III OSK 2485/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1547/19 w sprawie ze skargi J. S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia zdolności do służby 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr [...] Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], obydwa w części dotyczącej stopnia zdolności do służby; 3. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego na rzecz J. S. kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 października 2019 r. II SA/Wa 1547/19 oddalił skargę J. S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z 6 maja 2015 r. w przedmiocie ustalenia zdolności do służby. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał na następujące okoliczności sprawy. Orzeczeniem Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z 23 lutego 2015 r. nr [...] J. S. został uznany za niezdolnego do służby - kat. D i zaliczony do III grupy inwalidztwa. Pismem z 10 marca 2015 r. J. S. wniósł odwołanie od ww. orzeczenia wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie, że jest zdolny do służby. Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, orzeczeniem z 6 maja 2015 r. utrzymała w mocy orzeczenie organu I instancji z 23 lutego 2015 r. J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z 6 maja 2015 r. w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby. Centralna Komisja Lekarska ABW w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 kwietnia 2017 r. II SA/Wa 857/16 oddalił skargę na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z 6 maja 2015 r. W ocenie Sądu protokół badania lekarskiego skarżącego spełnia wymogi wynikające z § 12 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 88, poz. 809, ze zm.). W oparciu o wskazany protokół dokonano oceny stanu zdrowia skarżącego. Również trzyosobowy skład komisji orzekającej, w tym przewodniczący i 2 członków tej komisji, był zgodny z wymogami zawartymi w załączniku nr 8 do powołanego rozporządzenia. Pod orzeczeniem widnieją podpisy członków komisji. Kategoria zdrowia - D, do której zaliczony został skarżący przez Centralną Komisję Lekarską ABW, określająca jego zdolność do służby – niezdolny do służby – znajduje podstawę w powołanym rozporządzeniu - w § 11 ust. 1 pkt 3. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd podkreślił, że w zasadniczej części odnoszą się one do naruszenia przepisów k.p.a. Z tych względów nie mogły one zostać uwzględnione, nawet jeżeli w nielicznych przypadkach pełnomocnik skarżącego wiąże je z przepisami prawa materialnego. Przedmiotowe rozporządzenie stanowi bowiem kompleksowe uregulowanie dotyczące oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i nie zawiera w żadnym zakresie odesłania do stosowania przepisów k.p.a. W wyniku złożenia przez skarżącego skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 czerwca 2019 r. I OSK 2039/17 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w uzasadnieniu swojego wyroku, że w przedstawionych wraz ze skargą kasacyjną aktach sprawy brak jest zarówno protokołu badania lekarskiego, jak i skarżonego orzeczenia. Brak jest również jakiegokolwiek dowodu, że sąd pierwszej instancji dysponował tymi dokumentami w momencie orzekania. Powyższe braki nie pozwalają zatem ani na ocenę prawidłowości stanowiska zajętego przez Sąd I instancji, ani nawet na przyjęcie, że Sąd ten takimi dokumentami dysponował w momencie orzekania, a jeśli tak – to z jakiej innej sprawy posłużył się dokumentami. Skoro zaś prawidłowość sporządzenia protokołu badania lekarskiego stała się podstawą oddalenia skargi i uznania skarżonego orzeczenia za legalne, uzasadnienie skarżonego wyroku nie poddaje się już tylko z tego powodu kontroli instancyjnej. Dodatkowo, jak wynika z treści skargi, skarżący kwestionował prawidłowość postępowania Komisji, podnosząc szereg zarzutów m.in., że nie umożliwiono mu zapoznania się z całością akt sprawy w tym dokumentacją medyczną będącą podstawą ustalenia jego niezdolności do służby. Zarzucał, że w sprawie nie powinna orzekać lekarz, która kierowała go na badania. Kwestionował poprawność sporządzenia protokołu jego badania i wiele innych. Żaden z tych zarzutów nie został przez Sąd I instancji zbadany i oceniony pod kątem właściwego trybu i zasad orzekania komisji lekarskich wynikających z przepisów prawa. Uchybienie przez Sąd pierwszej instancji polegające na nieustosunkowaniu się do argumentów skarżącego, uniemożliwiło zaś dokonanie merytorycznej kontroli instancyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, wskazanym na wstępie wyrokiem z 16 października 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1547/19 oddalił skargę. Podniósł, że miał na uwadze normę prawną wynikającą z art. 190 p.p.s.a. związującą Sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, wykładnią dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W wyniku ponownej weryfikacji akt sprawy stwierdził, że znajduje się w nich zarówno protokół badania lekarskiego skarżącego, jak i zaskarżone orzeczenie organu odwoławczego z 6 maja 2015 r., utrzymujące w mocy orzeczenie nr 66/2015/F Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Protokół badania lekarskiego z 23 lutego 2015 r. znajduje się w dokumentacji medycznej (teczka filetowa) załączonej do akt sprawy przy piśmie organu z 8 stycznia 2016 r. Zaskarżone zaś orzeczenie znajduje się na str. 12 akt administracyjnych sprawy, w części zawierającej dokumentację orzeczniczą skarżącego. Tym samym, Sąd I instancji, zgodnie ze wskazaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, dysponował tymi dokumentami w momencie orzekania. Dalej Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 45 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29 poz. 154 ze zm.), zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie ABW albo AW, podległe Szefowi właściwej Agencji. