IV SA/Wa 2221/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), asesor WSA Paweł Dańczak, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2019 r. nr: [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru administracyjnej biegnącej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako: skarżąca, Spółka), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.: — określającej wielkość przekroczenia dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza z emitora E-101 (suszarnia włókien I stopnia na linii MDF), [...] Spółka z o.o., [...], [...] [...], stwierdzonego na podstawie pomiarów przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...], podczas kontroli w dniu [...] lutego 2018 r. w godz. 12:15 - 16:15; — dwutlenku siarki (SO2) o 1,54 kg/h, — tlenków azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu (NO2) o 6,164 kg/h, — tlenku węgla (CO) o 3,50 kg/h, w odniesieniu do wartości ustalonych w decyzji Marszalka Województwa [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] udzielającej ww. podmiotowi pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych MDF oraz płyt wiórowych surowych o łącznej zdolności produkcyjnej 2900m3/dobę, instalacji do spalania paliw o nominalnej mocy dostarczonej w paliwie 129,03 MW, instalacji do wytwarzania organicznych substancji chemicznych o wydajności nominalnej 160 Mg/dobę w [...], ul. [...], — ustalającej dla [...] Spółka z o.o., ul. [...], [...], wymiar administracyjnej biegnącej kary pieniężnej od dnia [...] lutego 2018 r. od godz. 17:00 w wysokości 44,68zł/h (czterdzieści cztery złote sześćdziesiąt osiem groszy) za przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń z emitora E-101 przez [...] Spółka z 0.0., ul. [...], [...]. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Stan sprawy był następujący: [...] Sp. z o.o. w [...] korzysta ze środowiska poprzez wprowadzanie m.in. z emitora E-101 zanieczyszczeń do powietrza, na podstawie pozwolenia zintegrowanego udzielonego decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] września 2015 r., znak: [...], w którym określono warunki korzystania ze środowiska m.in. dla instalacji suszarni włókien I stopnia na linii MDF, a także zobowiązano Spółkę do monitoringu emisji gazów i pyłów do powietrza – we wskazanym zakresie i częstotliwości pomiarów, z zastosowaniem dostępnych metodyk, których granica oznaczalności jest niższa od wartości dopuszczalnej określonej w pozwoleniu. W okresie od dnia [...] stycznia 2018 r do dnia [...] lutego 2018 r., [...] WIOŚ przeprowadził kontrolę Spółki. Podstawą podjęcia kontroli były pisma Prezydenta Miasta [...]: z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...], oraz z dnia [...] stycznia 2018 r" znak: [...] informujące o zaobserwowanej zwiększonej emisji gazów oraz bardzo dużym zapyleniu napływającym z kierunku Spółki [...] w stronę osiedla [...]. W dniu [...] lutego 2018 r., podczas trwania czynności kontrolnych, [...] WIOŚ przeprowadził pomiary emisji gazów z emitorów E-5 (suszarnia wiórów) oraz E-101 (suszarnia włókien I stopnia na linii MDF). Sprawozdania z tych badań - opatrzone numerem [...] [...], [...], [...] i [...] zostały dołączone do protokołu kontroli nr [...], odpowiednio jako załącznik nr 9 i 10. Dnia [...] lutego 2018 r. przedstawiciele [...] WIOŚ oraz kontrolowanej Spółki podpisali protokół tej kontroli, w którym stwierdzono, że uzyskane wartości emitowanych substancji są niższe niż określone w pozwoleniu zintegrowanym. Pismem z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], [...] WIOŚ poinformował Spółkę, że wyniki przeprowadzonych pomiarów wykazały jednak naruszenia dopuszczalnych wartości emisji SO2, NO2 oraz CO z emitora E-101 określonych w decyzji Marszałka Województwa [...]