł. Następnie PINB przekazał organowi odwoławczemu zażalenie J. R. (podanie z [...].07.2020r.) na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Zainteresowany przywróceniem terminu wskazał, iż zaskarżone postanowienie zostało mu doręczone "(...) poprzez odbiór pisma przez domownika, tj. moją konkubinę, [...] czerwca 2020 r. Jednak wiedzę o tym, że takie postanowienie wobec mnie wydano powziąłem dopiero [...] czerwca 2020 r., tj. w dniu przekazania mi przez moją konkubinę informacji o tym, że odebrała za mnie [...] czerwca 2020 r. to postanowienie. Dzień [...] czerwca 2020 r. był dla niej pierwszym możliwym dniem przekazania mi tej informacji, wcześniej nie udało jej się ze mną skontaktować - byłem poza zasięgiem z uwagi na fakt wyjazdu poza miejsce zamieszkania (wyruszyłem w piątek [...].06 od samego rana)". Wnioskodawca dodał, że "Z samym postanowieniem mogłem zapoznać się na spokojnie dopiero po moim powrocie do domu, tj. [...] lipca 2020 r.". Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia WWINB wyjaśnił, że terminy w postępowaniu administracyjnym (...) są terminami zawitymi (prekluzyjnymi). Ich niedotrzymanie (uchybienie powoduje pewne ujemne skutki procesowe, przede wszystkim utratę prawa do wniesienia określonego środka prawnego, np. odwołania. Jednakże z reguły terminy te są przywracalne na wniosek zainteresowanego, lecz dopiero po łącznym spełnieniu wymogów określonych w art. 58 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zainteresowany musi: 1) uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, 2) równocześnie dopełnić czynności, dla której określony był termin oraz 3) wnieść prośbę o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zdaniem WWINB bezspornie zaskarżone postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. kierowane do J. R. doręczono jego dorosłemu domownikowi (konkubinie) [...] czerwca 2020 r. Przyjęcie pisma przez znajdującego się pod tym adresem dorosłego domownika i potwierdzenie przez niego doręczenia na piśmie swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia, przesądza o skutecznym doręczeniu pisma adresatowi. W związku z tym termin do wniesienia przez zobowiązanego zażalenia na ww. postanowienie upłynął [...] lipca 2020 r. (piątek). Skoro zażalenie J. R. nadał w polskiej placówce pocztowej [...] lipca 2020 r., to czynności tej bezspornie dokonał z naruszeniem ustawowego terminu. Jednakże owo zażalenie (podanie z [...].07.2020r.) wniesiono wraz z prośbą o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Odnosząc się do istnienia przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu na prośbę zainteresowanego organ II instancji stwierdził, że J. R. wraz z wniesieniem prośby o przywrócenie terminu dopełnił czynność, dla której określony był termin, tzn. wniósł zażalenie. W prośbie o przywrócenie terminu wskazał, iż przyczyna uchybienia terminu ustała [...] czerwca 2020 r. (jest dzień kontaktu z konkubiną i przekazania przez nią informacji o odebraniu postanowienia; bez znaczenia prawnego pozostaje tutaj data "spokojnego" zapoznania się z treścią tego postanowienia, czyli [...].07.2020 r.). Skoro przyczyna uchybienia terminu ustała [...] czerwca 2020 r., a prośbę o przywrócenie terminu zobowiązany nadał [...] lipca 2020 r., to zachował 7-dniowy termin do jej wniesienia. Odnośnie kwestii uprawdopodobnienia, czy uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez winy strony WWINB wskazał, że analizę tego zagadnienia należy poprzedzić podkreśleniem faktu, iż ze zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia PINB z [...] czerwca 2020 r. jednoznacznie wynika, że "W przypadku, gdy odbioru pisma nie podpisuje adresat, podpis osoby odbierającej pismo jest równoznaczny z oświadczeniem o przekazaniu pisma adresatowi, o czym goniec pouczył". WWINB zwrócił uwagę, że niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania decyzji jej adresatowi przez osobę, której doręczono decyzję zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Doręczenie zastępcze bowiem z mocy art. 43 k.p.a. wywołuje takie skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych. Niedbalstwo osoby, do rąk której dokonano doręczenia zastępczego jest traktowane tak samo jak adresata decyzji, ponieważ odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi. Ewentualne zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie takiej osoby (dorosłego domownika), czy też popełnienie przez nią oczywistej omyłki, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata. W rezultacie WWINB uznał, że doręczenie postanowienia dorosłemu domownikowi nastąpiło [...] czerwca 2020 r., a już [...] czerwca 2020 r. (poniedziałek) konkubina przekazała zobowiązanemu informację o odebraniu przez nią postanowienia. Zatem od [...] czerwca 2020 r. do [...] lipca 2020 r. (tj. do ostatniego dnia terminu do wniesienia zażalenia) mógł on wnieść zażalenie w dowolnej polskiej