I SA/Wa 1362/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Magdalena Durzyńska sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) asesor WSA Mateusz Rogala Protokolant specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2022 r. sprawy ze skarg [...] Sp. z o. o. Sp. k. w [...] i Miasta [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania oddala skargi. Zaskarżoną decyzją z dnia 6 kwietnia 2021 r. nr 1079/21 Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr 6/2021 z dnia 19 stycznia 2021 r. orzekającą o ustaleniu odszkodowania. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Ostateczną decyzją nr 167/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r. nr GK-Dll-7430/P0/133/2003 Prezydenta m. st. Warszawy, zatwierdzono projekt podziału nieruchomości [...] , położonej w m. st. Warszawa, dzielnicy [...] przy ul. [...] , stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] . W wyniku niniejszego podziału powstały m. in. działki nr [...] o pow. 393 m2 przeznaczona pod ul. [...] i jako rezerwa pod [...] oraz nr [...] o pow. 415 m2 przeznaczona pod ul. [...] oraz znajdującą się w strefie uciążliwości od linii wysokiego napięcia e 110 kV. Stanowiący podstawę prawną niniejszej sprawy art. 98 ust. 1 i 3 ugn przewiduje, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą z mocy prawa na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o podziale stała się ostateczna lub orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Za działki gruntu, o których mowa powyżej przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem a właściwym organem. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela odszkodowanie ustala się i wypłaca " według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Z powyższej regulacji wynika, że przesłankami warunkującymi ustalenie w trybie administracyjnym odszkodowania na rzecz właściciela bądź użytkownika wieczystego za grunt wydzielony pod drogę publiczną jest uznanie, że działki gruntu przejęte zostały pod drogę publiczną, a więc z treści decyzji podziałowej w sposób jednoznaczny musi wynikać, że konkretny grunt został na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego wydzielony pod drogę publiczną i w konsekwencji nastąpiło nabycie z mocy prawa przez jednostkę samorządu terytorialnego lub Skarb Państwa własności tych działek oraz brak uzgodnienia odszkodowania w drodze porozumienia pomiędzy zainteresowanymi. Przedmiotowe działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność danej jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna. Art. 98 ust. 1 ugn stanowiąc o przejściu prawa własności z mocy samego prawa, nie reguluje podziału nieruchomości, lecz określa następujące z mocy prawa skutki decyzji podziałowej. Zmiana stanu prawnego na podstawie tego unormowania następuje z mocy prawa i stanowi samodzielną podstawę ujawnienia w księdze wieczystej przejścia prawa własności. Ustawowy obowiązek wypłaty odszkodowania może być realizowany w drodze cywilnoprawnej poprzez uzgodnienie wysokości odszkodowania między właścicielem bądź użytkownikiem wieczystym a właściwym organem albo - gdy do takiego uzgodnienia nie dojdzie - w drodze administracyjnej przez wydanie decyzji o ustaleniu wysokości odszkodowania na zasadach i w trybie określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, iż strony nie doszły do porozumienia na drodze cywilnoprawnej odnośnie wysokości odszkodowania. Wnioskiem z dnia 18 kwietnia 2017 r. [...] Sp. z o.o. wystąpiła o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za odjęcie prawa własności nieruchomości położonych w [...] w dzielnicy [...], stanowiących m. in. działki ewidencyjne nr [...] o pow. 393 m2 i [...] o pow. 415 m2 przeznaczonych pod ul. [...] i ul. [...] . Postanowieniem nr 42/BM/WWO/DW/2018 z dnia 8 lutego 2018 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił wszczęcia postępowania, a Wojewoda Mazowiecki postanowieniem nr 607/2018 z dnia 10.07.2018 r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Postanowieniem nr 853/2018 z dnia 12 września 2018 r. Wojewoda Mazowiecki wyznaczył Starostę [...] jako organ właściwy do rozpatrzenia sprawy ustalenia odszkodowania za działki ew. nr [...] i [...] położone w [...] w dzielnicy [...] przeznaczone pod ul. [...] i jako rezerwa pod [...] oraz pod ul. [...] . W dniu 12 grudnia 2018 r. został sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy określający wartość rynkową działki ewid. nr [...] na kwotę 137 133,00 zł. Z uwagi na upływ okresu ważności powyższego operatu, w dniu 15 lipca 2020 r. został sporządzony nowy operat szacunkowy przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego W. K. określający wartość działki ewid. nr [...] na kwotę 138 399,00 zł Decyzją nr 