. Do pisma [...] WIOŚ załączył ponownie sprawozdanie z badań emisji substancji do powietrza Nr [...], w tym samym brzmieniu, co sprawozdanie załączone do protokołu kontroli nr [...] oraz orzeczenie co do wyników kontrolnych pomiarów emisji, przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2018 r. na emitorze E-101, wskazujące rozmiar stwierdzonych naruszeń. Wobec powyższego pismem z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], [...] WIOŚ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia wymiaru administracyjnej biegnącej kary pieniężnej. Odrębnym pismem z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], [...] WIOŚ poinformował Spółkę, że w protokole kontroli nr [...] stwierdził oczywiste błędy pisarskie i zapisy wzajemnie się wykluczające. W związku z powyższym [...] WIOŚ dokonał korekty zapisów w protokole kontroli celem dostosowania ich do stwierdzonego stanu faktycznego i zebranego materiału dowodowego. W powyższym piśmie [...] WIOŚ zwrócił się do Spółki o zapoznanie się z treścią skorygowanego protokołu, podpisanie lub wniesienie swoich uwag i zastrzeżeń w wyznaczonym terminie. Spółka, po analizie załączonego do pisma protokołu, odmówiła podpisania dokumentu twierdząc, że jest on opatrzony tą samą datą i tym samym numerem co pierwotny protokół, a zawiera różne treści. Spółka, pismem z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], przesłała do [...] WIOŚ, sprawozdanie z badań nr [...] wykonanych w dniu [...] lutego 2018 r., przez Zakład [...], na emitorze E-101. Wyniki badań nie wykazały przekroczeń w zakresie mierzonych emisji zanieczyszczeń gazowych. W uzupełnieniu ww. pisma Strona, pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], poinformowała [...] WIOŚ o zaprzestaniu naruszeń przekraczania dopuszczalnych wartości emisji na emitorze E-101 i przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2018 r., czynnościach polegających na sprawdzeniu instalacji suszarni MDF przez zakładowe służby utrzymania ruchu, a także o przeprowadzeniu w dniu [...] lutego 2018 r. badań emisji zanieczyszczeń gazowo-pyłowych, które potwierdziły brak przekroczenia wartości emisji na emitorze E-101. W dniu [...] marca 2018 r. w siedzibie [...] WIOŚ - Delegatura w [...] odbyła się rozprawa administracyjna, podczas której Spółka przedłożyła dodatkowe zastrzeżenia, dokumenty i wyjaśnienia dotyczące błędów w protokole z kontroli, zastrzeżenia do rodzaju i sposobu wykonania pomiarów przez [...] WIOŚ oraz nieodpowiedniej kwalifikacji suszarni do instalacji energetycznego spalania paliw. Z rozprawy administracyjnej sporządzony został protokół z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...]. [...] WIOŚ decyzją, z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], określił wielkość przekroczenia dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz ustalił wymiar administracyjnej biegnącej kary godzinowej w wysokości 44,68 zł/h (czterdzieści cztery złote sześćdziesiąt osiem groszy) za przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń z emitora E-101 przez [...] Spółka z o.o. Po złożeniu odwołania przez Spółkę, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wystąpił do [...] WIOŚ o uzupełnienie akt sprawy i złożenie wyjaśnień dotyczących sprawozdania z badań nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. oraz z przeprowadzonych przez akredytowane laboratorium [...] WIOŚ podczas kontroli pomiarów stężeń i emisji substancji gazowych wprowadzanych do powietrza z emitora E-101, wykonanych w dniu [...] lutego 2018 r. w godzinach 12:15-16:15. Na podstawie analizy ww. dokumentów, organ II instancji stwierdził, że [...] WIOŚ przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych, będących podstawą wymierzenia przedmiotowej administracyjnej kary pieniężnej, zastosował prawidłowe metodyki pomiarowe. Odnosząc się do zarzutu Spółki w kwestii wprowadzonych zmian zapisów w protokole z kontroli nr [...] [...] WIOŚ, Główny Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że inspektor prowadzący kontrolę mylnie ocenił wyniki pomiarów, wpisując do protokołu, że nie wykazały one przekroczeń dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza z opomiarowanych źródeł. Błąd ten popełniła również Strona, która miała możliwość zapoznania się z wynikami przed podpisaniem protokołu, gdyż stanowią one załącznik do niego. [...] WIOŚ naprawiając swój błąd przedstawił kontrolowanemu protokół