I SA/Bk 95/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 czerwca 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego oddala skargę Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...], stwierdzające – na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 – dalej: "k.p.a.") – uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w sprawie ustalenia B. K. (dalej jako "skarżący") kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego. Organ wskazał, że decyzja Kierownika BP ARiMR została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2022 r. Odwołanie zostało zaś złożone w dniu [...] lutego 2022 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, czyli po upływie ustawowego terminu, który minął z końcem dnia [...] stycznia 2022 r. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. postanowieniem z [...] lutego 2022 r. nr [...] odmówił skarżącemu przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W tym samym dniu, tj. [...] lutego 2022 r. ten sam organ wydał postanowienie nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o rozpatrzenie jego sprawy. W piśmie z [...] marca 2022 r., które Sąd traktuje jako uzupełnienie skargi, skarżący wskazał powody, dla którego winien mu zostać przywrócony termin do złożenia odwołania, akcentując, że czynność ta nie mogła zostać dokonana z przyczyn od niego niezależnych. Zaznaczył, że jego syn w dniach [...] stycznia 2022 r. przebywał na obowiązkowej kwarantannie domowej. W związku z tym skarżący podjął decyzję o odbyciu izolacji i w związku z tym nie złożył odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej jest postanowienie, w którym na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jest to faza wstępna postępowania odwoławczego, podczas której badana jest m.in. terminowość dokonanej czynności złożenia odwołania. W sytuacji spóźnionego złożenia odwołania wskazany przepis nakłada na organ odwoławczy obowiązek stwierdzenia uchybienia terminu. Norma ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący, albowiem z jej dyspozycji wynika, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu i jest on zobligowany do jego wydania w przypadku uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Nawet nieznaczne przekroczenie terminu do wniesienia odwołania zobowiązuje organ do stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia. Termin do wniesienia odwołania wynosi czternaście dni licząc od dnia doręczenia decyzji stronie, o czym stanowi przepis art. 129 § 2 k.p.a. W rozpatrywanym przypadku decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2022 r., czego strona nie kwestionuje. Doręczono ją dorosłemu domownikowi, który – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – podjął się przekazania przesyłki adresatowi. Uwzględniając powyższą okoliczność oraz treść art. 129 § 2 k.p.a. organ prawidłowo stwierdził, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał z dniem [...] stycznia 2022 r. Odwołanie zostało zaś złożone do organu odwoławczego w dniu [...] lutego 2022 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Przekroczenie terminu ustawowego nawet o jeden dzień obliguje do uznania, że dokonana przez skarżącego czynność jest bezskuteczna, a organ ma obowiązek – stosownie do art. 134 k.p.a. wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Skarżący, składając odwołanie, zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu do jego złożenia. Jednak Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. postanowieniem z [...] lutego 2022 r. nr [...] odmówił mu przywrócenia tego terminu. Skarżący zaskarżył to postanowienie do sądu. Kontrolując to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z 22 czerwca 2022 r., I SA/Bk 96/22 uznając skargę za niezasadną, oddalił ją. W sytuacji, gdy organ nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, zasadnie zaskarżonym w tej sprawie postanowieniem stwierdził uchybienia terminu do jego wniesienia. Odnosząc się do argumentów skargi należy stwierdzić, że nie mogły one odnieść pożądanego skutku na gruncie niniejszej sprawy. Dotyczą one bowiem przyczyn, dla których skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. Takie argumenty podlegały ocenie przy kontroli postanowienia organu w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd analizował je kontrolując postanowienie Dyrektora P. Oddziału ARiMR w sprawie I SA/Bk 96/22. Skarga w tamtej sprawie została jednak oddalona przez Sąd. W sprawie niniejszej argumenty dotyczące przyczyn uchybienia terminowi do wniesienia odwołania pozostają bez znaczenia i nie mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Dodatkowo Sąd zauważa, że w trakcie pandemii ustawą z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) nastąpiło wstrzymanie bądź zawieszenie biegu terminów w postępowaniu administracyjnym z powodu COVID-19. Stanowił o tym art. 15zzs tej ustawy, który został wprowadzony do obrotu prawnego z dniem 31 marca 2020 r. Wyjaśnić jednak trzeba, że z dniem 16 maja 2020 r. przepis ten został uchylony, zaś zgodnie z art. 68 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, postanowiono, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Natomiast terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy. Z powyższego wynika zatem, że w momencie wydania decyzji przez Kierownika BP ARiMR oraz składania przez skarżącego odwołania nie było regulacji powodującej wstrzymanie bądź zawieszenie terminów w postępowaniach administracyjnych. Wobec powyższego sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 3 w związku z art. 120 ww. ustawy procesowej.