6/2021 z dnia 19 stycznia 2021 r. Starosta [...] w pkt 1) ustalił odszkodowanie w wysokości 138 399,00 zł (słownie: sto trzydzieści osiem tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 00/100) za nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] , położoną w Warszawie, dzielnicy [...] , o pow. 393 m2, wydzieloną pod ulicę [...] i jako rezerwa pod [...] w wyniku podziału nieruchomości, dokonanego na wniosek jej właściciela, uregulowaną obecnie w księdze wieczystej nr [...], która przeszła z mocy prawa na własność Miasta [...] ; w pkt 2) odmówił ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna numer [...] z obrębu [...] , położoną w [...], dzielnicy [...] , o pow. 415 m2 wydzieloną pod ul. [...] oraz znajdującą się w strefie uciążliwości od linii wysokiego napięcia e 110kV, w wyniku podziału nieruchomości, zatwierdzonego prawomocną decyzją Prezydenta m. st. Warszawy nr 167/2003 z 08.12.2003 r.; w pkt 3) przyznał ustalone w punkcie pierwszym odszkodowanie na rzecz [...] Sp. z o.o. w kwocie 138 399,00 zł (słownie: sto trzydzieści osiem tysięcy trzysta dziewięćdziesiąt dziewięć złotych 00/100), byłego właściciela opisanej w punkcie pierwszym nieruchomości; w pkt 4) zobowiązał Miasto [...] do zapłaty odszkodowania ustalonego w punkcie pierwszym na rzecz spółki wymienionej w punkcie trzecim, jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji w części dotyczącej pkt 2 odwołanie złożyła [...] Sp. z o.o. Od powyższej decyzji odwołanie złożyło również Miasto [...] , zaskarżając ją w pkt 1, 3 i 4. Wojewoda Mazowiecki rozpatrując sprawę wskazał, że w operacie szacunkowym określono wartość działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 393 m2 przeznaczonej pod drogę publiczną w podejściu porównawczym przy zastosowaniu metody porównywania parami, wykorzystując do porównania transakcje sprzedaży jakie miały miejsce w ostatnim okresie czasu dotyczące sprzedaży nieruchomości przeznaczonych pod drogi publiczne, położonych na terenie peryferyjnych dzielnic prawobrzeżnej W.. Autorka operatu szacunkowego do wyceny wybrała próbkę 4 transakcji o cenach jednostkowych 531,35 zł/m2; 327,00 zł/m2, 326,46 zł/m2 i 251,80 zł/m2. Po określeniu cech wpływających na wartość nieruchomości przeznaczonej pod drogę publiczną oraz określeniu wag poszczególnych cech ostatecznie wartość 1m2 gruntu działki ewidencyjnej nr [...] ustalono w wysokości 352,16 zł, co po uwzględnieniu jej powierzchni dało kwotę 138 399,00 zł. W ocenie organu odwoławczego biegła w operacie szacunkowym właściwie zastosowała metodę wyceny stosownie do § 36 znowelizowanego rozporządzenia. Analiza operatu nie wykazała błędów obliczeniowych, braków formalnych ani wewnętrznych niespójności sporządzonej wyceny. W przedmiotowym operacie rzetelnie i odpowiednio dla celu wyceny opisano przeznaczenie nieruchomości. Należycie sprecyzowano i sformułowano cel wyceny oraz jego zakres. Daty istotne dla procesu wyceny również przyjęto prawidłowe. Przedstawiono analizę rynku nieruchomości odpowiednio do celu i sposobu wyceny oraz wybór odpowiedniej metodyki i techniki wyceny, opisano przebieg istotnych obliczeń i uzasadnienie końcowego wyniku. Zamieszczono również stosowne klauzule. Dobór nieruchomości podobnych do szacowanej jest prawidłowy w kontekście przyjętych cech rynkowych oraz art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Położenie działki szacowanej i przyjętych do porównań jest zbliżone. Przedmiotowy operat szacunkowy spełnia wymogi, o których mowa w § 56 ust. 1 i 4 oraz § 57 rozdziału 4 rozporządzenia w sprawie wyceny i sporządzania operatu szacunkowego z dnia 21 kwietnia 2004 r. Oszacowana wartość mieści się w przedziale pomiędzy ceną minimalną i maksymalną w wybranym zbiorze cen transakcyjnych nieruchomości podobnych, będących podstawą oszacowanej wartości przedmiotowej nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego należy uznać operat szacunkowy z dnia 15 lipca 2020 r. za wiarygodny dowód w sprawie, który mógł stanowić podstawę do ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie w dzielnicy [...] w obrębie [...] oznaczoną jako działka ew. nr [...]. Odnosząc się do odwołania Wojewoda zaznaczył, iż na podstawie ostatecznej decyzji nr 167/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r., nr GK-D11.7430/P0/133/2003 wydanej z upoważnienia Prezydenta m. st. Warszawy, zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości, została wydzielona działka nr [...] o pow. 393 m2 przeznaczona pod ul. [...] i jako rezerwa pod [...] . Jak wynika z odpisu księgi wieczystej KW [...] jako właściciel działki ewidencyjnej nr [...] wpisane jest Miasto [...] na podstawie powyższej decyzji. Z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu m. st. Warszawy z dnia 17 lutego 2020 r. wynika, iż wg stanu na dzień 8 grudnia 2003 r. działka ew. nr [...] z obrębu [...] objęta była miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzonym Uchwałą Rady m. st. Warszawy nr [...] z dnia 28.09.1992 r. ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. Warszawskiego z 1992 r., Nr 15, poz. 184. Zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 z późn. zm.) obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. zachowywały moc do czasu uchwalenia nowych planów, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2003 r. Z powyższego wynika, iż w dniu wydania ww. decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości obowiązywał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy zatwierdzony Uchwałą Rady m. st. Warszawy nr [...] z dnia 28.09.1992 r. ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. Warszawskiego z 1992 r., Nr 15, poz. 184, zgodnie z którym działka nr ew. [...] z obrębu [...] usytuowana była w liniach rozgraniczających proj. [...] - ul. głównej tranzytowej. Odnosząc się natomiast do odwołania [...] Sp. z o.o. Wojewoda zauważył, iż w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości zaznaczono, że do czasu realizacji docelowego układu drogowego, dojazd do poszczególnych działek wydzielonych w wyniku podziału należy zapewnić poprzez ustanowienie służebności drogowej pasem szerokości min. 4,5 m od ul. [...] wzdłuż południowej granicy projektowanych działek nr [...] , [...] oraz śladem ciągu pieszo-jezdnego na projektowanej działce nr [...]. Zgodnie zaś z ugruntowanym orzecznictwem sądowym sam fakt ustanowienia na drodze służebności gruntowej wyklucza uznanie jej za drogę publiczną Organ II instancji podniósł, że zgodnie z orzecznictwem sądowym w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania podstawowe znaczenie ma decyzja podziałowa. Skoro z decyzji podziałowej nie wynika, że działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną nie jest możliwe zastosowanie art. 98 ugn. Żadna zaś ze stron nie kwestionowała decyzji podziałowej i nie składała odwołania co do przyjętego w decyzji podziałowej charakteru wydzielonych działek gruntu. Zgodnie z treścią księgi wieczystej KW [...] prawo własności do działki nr [...] nadal przysługuje jej właścicielom. Wobec czego zdaniem Wojewody w stosunku do działki [...] nie wystąpił skutek określony w art. 98 ust. 1 ugn. Wydzielenie przedmiotowej działki nie spowodowało naruszenia istoty prawa własności. Brak jest zatem przesłanki do ustalenia odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 ugn, który stanowi konsekwencję odjęcia prawa własności nieruchomości. Skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: [...] sp. z o.o. sp. k. w W. i Miasto [...] . [...] sp. z o.o. sp. k. zaskarżyła decyzję w części dotyczącej utrzymania w mocy pkt 2 decyzji Starosty, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, tj. art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 kpa, przejawiające się w braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez brak zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji materiału dowodowego oraz przejawiające się w dowolnej a nie swobodnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] nie została wydzielona pod drogi publiczne i w konsekwencji nie przeszła na własność Gminy Warszawa na mocy art. 98 ust 1 ugn, w związku z czym nie ma możliwości ustalenia i przyznania odszkodowania, gdy tymczasem zebranie całego materiału dowodowego i jego prawidłowa ocena prowadziłaby do wniosku że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] została wydzielone pod projektowaną gminną drogę publiczną i w konsekwencji przeszła na własność Gminy Warszawa na mocy art. 98 ust. 1 ugn, w związku z czym należało ustalić i przyznać odszkodowanie; 2) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przepis ten zawiera inne, nie określone w treści tego przepisu, warunki jego zastosowania, gdy tymczasem z treści tego przepisu wynika, że warunkiem zastosowania tego przepisu jest dokonanie podziału na wniosek właściciela i wydzielenie działki pod projektowaną drogę publiczną lub pod poszerzenie już istniejącej drogi publicznej i spełnienie tych warunków powoduje realizacji dyspozycji zawartej w tym przepisie z chwilą ostateczności decyzji podziałowej. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymania w mocy pkt 2 decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia 19 stycznia 2021 r. w przedmiocie odmowy ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w dzielnicy [...] , stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] , wydzieloną pod ul. [...] , a także o uchylenie w części decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia 19 stycznia 2021 r., tj. w pkt 2 i zasądzenie kosztów postępowania. Miasto [...] zaskarżyło decyzję Wojewody w części, tj. co do utrzymania w mocy decyzji Starosty [...] w zakresie: pkt 1 - ustalenia odszkodowania w wysokości 138.399 zł za nieruchomość oznaczoną jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] , położoną w Warszawie, dzielnicy [...] , o pow. 393 m2, wydzieloną pod ulicę [...] i jako rezerwa pod [...] w wyniku podziału nieruchomości, dokonanego na wniosek jej właściciela, uregulowaną obecnie w księdze wieczystej nr [...], która przeszła z mocy prawa na własność Miasta [...] ; pkt 3 - przyznania ustalonego w pkt 1 odszkodowania na rzecz [...] sp. z o.o. sp. k. w kwocie 138.399 zł, byłego właściciela opisanej w pkt 1 nieruchomości; pkt 4 - zobowiązania Miasta Stołecznego Warszawa do zapłaty odszkodowania ustalonego w pkt 1 na rzecz spółki wymienionej w pkt 3, jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Strona skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w efekcie nie przedstawienie pełnych wyników postępowania w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, co polegało na braku wyjaśnienia okoliczności istotnych w sprawie uzasadniających przyznanie odszkodowania na rzecz [...] sp. z o.o. sp. k., w sytuacji gdy w sprawie ustalono jedynie, iż nieruchomość na dzień w którym decyzja podziałowa stała się ostateczna, stanowiła własność innego podmiotu - Przedsiębiorstwa Produkcyjno- Handlowego [...] ; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego i ustalenie okoliczności faktycznych nie mających odzwierciedlenia w materiale dowodowym, co polegało na ustaleniu, iż podział pierwotnej działki nr [...] z obrębu [...] nastąpił na wniosek właściciela nieruchomości z dnia 03.09.2003 r., podczas gdy w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest odpisu wniosku właściciela o podział działki nr [...] z dnia 03.09.2003 r. lub innego dowodu potwierdzającego ten fakt; art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny wiarygodności zebranego materiału dowodowego i ustalenie istotnych okoliczności faktycznych w sprawie w oparciu o operat szacunkowy z 15.07.2020 r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, pomimo tego, iż operat ten obarczony jest błędami formalnymi wyszczególnionymi w pkt 11.2 lit. i oraz j poniżej, co w konsekwencji oznacza, iż operat ten nie może być podstawą ustaleń faktycznych w sprawie, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, co polegało na braku ustalenia faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, iż wydzielenie działki gruntu nr [...] z obrębu [...] nastąpiło pod poszerzenie istniejącej drogi publicznej; art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia skarżącego o zebranym materiale dowodowym i możliwości zapoznania się z nim oraz złożenia uwag, co skutkowało uniemożliwieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu, a także uniemożliwieniem wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań skutkujące brakiem możliwości powołania w postępowaniu odwoławczym podnoszonych w niniejszej skardze okoliczności; art. 28, art. 29 i art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. przez skierowanie decyzji do nieistniejącego podmiotu tj. [...] sp. z o.o.; naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez przyznanie odszkodowania na rzecz [...] sp. z o.o. sp. k. jako byłemu właścicielowi, podczas gdy podmiot ten nie był właścicielem nieruchomości w chwili gdy ostateczna stała się decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nr 167/2003 z 8.12.2003 r. o podziale działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] ; art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyznanie odszkodowania za działkę gruntu nr [...] z obrębu [...] ze względu na wydzielenie jej pod drogę publiczną na wniosek właściciela z dnia 03.09.2003 r., podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie daje podstawy do ustalenia, iż wydzielenie ww. działki nastąpiło na wniosek właściciela z dnia 03.09.2003 r.; art. 130 ust. 2, art. 153 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt pkt 16 i pkt 17 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez ustalenie odszkodowania w oparciu o wartość nieruchomości określoną w operacie szacunkowym z 15.07.2020 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, pomimo że operat ten został sporządzony z naruszeniem ww. przepisów, co polegało w szczególności na przyjęciu w wycenie z zastosowaniem podejścia porównawczego zbyt małej liczby nieruchomości do porównań oraz nieruchomości niepodobnych do nieruchomości wycenianej; j) art. 130 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 55 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego w związku z art. 4 pkt 