IV SA/Wa 1866/20

Dnia 4 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 roku sprawy ze skargi Sejmiku Województwa [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę. Sejmik Województwa [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ, organ odwoławczy) z [...] lipca 2020 r. utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ, organ I instancji) z [...] listopada 2018 r. o wymierzeniu Sejmikowi Województwa [...] (dalej: Sejmik) kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za niedotrzymanie 18 miesięcznego terminu na określenie w drodze uchwały programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM2,5 oraz niedotrzymanie terminu 3 lat i 3 miesięcy na określenie w drodze uchwały aktualizacji programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM10. Stan sprawy przedstawia się następująco: Sejmik Województwa [...] przyjął "[...]" uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. i zaktualizowany "[...]" uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r., które weszły w życie 24 grudnia 2013 r. Wyniki oceny poziomów substancji w powietrzu oraz klasyfikacji stref na podstawie "Oceny jakości powietrza w województwie [...] za 2015 rok" zostały przekazane Zarządowi Województwa [...] przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] pismem z 29 kwietnia 2016 r., które wpłynęło do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] 29 kwietnia 2016 r. W ocenie tej wskazano, że Aglomeracja [...] i strefa [...] zostały zaliczone do klasy C ze względu na przekroczenia 24-godz. stężeń pyłu PM 10, średniorocznych stężeń PM 2,5 i benzo/a/pirenu. W trzech następnych latach po uchwaleniu programów ochrony powietrza nadal odnotowywano przekroczenia 24-godz. stężeń pyłu PM 10 zarówno w strefie [...] jak i w strefie Aglomeracja [...]. Sejmik przyjął "Program ochrony powietrza dla strefy [...] z wyłączeniem planu działań krótkoterminowych ze względu na przekroczenie poziomu docelowego benzo(a)pirenu" uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2016 r. oraz "Program ochrony powietrza dla strefy [...] — aglomeracja [...] względu na przekroczenie poziomu docelowego benzo(a)pirenu" uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2016 r. Sejmik przyjął aktualizację "Programu ochrony powietrza dla strefy [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu zawieszonego PM 10 z uwzględnieniem pyłu PM2,5" uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. Także [...] listopada 2017 r. Sejmik przyjął aktualizację "Programu ochrony powietrza dla strefy - aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu zawieszonego PM 10 z uwzględnieniem pyłu PM2,5" uchwałą nr [...]. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] w ramach ogólnokrajowego cyklu kontrolnego w zakresie uchwalania i realizacji zadań określonych w programach ochrony powietrza lub ich aktualizacjach i planach działań krótkoterminowych od 10 września do 9 października 2018 r. przeprowadził kontrolę Zarządu Województwa [...], udokumentowaną protokółem kontroli nr [...]. Z ustaleń kontroli wynika, że Sejmik Województwa [...] nie przyjął w terminach do których był zobowiązany, uchwał dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] w sprawie programu ochrony powietrza ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM2,5 oraz aktualizacji programu ochrony powietrza ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM10. W związku ze stwierdzonym naruszeniem [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] pismem z 25 października 2018 r. zawiadomił Sejmik Województwa [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za niedotrzymanie ustawowych terminów uchwalenia programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego średniorocznego stężenia pyłu PM2,5 oraz aktualizacji programów ochrony powietrza ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu zawieszonego PM 10. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] listopada 2018 r. wymierzył Sejmikowi Województwa [...] karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niedotrzymanie 18 miesięcznego terminu na określenie w drodze uchwały programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM2,5 oraz niedotrzymanie terminu 3 lat i 3 miesięcy na określenie w drodze uchwały aktualizacji programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM 10. WIOŚ wskazał, że Sejmik Województwa [...] zobowiązany był do określenia w drodze uchwały programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM2,5 w terminie do 29 października 2017 r., a faktycznie przyjął [...] listopada 2017 r. Sejmik Województwa [...] zobowiązany był do określenia w drodze uchwały aktualizacji programu ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu zawieszonego PM10 w terminie do 24 marca 2017 r., a faktycznie przyjął [...] listopada 2017 r. Wysokość kary została wymierzona w najniższym wymiarze przewidzianym przepisami prawa. WIOŚ uwzględnił wyjaśnienia Sejmiku dotyczące braku środków finansowych oraz trudności związane z ich pozyskaniem, które były główną przyczyną niedotrzymania ustawowego terminu przyjęcia i skierowania do opiniowania oraz przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektów uchwał w sprawie aktualizacji programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] dla pyłu PM10 oraz nieokreślenie w drodze uchwał powyższych dokumentów przez Sejmik Województwa [...] oraz to, że opóźnienie w uchwaleniu aktualizacji programów dla pyłu PM 10 realnie nie przekładało się na realizowanie zadań naprawczych przez jednostki zobowiązane do ich wykonania, gdyż zadania ujęte w poprzednich programach przyjętych w 2013 r. obejmowały działania naprawcze do roku 2020. WIOŚ wziął pod uwagę, że w przypadku programów ochrony powietrza ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM2,5 opóźnienie terminów jest niewielkie, a opracowywanie odrębnego programu nie było zasadne w sytuacji gdy pył PM2,5 jest mniejszą frakcją pyłu PM 10, a planowane działania naprawcze dotyczące ograniczenia emisji pyłu PM2,5 są tożsame z działaniami dotyczącymi pyłu PM10. Sejmik złożył odwołanie od decyzji WIOŚ z [...] listopada 2018 r. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji w całości. Po rozpatrzeniu odwołania GIOŚ decyzją z [...] lipca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję WIOŚ z [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy na wstępie opisał stan faktyczny sprawy, przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa i odniósł się do argumentacji przedstawionej przez odwołującego się w środku zaskarżenia. Sejmik Województwa [...] w skardze na decyzję z [...] lipca 2020 r. zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego polegające na przyjęciu, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy przekroczenie terminu ustalonego w art. 91 ust. 3 i ust. 9e ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska na uchwalenie programów ochrony powietrza nie może zostać uznane za "znikome naruszenie prawa" w ujęciu przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy obowiązek aktualizacji programów ochrony powietrza przyjętych uchwałami Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] w sprawie przyjęcia "Programu ochrony powietrza dla strefy [...] " i Nr [...] w sprawie przyjęcia zaktualizowanego "Programu ochrony powietrza dla strefy - Aglomeracja [...]" był rezultatem nierealizowania przez adresatów tego programu działań naprawczych przepisanych we wskazanych uchwałach, czy też oblig aktualizacji był wyłącznie konsekwencją braku skuteczności realizowanych działań naprawczych zakreślonych w tychże programach, czym nastąpiło podważenie zasady prawdy materialnej, czego wynikiem jest wadliwie skonstruowane uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] listopada 2018 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych, jak również o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów: pisma Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] listopada 2015 r., pisma Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] z [...] października 2015 r. oraz pisma Ministerstwa Środowiska z [...] lutego 2016 r. W motywach skargi przytoczono argumentację mającą uzasadniać postawione zarzuty. Główny Inspektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - zwanej dalej: p.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2020 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Regulacją ustawową prawa materialnego, która znalazła zastosowanie w przedmiotowej sprawie administracyjnej był art. 315a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska [(Dz. U. 2020, poz. 1219) – dalej w skrócie: "P.o.ś."] w brzmieniu obowiązującym do 1 stycznia 2019 r., tj. wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1479). I chociaż do zmiany art. 315a ust. 1 P.o.ś. doszło na mocy art. 4 pkt 9 ww. ustawy zmieniającej, to stosownie do art. 23 ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy prowadzonych na podstawie przepisów ustaw zmienianych w art. 2 oraz w art. 4-13 w brzmieniu dotychczasowym dotyczących wymierzenia kar pieniężnych stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 91 ust. 3 P.o.ś. sejmik województwa, w terminie 18 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, w których przekroczone są poziomy dopuszczalne substancji, określa, w drodze uchwały, program ochrony powietrza. Zgodnie z art. 91 ust. 9c P.o.