II SA/Ol 367/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie wykonania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego oddala skargę. Z przedstawionych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że Naczelnik Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie (dalej jako: "organ I instancji"), decyzją z dnia 28 stycznia 2022 r. nałożył na J. K., prowadzącego działalność pod nazwą [...] (dalej jako: "Skarżący", "Strona") karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że w dniu 12 grudnia 2021 r. funkcjonariusze Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego, na drodze krajowej [...] w miejscowości P., przeprowadzili kontrolę zestawu ciężarowego: ciągnika siodłowego V. o nr rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej S. o nr rejestracyjnym [...], którym kierował J. N. Podczas kontroli ustalono, że ww. naczepa ciężarowa nie posiada aktualnego okresowego badania technicznego – jego termin upłynął w dniu 8 grudnia 2021 r., kontrolowany kierowca nie wniósł uwag do protokołu kontroli. Dodano jednak, że Skarżący w toku postępowania zawnioskował o umorzenie wszczętego postępowania, bowiem - w jego ocenie - negatywny wynik badania technicznego nie przesądza o możliwości poruszania się pojazdem po drogach publicznych. Powołując stosowne przepisy prawa wyjaśniono, że podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, podlega karze pieniężnej. Podniesiono, że to na Skarżącym, jako właścicielu Przedsiębiorstwa [...] oraz jako na zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie, ciążył obowiązek sprawdzenia wszystkich dokumentów, niezbędnych do wykonania przewozu. Sprawdzenie dowodów rejestracyjnych pojazdów jest natomiast czynnością podstawową i konieczną, przed wykonaniem nimi przejazdu. Za naruszenie takie ustawodawca określił karę w wysokości 2 000 zł, co określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, lp. 9.1., wobec czego orzeczono jak w sentencji. W odwołaniu od ww. decyzji, Skarżący zarzucił jej: I. naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a.", poprzez nierozpatrzenie sprawy w jej całokształcie, przejawiające się zaniechaniem sformułowania odpowiedzi na argumenty Strony, przemawiające za brakiem możliwości nałożenia sankcji w oparciu o zastosowaną normę ustawy o transporcie drogowym; II. naruszenie przepisu sankcjonującego, tj. lp. 9.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180 z późn. zm.), dalej jako: "u.t.d.", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wynikające z błędnie przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem zadekretowanej w nim sankcji do stanu faktycznego, nieobjętego dyspozycją tej normy; III. naruszenie przepisów proceduralnych, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpującą analizę materiału dowodowego zebranego w sprawie, przejawiającą się nierozpatrzeniem możliwości zastosowania przepisu uchylającego i umniejszającego odpowiedzialność Strony, tj. art. 189f k.p.a. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że norma zapisana w ww. przepisie sankcjonującym obejmuje sytuacje, w których pojazd porusza się bez aktualnych badań okresowych, jednak chodzi tylko o takie badania, które potwierdzają zdatność do ruchu drogowego. Natomiast z przepisów u.t.d. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776 z późn. zm.), dalej jako: "Rozporządzenie", nie wynika, aby okresowe badanie techniczne potwierdzało zdatność pojazdu do ruchu. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej jako: "organ odwoławczy", "DIAS"), po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 16 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości. W uzasadnieniu podzielono ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ I instancji. Zaznaczono, że stwierdzony w dniu kontroli brak badań technicznych jest bezsporny, a kwestionowana w sprawie jest zasadność i podstawy prawne nałożenia kary pieniężnej. Wyjaśniono, że kwestie badań technicznych reguluje dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE. Już w jej preambule podano, że badania zdatności do ruchu stanowią część szerszego systemu, mającego zapewnić, aby pojazdy były utrzymywane w bezpiecznym i akceptowalnym stanie. Badanie okresowe pojazdów jest głównym narzędziem zapewniania zdatności do ruchu, a zdatność do ruchu ma bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo na drodze. Podniesiono, że w krajowym porządku prawnym, zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 z późn. zm.; aktualnie Dz. U. z 2022 r., poz. 988 z późn. zm.), dalej jako: "p.r.d.", badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi. Pozytywny wynik badania okresowego wpisuje się do dowodu rejestracyjnego, który jest dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu samochodowego do ruchu. W przypadku zaś negatywnego wyniku badania, diagnosta winien ustalić, czy usterki zagrażają bezpieczeństwu ruchu i w takim przypadku zatrzymać dowód rejestracyjny. Nie sposób więc zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, iż negatywny wynik badania technicznego nie przesądza o możliwości poruszania się pojazdem po drogach publicznych. Wyjaśniono, że w świetle prawa, skontrolowany pojazd nie miał potwierdzenia sprawności, stanowiąc potencjalne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podkreślono, że kategoria wagi przewinienia kierowania pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego, została zakwalifikowana jako usterka niebezpieczna, stanowiąca bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Podano, że zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Obowiązki, o których mowa oznaczają obowiązki wynikające z przepisów u.t.d. oraz przepisów u.p.r.d., a