I SA/Wr 1101/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędziowie sędzia WSA Piotr Kieres, asesor WSA Iwona Solatycka (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s we W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 września 2021 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.67.2021.4.AH w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. zs. we Wrocławiu (dalej: strona, skarżący, wnioskodawca, spółka) jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ podatkowy, organ interpretacyjny) z dnia 13 września 2021 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.67.2021.4.AH utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 2 lipca 2021 r. nr 0111-KDAB1-1.4019.67.2021.2.WF o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku strony z dnia 26 marca 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Skarżący, wnioskiem z 26 marca 2021 r., wystąpił o wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiocie przepisów o zdrowiu publicznym w zakresie opłaty od środków spożywczych. We wniosku z 26 marca 2021 r. Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku Wnioskodawca powinien zostać uznany za producenta Napojów Nalewanych, Lemoniad, Herbat Mrożonych, Lemoniad Smakowych i Napojów Shake prowadzącego sprzedaż detaliczną tych napojów, na którym ciąży obowiązek odprowadzenia Opłaty w oparciu o art. 12d ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz.U. z 2021 r., poz. 183 ze zm.)? W związku z tym, że zdaniem organu ww. wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r., Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), pismem z 2 czerwca 2021 r., na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Organ wezwał spółkę m.in. do uzupełnienia wniosku poprzez przeformułowanie zadanego we wniosku pytania, tak, aby odnosiło się do właściwych przepisów prawa których ma dotyczyć interpretacja i przedstawienia własnego stanowiska wraz z uzasadnieniem do przeformułowanego pytania. W wezwaniu Spółka została poinformowana, że przepisy ustawy o zdrowiu publicznym nie określają definicji producenta jakichkolwiek napojów, oraz nie warunkują obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych jedynie od faktu bycia lub nie przez Wnioskodawcę producentem napojów. W odpowiedzi na ww. wezwanie Spółka wskazała, że (...) II. W ocenie Wnioskodawcy art. 12d ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym bezpośrednio warunkuje powstanie obowiązku uiszczenia opłaty od środków spożywczych od faktu bycia lub nie producentem napojów prowadzącym sprzedaż detaliczną. Zgodnie z przedmiotowym przepisem: "Obowiązek zapłaty opłaty ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej: 1) podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju." Na tej podstawie Spółka uważa, że przytoczone przez nią przepisy prawa są właściwe, a przedstawione pytanie wpisuje się w zakres przedmiotowy interpretacji przepisów o zdrowiu publicznym, w związku z czym jego przeformułowanie nie jest niezbędne do udzielenia przedmiotowej interpretacji. Spółka pragnie zauważyć, iż brak definicji legalnej danego sformułowania nie przesądza o braku możliwości jego interpretacji, a wręcz przeciwnie - sformułowania niezdefiniowane mogą wymagać interpretacji w większym stopniu. (...) III. Na podstawie przepisów prawa wskazanych w punkcie II. Spółka uważa, że zadane przez nią pytanie jest zasadne i podtrzymuje swoje pierwotne stanowisko. Organ stwierdził, że nie zostały usunięte braki formalne wniosku i nie zostało przeformułowane zadane we wniosku pytanie. W związku z powyższym 02 lipca 2021 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał postanowienie, znak: 0111 KDSB1-1.4019.67.2021.2.WF, pozostawiające wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia na podstawie art. 13 § 2a pkt 1, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4, w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że wskutek braku merytorycznej odpowiedzi na wezwanie, w związku z tym, że pytanie i przedstawione stanowisko nie odnoszą się nadal do treści przywołanych we wniosku przepisów oraz zostają poza zakresem przepisów prawa zawartych w ustawie o zdrowiu publicznym dotyczącym opłaty od środków spożywczych, niemożliwym jest wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej prawa podatkowego. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, 15 lipca 2021 r. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie: a) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez bezzasadną odmowę wydania interpretacji przepisów prawa na wniosek Spółki, b) art. 14g § 1, art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez ich zastosowanie i wydanie postanowienia w przypadku, w którym wniosek o wydanie interpretacji złożony przez Spółkę został uzupełniony w żądanym przez Organ zakresie, a opis zdarzenia przyszłego oraz stanowisko Spółki zostały przez Spółkę przedstawione w sposób wyczerpujący. c) art. 12j ust. 1 Ustawy o zdrowiu publicznym, na podstawie którego organem właściwym w sprawie wniosków dotyczących opłaty cukrowej jest Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, poprzez odmowę przeprowadzenia wykładni i interpretacji pojęć zawartych w przepisach Ustawy o zdrowiu publicznym. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek złożonego zażalenia, mając na względzie podniesione w nim zarzuty, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 13 września 2021 r. znak 0111-KDSBl-l.4019.67.2021.4.AH utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, ze we wniosku zadano pytanie, czy w świetle opisu sprawy przedstawionego we wniosku może być Spółka uznana za producenta napojów. Organ wskazał, że Spółka nie uzupełniła braków formalnych tj. nie przeformułowała zadanego we wniosku pytania tak, aby odnosiło się do właściwych przepisów prawa, których ma dotyczyć interpretacja oraz nie przedstawiła własnego stanowiska wraz z uzasadnieniem do przeformułowanego pytania, zatem zasadnym było pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. ` Zarzuty zawarte w skardze: Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuca naruszenie: • art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne pozostawienie Wniosku bez rozpatrzenia; • art. 12j ust. 1 Ustawy o zdrowiu publicznym - na podstawie którego organem właściwym w sprawie wniosków dotyczących opłaty od środków spożywczych jest Dyrektor KIS, poprzez uchylenie się od przeprowadzenia wykładni i interpretacji pojęć zawartych w przepisach Ustawy o zdrowiu publicznym; • art. 14g § 1, art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej - poprzez ich zastosowanie i wydanie Postanowienia w przypadku, w którym Wniosek złożony przez Spółkę został uzupełniony w żądanym przez Organ zakresie, a opis stanu faktycznego / zdarzenia przyszłego oraz stanowisko Spółki zostały przez Spółkę przedstawione w sposób wyczerpujący. Z uwagi na powyższe naruszenia, Skarżąca wniosła o: • uchylenie Postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c PPSA, • zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Skarżącej, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 PPSA zwrotu kosztów postępowania. W dalszej części skargi Skarżąca przedstawiła uzasadnienie zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz.329; dalej: p.p.s.a.). Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Zagadnieniem węzłowym, determinującym rozstrzygnięcie, była kwestia, czy zakres, żądanego uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej został ustalony przez organ prawidłowo i czy wyjaśnienia złożone przez stronę, wraz z informacjami przedstawionymi we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzasadniały pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania. W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowania art. 169 § 1-2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Jednak organ zobowiązany do wydania interpretacji, działając w trybie art. 169 § 1 O.p. nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy, które wnioskodawca winien uzupełnić, organ wydający interpretacją indywidualną winien wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji. Interpretacja indywidualna ma bowiem na celu uzyskanie stanowiska organu w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenie ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedynie pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 O.p., pozostawia się bez rozpoznania. Stosownie do treści art. 14b § 1 O.p. DKIS, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie zaś z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przepisy prawa podatkowego to zgodnie z art. 3 pkt 2 O.p., przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Ustawy podatkowe (art. 3 pkt 1 O.p.), to z kolei ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Istotnie zatem indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego ma dotyczyć regulacji prawa daninowego. Na kanwie rozpatrywanej sprawy strona w złożonym wniosku zadała pytanie: Czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku Wnioskodawca powinien zostać uznany za producenta Napojów Nalewanych, Lemoniad, Herbat Mrożonych, Lemoniad Smakowych i Napojów Shake prowadzącego sprzedaż detaliczną tych napojów, na którym ciąży obowiązek odprowadzenia Opłaty w oparciu o art. 12d ust. 1 pkt 1 Ustawy o Opłacie? W związku z tym, że zdaniem organu ww. wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, pismem z 2 czerwca 2021 r., Znak: 0111-KDSB1-1.4019.67.2021.1.WF, na podstawie art. 13 § 2a, art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej, wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Strona została wezwana m.in. do uzupełnienia wniosku m.in. .poprzez przeformułowanie zadanego we wniosku pytania, tak, aby odnosiło się do właściwych przepisów prawa których ma dotyczyć interpretacja i przedstawienia własnego stanowiska wraz z uzasadnieniem do przeformułowanego pytania. W wezwaniu Strona została poinformowana, że przepisy ustawy o zdrowiu publicznym nie określają definicji producenta jakichkolwiek napojów, oraz nie warunkują obowiązku zapłaty opłaty od środków spożywczych jedynie od faktu bycia lub nie przez