II SA/Kr 500/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Jacek Bursa SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku Działkowców stowarzyszenia ogrodowego w W. . na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r, [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania oddala skargę Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 16 października 2019 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 19 stycznia 2014 r. przez stowarzyszenie B prawa użytkowania nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K. przy ulicy [...], stanowiącej działki nr [...] o pow. 0,0603 ha, nr nr [...] o pow. 0,0006 ha, nr [...] o pow. 2,0735 ha. obr. [...], jedn. ewid. K. - [...], objętej księgą wieczystą Nr KRI [...], zagospodarowanej zgodnie ze wskazaniem wniosku pod Rodzinny Ogród Działkowy "[...]" w K. - na cele określone w art. 3 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Prezydent Miasta K., na uzasadnienie tego rozstrzygnięcia wskazał, że przedmiotowe działki stanowią własność Skarbu Państwa i są oddane w użytkowanie wieczyste Firma A - co uniemożliwia ich dalsze rozdysponowanie. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez stowarzyszenie B Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 marca 2020 r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 76 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2176, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U.2020.256). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 75 ust. 1, 6 i 7 oraz art. 76 ust. 1 i 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Dalej podkreślono, że jedną z koniecznych przesłanek do nabycia prawa użytkowania wieczystego jest, aby rodzinny ogród działkowy zlokalizowany był na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Niespełnienie tego warunku dyskwalifikuje możliwość zarówno wydania decyzji o likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego, jak i decyzji stwierdzającej nabycie prawa użytkowania takiej nieruchomości na podstawie art. 75 ust. 6 ustawy o ogrodach działkowych. Ponadto oprócz przesłanek wynikających z tego przepisu, przy braku zaistnienia przesłanek negatywnych określonych w art. 76 ustawy, stwierdzenie nabycia użytkowania nie może naruszać przepisów ustaw regulujących uprawnienia innych niż Skarb Państwa podmiotów do nieruchomości objętej wnioskiem PZD. Chodzi tu o te prawa, których istnienia, bądź możliwości wykonywania nie da się pogodzić z prawem użytkowania uregulowanym w art. 252 i n. kc. Do praw takich należy, prawo użytkowania wieczystego gruntów objętych wnioskiem o stwierdzenie nabycia użytkowania na podstawie art. 75 ust. 6 ustawy o ogrodach działkowych, nabyte wcześniej. Ustalając stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia 7 maja 2014 r., znak: [...], stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez firma C, wpisane do rejestru przedsiębiorstw państwowych prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla [...] w W. pod poz. [...], przekształcone aktem komercjalizacji z dnia 25 września 1998 r. Rep. A. nr [...] sporządzonym w W. w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa pod nazwą Firma A i wpisaną do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w jednostce ewidencyjnej K. - [...], obręb [...]. oznaczonego w ewidencji gruntów jako działki nr [...] o pow. 0,0603 ha, nr [...] o pow. 0.0006 ha, nr [...] o pow. 2,0735 ha, które powstały w wyniku kolejnych podziałów działki nr [...] o pow. 2,1344 ha objętej księgą wieczystą nr KRI [...] prowadzoną przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla K. - [...] w K.. Okres użytkowania wieczystego gruntu został ustalony na 99 lat, licząc od dnia 5 grudnia 1990 r. -tj. do dnia 5 grudnia 2089 r. Powyższa decyzja Wojewody [...] została utrzymana w mocy decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 21 kwietnia 2015 r. Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1045/15, WSA w Warszawie oddalił skargę Polskiego Związku [...] [...] w K. od decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju, a NSA wyrokiem z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1546/16, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej sprawie. Zatem niesporne jest, iż przedmiotowa nieruchomość pozostaje w użytkowaniu wieczystym innego niż Wnioskodawca podmiotu. Powyższe oznacza, że nieruchomość została prawnie rozdysponowana, o czym przesądza treść art. 21 u.g.n., zgodnie z którym do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa. Nabycie prawa użytkowania nieruchomości na podstawie art. 75 ust. 6 ustawy o ogrodach działkowych może dotyczyć tylko nieruchomości Skarbu Państwa, które nie zostały jeszcze rozdysponowane i w związku z tym nadal pozostają w zasobie nieruchomości Skarbu Państwa. Nabycie użytkowania wieczystego takiej nieruchomości powoduje niedopuszczalność jej ponownego nabycia. Organ I instancji zasadnie odmówił stwierdzenia nabycia użytkowania przedmiotowych nieruchomości na wniosek [...]. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie stowarzyszenie B zarzucając jej naruszenie: - art. 75 ust. 6 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (dalej: ustawa o r.o.d.) poprzez: utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 16.10.2019 r. - pomimo, że nie została wydana decyzja o likwidacji ogrodu z upływem 24 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o r.o.d. tj. na dzień 19.01.2014 r.; - art. 76 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 ustawy o r.o.d. poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 16.10.2019 r. - podczas gdy nieruchomość zajęta przez ROD "[...]" w K. posiadała w dniu 6 maja 1981 roku ustaloną lokalizację, a samo stwierdzenie nabycia prawa użytkowania ma charakter deklaratoryjny; - art. 21 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121) - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na ustaleniu, że nabycie, prawa użytkowania w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, nieruchomości zajmowanej przez rodzinny ogród działkowy, może dotyczyć wyłącznie nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, która znajduje się w zasobie nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego w myśl przywołanego wyżej przepisu, podczas gdy w art. 75 ust. 6 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy o rod, brak jest takiego wymogu, - art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 poz. 149, 650) poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia na nieprawomocnym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez ograniczenie się przez organ II instancji do ustaleń faktycznych jedynie na podstawie dokumentu jakim jest wypis z księgi wieczystej i nie zobligowanie organu I instancji do zbadania czy podmiot wpisany jako użytkownik wieczysty rzeczywiście wykonuje swoje uprawnienia, - art. 89 § 2 k.p.a. ,poprzez przyjęcie stanowiska, że organ jest związany ze stanem sprawy, a wobec czego nie ma obowiązku podjąć wszelkich działań w celu przedmiotowej sprawy ,administracyjnej. Na tej podstawie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 sierpnia 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.). dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie natomiast z art. 134 § p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów stwierdzić należy, że jest ona prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja odmawiająca stwierdzenia nabycia z dniem 19 stycznia 2014 r. przez stowarzyszenie B prawa użytkowania nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Skarbu Państwa, stanowiącej działki nr [...] o pow. 0,0603 ha, nr [...] o pow. 0,0006 ha, nr [...] o pow. 2,0735 ha. obr. [...], jedn. ewid. K. - [...], objętej księgą wieczystą Nr KRI [...] - na cele określone w art. 3 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 .r. o rodzinnych ogrodach działkowych. Nie budzi wątpliwości ustalony w sprawie stan faktyczny, w szczególności zaś okoliczność, że przedmiotowe działki znajdują się w użytkowaniu wieczystym Firma A Organy obydwu instancji prawidłowo przyjęły, że taki stan prawny nieruchomości uniemożliwia uwzględnienie wniosku o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy art. 75 i 76 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2176). Przepisy te musza być odczytywane i interpretowane łącznie. Zgodnie z art. 75 ust. 1 ustawy, w stosunku do rodzinnego ogrodu działkowego, zlokalizowanego na nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, do której stowarzyszenie B prowadzące rodzinny ogród działkowy nie może wykazać tytułu prawnego, właściciel nieruchomości