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014, poz. 242 ze zm.) o zdolności do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego kandydatów i funkcjonariuszy orzekają regionalne komisje lekarskie i Centralna Komisja Lekarska. Orzeczenia wydawane przez komisje zawierają rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, podejmowane są na podstawie wyników badań lekarskich oraz dokumentacji medycznej. Jak wskazał Sąd I Instancji orzeczenia komisji lekarskich ABW można podzielić na dwie grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do służby, jej dalszego pełnienia albo zwolnienia ze służby. Natomiast druga grupa orzeczeń komisji lekarskich ABW to orzeczenia ustalające schorzenia funkcjonariusza i ich związek ze służbą do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Od ostatecznych orzeczeń komisji lekarskich ABW, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia konkretnej osoby na potrzeby ustalenia kategorii zdolności do służby, przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast od orzeczeń komisji lekarskich ABW, ale w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (por. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2000 r. OSA 1/00, ONSA 2001/2/47). W świetle powołanego powyżej rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Centralna Komisja Lekarska ABW orzeka w dwóch trybach. Po pierwsze: rozpatruje odwołania od orzeczeń regionalnych komisji lekarskich ABW i jest to zwykły tryb procedowania w tego rodzaju sprawach; po drugie: wydaje orzeczenia w trybie nadzoru, w przypadku uchylenia orzeczenia regionalnej komisji lekarskiej. W ocenie Sądu I instancji Centralna Komisja Lekarska wydając zaskarżone orzeczenie działała stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu przed regionalnymi komisjami lekarskimi w pierwszej instancji. Jak wskazano już wyżej, w aktach sprawy znajduje się protokół badania lekarskiego skarżącego z 23 lutego 2015 r. Protokół ten w ocenie Sądu I instancji spełnia wymogi wynikające z § 12 rozporządzenia. Zgodnie bowiem z tym przepisem, regionalna komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie osoby skierowanej i sporządza protokół badania komisji lekarskiej. Oceny stanu zdrowia tej osoby dokonuje na podstawie protokołu badania lekarskiego, wyników zleconych badań specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji szpitalnej, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny. W świetle § 13 powoływanego rozporządzenia, orzeczenie o zdolności do służby regionalna komisja lekarska wydaje, posługując się wykazem, uwzględniając ocenę stanu zdrowia osoby skierowanej, o której mowa w § 12 ust. 1, wyniki zleconych badań specjalistycznych i dodatkowych, wyniki przeprowadzonej obserwacji szpitalnej oraz informację o warunkach i przebiegu służby, wyniku egzaminu sprawności fizycznej, a także ustalenia protokołów powypadkowych mogące mieć znaczenie dla treści orzeczenia. W oparciu o wskazany protokół dokonano oceny stanu zdrowia skarżącego. Trzyosobowy skład komisji orzekającej, w tym przewodniczący i dwóch członków tej komisji, był zgodny z wymogami zawartymi w załączniku nr 8 do powołanego rozporządzenia. Pod orzeczeniem widnieją podpisy członków komisji. Kategoria zdrowia - D, do której zaliczony został skarżący przez Centralną Komisję Lekarską ABW, określająca jego zdolność do służby – niezdolny do służby – również znajduje podstawę w powołanym rozporządzeniu - w § 11 ust. 1 pkt 3. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone orzeczenie zostało wydane po dokonaniu czynności orzeczniczych oraz po wykonaniu dodatkowej konsultacji specjalistycznej w dniu 29 kwietnia 2015 r. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że skarżący spełnił kryterium niezdolności do służby, bowiem stwierdzone u niego schorzenia mieszczą się w tych, które są określone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. Wobec tego słusznie też uznał organ odwoławczy, że skarżący jest niezdolny do służby w ABW. Skarżący kwestionuje prawidłowość postępowania Komisji, podnosząc szereg zarzutów m.in., że nie umożliwiono mu zapoznania się z całością akt sprawy, w tym dokumentacją medyczną będącą podstawą ustalenia jego niezdolności do służby, jak również, że w sprawie nie powinna orzekać lekarz, która kierowała go na badania. W ocenie Sądu I instancji zarzuty te nie mają jednak istotnego znaczenia dla zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, bowiem w zasadniczej części odnoszą się do naruszenia przepisów k.p.a. Utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje zaś jednoznacznie, że w tych sprawach przepisy k.p.a. nie mają zastosowania. Wobec tego zarzuty skargi oparte na naruszeniu przepisów k.p.a. należy uznać za chybione. Zarzuty te nie mogły więc zostać uwzględnione, nawet jeżeli w nielicznych przypadkach pełnomocnik skarżącego wiąże je z przepisami prawa materialnego. Przedmiotowe rozporządzenie stanowi bowiem kompleksowe uregulowanie dotyczące oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i nie zawiera w żadnym zakresie odesłania do stosowania przepisów k.p.a. Wyjaśnić również należy, że część uzasadnienia orzeczenia komisji lekarskiej ABW znajduje się w protokole badania lekarskiego. Umieszczenie w uzasadnieniu orzeczenia organu pewnych informacji tam zawartych naruszałoby bowiem tajemnicę lekarską. Z kolei nieudostępnienie skarżącemu wyników opinii psychologicznej wykonanej na wniosek komisji lekarskiej nastąpiło zgodnie z przepisami ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 182, poz. 1228 ze zm.). Ponadto część zarzutów skargi dotyczy oceny merytorycznej badania medycznego, a zatem są one poza kontrolą Sądu. Kontrola orzeczeń komisji lekarskich dokonywana przez sąd administracyjny nie może bowiem dotyczyć kwestii czysto medycznych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. S. . Zaskarżając go w całości zarzucił mu naruszenie: I. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 190 i art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie wykładni, oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z 4 czerwca 2019 r. I OSK 2039/17, który wskazał, że w uzasadnieniu wyroku z 20 kwietnia 2017 r. II SA/Wa 857/16 Sąd ogólnikowo ograniczył się do stwierdzenia, że protokół badania - bez podania daty jego sporządzenia i numeru - spełnia wymogi z § 12 rozporządzenia, a skład komisji bez podania personaliów jego członków, był zgodny z wymogami zawartymi w załączniku nr 8 do powołanego rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący zarzucał nieudostępnienie dokumentacji medycznej, będącą podstawą ustalenia niezdolności do służby skarżącego. Zarzucał, że w sprawie nie powinien orzekać lekarz, który kierował skarżącego na badania, kwestionował poprawność sporządzenia jego protokołu i wiele innych. NSA wskazał, że żaden z podniesionych przez skarżącego zarzutów nie został zbadany i oceniony pod kątem właściwego trybu i zasad orzekania komisji lekarskich wynikających z przepisów prawa. NSA podkreślił, że w orzecznictwie sądów administracyjnych obowiązek wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, o którym mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z 28 września 2011 r. II OSK 1457/11). W ocenie NSA nieustosunkowanie się do argumentów skarżącego stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. uniemożliwi dokonanie kontroli instancyjnej. Poddanie bowiem pozostałych podstaw skargi kasacyjnej przez Sąd II instancji skutkowałoby w istocie faktycznym rozpoznaniem sprawy sądowoadministracyjnej tylko w jednej instancji. Pomimo takich wytycznych Sąd nie dokonał ocen zgodności z prawem wypełnienia protokołu badania, czy Centralna Komisja Lekarska ABW utrzymując orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 ABW RKL mogła stwierdzić w protokole badania z 29.04.2015 r. inne schorzenia niż w protokole badania RKL Nr 1 ABW z 23.02.2015 r., nie uzasadnił prawnie (poza ogólnikowym stwierdzeniem, że orzecznictwo utrwaliło pogląd, że rozporządzenie kompleksowo reguluje ocenę zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW) na jakiej podstawie prawnej i na podstawie jakich zasad lekarz, który kierował skarżącego na badania w dniu 23.10.2014 r. może przeprowadzać badania na podstawie których wydane zostało orzeczenie RKL Nr 1 ABW z 23.02.2015 r. nr 66/2015/F, nie odniósł się do każdego z osobna zarzutu podniesionego w skardze poza ogólnikowym stwierdzeniem, że w większości odnoszą się do naruszenia przepisów k.p.a., które nie mają zastosowania w sprawie, Sąd nie wskazał konkretnej podstawy prawnej i nie wyjaśnił, dlaczego skarżącemu odmówiono zapoznanie się z dokumentacją medyczną dotyczącą jego osoby, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 2) art. 141 § 4 i art. 3 § 1 p.p.s.a. przez to, że uzasadnienie wyroku nie wyjaśnia przyczyn oddalenia skargi, a tylko stwierdza, że utrwalone orzecznictwo sądowoadministracyjne wskazuje jednoznacznie, że rozporządzenie z dnia 15 kwietnia 2003 r. kompleksowo reguluje zasady oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach, dlatego nie można stosować przepisów k.p.a. i an block odmawia zasadności zarzutów, w których odwołano się do k.p.a., ale też pomija zarzuty odnoszące się tylko do rozporządzenia z dnia 15 kwietnia 2003 r. jak i ustawy o ABW, Sąd nie ustalił stanu faktycznego i czy działanie CKL ABW jest zgodne z rozporządzeniem, skoro reguluje kompleksowo zasady i tryb przeprowadzania badań i oceny stanu zdrowia, Sąd nie ocenił czy zgodne z prawem jest przeprowadzenie badań pod nieobecność skarżącego, czy nie narusza zasady bezstronności procesu orzeczniczego przeprowadzenie badań specjalistycznych dla potrzeb Komisji przez osobę, która była lekarzem prowadzącym skarżącego, Sąd też nie wskazał przepisu i nie wyjaśnił czy zgodnie z zasadami przewidzianymi prawem lekarz sporządzający opinię dla CKL ABW utrzymuje w mocy orzeczenie RKL ale diagnozuje inne schorzenie choć zalicza je pod ten sam § ale w uzasadnieniu orzeczenia CKL ABW brak jest podstawy faktycznej do stwierdzenia zmiany diagnozy, a skarżący w dniu 29.04.2015 r. nie przechodził żadnych badań ani testów, brak jest też w uzasadnieniu CKL argumentacji do zastosowania § 77 pkt 2 przy tym rozpoznaniu jak i wyjaśnienia sprzeczności jakie zachodzą pomiędzy cechami pasywno-zależnymi a schizoidalnymi, w obu przypadkach brak jest rozpoznania zgodnego z formularzem badań specjalistycznych, który wymaga dokonania rozpoznania z uwzględnieniem okresu i dynamiki procesu, Sąd jedynie stwierdza, że ocena merytoryczna badań medycznych leży poza jego zasięgiem, chociaż skarżący wskazuje na to, że CKL ustalił inne schorzenie niż RKL i stwierdzenie tego nie wymaga oceny merytorycznej, Sąd uzasadnił wyrok w sposób lakoniczny i dowolny, który uniemożliwia ocenę zasadności zapadłego wyroku, Sąd nie wyjawił motywów uznania orzeczenia CKL za nienaruszającego przepisów prawa w sytuacji, gdy orzeczenie to nie zawiera uzasadnienia pominięcie zarzutów zawartych w odwołaniu, Sąd nie wyjaśnił dlaczego uznał, że kategoria D ze wskazaniem niezdolny do służby spełnia przesłanki przewidziane w § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242) w brzmieniu kategoria D to niezdolny do służby, którą należy rozumieć, że stwierdzone u funkcjonariusza schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie pozwalają mu na pełnienie służby trwale albo przez określony czas, a więc nakazuje wskazać, czy jest niezdolność trwała, czy okresowa, a zatem brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, II. prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności: 1) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 107 § 1, 6, 7, 8 i 9 k.p.a., a zastosował § 24 ust. 1 oraz załącznik 8 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242), uznając, na podstawie orzecznictwa sądowoadministracyjnego, iż rozporządzenie z dnia 15 kwietnia 2003 r. kompleksowo reguluje zasady ocena zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich w tych sprawach, dlatego nie można stosować przepisów k.p.a., uznając tym samym za zgodne z prawem postanowienia § 24 ust. 1 oraz orzeczenie CKL ABW z 6.05.2015 r. wydane na formularzu stanowiącym załącznik nr 8 do Rozporządzenia, które zawierają stwierdzenie "Orzeczenie wydane