Wnioskodawcę producentem napojów. W odpowiedzi na ww. wezwanie wskazała Spółka, że: (...) II. W ocenie Wnioskodawcy art. 12d ust. 1 pkt 1 ustawy o zdrowiu publicznym bezpośrednio warunkuje powstanie obowiązku uiszczenia opłaty od środków spożywczych od faktu bycia lub nie producentem napojów prowadzącym sprzedaż detaliczną. Zgodnie z przedmiotowym przepisem: "Obowiązek zapłaty opłaty ciąży na osobie fizycznej, osobie prawnej oraz jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej będącej: 1) podmiotem sprzedającym napoje do punktów sprzedaży detalicznej albo prowadzącym sprzedaż detaliczną napojów w przypadku: producenta, podmiotu nabywającego napoje w ramach wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów lub importera napoju." Na tej podstawie Spółka uważa, że przytoczone przez nią przepisy prawa są właściwe, a przedstawione pytanie wpisuje się w zakres przedmiotowy interpretacji przepisów o zdrowiu publicznym, w związku z czym jego przeformułowanie nie jest niezbędne do udzielenia przedmiotowej interpretacji. Spółka pragnie zauważyć, iż brak definicji legalnej danego sformułowania nie przesądza o braku możliwości jego interpretacji, a wręcz przeciwnie - sformułowania niezdefiniowane mogą wymagać interpretacji w większym stopniu. (...) Na podstawie przepisów prawa wskazanych w punkcie II. Spółka uważa, że zadane przez nią pytanie jest zasadne i podtrzymuje swoje pierwotne stanowisko. Analizując stan faktyczny i prawny, Sąd uważa, że słusznie uznał organ interpretacyjny, że pomimo wezwania nie uzupełniła wskazanych braków. Spółka stwierdziła jedynie, że zdaniem Spółki przytoczone przepisy prawa są właściwe, a przedstawione pytanie wpisuje się w zakres przedmiotowy interpretacji przepisów ustawy o zdrowiu publicznym, w związku z czym jego przeformułowanie nie jest niezbędne do udzielenia przedmiotowej interpretacji. Słusznie uznał organ, że sformułowanie pytania "Czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku Wnioskodawca powinien zostać uznany za producenta Napojów Nalewanych, Lemoniad, Herbat Mrożonych, Lemoniad Smakowych i Napojów Shake prowadzącego sprzedaż detaliczną tych napojów, na którym ciąży obowiązek odprowadzenia Opłaty w oparciu o art. 12d ust. 1 pkt 1 Ustawy o Opłacie?" wskazuje, że pytanie nie odnosi się do statusu podmiotu jako obowiązanego w rozumieniu art. 12d ust.1 ustawy do zapłaty opłaty od środków spożywczych, lecz do oceny czy opis zdarzenia przyszłego pozwala na określenie działalności Spółki jako działalności producenta. Słusznie uznał organ interpretacyjny, że tak postawione pytanie nie pozwala na wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż wymagałoby od organu podjęcia czynności zmierzających do zebrania dowodów w sprawie w celu potwierdzenia tego statusu, a nie interpretacji przepisów. Ocena, czy Spółka jest producentem wskazanym w art. 12d ust. 1 pkt 1 ustawy, stanowić powinno element stanu faktycznego sprawy. Wydanie interpretacji indywidualnej jest możliwe - jak wskazano wyżej – w sytuacji, gdy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest jasno i precyzyjnie opisany. Ustawa o zdrowiu publicznym nie reguluje kwestii związanych z tym jak identyfikować producenta napojów i element ten ma być częścią składową przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia art. 14b § 1, art. 24 g § 1, art. 169 § 1 i 4 w zw. z art. 14 h ustawy Ordynacja podatkowa, albowiem zaistniały przesłanki do pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpoznania. Sąd wskazuje, też, że na mocy ustawy z 30 marca 2021 r. o zmianie ustawy o podatku akcyzowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 694) od 16 kwietnia 2021 r., organem właściwym w sprawach wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych przepisów dot. opłaty, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2021 r. poz. 183 ze zm.), zwanej dalej ustawą, jest Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. Organ sam powołał ten przepis w treści uzasadnienia. Organ nie twierdził, że w sprawach ww. opłat jest organem nieuprawnionym do wydania interpretacji indywidualnej, wręcz przeciwnie, lecz jak wyżej wskazano wniosek o wydanie przedmiotowej interpretacji został pozostawiony bez rozpoznania z tej przyczyny, że jego braki nie zostały uzupełnione. Fakt, że organem właściwym w sprawach wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych przepisów dot. opłaty, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym jest Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, nie był kwestionowany. Zasadnie organ uznał, iż to czy spółka jest producentem napojów powinno być wskazana w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym, ponieważ przepisy ustawy o zdrowiu publicznym dotyczące opłaty od środków spożywczych nie definiują producenta napojów, nie zawierają uregulowań w jaki sposób go zidentyfikować, co powoduje, że podniesione przez Skarżącą wątpliwości co do jej statusu nie są wątpliwościami w zakresie rozumienia przepisu oraz jego wykładni. Mając powyższe na uwagę, Sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.