placówce pocztowej operatora publicznego na terenie całego kraju, w tym również w M., do których udał się "od samego rana" [...] czerwca 2020 r. na wyjazd służbowy trwający do [...] lipca 2020 r. Co więcej nic nie stało na przeszkodzie, aby w ciągu tych kilku dni, jakie pozostały na wniesienie zażalenia, J. R. ustanowił pełnomocnika do reprezentowania go w niniejszej sprawie, gdyż charakter tej czynności (wniesienie zażalenia) nie wymagał jego osobistego działania (art. 32 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). Wskazano, że zażalenie jest bardzo odformalizowanym środkiem prawnym, gdyż nie wymaga ono szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, jeżeli wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanego postanowienia (art. 128 zd. 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). W związku z tym WWINB stwierdził, że wyjaśnienia strony nie uprawdopodabniają braku jego winy we wniesieniu zażalenia po uzyskaniu od konkubiny informacji o odebraniu przez nią zaskarżonego postanowienia. Dołożenie przez niego odpowiedniej staranności w dbałości o własne interesy byłoby zupełnie wystarczające dla uniknięcia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Brak owej odpowiedniej staranności jest zaś tożsamy z niedbalstwem, a jego istnienie nawet w lekkim stopniu - tak jak w tym przypadku - oznacza istnienie winy. Już samo jej istnienie wyklucza dopuszczalność pozytywnego rozpatrzenia wniesionej prośby o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Dlatego WWINB uznał, że niedopuszczalne jest przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. Na zakończenie wyjaśnił, że w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że , że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, wobec czego na organie odwoławczym nie ciąży dodatkowy obowiązek wydania kolejnego postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia (art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). W skardze na powyższe postanowienie J. R. zarzucił WWINB naruszenie przepisów postępowania (art. 7, art. 58 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewszechstronną, niepełną i wybiórczą, a także sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zebranego materiału i przyjęcie, że okoliczności, przez które skarżący nie mógł dochować terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. wynikają z jego winy, podczas gdy skarżący sprostał obowiązkowi uprawdopodobnienia, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Wskazał, że nie miał fizycznej możliwości zapoznania się z doręczonym na ręce domownika pismem z uwagi na wcześniej zaplanowany wyjazd służbowy. Zaznaczył, że wszelkie niezbędne, racjonalne i adekwatne kroki podjął w niezwłocznym, natychmiastowym wręcz czasie, gdy tylko było to możliwe. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. W motywach skargi podkreślił, że rozumie i przyjmuje treść przytoczonych orzeczeń sądów administracyjnych co do niedbalstwa domownika przyjmującego korespondencję w imieniu strony. Zważył jednak, że należy pamiętać, iż każdorazowo orzeczenia sądowe wydawane są w konkretnych, określonych stanach faktycznych, z których każdy tak naprawdę różni się od siebie, nie ma dwóch takich samych spraw. W niniejszej sprawie WWINB nie ocenił należycie całokształtu sprawy i specyfiki przedstawionej sytuacji. Skarżący wskazał, iż nie jest tak, że konkubina nie przekazała skarżącemu informacji o odbiorze przesyłki. Uczyniła to, i to w najszybszym możliwym terminie, kiedy udało jej się ze skarżącym skontaktować. Dochowała zatem swojego obowiązku, jaki nałożony na nią został w ramach tzw. doręczenia zastępczego. Problem polega na tym, że przekazała właśnie informację, a nie samą przesyłkę. Nie było możliwości wcześniejszego "pokazania" skarżącemu postanowienia, niż po jego powrocie do domu (miejsca zamieszkania) [...] lipca 2020 r. To tego właśnie dnia, skarżący miał pierwszą szansę na rzeczowe, spokojne i przede wszystkim naoczne zapoznanie się z wydanym rozstrzygnięciem. Zdaniem skarżącego trudno czynić z tego powodu zarzut, wszak wykazał, że miał już wcześniej zaplanowany wyjazd służbowy, na określony czas. Zajęty był sprawami zawodowymi, kontakt z nim był utrudniony i nie miał wpływu na to, że akurat w tym czasie dojdzie do zastępczego doręczenia. Z powodu wyjazdu nie mógł zaś odnieść się do otrzymanej korespondencji. Skarżący dodał, że "spokojne" zapoznanie się zostało w uzasadnieniu skarżonego postanowienia niesłusznie zbagatelizowane i uznane za nieistotne. Niedopuszczalne jest dzielenie spraw na bardziej lub mniej wymagające osobistego działania. Ponadto skarżący jako osoba bez wykształcenia prawniczego nie musi biegle znać różnic pomiędzy poszczególnymi środkami zaskarżenia. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem organu odnośnie braku po jego stronie dbałości o własne interesy. Wskazał, że w pierwszym możliwym fizycznie momencie, po powrocie z planowego wyjazdu, zapoznał się z treścią wydanego rozstrzygnięcia i niezwłocznie podjął stosowne kroki, by na nie merytorycznie odpowiedzieć. Uznał, że najpierw sam musi zapoznać się z treścią skierowanej wprost do niego korespondencji, by następnie można było myśleć o podjęciu ewentualnej reakcji na nią. Jego zdaniem pozostawał w usprawiedliwionym przekonaniu, że takie działanie pozostaje słuszne, uczciwe i pożądane i że to jest właśnie przejaw należytej dbałości o swoje sprawy. W odpowiedzi WWINB wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę jako niezasadną należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie wydano zgodnie z prawem. Kontrolą legalności w niniejszej sprawie Sąd objął postanowienie WWINB z [...] września 2020 r., którym na podstawie art. 59 § 2 i art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., po rozpatrzeniu podania J. R. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. o nałożeniu na J. R. jako zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...]zł, odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie ogranicza się do kwestii, czy organ odwoławczy zasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. Poza sporem w niniejszej sprawie jest okoliczność, że J. R. uchybił 7-dniowemu terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. o nałożeniu na niego jako zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...]zł. Z akt wynika, że postanowienie to doręczono [...] czerwca 2020 r. dorosłemu domownikowi na adres zamieszkania J. R.. Zgodnie z art. 17 § 1 u.p.e.a. termin do złożenia zażalenia na postanowienia wydane przez organ egzekucyjny (wyraźnie wskazane w tej ustawie lub k.p.a.) wynosi 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Powyższy termin jest zawity co oznacza, że jego przekroczenie powoduje, że zażalenie nie może być rozpoznane, chyba że strona złoży wniosek o przywrócenie uchybionego terminu i uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Skarżący chcąc zaskarżyć ww. postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. powinien był zatem do [...] lipca 2020 r. wnieść na nie zażalenie. Terminu tego nie dochował, a dnia [...] lipca 2020 r. zwrócił się do organu odwoławczego, za pośrednictwem organu I instancji, o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, składając jednocześnie zażalenie. W niniejszej sprawie odpowiednie zastosowanie znalazły – na mocy art. 18 u.p.e.a. - przepisy k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawa egzekucyjna nie reguluje ani kwestii uchybienia terminu do wniesienia odwołania, czy zażalenia, ani przywrócenia terminu do wniesienia któregoś z wymienionych środków zaskarżenia. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przy czym, zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Prawidłowo WWINB stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż skarżący w podaniu o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wskazał, że przyczyna uchybienia terminu ustała [...] czerwca 2020 r. tj. w dniu kontaktu z konkubiną i przekazania przez nią skarżącemu informacji i odebraniu postanowienia PINB z [...] czerwca 2020 r. WWINB trafnie przyjął, że skoro przyczyna uchybienia terminu ustała [...] czerwca 2020 r., a podanie o przywrócenie terminu nadano w placówce pocztowej [...] lipca 2020 r. to dochowano wymogu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a., zachowania 7-dniowego terminu do wniesienia prośby. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego co do braku uprawdopodobnienia przez J. R., że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Należy przypomnieć, że skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wskazał, iż postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. zostało formalnie doręczone mu przez domownika - jego konkubinę w dniu [...] czerwca 2020 r., lecz wiedzę o tym skarżący powziął faktycznie dopiero [...] czerwca 2020 r., kiedy konkubina przekazała mu informację o tym, że odebrała za skarżącego ww. postanowienie. Wyjaśnił, że [...] czerwca 2020 r. był dla niej pierwszym dniem przekazania skarżącemu informacji o doręczeniu postanowienia PINB z [...] czerwca 2020 r., gdyż wcześniej nie udało się jej ze skarżącym skontaktować (skarżący był poza zasięgiem z uwagi na wyjazd poza miejsce zamieszkania). W dowód powyższego skarżący przedłożył potwierdzenie rezerwacji i zapłaty za wyjazd wypoczynkowy do Ś. w okresie od [...] czerwca do [...] lipca 2020 r. Nadto wskazał, że z ww. postanowieniem PINB mógł się zapoznać na spokojnie dopiero po powrocie z ww. wyjazdu – w dniu [...] lipca 2020 r. Słusznie zdaniem Sądu organ odwoławczy stwierdził, że okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują na brak uprawdopodobnienia braku winy J. R. w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Po pierwsze trafnie przyjęto, że skoro dorosły domownik