przez Centralną Komisję Lekarską Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego jest prawomocne i nie przysługuje od niego odwołanie" i zastosowanie tych postanowień wobec skarżącego, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 2) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 84 § 2 k.p.a. w zw. z art. 24 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a., w sytuacji gdy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie reguluje instytucji wyłączenia biegłego i pracownika organu administracji publicznej Sąd uznał, iż rozporządzenie to kompleksowo reguluje zasady ocena zdolności fizycznej i psychicznej do służby w ABW, a także tryb orzekania o tej zdolności oraz właściwość i tryb postępowania komisji lekarskich, a jednocześnie nie odniósł się do podniesionego w skardze zarzutu ustalenia niezdolności do służby skarżącego na podstawie konsultacji przeprowadzonych przez lekarza med. I. M.-T., która przed badaniem na rzecz Komisji Lekarskiej w dniu 23.10.2014 r. pełniąc dyżur w Szpitalu w P. wystawiła skarżącemu skierowanie do Wojskowego Instytutu Medycznego CSK MON po konsultacji z osobami, które przywiozły skarżącego, co narusza zasady bezstronności procesu orzeczniczego, które Sąd jak i organy administracji publicznej powinny wziąć pod uwagę albowiem takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 3) § 12 ust. 1 i 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242) przez ich niewłaściwe zastosowanie, przez to, że Sąd ustalił zgodność orzeczenia z prawem ponieważ formularz protokołu badania NR 66/2015/F jest zgodny z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia, Sąd jednak nie zwrócił uwagi na to, że do protokołu badania komisji lekarskiej wpisuje się wyniki zleconych badań specjalistycznych i psychologicznych oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny, przez co Sąd pominął protokół badań specjalistycznych z dnia 29.12.2014 r. na który jest naniesiona nieczytelna diagnoza lekarz med. I. M.-T. z 30.12.2014 r. na badaniach, na których skarżący był, a poniżej jest diagnoza z 10.02.2015 r., na której zostało oparte orzeczenie RKL, a która została podjęta pod nieobecność skarżącego, ani Sąd ani CKL nie stwierdza, czy takie działanie lekarza jest bądź nie jest zgodne z prawem, jednakże zgodnie z formularzem rozpoznanie czynności powinno uwzględniać okres i dynamikę procesu chorobowego, co nie ma miejsca, gdyż lekarz nie wskazuje w jakim okresie i z jakim nasileniem miałyby mieć miejsce zaburzenia i jaki był stan zdrowia na dzień 10.02.2015 r., nadto nie wypełnia miejsca na stwierdzenie, czy schorzenie ma charakter długotrwały, trwały i jakie jest rokowanie, podobnie wypełnia protokół badania specjalistycznego w dniu 29.04.2015 r. lekarz S. W., który rozpoznał u skarżącego inne czynności - bez przeprowadzenia badań - choć zakwalifikował je do tego samego § 77 pkt 2 co lekarz med. I. M.-T. i tak samo wypełnił formularz niezgodnie z zaleceniami tj. bez uwzględnienia okresu i dynamiki procesu chorobowego, a nadto gdzie jest miejsce na stwierdzenie charakteru schorzenia długotrwałego, czy trwałego i przewidywanych rokowań lekarz podkreśla słowo "trwały" w sytuacji, gdy zgodnie z pouczeniem należało skreślić niepotrzebne, więc nie wiadomo, czy lekarz S. W. nie zaznaczył słowa "trwałe" uważając te słowo za niepotrzebne, Sąd też nie odniósł się do braków w zgromadzonym materiale dowodowym odnośnie dokumentacji medycznej sporządzonej 23.10.2014 r. przez lekarz med. I. M.-T., którego nie ma w aktach, a które są istotne dla prawidłowej oceny stanu zdrowia skarżącego, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 4) § 12 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242) przez jego niezastosowanie i nie odniesienie się do podniesionego w skardze zarzutu nie zastosowania tego przepisu przez Komisje Lekarskie, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 5) § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242) w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 września 2011 r. zgodnie z którym kategoria D to niezdolny do służby, którą należy rozumieć, że stwierdzone u funkcjonariusza schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie pozwalają mu na pełnienie służby trwale albo przez określony czas, przez jego błędną wykładnię i uznanie, iż orzeczenie RKL ABW i CKL ABW przyznające skarżącemu kategorię D ze wskazaniem "niezdolny do służby" wypełniły postanowienia tego przepisu, w sytuacji gdy § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wymaga obok podania kategorii D wskazania, czy schorzenie lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie pozwalają na pełnienie służby trwale czy przez określony czas, co też nie zostało wskazane w protokołach badań specjalistycznych, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 6) art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2002 r., Nr 74, poz. 676 ze zm.) przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy został podniesiony ten zarzut w skardze, a z karty skierowania do Regionalnej Komisji Lekarskiej Nr 1 ABW z 25.11.2014 r. wynika, że została wystawiona "w celu ustalenia związku schorzenia ze służbą i ewentualnej grupy inwalidzkiej oraz stanu zdrowia i zdolności funkcjonariusza do służby" a nie w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych chorób ze służbą: co może świadczyć, iż jeszcze przed przeprowadzeniem badań specjalistycznych przez RKL nr 1 ABW zostało a priori stwierdzone u skarżącego schorzenie, które powinno być jedynie ocenione czy ma związek ze służbą i do jakiej grupy inwalidzkiej się kwalifikuje, a dopiero później czy stan zdrowia pozwala na pełnienie służby, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 7) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 73 § 1 k.p.a., art. 74 § 1 i 2 k.p.a. i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 182, poz. 1228) i nie ocenił, czy zgodnie z prawem nie udostępniono skarżącemu całości akt orzeczniczych m.in. wyników opinii psychologicznej wykonanej na wniosek