ustawodawca w załączniku 3 do u.t.d. przewidział za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego, aktualnego badania technicznego, karę pieniężną w wysokości 2 000 zł. Wyjaśniono, że odpowiedzialność przewoźnika nie jest oparta na zasadzie winy; przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania rzez podmiot nałożonych prawem obowiązków. W toku postępowania organ ustalił fakty i w związku ze stwierdzeniem naruszenia prawa miał obowiązek zastosować sankcję przewidzianą przepisami u.t.d. Odniesiono się do zarzutu niezastosowania przepisów umożliwiających odstąpienie od nałożenia kary, podnosząc, że jedną z przesłanek zastosowania art. 92c ust. 1 i ust. 1a u.t.d. jest brak wpływu Strony na powstanie naruszenia, a ciężar dowodu w zakresie zaistnienia tej przesłanki spoczywa na przewoźniku. W niniejszej sprawie Skarżący nie przedłożył dowodów na potwierdzenie, że w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność, a jedynie kwestionował swoją odpowiedzialność. Wyjaśniono poza tym, że zgodnie z regułą kolizyjną przewidzianą w art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a., w przypadku uregulowania w ustawie szczególnej m.in. przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, znajdują zastosowanie przepisy tej ustawy. Skoro więc kara była nałożona na podstawie przepisów u.t.d., która przewiduje zarówno sztywną wysokość kar, jak i kwestie odstąpienia od ich nałożenia, to nie było podstaw do zastosowania przepisów k.p.a. w tym zakresie. Od ww. decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę wniósł Skarżący, domagając się uchylenia decyzji wydanych w obu instancjach i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. lp. 9.1. załącznika nr 4 (winno być załącznika nr 3 – dopisek Sądu) do u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie, wynikające z nieprawidłowo przeprowadzonej wykładni, przejawiające się nałożeniem kary za stan faktyczny nieobjęty dyspozycją przywołanej normy sankcjonującej, co w ocenie Skarżącego stanowi także naruszenie zasady praworządności oraz legalizmu i przejawia się nałożeniem sankcji za wykonywanie przewozu jednostką transportową nieposiadającą aktualnych badań technicznych, podczas gdy owe badania nie potwierdzają zdatności pojazdu do ruchu drogowego. W uzasadnieniu skargi w istocie powielono argumentację przytoczoną w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, w całości powielając argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn. zm.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli nie narusza powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego i przepisów prawa procesowego. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w przypadku, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres kontroli Sądu wyznacza natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że ze względu na ogłoszony stan epidemii oraz nowe brzmienie przepisu art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm.), w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym przekazem obrazu i dźwięku oraz uznaniem rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy, przedmiotowa skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie była decyzja DIAS utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 2 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w dniu 12 grudnia 2021 r. przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu silnikowego wraz z naczepą. Jak wynika z protokołu kontroli, w wyniku kontroli stwierdzono, że naczepa nie posiada aktualnych badań technicznych, potwierdzających jej zdatność do ruchu drogowego. Organy obydwu instancji uznały więc, że z tytułu popełnienia naruszenia z lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., należało nałożyć na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 2 000 zł. Jednocześnie organy uznały, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Materialnoprawną podstawę kwestionowanych skargą decyzji stanowi art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Z kolei jak wynika z art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, zaś popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Według Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2 000 zł za każdy pojazd. W ocenie Sądu, dokonane przez organy orzekające w niniejszej sprawie ustalenia dotyczące naruszenia obowiązków wynikających z przepisów u.t.d. nie budzą wątpliwości. Z protokołu kontroli pojazdu (k. 1-5 akt adm.) przeprowadzonej w dniu 12 grudnia 2021 r. na drodze krajowej [...] w miejscowości P. wynika, że naczepa marki S. o nr rejestracyjnym [...], którą wykonywany był przewóz w imieniu Skarżącego, nie posiadała aktualnych badań okresowych. Na podstawie wpisu w CEPIK stwierdzono, że termin badania okresowego został wyznaczony na dzień 8 grudnia 2021 r. Kwestie badań technicznych uregulowane zostały w przepisach ustawy Prawo o ruchu drogowym. W myśl art. 81 ust. 1 p.r.d. właściciel m.in. pojazdu samochodowego jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się natomiast na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Okresowe badanie techniczne po raz pierwszy jest przeprowadzane przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 81 ust. 3 p.r.d.). Stosownie natomiast do art. 81 ust. 5 p.r.d., okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10. Zgodnie z art. 82 p.