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ustalenie odszkodowania w oparciu o wartość nieruchomości określoną w operacie szacunkowym z 15.07.2020 r. przez rzeczoznawcę majątkowego, pomimo że w operacie tym brak wymaganego uzasadnienia dla wyboru określonych nieruchomości do porównania z nieruchomością wycenianą; k) art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr 167/2003 z 8.12.2003 r. o podziale działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] oraz w dniu uostatecznienia się tej decyzji, z którego wynikało, że przepisy te nie mają zastosowania w przypadku gdy wydzielenie działki gruntu nastąpiło pod poszerzenie istniejącej drogi publicznej, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie; 3) w konsekwencji decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy nieprawidłowej decyzji organu I instancji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody w zaskarżonej części oraz o uchylenie decyzji Starosty w części, o której mowa w pkt I niniejszej skargi; Ponadto w przypadku braku wstrzymania wykonania decyzji przez Wojewodę, wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji w części, o której mowa w pkt I niniejszej skargi, ze względu "na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a także o zawieszenie postępowania, ze względu na to, iż rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej Rzeczoznawców Majątkowych przy Ministerstwie Rozwoju, Pracy i Technologii w sprawie operatu szacunkowego z dnia 15 lipca 2020 r. sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego W. K. na potrzeby niniejszej sprawy i o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z załączonych dokumentów wskazanych w uzasadnieniu, na potwierdzenie faktów tam przywołanych. Strona skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie. Postanowieniem z dnia 4 marca 2022 r. sprawy z powyższych skarg zostały połączone do wspólnego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzenia pod sygn. akt I SA/Wa 1362/21. W piśmie z dnia 22 października 2021 r. Miasto [...] wniosło o zawieszenie postępowania ze względu na to, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 8 grudnia 2003 r. zatwierdzającej podział nieruchomości, a ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji na okoliczność wszczęcia postępowania nieważnościowego. W piśmie z dnia 29 marca 2022 r. Miasto [...] wniosło o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci pisma Wydziału Architektury i Budownictwa z dnia 8 marca 2022 r. wraz z wypisem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia 7 czerwca 2022 r. Miasto [...] wniosło o oddalenie skargi [...] sp. z o.o. sp. k. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargi za niezasadne. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm. dalej: ugn). Zgodnie z art. 98 § 1 ugn działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. W myśl zaś art. 98 § 2 ugn, właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. Natomiast zgodnie z art. 98 § 3 ugn, za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Tytułem do ustalenia i wypłaty odszkodowania jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział lub prawomocne orzeczenie o podziale. Dla ustalenia odszkodowania nie jest przy tym istotne uprzednie odzwierciedlenie stanu prawnego nieruchomości w księdze wieczystej. Obowiązek ujawnienia w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogę publiczną statuuje odrębnie przepis art. 98 ust. 2 u.g.n., jako skutek, konsekwencję ostatecznej decyzji zatwierdzającej podział. Jednakże realizacja tego obowiązku nie warunkuje ustalenia odszkodowania, które jest jedynie wynikiem podziału nieruchomości celem wydzielenia działki pod drogę publiczną. W rozpoznawanej sprawie okoliczność, iż nie została dokonana stosowna zmiana w księdze wieczystej, nie wpływa na obowiązek organu zrealizowania uprawnienia skarżącej do uzyskania odszkodowania. Uprawnienie do odszkodowania należy bowiem związać z ostatecznością decyzji o wydzieleniu działki pod drogę publiczną, w wyniku której właściciel utracił do niej dotychczasowe prawo. Ustawa o gospodarce nieruchomościami określając zasady podziału nieruchomości przewiduje podział ewidencyjny i podział prawny nieruchomości. Celem podziału ewidencyjnego jest wyodrębnienie w ramach jednej nieruchomości większej ilości działek gruntu, a także nadanie im numerów ewidencyjnych. Podział ewidencyjny służy następnie dokonaniu podziału prawnego lub wieczystoksięgowego. W wyniku takiego podziału geodezyjnego nowo powstałe działki stają się odrębnymi nieruchomościami. Jak stanowi art. 96 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział. W chwili gdy decyzja zatwierdzająca podział staje się ostateczna następuje podział