kontroli zawierający adekwatne ustalenia do poczynionych pomiarów i stwierdzonych naruszeń. W ocenie organu niezbitym dowodem potwierdzającym nieprzestrzeganie warunków decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] jest sprawozdanie z pomiarów stanowiące załącznik nr 10 do protokołu kontroli, który został parafowany przez uprawnionego przedstawiciela [...] Sp. z o.o. oraz podpisany bez zastrzeżeń. Wobec powyższego za fakt uznać należy, że wystąpiło przekroczenia dopuszczalnej wielkości emisji zanieczyszczeń do powietrza z emitora E-101 (suszarnia włókien I stopnia na linii MDF) [...] Spółka z o.o., [...], [...], stwierdzone na podstawie pomiarów przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...], podczas kontroli w dniu [...] lutego 2018 r. wgodz. 12:15-16:15; — dwutlenku siarki (S02) o 1,54 kg/h, — tlenków azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu (N02) o 6,164 kg/h, — tlenku węgla (CO) o 3,50 kg/h. Sprawozdanie z badań emisji z emitora E-101, na podstawie których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych wielkości emisji w stosunku do wartości określonej w pozwoleniu zintegrowanym, przekazane zostało do Spółki [...] odrębnym pismem z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] wraz z orzeczeniem o wielkości przekroczenia. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że stan faktyczny ustalony w tej sprawie jednoznacznie wskazuje, ze Spółka nie dotrzymała warunków pozwolenia Marszałka Województwa [...] w pkt. II. 1.1.A - tabela 1 a dla emitora oznaczonego E-101 odprowadzającego zanieczyszczenia z instalacji suszarni włókien I stopnia z linii MDF, które mogą być wprowadzane do powietrza. Dlatego też, na podstawie art. 298 ust.l pkt 1 Poś, stwierdził, że w tej sprawie doszło do przekroczenia warunków korzystania ze środowiska i zgodnie z art. 300 ust 1, 3 i 4 [...] WIOŚ wydał decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. Zdaniem organu II instancji w tej sprawie brak było podstaw do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, ponieważ w sprawie nie wstępują przesłanki określone w art. 189 f § 1 pkt 2 kpa. Z takim stanowiskiem nie zgodziła się [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2019 r. [...] i zarzucając jej: I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 300 ust. 1 w zw. z art. 299 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 8 § 1 i 6 k.p.a. poprzez: • błędne przyjęcie, że pomimo uchybienia ustawowemu terminowi do zawiadomienia kontrolowanego podmiotu o stwierdzeniu na podstawie kontroli przekroczeń wartości emisji, WIOŚ był uprawniony do wydania decyzji określającej wielkość przekroczenia i ustalającej wymiar kary biegnącej, • stwierdzenie przekroczeń dopuszczalnych wartości emisji substancji do powietrza pomimo uprzedniego ustalenia w protokole kontroli braku naruszeń w tym zakresie; 2) § 2 w zw. z § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody poprzez ich zastosowanie, w sytuacji gdy przepisów tych nie stosuje się do pomiarów emisji z suszarni włókien w instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych, co doprowadziło do zastosowania nieprawidłowych metodyk pomiarów i następnie błędnego wyznaczenia wielkości emisji i nieprawidłowego przyjęcia, że Skarżąca przekroczyła dopuszczalne wielkości emisji zanieczyszczeń z emitora E 101; 3) pkt 1.1.8. Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2015/2119 z 20 listopada 2015 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do produkcji płyt drewnopochodnych zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE poprzez jego niezastosowanie pomimo, że wskazane tym punkcie metodyki dotyczą wykonywania pomiarów emisji z suszarni włókien w instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych, a co za tym idzie błędnego wyznaczenia wielkości emisji i nieprawidłowego przyjęcia, że Skarżąca przekroczyła dopuszczalne wielkości emisji zanieczyszczeń z emitora E 101; II. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy: 4) art. 113 § 1, 123 i 124 k.p.a. w zw. z art. 299 ust. 1 p.o.