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego. Podkreślić również należy, że art. 71 ust. 1 p.r.d. stanowi, iż dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Przepis ten nie dotyczy pojazdów, o których mowa w ust. 3. Tutejszy Sąd podziela stanowisko organów, że w rzeczonej sprawie doszło do wykonania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, co wynika z ww. przepisów. Kontrolowany pojazd (naczepa) poruszał się w chwili kontroli od 4 dni bez ważnego okresowego badania technicznego i stanowił pojazd, który w świetle prawa nie miał potwierdzenia sprawności, szczególnie pod kątem bezpieczeństwa osób nim jadących i innych uczestników w ruchu. Wykonywanie zaś przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2 000 zł (Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d.). W miejscu tym należy wyjaśnić Skarżącemu, że nie jest zasadna argumentacja skargi, że badanie okresowe nie stanowi badania określającego zdatność pojazdu do ruchu drogowego. Tutejszy Sąd w całości podziela pogląd przedstawiony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, że "według przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym istnieje wymóg przedstawienia aktualnego badania technicznego. Oczywistym jest, że badanie techniczne służy sprawdzeniu czy pojazd jest zdatny do ruchu drogowego, czy nie. Nie można przyjąć, że skoro brak jest dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie aktualnego badania technicznego, to można przyjąć, że pojazd i tak jest zdatny do ruchu. Przeciwnie brak aktualnego badania technicznego jest skorelowany z brakiem zdatności pojazdu do ruchu drogowego" (wyrok WSA w Bydgoszczy z 24 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 111/22, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Również w doktrynie i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że każdy pojazd winien być poddawany badaniom technicznym, a nieprzeprowadzenie takiego badania nie pozwala na uznanie, że dany pojazd spełnia wymagania użytkowania pojazdu w ruchu (zob. M. Burtowy, Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, Warszawa 2021, LEX/el. i powołane tam orzecznictwo). Zagadnienie możliwości nałożenia kary administracyjnej za poruszanie się pojazdem bez ważnych badań technicznych, jak słusznie podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie budzi w orzecznictwie żadnych kontrowersji. Prawidłowo organ odwoławczy wywiódł również, że w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 92c u.t.d. Zgodnie z treścią art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężne, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Ww. przepis wskazuje okoliczności egzoneracyjne, które stanowią podstawę dla uwolnienia się przedsiębiorcy od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie przepisów u.t.d. lub odpowiedniego przepisu prawa unijnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że omawiany przepis dotyczy sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem działania siły wyższej, bądź osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia przede wszystkim charakter odpowiedzialności przewoźnika, która jest niezależna od winy czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia polegającego na wykonywaniu przejazdu bez właściwego zezwolenia. W związku tym badanie świadomości i stosunku przedsiębiorcy do danego naruszenia prawa jest co do zasady bez znaczenia dla możliwości wymierzenia kary. Brak jego winy w wystąpieniu naruszeń nie może stanowić podstawy wyłączenia jego odpowiedzialności. Nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło na skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu (por. Wyrok NSA z 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21, czy wyrok NSA z 10 października 2019 r., sygn. akt II GSK 2852/17, dostępne CBOSA). W rozpoznawanej sprawie Skarżący w istocie nie podał żadnej okoliczności, która pozwoliłaby na zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d., wyłączającego odpowiedzialność przewoźnika. Z tego względu uznać należy, że DIAS prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy oraz argumentację Skarżącego i stwierdził, że w sprawie brak jest przesłanek do odstąpienia od ukarania Strony. Dodać również należy, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym w art. 189a § 2 k.p.a. i z tego względu w sprawie nie miały zastosowania przepisy działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące administracyjnych kar pieniężnych. Zwrócić należy uwagę, że chociaż przepisy odrębne zwykle regulują jedno lub więcej z zagadnień określonych w art. 189a § 2 k.p.a., to nie jest konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVA k.p.a. "Inaczej mówiąc, nie jest konieczne, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach komentowanego działu. Oznacza to, że nawet wtedy, gdy zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, odnośny przepis działu IVa nie ma zastosowania" (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022). Skoro więc art. 92c ust. 1 u.t.d. przewiduje, że w określonych w tym przepisie przypadkach nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte umarza, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów działu IVA k.p.a. reguluje on zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f k.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92 ust. 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna (zob. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 375/21, dostępny CBOSA). Reasumując, przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, są zgodne z przepisami prawa. Organy administracji publicznej orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, z zachowaniem zasad określonych w przepisach k.p.a. i w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustaliły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a swoje stanowisko uzasadniły, dokonując prawidłowej wykładni prawa materialnego mającego zastosowanie w sprawie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie skargę oddalił.