nieruchomości. Niewątpliwie sam podział ewidencyjny nie skutkuje zmianą stanu własnościowego nieruchomości, a jedynie jej stanu ewidencyjnego (oznaczenie numerami nowo wydzielonych działek gruntu i ukształtowanie granic działek wydzielonych). Inna sytuacja ma miejsce w przypadku podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 98 ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a który "stanowi podział prawny nieruchomości akcesoryjnie związany z dokonywaniem podziału ewidencyjnego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego części nieruchomości" ( por. M. Wolanin. Podziały i scalenie nieruchomości. C.H. Beck Warszawa 2011r., s.39). Wraz z podziałem ewidencyjnym, wydzieleniem działki gruntu pod drogę publiczną, następuje jednocześnie zmiana właściciela tej nieruchomości z mocy prawa. Z decyzji podziałowej z dnia 8 grudnia 2003 r. i jej uzasadnienia wynika, że działka nr [...] została wydzielona pod ul. [...] , która zgodnie z uchwałą nr 245 Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 26 maja 1988 r. została zaliczona do kategorii dróg publicznych. Zachodzą zatem pełne podstawy do przyjęcia, że przedmiotowa działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie jedynie pod drogę jako ciągu komunikacyjnego, która nie ma charakteru publicznego. Przejście działki wydzielonej pod drogę publiczną na rzecz podmiotów publicznych jest zatem wywłaszczeniem, które następuje z mocy prawa i z tego względu przysługuje odszkodowanie, które zgodnie z nakazem zawartym w art. 21 ust. 2 Konstytucji RP musi być odszkodowaniem słusznym. Przede wszystkim podstawowe znaczenie dla ustalenia odszkodowania ma treść decyzji podziałowej, bowiem to na podstawie tej decyzji dochodzi do wydzielenia działki gruntu z przeznaczeniem na drogi publiczne. W związku z tym, to z decyzji podziałowej musi wynikać, że wydzielona działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, a nie jedynie pod drogę wewnętrzną jako ciągu komunikacyjnego, która nie ma charakteru publicznego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że ostateczną decyzją z dnia 8 grudnia 2003 r. Prezydent m.st. Warszawy , działając na wniosek właściciela, w oparciu o art. 93 i art. 96 u.g.n., zatwierdził projekt podziału nieruchomości nr [...], w wyniku którego powstała m.in. działka o nr [...] o pow. 393 m2 i nr [...] o pow. 415 m2. W decyzji tej stwierdzono, że przedmiotowa działka przeznaczona jest pod ul. [...] i jako rezerwa pod [...] . Decyzja ta jednak nie rozstrzyga wprost o tym, że sporna działka została wydzielona z przeznaczeniem pod drogę publiczną. Podkreślić jednak należy, że jednym z wyznaczników przy planowaniu dróg jest kryterium funkcjonalne (funkcja drogi), które powinno być opisane w powiązaniu z klasyfikacją techniczno-użytkową dróg publicznych określoną w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a związane z przeznaczeniem drogi, sposobem jej użytkowania oraz położeniem względem innych dróg. W decyzji podziałowej w odniesieniu do działki nr [...] nie został zastrzeżony warunek określony w art. 99 u.g.n. Warunek ten został natomiast zastrzeżony w odniesieniu do działki nr [...] i dlatego zasadnie odmówiono przyznania za nią odszkodowania. Z przepisu tego wynika bowiem, że jeżeli zapewnienie dostępu do drogi publicznej ma polegać na ustanowieniu służebności, o których mowa w art. 93 ust. 3 u.g.n., podziału nieruchomości dokonuje się pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną one ustanowione. Przepis ten warunkuje zatem podział nieruchomości koniecznością ustanowienia przy zbywaniu nowopowstałych działek odpowiedniej służebności. Taka sytuacja zaś zachodzi w niniejszej sprawie. Decyzja podziałowa nie powołuje się wprawdzie wprost na art. 99 u.g.n., jednak z jej uzasadnienia wynika wprost, że w odniesieniu do działki nr [...] istnieje obowiązek ustanowienia służebności. Tylko gdy dochodzi do podziału nieruchomości pod warunkiem ustanowienia służebności, wydzielona w wyniku takiego podziału droga nie ma charakteru drogi publicznej, a jest drogą wewnętrzną. Skoro organ zobowiązał dotychczasowego właściciela działki do zapewnienia dostępu działki gruntu do drogi publicznej poprzez zapewnienie ustanowienia służebności, to wydzielona działka nie została wydzielona pod drogę publiczną. Natomiast jeśli chodzi o zarzuty Miasta [...] dotyczące prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, to Sąd uznał je za bezzasadne. Zgodnie z art. 130 ust. 2 u.g.n. dla ustalenia wysokości odszkodowania konieczne jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości, mającej w myśl art. 156 ust. 1 u.g.n. formę operatu szacunkowego. Jest to podstawowy dowód w sprawie o odszkodowanie. Ma on walor opinii biegłego, o jakiej mowa w art. 84 § 4 