ś. poprzez błędne przyjęcie, że w obrocie prawnym istnieje rozstrzygnięcie WIOŚ stwierdzające naruszenie dopuszczalnej emisji substancji do powietrza przez Skarżącą, które uprawniałoby WIOŚ do wydania decyzji ustalającej wymiar kary w niniejszej sprawie;  5) art. 7, 77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 k.p.a, poprzez całkowite pominięcie przez GIOŚ dowodów załączonych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji WIOŚ, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i stwierdzenia, że WIOŚ posłużył się prawidłowymi metodykami pomiarów, co z kolei doprowadziło do błędnego przyjęcia, że przekroczono dopuszczalne wielkości emisji pyłów lub gazów z emitora E 101.art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018r. o zmianie ustawy o odpadach. Wobec powyższego skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] kwietnia 2019 r. ([...]) określającej wielkość przekroczenia przez [...] dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza z emitora E 101 suszarni włókien I stopnia na linii MDF oraz ustalającej dla [...] wymiar administracyjnej biegnącej kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń z emitora E-101 i umorzenie postępowania w sprawie, 4) zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa, przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji naruszenia norm prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.z 2018r. poz.799 ze zm.) za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 2, ilości lub rodzaju gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza w drodze decyzji administracyjną karę pieniężną. Skarżąca spółka dysponowała decyzją Marszałka Województwa [...] ws. udzielenie pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] na prowadzenie instalacji do: — produkcji płyt drewnopochodnych MDF oraz wiórowych surowych o zdolności produkcyjnej 2900m3/dobę; — spalania paliw o nominalnej mocy dostarczonej w paliwie 129,03 MWt; — wytwarzania organicznych substancji chemicznych o wydajności nominalnej 160 Mg/dobę. W pozwoleniu tym Marszałek określił warunki korzystania ze środowiska m.in. dla instalacji suszarni włókien I stopnia na linii MDF. W okresie od [...] stycznia do [...] lutego 2018 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska prowadził kontrolę instalacji skarżącej, m.in. emisji z z emitora E-5 (suszarnia wiórów) oraz E-101 (suszarnia włókien I stopnia na linii MDF). Sporządzony protokół "[...]", potwierdzający brak przekroczeń dopuszczalnych wartości emisji określonych w pozwoleniu zintegrowanym, został podpisany w dniu [...] lutego 2018 r. przez przedstawicieli WIOŚ oraz kontrolowany podmiot. Pismem z [...] marca 2018 r. WIOŚ skierował do skarżącej ponowne sprawozdanie z badań emisji substancji do powietrza przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2018 r., a w dniu [...] marca 2018 r. poinformował ją, że dokonano korekty zapisów w protokole kontroli celem dostosowania ich do stwierdzonego stanu faktycznego i zebranego materiału dowodowego. Organ I instancji wyjaśnił, że przeprowadzone zostały kontrolne pomiary i badania gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza z emitora suszarni wiórów — E 5 i emitora suszarnik włókien I stopnia na linii MDF E-101. Uzyskane wartości emitowanych substancji na emitorze E 5 są niższe niż określone w pozwoleniu zintegrowanym, natomiast stwierdzono wyższe niż określone w pozwoleniu zintegrowanym emisje dwutlenku siarki, tlenków azotu i tlenku węgla z emitora E101 — suszarnia włókien I stopnia na linii MDF. Wielkość przekroczenia dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza z emitora E-101, stwierdzono na podstawie pomiarów przeprowadzonych podczas kontroli w dniu 15 lutego 2018 r. w godz. 12:15-16:15 w zakresie: - dwutlenku siarki (S02) o 1,54 kg/h, - tlenków azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu (NO2) o 6,164 kg/h, - tlenku węgla (CO) o 3,50 kg/h. Brzmienie art. 298 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, jak słusznie zauważył organ, wskazuje, że wymierzenie kary jest obligatoryjne i organ nie może