skarżącego w osobie jego konkubiny przyjęła, pod nieobecność adresata, w dniu [...] czerwca 2020 r. przesyłkę zawierającą postanowienie PINB z [...] czerwca 2020 r. to tym samym, zgodnie z art. 43 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., podjęła się oddania pisma adresatowi. Dzień ten uważa się za skuteczne doręczenie pisma. Po wtóre nawet gdyby przyjąć, jak twierdzi skarżący, że o doręczeniu postanowienia organu I instancji dowiedział się [...] czerwca 2020 r., to dzień ten stanowił dopiero trzeci dzień 7-dniowego terminu do wniesienia zażalenia. Dochowując minimum staranności skarżący mógł zatem z zachowaniem terminu wnieść zażalenie, tym bardziej, że jak wynika z art. 128 w zw. z art. 144 k.p.a. stosowanych odpowiednio na podstawie art. 18 u.p.e.a. zażalenie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z zażalenia wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanego postanowienia. Po trzecie wreszcie, Sąd podziela utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów powszechnych pogląd, zgodnie z którym o braku winy w zachowaniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy zainteresowany podmiot działał z najwyższą starannością, jednakże dopełnienie czynności w terminie stało się obiektywnie niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody, niezależnej od osoby zainteresowanej. Jakakolwiek postać niedbalstwa strony wyklucza przywrócenie terminu (post. NSA z [...] stycznia 2012 r., I GZ [...], dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przeszkoda taka ma zwykle nagły charakter i nie można przezwyciężyć jej nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się np. przerwę w komunikacji, powódź, pożar, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inna osobą. Nawet zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Przy ocenie stopnia winy lub jej braku należy barć pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie danej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu działań mających na celu zabezpieczenie dotrzymania terminu (por. post. NSA z [...] grudnia 2013 r., II GZ [...], dostępne j.w.). Dłuższe przebywanie poza miejscem zamieszkania np. w związku z urlopem nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Wyjazd na urlop zależy od woli strony, nie jest przeszkodą obiektywną, nie uniemożliwia też odbierania korespondencji. Strona należycie dbająca o swoje interesy, planując dłuższy pobyt poza miejscem swojego zamieszkania, powinna wskazać organowi inny adres do korespondencji bądź ustanowić pełnomocnika (procesowego lub do doręczeń), aby w ten sposób zapobiec niekorzystnym skutkom w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia [...] lipca 2013 r., sygn. akt II GSK [...], dostępny j.w.). Strona powinna tym samym przewidzieć możliwość doręczenia jej przez organ korespondencji w czasie swojej nieobecności spowodowanej urlopem i zabezpieczyć możliwość jej odbioru. Nieprzewidzenie takiej możliwości oraz niepodjęcie działań umożliwiających odbiór korespondencji świadczy o niedbalstwie strony. Brak winy w uchybieniu terminu przyjąć bowiem można tylko wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym życiem, zdrowiem lub nie narażając siebie lub innych na poważne straty majątkowe (wyrok NSA z [...] kwietnia 2020r., sygn. I OSK [...], dostępny j.w.). W świetle powyższego rację miał organ II instancji przyjmując, że po stronie skarżącego brak było zachowań, które mogłyby świadczyć o podjęciu przez niego jakichkolwiek działań nakierowanych na zabezpieczenie swoich interesów na czas wyjazdu na urlop, a tym bardziej brak jest wskazania i uwiarygodnienia przez niego wystąpienia zagrożeń, które uniemożliwiły mu odbiór korespondencji. Sąd pragnie dodać, że w dobie powszechnej cyfryzacji i możliwości przesyłania drogą elektroniczną zdjęć lub skanów dokumentów nie sposób uznać, by skarżący przebywający na wyjeździe wypoczynkowym w mieście Ś., nie miał technicznych możliwości zapoznania się z doręczonym jego konkubinie [...] czerwca 2020 r. postanowieniem PINB z [...] czerwca 2020 r. Ponadto, jak wynika z załączonych do wniosku o przywrócenie terminu dokumentów dotyczących rezerwacji hotelu w Ś. wynika, że skarżący rozpoczął tam pobyt nie [...] czerwca 2020 r., lecz [...] czerwca 2020 r. Tym bardziej trudno uznać, że istniały obiektywne, niemożliwe do przezwyciężenia przeszkody, by zapoznać się z ww. postanowieniem organu I instancji doręczonym na adres skarżącego w dniu [...] czerwca 2020 r. Mając powyższe na względzie Sąd nie podzielił zarzutów skargi naruszenia przez WWINB przepisów postępowania (art. 7, art. 58 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), albowiem organ odwoławczy wyczerpująco i rzetelnie zbadał i przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia motywy rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, o czym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.