Komisji i czy zgodnie z prawem CKL i RKL zasłoniły się poufnością badań lekarskich skarżącego bez wskazania jaką przesłankę poufności spełniają one, aby taką klauzule nałożyć, pomimo, iż odmowa wglądu do akt sprawy może dotyczyć dokumentów zawierających informacje niejawne o klauzuli tajności "tajne" lub "ściśle tajne", a także do innych akt, które organ administracji publicznej wyłączy ze względu na ważny interes państwowy, a odmawiając wydania części akt nie uczyniono tego w formie postanowienia, na które służy zażalenie, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo Skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, a także prawo do obrony swoich praw przez skarżącego, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 8) art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. z 2009 r., Nr 52, poz. 417 ze zm.) przez jego niezastosowanie przez Sąd, chociaż zgodnie z tym przepisem pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych, Sąd nie analizował więc, czy rozpatrując odwołanie CKL ABW zgodnie z prawem uznała, że do nieprawidłowości w udostępnianiu przez RKL Nr 1 ABW protokołu badań lekarskich i badań lekarskich nie doszło, przez co mogło dojść do naruszenia prawa skarżącego do obrony swoich praw, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 9) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i nie odniósł się do zarzutu braku uzasadnienia faktycznego i prawnego w orzeczeniu CKL ABW podniesionego w skardze, że orzeczenie RKL Nr 1 ABW nie zawiera uzasadnienia, a zawarte w protokole badania uzasadnienie rozpoznania "mieszane zaburzenia osobowości ze skłonnością do dekompensacji psychotycznej u osoby po przebytym epizodzie urojeniowym" nie odpowiada wskazanemu § 77 pkt 2 Załącznika nr 6 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. dotyczącego wykazu chorób i ułomności oraz kategorii zdolności do służby określeniu "Osobowość nieprawidłowa upośledzająca zdolności adaptacyjne", w zaskarżonym wyroku Sąd nie badał, czy i dlaczego w orzeczeniu nie wskazano jaki epizod badano, kiedy on miał miejsce, w jaki sposób ustalono, że skarżący miał epizod urojeniowy i czy powstał on w związku ze służbą, jaki był jego przebieg i intensywność, na jakiej podstawie ustalono, że skarżący miał rzeczywiście urojenia, czy podczas badań wykazywał jakieś skutki po urojeniach, dlaczego ustalono inwalidztwo na dzień 23.02.2015 r., a nie np. na dzień przyjęcia do Kliniki tj. na dzień 23.10.2014 r. kiedy skierowanie wydała lekarz med. I. M.-T., takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 10) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i nie odniósł się do zarzutu zawartego w skardze nie wzięcia przez CKL pod uwagę: a. przebiegu służby skarżącego, opinii służbowych, przebytych kursów specjalistycznych i językowych, b. dobrych relacjach z kolegami i przełożonymi, c. dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu dyscyplinarnym z której wynika, że zawsze jest pogodny i wesoły łubiany przez koleżanki i kolegów, pozytywnie nastawiony, z powodu prawidłowych zdolności adaptacyjnych ma postępowanie dyscyplinarne, d. zajmowanego przeze skarżącego stanowiska kierownika - powierzonego przez Naczelnika od grudnia 2013 r., e. powierzenia skarżącemu od grudnia 2014 r. zastępstwa administratora obiektów nadzorującego 10 pracowników cywilnych (codzienne kontakty z pracownikami, codzienne prowadzenie odprawy), f. po badaniu psychologicznym w dniu 22.10.2014 r. skarżący nie izolował się tylko poszedł na imprezę integracyjną, g. w Szpitalu nie zdiagnozowano nieprawidłowości adaptacyjnych, h. w wyborach samorządowych w 2006 r. został wybrany na radnego gminnego i był członkiem komisji do spraw społecznych (z czego zrezygnował w związku z rozpoczęciem służby w ABW), takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 11) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez to, że rozpatrując odwołanie CKL ABW nie odniósł się (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego) do podniesionego zarzutu, że RKL Nr 1 ABW (lekarz psychiatra) nie rozważał tego, dlaczego podczas pobytu w Klinice nie stosowano leków psychotropowych, tylko przez 2-3 skarżący przyjmował wyłącznie [...], który zgodnie z ulotką jest stosowany przy zaburzeniu snu, trudnościach w zasypianiu, płytkim śnie, a nie były stosowane leki psychotropowe, które powinny być stosowane przy uporczywym zaburzeniu urojeniowym - F22, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 12) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz nie ocenił czy zgodnie z prawem rozpatrując odwołanie CKL ABW nie odniosła się (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego) do podniesionego zarzutu, że zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do § 77 pkt 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 242) rozpoznanie do tego § ustala się: a. - na podstawie obecności cech nieprawidłowej osobowości, b. - na podstawie trwającej od wczesnej młodości lub dzieciństwa niedostatecznej adaptacji w zwykłych sytuacjach (defekty osobowości spowodowane uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego w wieku dojrzałym), c. - po wykluczeniu niedorozwoju umysłowego, d. - po wykluczeniu psychozy, e. - po wykluczeniu sytuacyjnych reakcji dezadaptacyjnych, a z akt RKL i CKL nie wynika, aby przeprowadzono badania w powyższym zakresie przed zastosowaniem § 77, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 13) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a. oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242) przez to, że Sąd nie odniósł się do zarzutu skargi, iż CKL nie rozpatrzyła tego, że regionalna komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie osoby skierowanej i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, a w dniu 17.02.2015 r. były przeprowadzone badania i tego dnia powinien być sporządzony protokół, a protokół jest datowany na dzień 23.02.2015 r. chociaż w dniu 4.03.2015 r. nie chciano skarżącemu wydać protokołu, dlatego złożył wniosek, a dopiero 6.03.2015 r. został wydany protokół z 23.02.2015 r. chociaż tego dnia nie było skarżącego, nie przeprowadzono żadnych badań i nie była dołączona żadna dokumentacja, CKL zaś dała wiarę oświadczeniu RKL, że protokół został sporządzony 23.02.2015 r., takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 14) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz § 12 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242) przez to, że rozpatrując skargę Sąd nie wziął pod uwagę, iż CKL ABW nie odniosła się (brak uzasadnienia faktycznego i prawnego) do podniesionego zarzutu zawartego w odwołaniu, że nie zażądano od lekarz med. I. M.