od niego odstąpić niezależnie od przyczyn wystąpienia naruszenia oraz stopnia spowodowanego zagrożenia dla ludzi i środowiska. Wysokość ustalonej kary biegnącej jest bezpośrednio związana z ilością lub rodzajem gazów lub pyłów wprowadzanych do powietrza niezgodnie z zezwoleniem, stąd też wielkość ta powinna być dokładnie ustalona, co wynika również z zawartej w art. 7 kpa reguły dbałości o słuszny interes strony. Sąd podziela stanowisko organu, że dowodem, na podstawie którego stwierdzono wystąpienie przekroczenia jest sprawozdanie nr [...] z pomiarów emisji zanieczyszczeń gazowych do powietrza z emitora E-101, przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2018 r., przekazane Spółce przez [...] WIOŚ przy piśmie z dnia [...] marca 2018 r. Zgodnie z art. 76 §1 kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Dlatego też należało uznać, że dane zawarte w załączniku nr 10 do protokołu kontroli były zgodne ze stanem faktycznym, czyli przekroczenie dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza z emitora E-101, stwierdzone na podstawie pomiarów przeprowadzonych podczas kontroli w dniu [...] lutego 2018 r. wynosiło w zakresie: - dwutlenku siarki (S02) o 1,54 kg/h, - tlenków azotu w przeliczeniu na dwutlenek azotu (NO2) o 6,164 kg/h, - tlenku węgla (CO) o 3,50 kg/h. Odnosząc się do podnoszonego w skardze zarzutu dotyczącego wydania decyzji określającej wielkość przekroczenia i ustalającej wymiar kary biegnącej, pomimo uchybienia ustawowemu terminowi do zawiadomienia kontrolowanego podmiotu o stwierdzeniu na podstawie kontroli przekroczeń wartości emisji, należało podzielić stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, że jest on bezzasadny. Zgodnie z art. 299 ust. 1 pkt 1 ustawy Poś, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie kontroli, a w szczególności dokonanych w jej trakcie pomiarów. Jednocześnie zgodnie z art. 299 ust. 2 powołanej ustawy, o stwierdzeniu przekroczenia lub naruszenia na podstawie kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska, w terminie 21 dni od wykonania pomiarów, zawiadamia podmiot korzystający ze środowiska, przekazując mu wyniki pomiarów. W tym miejscu organ właściwie powołał się na art. 3 pkt 21 omawianej ustawy, zgodnie z którym, przez pomiar rozumie się również obserwacje i analizy. W rozpatrywanej sprawie pobór próbek wykonany w dniu [...] lutego 2018 r. rozpoczął proces pomiaru, który został zakończony poprzez sporządzenie sprawozdania nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. Z tego względu, należało uznać za słuszne wyjaśnienia organu, że skoro skarżąca otrzymała wyniki pomiarów w dniu [...] marca 2018 r., to nastąpiło to przed upływem terminu wskazanego w art. 299 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 300 ust. 1 Prawo ochrony środowiska, po stwierdzeniu naruszenia, o którym mowa w ww. art. 298 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej. W związku z powyższym, należało zgodzić się z organem, że art. 298 i art. 300 ustawy Poś ma charakter wiążący i wskazuje, że wojewódzki inspektor ochrony środowiska, stwierdzając wystąpienie przekroczenia dopuszczalnych emisji gazów lub pyłów do powietrza, określonych decyzją właściwego organu, ma obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Ustawodawca nie przewidział możliwości odstąpienia od podjęcia takiego działania. W związku z powyższym, Sąd nie dopatrzyl się naruszenia wskazanych w skardze art. 113 § 1, 123 i 124 k.p.a. w zw. z art. 299 ust. 1 ustawy Poś. Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, dotyczącego zastosowania nieprawidłowej metodyki pomiarów emisji substancji z emitora suszarni wiórów E-101, należy stwierdzić, że Laboratorium [...] WIOŚ, wykonując pomiary, które są podstawą stwierdzonego przekroczenia posiadało akredytację Polskiego Centrum [...] ([...]) i wykonało badania zgodnie z wymaganiami dokumentu [...] dla akredytowanych laboratoriów badawczych, wykonujących okresowe pomiary emisji gazów ze źródeł stacjonarnych do powietrza oraz w odniesieniu do wymagań normy [...] i wymagań specyfikacji technicznej [...], a przede wszystkim z uwzględnieniem mających zastosowanie wymagań w zakresie pomiarów określonych w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r., poz. 1542). Zastosowana w pomiarach wykonanych przez Laboratorium [...] WIOS metodyka spełnia wymagania określone w punkcie VI.2.6 pozwolenia zintegrowanego z dnia [...] września 2015 roku, znak: [...], zgodnie z którymi pomiary emisji zanieczyszczeń do powietrza należy wykonywać dostępnymi metodykami, których granica oznaczalności jest niższa od wartości dopuszczalnej określonej w pozwoleniu. Za trafną uznał Sąd uwagę organu, że pozwolenie zintegrowane dla [...] Spółka z o.o. zostało wydane przed ogłoszeniem konkluzji [...] w odniesieniu do produkcji płyt drewnopochodnych, ustanowionych Decyzją Wykonawczą Komisji (UE) [...] z dnia [...].11.2015 roku. Pozwolenie zintegrowane nie przesądza zatem, czy "dostępne metodyki" to metodyki określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r., czy w konkluzjach dotyczących najlepszych dostępnych technik ([...]). Zgodnie z art. 215 ust. 5 ustawy Poś, w decyzji zmieniającej pozwolenie zintegrowane, w związku z publikacją w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej konkluzji [...], organ właściwy do wydania pozwolenia określa termin dostosowania instalacji do nowych wymagań określonych w tej decyzji, nie dłuższy niż 4 lata od dnia tej publikacji. Oznacza to, że prowadzący instalację musi dostosować się do nowych wymagań w zakresie monitoringu emisji do powietrza w okresie nie dłuższym niż 4 lata od daty publikacji konkluzji [...]. Zatem w przypadku Konkluzji [...] dla przemysłu produkcji płyt drewnopochodnych termin ten - także do wdrożenia metodyk pomiarowych określonych w konkluzjach przez laboratoria badawcze - upływał [...] listopada 2019 r. W związku z powyższym, skoro do czasu wydania decyzji o zmianie pozwolenia zintegrowanego skarżąca, związana poprzednim pozwoleniem, zobowiązana była do przestrzegania norm określonych w obowiązującej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] udzielającej Spółce [...] pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych MDF oraz płyt wiórowych surowych. Na tej podstawie organ odwoławczy uznał, że przywołana w sprawozdaniu przez Laboratorium [...] WIOŚ norma [...], zgodnie z którą wykonano pomiary, została opublikowana w języku polskim w marcu 2001 r. i jest metodyką referencyjną, co świadczy o możliwości zastosowania jej przy pomiarach emisji zanieczyszczeń gazowych z różnych źródeł technologicznych, min. takich jak instalacja suszarni włókna - Emitor E-101. Podobnie za słuszne należało uznać stanowisko organu, że zgodnie z art. 5 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1483) stosowanie Polskich Norm, jest dobrowolne. Wobec powyższego zastosowanie odpowiedniej normy do badania zanieczyszczeń gazowych, w obecnym stanie prawnym, jest dobrowolnym wyborem laboratorium badawczego, a przywołana w sprawozdaniu przez Laboratorium [...] WIOŚ norma [...], zgodnie z którą wykonano pomiary, jak już wskazano, jest metodyką referencyjną, co świadczy o możliwości zastosowania jej przy pomiarach emisji zanieczyszczeń gazowych z różnych źródeł technologicznych, min. takich jak omawiana instalacja suszarni włókna - Emitor E-101. Ponadto norma [...] w dziale 1.2 Ograniczenia: nie wyklucza z zakresu jej stosowania pomiarów stężeń gazów z instalacji do produkcji płyt drewnopochodnych. W przypadku gazów wilgotnych, została przeprowadzona analiza wpływu zawartości wilgoci (przeprowadzono walidację metody badawczej), na podstawie której m.in. laboratorium uzyskało certyfikat akredytacji [...] Polskiego Centrum [...]. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego wprowadzonych zmian zapisów w protokole kontroli [...] WIOŚ, należy przede wszystkim wskazać, że kwestie zmiany protokołu kontroli nie zostały uregulowane w obowiązujących przepisach. Nie ulega wątpliwości, że inspektor prowadzący kontrolę mylnie ocenił wyniki pomiarów, wpisując do protokołu, że nie wykazały one przekroczeń dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza z opomiarowanych źródeł. W toku postępowania pierwszoinstancyjnego, [...] WIOŚ, naprawiając swój błąd, przedstawił kontrolowanemu protokół kontroli zawierający adekwatne ustalenia do poczynionych pomiarów i stwierdzonych naruszeń. Kwestię terminów podejmowanych czynności Sąd rozważył we wcześniejszej części uzasadnienia. W kwestii możliwości zmiany protokołu kontroli, Sąd podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 27 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 823/08, że brak przepisu o możliwości sprostowania lub uzupełnienia protokołu nie oznacza, że osoba wnosząca sprostowanie lub uzupełnienie protokołu nie może żądać jego sprostowania lub uzupełnienia. Nie ma przeszkód, aby uczynił to sporządzający protokół, sam dostrzegając błąd lub na zwróconą przez stronę czynność. Czynność ta musi być jednakże dokonana w taki sposób, aby protokół można było uznać za sporządzony zgodnie z art. 68 § 2 Kpa. a więc przed jego podpisaniem lub w postaci sporządzenia nowego protokołu. Skoro przepis art. 71 Kpa wymaga dokonania skreśleń i poprawek protokołu przed jego podpisaniem, tym bardziej więc sprostowanie czy uzupełnienie protokołu musi nastąpić przed jego podpisaniem bądź w postaci sporządzenia nowego protokołu. Zgodnie z art. 68 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego protokół sporządza się tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji dokonał zmiany protokołu kontroli nr [...], który został uprzednio podpisany w dniu [...] lutego 2018 r. Z informacji zawartych w przekazanych dokumentach wynika, iż protokół kontroli został uzupełniony o "opisanie faktu ustalenia pomiarami emisji wyższej niż dopuszczalna z emitora E-101-suszarni włókien I stopnia na linii MDF". Jednocześnie wskazano, iż informacje te nie zostały zawarte w treści pierwotnej wersji protokołu kontroli Z załączonych akt sprawy wynika, iż [...] WIOŚ pismem z dnia [...] marca 2018 r. znak: [...], poinformował podmiot kontrolowany o dokonaniu zmian w protokole i przekazał skarżącej protokół kontroli do podpisu. Niezależnie od powyższego sprawozdanie z badań emisji z emitora E-101, na podstawie którego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych wielkości emisji w stosunku do wartości określonej w pozwoleniu zintegrowanym, przekazane zostało do Spółki [...] odrębnym pismem z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...] wraz z orzeczeniem o wielkości przekroczenia. W ko W tych okolicznościach należało uznać, że czynności podjęte przez organ czynią zadość wymaganiom art. 68 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, organ wbrew zarzutom skargi poczynił właściwe i wyczerpujące ustalenia, procedował zgodnie z art.7, 77 § 1 i 80 kpa, a następnie prawidłowo wywiódł, że zachodziły przesłanki wskazane w art. 298 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgromadzony w sprawie materiał dał organowi podstawę do wydania decyzji określającej wielkość przekroczenia dopuszczalnych wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza z emitora E-101 w odniesieniu do wartości ustalonych w decyzji Marszalka Województwa [...] z dnia [...] września 2015 r., znak: [...] oraz ustalającej dla skarżącej spółki wymiar administracyjnej biegnącej kary pieniężnej od dnia [...] lutego 2018 r. od godz. 17:00 w wysokości 44,68zł/h (czterdzieści cztery złote sześćdziesiąt osiem groszy) za przekroczenie dopuszczalnej emisji zanieczyszczeń z emitora E-101. Odnosząc się natomiast do zarzucanego naruszenia art. 107 § 3 kpa, Sąd stwierdził, że organ w uzasadnieniu decyzji zarówno wskazał podstawy prawne rozstrzygnięcia jak i opisał w sposób prawidłowy i wyczerpujący stan faktyczny, z dogłębna oceną materiału dowodowego, w tym wyjaśnieniem powodów, dla których odmówił niektórym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej. Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję, po rozważeniu podniesionych przez skarżącą spółkę zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie orzeczeń. W konsekwencji, na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.