w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy może wydać decyzję o likwidacji rodzinnego ogrodu działkowego. Natomiast w myśl ust. 6 tego przepisu, w przypadku zaniechania wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, z upływem 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stowarzyszenie B prowadzące rodzinny ogród działkowy nabywa prawo użytkowania - w rozumieniu ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - nieruchomości zajmowanej przez ten rodzinny ogród działkowy. Zgodnie natomiast z art. 76 ust. 1, 2 i 3 ustawy, właściciel nieruchomości nie może wydać decyzji, o której mowa w art. 75 ust. 1, jeżeli w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy rodzinny ogród działkowy spełnia przynajmniej jeden z warunków: 1) funkcjonowanie rodzinnego ogrodu działkowego na nieruchomości jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) rodzinny ogród działkowy funkcjonuje na nieruchomości co najmniej 30 lat, a nabycie własności nieruchomości przez Skarb Państwa nastąpiło w związku z zakładaniem rodzinnego ogrodu działkowego lub funkcjonował on na nieruchomości w momencie nabycia własności nieruchomości przez Skarb Państwa; 3) rodzinny ogród działkowy funkcjonuje na nieruchomości co najmniej 30 lat, a nabycie własności nieruchomości przez jednostkę samorządu terytorialnego nastąpiło w związku z funkcjonowaniem na niej rodzinnego ogrodu działkowego; 4) nieruchomość zajęta jest przez rodzinny ogród działkowy, który posiadał ustaloną lokalizację w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 6 maja 1981 r. o pracowniczych ogrodach działkowych, lub na podstawie art. 11 ust. 3 lub art. 33 tej ustawy stał się ogrodem stałym. W przypadku rodzinnego ogrodu działkowego spełniającego jeden z ww. warunków, stowarzyszenie ogrodowe prowadzące ten rodzinny ogród działkowy, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, nabywa prawo użytkowania - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - nieruchomości zajmowanej przez ten rodzinny ogród działkowy. Stwierdzenie nabycia prawa następuje w drodze decyzji. Przepisy art. 75 ust. 5 i 7 stosuje się odpowiednio. Wobec tego warunkiem uzyskania ex lege przez stowarzyszenie ogrodowe prawa użytkowania nieruchomości, na zasadzie art. 76 ust. 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych jest spełnienie następujących przesłanek: istnienie na nieruchomości rodzinnego ogrodu działkowego w dacie wejścia w życie ustawy, przynależenie własności nieruchomości do Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, brak tytułu prawnego do nieruchomości po stronie prowadzącego ogród stowarzyszenia ogrodowego, spełnienie choćby jednego z warunków, o których mowa w art. 76 ust. 1 ustawy. Powyższe oznacza także, że nabycie prawa użytkowania nieruchomości - czy to na podstawie art. 75 ust. 6, czy to na podstawie art. 76 ust. 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych - może dotyczyć tylko nieruchomości Skarbu Państwa, które nie zostały jeszcze rozdysponowane i w związku z tym nadal pozostają w zasobie nieruchomości Skarbu Państwa. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1990) ilekroć w ustawie jest mowa o zasobie nieruchomości - należy przez to rozumieć nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa, gminy, powiatu lub województwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa, gminy, powiatu lub województwa. Zgodnie z art. 21 tej ustawy, do zasobu nieruchomości Skarbu Państwa należą nieruchomości, które stanowią przedmiot własności Skarbu Państwa i nie zostały oddane w użytkowanie wieczyste, oraz nieruchomości będące przedmiotem użytkowania wieczystego Skarbu Państwa. W konsekwencji – pomimo, że brak wprost wypowiedzianego w przepisach takiego warunku – aby stwierdzić nabycie prawa użytkowania określonych nieruchomości, muszą one nie tylko pozostawać własnością Skarbu Państwa, ale również nie być obciążone prawem użytkowania wieczystego. W okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z istniejącym od 1990 roku prawem użytkowania wieczystego oraz powstającym z mocy prawa z dniem 19 stycznia 2014 r. prawa użytkowania. Pomiędzy tymi dwoma prawami rzeczowymi zachodzi kolizja tego rodzaju, że nie mogą one istnieć jednocześnie na tej samej nieruchomości. Kolizja ta, w świetle obowiązujących regulacji prawnych, musi być