-T. medycznej dokumentacji sporządzonej przez nią w dniu 23.10.2014 r. przed wystawieniem skierowania do Kliniki, które są istotne dla dokonania należytej oceny stanu zdrowia Skarżącego oraz nie przesłuchano w charakterze świadków: lekarza med. I. M.-T., lekarza przyjmującego skarżącego w dniu 23.10.2014 r. do Kliniki, psychologów ABW, ówczesnych przełożonych na okoliczność rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego w dniu 22 - 23.10.2014 r., przyczyn skierowania i przyjęcia do Kliniki, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 15) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. i nie odniósł się do zarzutu skargi naruszenia prawa przez to, że 10.02.2015 r. lekarz med. I. M.-T. dokonała rozpoznania "mieszane zaburzenia osobowości ze skłonnością do dekompensacji psychotycznej u osoby po przebytym epizodzie urojeniowym" pod nieobecność skarżącego, a protokół powinien być sporządzony w dniu badania, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, 16) art. 8 ust. 2 Konstytucji w zw. z art. 2, 7, 30, 32 i 60 Konstytucji przez ich niezastosowanie, przez co Sąd nie zastosował art. 6, 7, 8 i 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez to, że Sąd nie ocenił, czy zgodne z prawem jest wskazanie w protokole badania specjalistycznego przez lekarz med. I. M.-T. uzasadnienia rozpoznania w dniu 10.02.2015 r. "mieszane zaburzenia osobowości ze skłonnością do dekompensacji psychotycznej u osoby po przebytym epizodzie urojeniowym" i wskazanie na § 77 pkt 2, a natomiast w protokole z dnia 29.04.2015 r. przez lekarza S. W. rozpoznanie u Skarżącego "osobowość z cechami neurotycznymi, przewaga cech pasywno-zależnych, schizoidalnych" i również wskazując na § 77 pkt 2 ale w uzasadnieniu orzeczenia CKL ABW brak jest podstawy faktycznej do stwierdzenia zmiany diagnozy, a skarżący 29.04.2015 r. nie przechodził żadnych badań ani testów, brak jest też w uzasadnieniu CKL argumentacji do zastosowania § 77 pkt 2 przy tym rozpoznaniu, jak również wyjaśnienia sprzeczności jakie zachodzą pomiędzy cechami pasywno-zależnymi a schizoidalnymi, w obu przypadkach brak jest rozpoznania zgodnego z formularzem, który wymaga dokonania rozpoznania z uwzględnieniem okresu i dynamiki procesu, takie działanie Sądu narusza konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, przez co Sąd naruszył konstytucyjną zasadę (art 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zmianę orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z 6.05.2015 r. w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby poprzez uchylenie orzeczenia Regionalnej Komisji Lekarskiej nr 1 ABW Nr 66/2015/F z 23.02.2015 r. w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a także zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w I i II instancji i opłaty za pełnomocnictwo. Ewentualnie wniesiono o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez orzeczenie uchylenia orzeczenia CKL w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby oraz uchylenie orzeczenia RKL Nr 1 ABW w części dotyczącej ustalenia kategorii zdolności do służby i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych w I i II instancji i opłaty za pełnomocnictwo, albo o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd I instancji oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych. Ponadto przed wydaniem wyroku wniesiono: 1. o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2002 r. Nr 74, poz.676; t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1897, 1948, 1955, z 2017 r. poz. 60, 768) z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP przez to, że nie zawiera szczegółowych wytycznych dotyczących treści rozporządzeń, na podstawie których dokonywana jest ocena zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji, a także nie zawiera trybu orzekania o tej zdolności oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach, przez nie odwołanie się chociażby do ogólnych zasad zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego (art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 24 § 1 pkt 4 i 5, 84 § 2, 73 § 1, 74 § 1 i 2, 77 § 1, 107) co powoduje, że wydawane przez komisje lekarskie decyzje w formie orzeczenia są dowolne a nie swobodne oraz narusza art. 2, 30, 32 i 60 Konstytucji tj. konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo Skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, przez co Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, a w konsekwencji narusza konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, bowiem brak szczegółowych wytycznych w tym przepisie zmusza Sąd do sprzecznego z zasadami konstytucyjnymi wyinterpretowania, że skoro w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy nie są uregulowane zasady rzetelnego postępowania przed komisjami lekarskimi i nie ma odwołania do przepisów k.p.a., to mają zastosowanie tylko przepisy rozporządzenia, 2. o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (t.j. Dz. U. z 2014 r. Nr 242) z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2002 r. Nr 74, poz,676; t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1897, 1948, 1955, z 2017 r. poz. 60, 768) przez to, że brak odwołania się do zapisów art. 6, 7, 8, 9,10, 11, 24 § 1 pkt 4 i 5, 84 § 2, 73 § 1, 74 § 1 i 2, 77 § 1, 107 kodeksu postępowania administracyjnego lub zawarcie takich postanowień w rozporządzeniu narusza zasady bezstronności