V SA/Wa 3617/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi Fundacji .... na postanowienie Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia .... kwietnia 2021 r. nr .... w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić Fundacji .... w Warszawie kwotę 100 (sto) zł wpisaną 25 maja 2021 r. do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod poz. 16194 – tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z (...) maja 2021 r. Fundacja (...) w Warszawie skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Centrum Projektów Polska Cyfrowa z (...) kwietnia 2021 r. nr (...),(...) w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Strona skarżąca wniosła skargę na postanowienie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej: k.p.a.). Postanowienie to zostało wydane w toku postępowania administracyjnego wszczętego przez Centrum Projektów Polska Cyfrowa na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, ze zm.; dalej u.f.p.). W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie nie mieści się w katalogu aktów i czynności, od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 101 § 3 k.p.a., zaskarżony akt nie jest postanowieniem, na które przysługuje zażalenie, albowiem nie jest ono ani postanowieniem w sprawie zawieszenia postępowania, ani też postanowieniem w sprawie odmowy podjęcia zawieszonego postępowania (zob. wyrok NSA z 27 lipca 2020 r. sygn. akt II GSK 3420/17, LEX nr 3037313). Nie jest również postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, albowiem po jego wydaniu postępowanie administracyjne toczy się nadal. Zaskarżone postanowienie nie rozstrzyga również sprawy co do istoty, albowiem sprawa administracyjna, w toku której zostało ono wydane dotyczy określenia kwoty dofinansowania udzielonego na realizację projektu przypadającej do zwrotu oraz określenia sposobu zwrotu środków i terminu od którego nalicza się odsetki – a zawieszenie lub odmowa zawieszenia postępowania prowadzonego w tej sprawie nie należy do jej istoty, jest kwestią wpadkową. Także w innych przepisach prawa powszechnie obowiązującego nie sposób znaleźć adekwatnej podstawy prawnej uzasadniającej dopuszczalność takiej skargi. Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie nie podlega zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego i z tych przyczyn skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Ponadto stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Dlatego też w punkcie 2. postanowienia orzeczono o zwrocie stronie skarżącej kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Strona skarżąca stwierdziła, że w świetle art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej, w sporach dotyczących prawa Unii Europejskiej sąd ma obowiązek "uznania dopuszczalności środka prawnego" – w tym przypadku rozpatrywanej skargi. Strona skarżąca powołała się w tym zakresie na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 17 września 2014 r. sygn. akt C-562/12 (LIIVIMAA LIHAVEIS MTÜ v. EESTI-LÄTI PROGRAMMI 2007-2013 SEIREKOMITEE, ZOTSiS 2014, nr 9, poz. I-2229). Ustosunkowując się do tego twierdzenia należało zauważyć, że zacytowana wyżej teza odnosiła się do możliwości zaskarżenia decyzji komitetu monitorującego odrzucającej wniosek o dofinansowanie, powodującej to, "że wnioskodawca zostaje ostatecznie wykluczony z procedury przyznania subwencji współfinansowanych przez Unię". Innymi słowy, z art. 47 Karty Praw Podstawowych i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE istotnie wynika – co stwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE i co podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę – prawo do skutecznej kontroli sądowej w sporach dotyczących prawa Unii Europejskiej. W szczególności, prawo to gwarantuje możliwość zaskarżenia do sądu m.in. ostatecznych decyzji w sporach dotyczących prawa UE. W realiach sprawy administracyjnej, w której wniesiono skargę, taka decyzja może zostać dopiero wydana na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. Należy również przypomnieć, że zgodnie z art. 142 k.p.a. postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od tej właśnie decyzji. Jeżeli zostanie wydana taka decyzja, to po spełnieniu wymogów formalnych i merytorycznych uregulowanych we właściwych przepisach, stronie skarżącej będzie przysługiwało prawo wszczęcia sądowej kontroli jej legalności. Oznacza to, że ani zaskarżone postanowienie ani niniejsze orzeczenie nie pozbawia strony skarżącej prawa do sądu – bez względu na to, czy chodzi o prawo podmiotowe gwarantowane przez prawo krajowe, unijne czy międzynarodowe. Przywołane przez skarżącą przepisy fundamentalne prawa UE nie gwarantują bowiem prawa do sądowej kontroli każdej incydentalnej czynności i każdego aktu o charakterze wpadkowym – wydanych w toku postępowania dotyczącego stosowania prawa Unii Europejskiej. A z takim aktem mamy do czynienia w niniejszej sprawie, skoro strona skarżąca przedmiotem skargi uczyniła postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania. Z tych przyczyn postanowiono, jak sentencji.