k.p.a. Ta zaś, jak każdy dowód w sprawie, powinna zostać zweryfikowana i oceniona, stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez organ administracji zarówno pod kątem formalnym, jak i materialnym. Przy respektowaniu oczywiście wymagających wiedzy specjalistycznej wniosków wyprowadzonych w opinii, których samodzielne podważenie przez organ administracji publicznej (a więc podmiot tej wiedzy specjalistycznej pozbawiony) nie jest możliwe. Obowiązkiem organu było zatem przede wszystkim skonfrontowanie jej z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa (co do przyjętego podejścia, metody techniki szacowania oraz wymaganych elementów operatu), a ponadto dokonanie jej oceny pod kątem spójności przyjętych założeń, ich logiczności, ewentualnych niejasności czy braków. Tego rodzaju oceny operatu, sporządzonego na potrzeby postępowania odszkodowawczego prowadzonego w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją, organy obu instancji dokonały. Podkreślić należy, że skarżąca nie wskazała żadnych argumentów dotyczących ewentualnych jego nieprawidłowości. Przedmiotowy operat został w ocenie Sądu prawidłowo oceniony przez organ jako dowód w toczącym się postępowaniu procesowym. W przypadku postępowania administracyjnego normatywną podstawę oceny wiarygodności operatu stanowi art. 80 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że organ administracji ma obowiązek dokonania ustaleń na postawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Ustawodawca nie przewidział tu żadnych wyjątków, tak więc także operat szacunkowy - jako dowód z opinii biegłego, podlega procesowej ocenie. Problematyka oceny procesowej dowodu z operatu szacunkowego niczym nie różni się od problematyki oceny innych dowodów. Dowód z opinii biegłego (tu: operatu szacunkowego) należy ocenić tak samo jak ocenia się dowód z dokumentu, dowód z zeznań świadka, czy dowód z oględzin. Każdy z tych dowodów ma być oceniony przez pryzmat innych dowodów zebranych w postępowaniu, a to z tego względu, że tylko takie postępowanie daje rękojmię dokonania ustaleń zgodnych z prawdą (art. 7 k.p.a.). Tym niemniej swobodna ocena dowodów nie może stanowić oceny dowolnej. Wprawdzie przepis art. 80 k.p.a. nie wyraża wprost kryteriów swobodnej oceny dowodów, to jednak wynikają one z jej istoty i celu jakiemu ma służyć. W ramach tak definiowanej oceny organ winien opierać swoje ustalenia na dowodach zgodnych z przepisami prawa i dokonywać ustaleń zgodnych z wiedzą, doświadczeniem życiowym oraz zdrowym rozsądkiem (logiką). Te właśnie kryteria powinny być brane pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego, w tym przy ocenie opinii biegłego. Z całą więc pewnością procesowa ocena operatu szacunkowego musi obejmować jego zgodność z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazać należy, że organ może zakwestionować trafność opisu wycenianej nieruchomości, o ile nie jest on zgodny z ustaleniami wynikającymi z innych dowodów (sprzeczność z innymi dowodami). Organ może zakwestionować wiarygodność wyceny z uwagi na znajdujące się tam błędy rachunkowe (sprzeczność z wiedzą ogólną). Organ może wreszcie zakwestionować operat szacunkowy w przypadku stwierdzenia w nim wewnętrznych sprzeczności, niespójności, czy wręcz nonsensów (sprzeczność z zasadami zdrowego rozsądku). W żadnym zaś wypadku nie można oczekiwać od organu procesowego weryfikacji operatu w zakresie doboru przez biegłego nieruchomości do porównań (ocena podobieństwa), właściwego wychwycenia cech różniących nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej, czy właściwego ustalenia współczynników korygujących. Są to bowiem już czynności stricte specjalistyczne, wymagające wiedzy fachowej, i o ile ich wynik nie koliduje z kryteriami swobodnej oceny dowodów, są procesowo nieweryfikowalne. Powyższe uwagi zakreślają zatem ramy, w jakich operat szacunkowy może zostać poddany analizie w toku oceny procesowej, a w konsekwencji określają zarazem ramy sądowo-administracyjnej kontroli prawidłowości postępowania organu w tym zakresie. Z treści operatu szacunkowego sporządzonego dla potrzeb przedmiotowego postępowania z 15 lipca 2020 r. wynika, że przy jego sporządzaniu zastosowano podejście porównawcze, przy zastosowaniu metody porównywania parami. Biegła w sposób prawidłowy poddała analizie lokalny rynek nieruchomości przeznaczonych pod drogi. Biegła wskazała na cechy i wagi – współczynniki mające wpływ na ustalenie wartości nieruchomości. Biegła scharakteryzowała nieruchomości podobne, wskazała jakie cechy rynkowe mają wpływ na wartość nieruchomości i poszczególnym cechom przypisała odpowiednie zakresy współczynników korygujących. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Rola organu administracji ogranicza się zatem do oceny sporządzonej wyceny wyłącznie pod względem zachowania warunków formalnych. Organ nie może natomiast wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, a zatem nie może zamiast biegłego i wbrew jego opinii przyjąć, że wartość nieruchomości jest inna niż wyliczono w operacie szacunkowym. Organ administracji może natomiast, jest wręcz do tego obowiązany jako jedyny podmiot uprawniony do oceny dowodu dążyć do wyjaśnienia czy operat nie zawiera błędów lub stwierdzeń nieodpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy (por. np. wyrok NSA z 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 534/13, CBOSA). Wskazać przy tym należy, że szczegółowe zasady określania wartości rynkowej nieruchomości przewiduje rozporządzenie Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2021 r., poz. 555) W rozporządzeniu tym przesądzono generalną zasadę, że wycena nieruchomości jest w istocie wyceną wiązki praw przysługujących do niej oraz ją obciążających. Konsekwencją takiego ujęcia jest wynikający z § 3 ust. 2 rozporządzenia obowiązek poprzedzenia procesu wyceny nieruchomości analizą rynku nieruchomości, w szczególności analizą cen występujących na tym rynku oraz warunków zawierania transakcji. Rozporządzenie przewiduje również, jakie warunki powinny być spełnione przy dokonywaniu tych analiz, jakie ceny mogą być brane pod uwagę przy ich dokonywaniu i na czym polegają poszczególne podejścia, metody i techniki wyceny. W rozporządzeniu znajduje się również uszczegółowienie zasad stosowania podejścia porównawczego zawarte w § 4 ust. 1-4. W przepisach tych wskazano, że przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen (ust. 1). W podejściu porównawczym stosuje się metodę porównywania parami, metodę korygowania ceny średniej albo metodę analizy statystycznej rynku (ust. 2). Przy metodzie porównywania parami porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. (ust. 3) Wystarczające zatem jest wybranie, wbrew zarzutom skargi, co najmniej trzech transakcji nieruchomościami podobnymi. Obowiązek wyboru co najmniej kilkunastu nieruchomości podobnych dotyczy metody korygowania ceny średniej (ust. 4), której rzeczoznawca w niniejszej sprawie nie stosowała. Ponadto, rzeczoznawca w pismach z dnia 19 września 2020 r. i z dnia 19 grudnia 2020 r. zawarła dodatkowe wyjaśnienia dotyczące sporządzonego przez siebie operatu. Sąd oceniając operat szacunkowy w świetle powyższych rozważań uznał, że operat ten może stanowić dowód w sprawie, gdyż nie jest dotknięty wadą, która może wpłynąć na wynik wyceny. Końcowo należy wyjaśnić, że Sąd odmawiając zawieszenia postępowania uznał, że rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od wyniku toczącego się postępowania przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej Rzeczoznawców Majątkowych w sprawie przedmiotowego operatu szacunkowego. W dacie orzekania bowiem zarówno przez organy administracyjne jak i Sąd brak było jakiegokolwiek dowodu podważającego jego wiarygodność. Samo zaś wszczęcie ww. postępowania nie uzasadnia zawieszenia postępowania. Również wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 8 grudnia 2003 r. zatwierdzającej podział nieruchomości nie zasługiwał na uwzględnienie. Nie stanowi bowiem przeszkody w rozstrzygnięciu sprawy prowadzenie postępowania nieważnościowego. Decydujące znaczenie ma okoliczność, że w dacie orzekania decyzja zatwierdzająca podział pozostawała w obrocie prawnym, a jej treścią w sprawie o ustalenie odszkodowania w trybie art. 98 ugn zarówno Sąd jak i organy orzekające są związane. Sąd nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez Miasto [...] uznając ich przeprowadzenie za zbędne z uwagi na to, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie niniejszej był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia, a zgłoszone dowody nie miały istotnego znaczenia. Również błędne wskazanie w decyzji podziałowej daty złożenia wniosku przez właściciela nieruchomości pozostaje bez wpływu na wynik sprawy z uwagi na to, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie dokonywał oceny decyzji zatwierdzającej podział, która pozostaje w obrocie prawnym, a decyzji w przedmiocie odszkodowania. Niezasadny jest także zarzut dotyczący ustalenia odszkodowania na rzecz podmiotu nieistniejącego w dacie wydania decyzji zatwierdzającej podział. Jak wynika bowiem z odpisu zupełnego księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości [...] Sp. Jawna uległo przekształceniu w [...] sp. z o.o. sp. k., co oznacza, że została zachowana ciągłość podmiotowa. W tej sytuacji zarzuty skarg należy uznać za chybione. W sprawie nie doszło zdaniem Sądu do naruszenia wskazanych w skargach zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.