procesu orzeczniczego i powoduje, że takie orzeczenia są wydawane dowolnie bez zachowania zasady swobody decyzyjnej oraz narusza art. 2, 30, 32 i 60 Konstytucji tj. konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawnego i prawo skarżącego do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach z innymi funkcjonariuszami ABW, przez co Sąd nie bierze w ochronę godności skarżącego jak również nierówno traktuje skarżącego w stosunku do innych funkcjonariuszy ABW, a w konsekwencji narusza konstytucyjną zasadę (art. 45 ust. 1) tj. prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, bowiem brak uregulowania w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. zasad rzetelnego postępowania przed komisjami lekarskie zmusza Sąd do sprzecznego z zasadami konstytucyjnymi wyinterpretowania, że skoro w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 45 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. nie są uregulowane zasady rzetelnego postępowania przed komisjami lekarskimi i nie ma odwołania do przepisów k.p.a., to mają zastosowanie tylko przepisy rozporządzenia. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Centralna Komisja Lekarska Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniosła o jej oddalenie, oddalenie wniosków o przedstawienie pytań prawnych Trybunałowi Konstytucyjnemu, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Zauważyć jednak na początku należy, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały ponad miarę rozbudowane, zawierają powtórzenia przepisów, których naruszenie zarzucono i powtarzającą się wielokrotnie konkluzję o nierównym traktowaniu, naruszeniu godności skarżącego i naruszeniu prawa do sądu, bez względu na to, jakie przepisy wskazuje przy tym autor skargi kasacyjnej jako podstawę do takich wniosków. Stąd też odnosząc się do postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, siłą rzeczy należało dokonać pewnego ich zblokowania i odniesienia się do istoty problemów wyłaniających się z poszczególnych zarzutów. Za zasadne należało uznać część zarzutów postawionych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), odwołujących się do naruszenia art. 60 Konstytucji RP oraz § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242), w brzmieniu z daty wydawania zaskarżonych orzeczeń, oraz § 77 pkt 2 załącznika nr 6 do wskazanego wyżej rozporządzenia. Zgodnie z art. 60 Konstytucji RP "Obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach." W doktrynie podnosi się, że "(...) "pojęcie służby publicznej pozostaje znaczeniowo szersze, obejmując zarówno całą materię "służby cywilnej", jak i stanowiska i funkcje spoza korpusu służby cywilnej. Utożsamianie obu nazw byłoby błędem, (...) Służba publiczna może przybierać postać m.in. służby wojskowej (...)" (zob. W. Sokolewicz, K. Wojtyczek [w:] Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz. Tom II, wyd. II, red. L. Garlicki, M. Zubik, Warszawa 2016, art. 60). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest też oczywiste, że służbę w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego należy traktować jako służbę publiczną. Podnieść należy też, że "Po pierwsze, omawiane prawo [dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach] pełni funkcję ekonomiczną, zapewniając sprawiedliwy rozdział miejsc pracy w instytucjach publicznych i wykluczając arbitralność w tym zakresie. Po drugie, omawiane prawo pełni funkcję polityczną, zapewniając sprawiedliwy rozdział władzy publicznej w społeczeństwie poprzez wykluczenie arbitralności w zakresie dostępu do stanowisk związanych ze sprawowaniem władzy publicznej. Tym samym gwarancja równego dostępu do służby publicznej stanowi ważny aspekt procesu sprawowania władzy publicznej za pomocą mechanizmów demokratycznych" (zob. j.w.). Poza tym, jak wyjaśnia TK "dostęp do służby publicznej obejmuje (...) nie tylko etap wstąpienia do służby publicznej, ale również etap pozostawania w służbie publicznej aż do jej opuszczenia. Jednakowe zasady, o których mowa w art. 60 Konstytucji, powinny zatem obowiązywać zarówno osoby, które ubiegają się o przyjęcie do służby publicznej, jak i osoby, które w służbie tej pozostają. Gdyby bowiem przyjąć, że do tych ostatnich osób art. 60 Konstytucji nie znajduje zastosowania, to należałoby dojść do wniosku, że prawo dostępu do służby publicznej ma charakter iluzoryczny" (wyrok TK z 23 stycznia 2014 r. K 51/12). Z powyższego wynika uzasadniony wniosek, że orzeczenie o niezdolności do służby w ABW, które prowadzi wprost do usunięcia określonego funkcjonariusza z tej służby (zob. art. 60 ust. 1 pkt 1 ustawy o ABW oraz AW), nie może być arbitralne, a także podjęte w takich warunkach, które nie pozwalają na weryfikację toku rozumowania właściwej komisji lekarskiej, która o zdolności do służby orzeka. Innymi słowy, orzeczenie o niezdolności do służby musi zawierać uzasadnienie, które powinno jasno wskazywać na przyczyny dokonanych przez komisję ustaleń, co do stanu zdrowia funkcjonariusza. Niezależnie zatem od tego, że do postępowania kończącego się orzeczeniem właściwej komisji lekarskiej w sprawie oceny zdolności do służby nie stosuje się procedury opisanej w k.p.a., choć mamy tu do czynienia z decyzją (zob. np. wyrok NSA z 30 kwietnia 2010 r. I OSK 93/10), to rozstrzygnięcie o zdolności do służby, z uwagi na wyżej przedstawione uwarunkowania konstytucyjne, nie może być nieweryfikowalne, niepoddające się kontroli sądowej. Niewątpliwie natomiast sąd administracyjny jest właściwy do kontroli takich orzeczeń. Tymczasem w niniejszej sprawie orzeczenie Regionalnej Komisji Lekarskiej nr 1 ABW w Warszawie nr 66/2015/F, poza orzeczeniem o niezdolności do służby (kat. D), w uzasadnieniu stwierdza jedynie (na podstawie dokumentacji medycznej oraz badania własnego), "że schorzenie, które powoduje niezdolność do służby w ABW nie ogranicza zdolności do pracy, co uzasadnia orzeczenie III grupy inwalidzkiej." Z orzeczenia tego nie wynika, o jakie schorzenie chodzi, na podstawie jakich badań i ustaleń zostało stwierdzone