rozwiązana na korzyść użytkownika wieczystego – jako prawa istniejącego wcześniej. Należy przy tym całkowicie podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 2408/18 – dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: "(...) zgodnie z art. 252 K.c. rzecz można obciążyć prawem do jej używania i do pobierania jej pożytków (użytkowanie). Już samo zestawienie wynikające z tego unormowania cech użytkowania wskazuje, że równoczesne wykonywanie tego prawa i prawa użytkowania wieczystego nie jest możliwe. Jeśli przy tym uwzględnić fakt, że w niniejszej sprawie prawo zarządu do objętej postępowaniem nieruchomości powstało na długo przed wejściem w życie ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych i w stosunku do użytkowania jest prawem silniejszym, przyjąć należy, że w takiej sytuacji wykluczona została możliwość obciążenia jej ograniczonym prawem rzeczowym w trybie art. 75 ust. 6 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych". Wnioski te Naczelny Sąd Administracyjny poprzedził szerokimi rozważaniami na temat funkcjonowania systemu prawa i wykorzystywania w procesie jego stosowania różnych metod wykładni: "(...) mimo jasności i oczywistości przepisu, niezbędne jest odstąpienie od sensu językowego wykładni w każdym wypadku, gdy ten sposób interpretacji tekstu normatywnego prowadzi do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji, gdy przemawiają za tym szczególnie ważne racje prawne, społeczne, ekonomiczne lub moralne. Taka zaś sytuacja ma miejsce przy odwołaniu się do wykładni językowej art. 75 ust. 6 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych i jego zastosowania w zgodzie z tą wykładnią. Prowadziłoby to bowiem do uzyskania ograniczonego prawa rzeczowego do nieruchomości przez podmiot posiadający ją dotychczas bez tytułu prawnego, kosztem praw rzeczowych przynależnych do niej innym podmiotom, a więc swoistego wywłaszczenia, co nie było celem ustawodawcy. (...) Przyjęcie odmiennej wykładni powyższego przepisu jest nie do pogodzenia z demokratycznymi zasadami państwa prawnego. Prowadziłoby to bowiem do nieuzasadnionego aksjologicznymi względami faworyzowania posiadaczy nieruchomości w stosunku do podmiotów, których prawa do tych nieruchomości mają umocowanie w konkretnym tytule prawnym i z tego powodu podlegają prawnej ochronie." Całkowicie podzielając poglądy prezentowane przez NSA w powyższym wyroku Sądu należało zaskarżoną decyzję ocenić jako prawidłową. Uwzględniając wskazaną wyżej argumentację należało również uznać zarzuty skargi za bezzasadne. Co do wykładni przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych oraz art. 21 u.g.n. Sąd wypowiedział się we wcześniejszej części uzasadnienia. Co do zarzutów naruszenia przepisów postępowania – Sąd nie dostrzegł ani uchybień wskazywanych w skardze, ani też innych, uzasadniających uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności nie stanowi naruszenia art. 6 k.p.a. powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na pogląd sądu administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu nieprawomocnego wyroku. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję, podzieliło argumentację WSA w Krakowie i uznało ją za przekonującą. Mogło się na taką argumentację powołać niezależnie od tego, czy wyrok jest prawomocny, czy nie. Kwestia niezbadania, czy użytkownik wieczysty wykonuje swoje uprawnienia pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Kodeks cywilny tylko w dwóch przypadkach przewiduje wygaśnięcie prawa rzeczowego na skutek jego niewykonywania przez określony czas – w przypadku prawa użytkowania (art. 255) oraz w przypadku służebności gruntowej (art. 293). Brak jest jednak takiej regulacji w odniesieniu do prawa użytkowania wieczystego, a zatem okoliczność, czy prawo to w okolicznościach niniejszej sprawy jest wykonywane jest irrelewantne dla rozstrzygnięcia. W świetle powyższego bezzasadne okazały się także zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. oraz art. 89 § 2 k.p.a. Ustalona w sposób niewątpliwy okoliczność faktyczna dotycząca pozostawiania przedmiotowych nieruchomości w użytkowaniu wieczystym determinowała rozstrzygnięcie sprawy, co zwalniało organy z obowiązku dalszego ustalania jakichkolwiek okoliczności faktycznych. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.