ś. w przypadku stref, dla których programy ochrony powietrza zostały uchwalone, a standardy jakości powietrza są przekraczane, zarząd województwa jest obowiązany opracować projekt aktualizacji programu w terminie 3 lat od dnia wejścia w życie uchwały sejmiku województwa w sprawie programu ochrony powietrza, określając w nim działania ochronne dla grup ludności wrażliwych na przekroczenie, obejmujących w szczególności osoby starsze i dzieci. W myśl art. 91 ust. 1 P.o.ś. dla stref, w których przekroczone są poziomy dopuszczalne substancji, zarząd województwa, w terminie 15 miesięcy od dnia otrzymania wyników oceny poziomów substancji w powietrzu i klasyfikacji stref, opracowuje i przedstawia do zaopiniowania właściwym wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast i starostom projekt uchwały w sprawie programu ochrony powietrza, mającego na celu osiągnięcie poziomów dopuszczalnych substancji w powietrzu oraz pułapu stężenia ekspozycji. W myśl art. 91 ust. 9e P.o.ś. przepisy dotyczące trybu przyjmowania programu ochrony powietrza stosuje się odpowiednio do jego aktualizacji. Zgodnie z art. 315a ust. 1 pkt 2 P.o.ś. w przypadku niedotrzymania ustawowego terminu uchwalenia programów ochrony powietrza oraz planów działań krótkoterminowych organ za to odpowiedzialny podlega karze pieniężnej w wysokości od 10 000 zł do 500 000 zł; ust. 2 - karę pieniężną, w drodze decyzji, wymierza wojewódzki inspektor ochrony środowiska, biorąc pod uwagę ilość i wagę stwierdzonych uchybień oraz naruszonych przez organ obowiązków. Z powyższych przepisów wynika, że odpowiedzialność za ustalenie programu ochrony powietrza w drodze uchwały spoczywa na sejmiku województwa. Zatem, to sejmik województwa, który w tym zakresie podlega kontroli właściwego organu, jest podmiotem podlegającym karze pieniężnej. Sejmik Województwa [...] przyjął w drodze uchwał dla strefy [...]i strefy [...] - Aglomeracja [...] program ochrony powietrza ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM2,5 oraz aktualizację programu ochrony powietrza ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM10 20 listopada 2017 r. Z uwagi na przekazanie do Marszałka Województwa [...] 29 kwietnia 2016 r. wyników oceny poziomów substancji w powietrzu oraz klasyfikacji stref Sejmik Województwa [...] zobowiązany był przyjąć w drodze uchwały zarówno dla strefy [...] jak i dla strefy [...] - Aglomeracja [...] program ochrony powietrza w terminie do 29 października 2017 r. ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego średniorocznego stężenia pyłu PM2,5 oraz aktualizację programu ochrony powietrza w terminie do 24 marca 2017 r. ze względu na przekroczenie poziomu pyłu zawieszonego PM10. W kontrolowanej sprawie Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2018 r. wymierzającą skarżącemu – Sejmikowi Województwa [...] karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za niedotrzymanie 18 miesięcznego terminu na określenie w drodze uchwały programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM2,5 oraz niedotrzymanie terminu 3 lat i 3 miesięcy na określenie w drodze uchwały aktualizacji programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] ze względu na przekroczenie poziomu dopuszczalnego pyłu PM10. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został właściwie oceniony, na jego podstawie poczyniono prawidłowe ustalenia faktyczne, w efekcie doprowadzono do należytego zastosowania art. 315a ust. 1 pkt 2 P.o.ś. Niewątpliwie terminy przyjęcia w drodze uchwał programów ochrony powietrza i ich aktualizacji dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] nie zostały dotrzymane. Organem za to odpowiedzialnym okazał się skarżący, zatem to on podlegał karze pieniężnej mogącej znaleźć wymiar w wysokości od 10.000 zł do 500.000 zł. Przy wymiarze kary organ odwoławczy wziął pod uwagę ilość i wagę stwierdzonych uchybień oraz naruszonych przez skarżącego obowiązków. Ostatecznie wymierzenie kary nastąpiło w wysokości 10 000 zł. W tym miejscu należy wskazać, że nałożenie kary, w przypadku stwierdzenia podstawy do jej wymierzenia określonej w art. 315a ust. 1 pkt 2 P.o.ś., jest obligatoryjne, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę we wskazanym przepisie sformułowania "organ za to odpowiedzialny podlega karze". Oznacza to, że kwestia nałożenia na organ odpowiedzialności za przyjęcie programu ochrony powietrza i jego aktualizację nie została pozostawiona uznaniu administracyjnemu. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do przyjęcia w drodze uchwały programu ochrony powietrza i jego aktualizacji, organ jest obowiązany, a nie uprawniony do wymierzenia kary pieniężnej. Wymierzenie kary następuje więc niezależnie od przyczyn, okoliczności niedotrzymania terminu przyjęcia uchwał. Jedynie pewien luz decyzyjny został pozostawiony organowi w przypadku wysokości wymiaru kary (możliwość miarkowania, ale w przedziale od 10 000 do 500 000 zł), mając na uwadze ilość i wagę stwierdzonych uchybień oraz naruszonych przez organ obowiązków. W sprawie skarżącego, przy wymiarze kary wzięto pod uwagę brak środków finansowych oraz trudności związane z ich pozyskaniem, które były główną przyczyną niedotrzymania ustawowego terminu przyjęcia i skierowania do opiniowania i przeprowadzenia strategicznej oceny oddziaływania na środowisko projektów uchwał w sprawie aktualizacji programów ochrony powietrza dla strefy [...] i strefy Aglomeracja [...] oraz to, że opóźnienie w uchwaleniu aktualizacji programów dla pyłu PM10 realnie nie przekładało się na realizowanie zadań naprawczych przez jednostki zobowiązane do ich wykonania, gdyż zadania ujęte w poprzednich programach przyjętych w 2013 r. obejmowały działania naprawcze do roku 2020. Nadto fakt, że w przypadku programów ochrony powietrza ze względu na przekroczenia poziomu dopuszczalnego pyłu PM2,5 opracowywanie odrębnego programu nie było zasadne w sytuacji gdy pył PM2,5 jest mniejszą frakcją pyłu PM10, a planowane działania naprawcze dotyczące ograniczenia emisji pyłu PM2,5 są tożsame z działaniami dotyczącymi pyłu PM10. Odnosząc się do stanowiska skarżącego zaprezentowanego w uzasadnieniu skargi, wskazującego na pominięcie przez organ kwestii przyczyn niedotrzymania terminów przyjęcia w drodze uchwał programu ochrony powietrza i jego aktualizacji, w ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącego okoliczności nie mogły mieć znaczenia w przedmiotowej sprawie, w której decyzja została wydana na podstawie art. 315a ust. 1 pkt 2 P.o.ś. Organ po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek ustawowych był zobligowany do wymierzania kary administracyjnej niezależnie od stopnia zawinienia skarżącego i okoliczności obiektywnie uniemożliwiających skarżącemu przyjęcie w drodze uchwał programu ochrony powietrza i jego aktualizacji. Organ jedynie miarkując wymiar kary miał możliwość uwzględnienia okoliczności braku po stronie skarżącego środków finansowych na realizację powierzonego mu zadania. Przedłożone przez skarżącego dokumenty na okoliczność przyczyn niedotrzymania terminu do przyjęcia w drodze uchwał programu ochrony powietrza i jego aktualizacji nie mogły mieć znaczenia dla orzekania w sprawie, albowiem jak wskazano powyżej organ oceniając terminowość wykonania zadań nie brał pod uwagę przyczyn, które legły u podstaw zaniedbania skarżącego, a jedynie stwierdził zaistnienie faktu uchybienia terminowi ustawowemu. Sąd nie podzieli również zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niezastosowanie. Zgodnie z art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W niniejszej sprawie żadna z ww. przesłanek nie byłaby spełniona. Polska, jako Państwo Członkowskie Unii Europejskiej jest zobowiązana do dotrzymywania norm, jakości powietrza na terenie kraju. W związku z tym w przypadku przekroczenia poziomu dopuszczalnego zanieczyszczenia powiększonego sejmik wojewódzki określa w drodze uchwały, program ochrony powietrza. Dokument ten wyznacza działania naprawcze, których celem jest poprawa jakości powietrza. Mając na uwadze powyższe oraz bardzo złą jakość powietrza na terenie województwa [...], trudno uznać, że waga naruszenia jest znikoma, gdyż zła jakość powietrza ma negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Ponadto sam ustawodawca nadając karze pieniężnej obligatoryjny charakter, tj. czyniąc jej obligatoryjny wymiar bez względu na przyczyny i okoliczności uznał, że waga powyższego naruszenia nie jest znikoma, a tym samym nieterminowe uchwalenie programu ochrony powietrza lub jego aktualizacja jest istotnym naruszeniem. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że zaskarżona decyzja w żaden sposób nie analizuje kwestii, czy przekroczenia pyłów PM10 w powietrzu są wynikiem niezrealizowania uchwał Sejmiku Województwa [...], czy też powiązane są one z brakiem skutecznych działań naprawczych, określonych w tych aktach prawodawczych, należy wskazać, że w przedmiotowym postępowaniu do wyłącznej kompetencji organu należało ustalenie, czy skarżący wywiązał się z obowiązku wynikającego z art. 315a ust. 1 pkt 2 P.o.ś. i nałożenie kary w przypadku niedotrzymania terminu ich realizacji. W toku postępowania administracyjnego nie było rolą organu ocenianie zakresu realizacji programu ochrony powierza przyjętego uchwałami z 2013 r. i 2016 r. Z tych wszystkich względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych w skardze zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi rozstrzygającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłej w sprawie decyzji skutkującego koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.