oraz jaką pozycję wykazu stanowiącego załącznik nr 6 do rozporządzenia z 15 kwietnia 2003 r. można mu przypisać. Wprawdzie z protokołu badania wynika, że chodzi o § 77 pkt 2 (prawdopodobnie załącznika nr 6 do rozporządzenia), ale samo rozpoznanie schorzenia powodującego niezdolność do służby zostało tam określone jako "mieszane zaburzenia osobowości ze skłonnością do dekompensacji psychicznych u osoby po przebytym epizodzie urojeniowym". Nie odpowiada to treści § 77 pkt 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia z 15 kwietnia 2003 r., gdyż w powołanym przepisie jest mowa o osobowości nieprawidłowej upośledzającej zdolności adaptacyjne. W wyjaśnieniach do tego przepisu jest natomiast stwierdzenie, że przez osobowość nieprawidłową (psychopatia, socjopatia, charakteropatia) należy rozumieć niedorozwój lub defekt jej sfery dążeniowej i uczuciowej, bez względu na etiologię, a pkt 2 należy stosować u badanych, u których w przeszłości występowały okresy zadowalającego przystosowania się. Treść § 77 pkt 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia nie odpowiada więc temu, co stwierdzono w rozpoznaniu u skarżącego kasacyjnie, co tym bardziej wymagałoby właściwego uzasadnienia i wyjaśnienia różnic w zastosowanej terminologii medycznej. Jeśli natomiast komisja powołuje się na przebyty epizod urojeniowy u skarżącego kasacyjnie, to powinna wskazać, o jaki epizod chodzi, z jakiej daty, przez kogo stwierdzony, jeśli miałoby to mieć wpływ na rozpoznanie schorzenia, co słusznie podnosi skarżący kasacyjnie. Orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej ABW, utrzymujące w mocy orzeczenie organu I instancji, nie wnosi natomiast nic nowego do sprawy, bowiem stwierdza jedynie, że "konsultujący lekarz specjalista podtrzymał stanowisko lekarza specjalisty konsultującego Komisjonowanego dla RKL Nr 1 odnośnie tego samego paragrafu i punktu z wykazu chorób i ułomności oraz kategorii zdolności do służby, dotyczącego schorzenia powodującego niezdolność do służby". Wzory orzeczeń komisji lekarskich i protokołu badania, stanowiące załączniki do rozporządzenia, przewidują natomiast konieczność zamieszczenia uzasadnień rozstrzygnięć, ale w tym wypadku z właściwego uzasadnienia orzeczeń organy obydwu instancji się nie wywiązały w sposób właściwy. Takie, jak w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie i uzasadnienie orzeczeń komisji lekarskich obydwu instancji, pozostaje w sprzeczności z wymogami procedur mających gwarantować jednakowy dostęp do służby publicznej (art. 60 Konstytucji), bowiem ze względu na swoją arbitralność i nieweryfikowalność, w tym poprzez brak wyjaśnienia na gruncie § 77 pkt 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia z 15 kwietnia 2003 r. przypisanego skarżącemu kasacyjnie schorzenia, które stanowiło podstawę do uznania go za niezdolnego do służby, nie jest możliwa sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonych orzeczeń, tak z punktu widzenia ich zgodności z zasadą jednakowego dostępu do służby publicznej (art. 60 Konstytucji), jak też w świetle wykazu chorób zamieszczonego w załączniku do rozporządzenia. Ponadto, jak słusznie zauważa skarżący kasacyjnie, § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z 15 kwietnia 2003 r. (w brzmieniu z daty orzekania) stwierdzał, że "kategoria D - niezdolny do służby, co oznacza, że stwierdzone u funkcjonariusza schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne nie pozwalają mu na pełnienie służby trwale albo przez określony czas." Tymczasem obydwa zaskarżone orzeczenia nie zawierają rozstrzygnięcia w zakresie tego, czy stwierdzone schorzenie nie pozwala na pełnienie służby trwale albo przez określony czas, co stanowi o naruszeniu tego przepisu prawa materialnego. Wszystko to powoduje, że za usprawiedliwione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej odwołujące się do art. 60 Konstytucji RP oraz § 11 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 242), w brzmieniu z daty wydawania zaskarżonych orzeczeń, oraz § 77 pkt 2 załącznika nr 6 do rozporządzenia. Do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie było natomiast konieczne występowanie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, jak wnosił skarżący kasacyjnie, bowiem w okolicznościach tej sprawy wyrok mógł zostać wydany poprzez odwołanie się do prokonstytucyjnej (na gruncie art. 60 Konstytucji) wykładni przepisów stosowanych przez organy obydwu instancji, co wyjaśniono wyżej. Za zbędne Naczelny Sąd Administracyjny uznał odnoszenie się do pozostałych zarzutów opartych na pierwszej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ze względu na ich powtarzalność, co zaznaczono na wstępie, oraz ze względu na brak dostatecznego związku tych przepisów ze sprawą, a także z uwagi na możliwość zapewnienia braku arbitralności procedury orzeczniczej stosowanej przez komisje lekarskie ABW poprzez odwołanie się do zasady jednakowego dostępu do służby publicznej, bez konieczności sięgania do zasad ogólnych k.p.a. Zarzuty oparte na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) okazały się natomiast nieusprawiedliwione, bowiem Sąd I instancji wykonał wytyczne NSA z wyroku z 4 czerwca 2019 r. I OSK 2039/17 (zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a.), które miały charakter w zasadzie porządkowy i nakazywały odniesienie się przez WSA przy dokonywaniu ustaleń do dokumentów wynikających z akt sprawy, których nie odnaleziono w materiale dowodowym przekazanym do NSA. Te zalecenia WSA wykonał. Natomiast za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można podważać ustaleń faktycznych, ani oceny prawnej dokonanej przez Sąd I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę ocenę prawną i wytyczne wynikające z powyższych rozważań, w zakresie wymagań, jakie powinno spełniać uzasadnienie orzeczenia orzekającego o zdolności funkcjonariusza do służby w ABW oraz sposobu opisu rozpoznania ewentualnych schorzeń. Mając to na uwadze, na podstawie art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.