II SA/Bd 836/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oddala skargę. Prezydent M. B., po rozpatrzeniu wniosku wniesionego [...] lutego 2019 r. (skorygowanego [...] marca 2019 r. i uzupełnionego [...] lutego 2020 r.), decyzją z [...] kwietnia 2022 r. nr [...]: I. odmówił P. F. (tj. Skarżącemu), prowadzącemu działalność gospodarczą pod ?rmą [...] P. F. z siedzibą w B., wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ulic: G. 3 Z 0011, G. 20/BWA Z 0010, R. J./B. Z. 0020, R. J./ K. Z. 0022, W. R. Z 0028 w celu umieszczenia w nich słupów reklamowych w terminie od 1 marca do [...] marca 2019 r, II. umorzył postępowanie w sprawie zajęcia pasa drogowego ul. [...]/C. Z. 0071 z uwagi na umieszczenie słupa reklamowego poza pasem drogowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 39 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm., zwanej w skrócie "u.d.p.") decyzją z [...] czerwca 2022 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że jak było wielokrotnie wyjaśniane, m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyrokach wydawanych na gruncie analogicznego stanu faktycznego, każdorazowo istotną kwestią w sprawie jest treść wniosku, którym Strona wszczęła postępowanie, w kontekście konieczności rozróżnienia: - decyzji zezwalającej na zlokalizowanie (umieszczenie) reklamy w pasie drogowym (art. 39 u.d.p.) od - decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego (dotyczącej umieszczania w pasie drogowym reklamy - art. 40 u.d.p.). Kolegium podkreśliło, że wniosek o zajęcie pasa drogowego przez reklamę nie może być utożsamiany z wnioskiem o lokalizację reklamy w pasie drogowym - wniosek taki (o zajęcie pasa drogowego) odnosi się do oddzielnej, choć bez wątpienia powiązanej rodzajowo sprawy administracyjnej. Decyzje udzielające zezwolenia na umieszczenie (lokalizację) danego obiektu w pasie drogowym oraz na zajęcie pasa drogowego są decyzjami podejmowanymi równolegle. Kolegium podniosło, że zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzenia drogą lub potrzebami ruchu drogowego jest rozstrzygnięciem pierwotnym względem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego - warunkuje możliwość powzięcia rozstrzygnięcia o zajęciu pasa drogowego. Kolegium podkreśliło także, że w niniejszej sprawie stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., w skrócie "p.p.s.a."), jest związane oceną ocena prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wydanym w przedmiotowej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 16 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 963/20, który nie został zaskarżony skargą kasacyjną przez żadną ze stron i stał się prawomocny. W związku z powyższym Kolegium uznało za nieuzasadnione zarzuty prezentowane przez Skarżącego w odwołaniu. WSA w ww. wyroku z [...] marca 2021 r., zwrócił uwagę na konieczność rozróżnienia decyzji zezwalającej na zlokalizowanie (umieszczenie) reklamy w pasie drogowym (art. 39 ust. 3 u.d.p.) od decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego tj. dotyczącej umieszczania reklamy w pasie drogowym (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Dokonując oceny podnoszonych przez stronę w skardze zarzutów Sąd uznał, że Kolegium (wydając decyzję [...] grudnia 2019 r.) zasadnie nie powieliło błędnej praktyki organu pierwszej instancji polegającej na "domniemywaniu", że sformułowane we wniosku żądanie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego zawiera w sobie żądanie wydania decyzji zezwalającej na zlokalizowanie opisanego we wniosku urządzeń reklamowych w pasie drogowym. Sąd zwrócił również uwagę, że odwołując się od decyzji organu I instancji z [...] września 2019 r. nr [...] i odpowiadając na wezwanie organu odwoławczego o sprecyzowanie żądania, w piśmie procesowym z [...] listopada 2019 r., Strona zarzuciła "bezpodstawne przekwali?kowanie przez organ I instancji postępowania w przedmiocie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w postępowanie o wydanie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym wnioskowanych słupów reklamowych". W takim stanie sprawy zasadne w ocenie Sądu jest dotychczas prezentowane stanowisko organu odwoławczego, że nie było przesłanek do ustalenia, iż Skarżący określił przedmiot wniosku w inny sposób, niż to wprost wyraził we wniosku - piśmie z [...] lutego 2019 r. Tym samym Kolegium podtrzymało swoje stanowisko w sprawie, że wobec niezłożenia przez Skarżącego (wnioskodawcę) wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, kwestia ta nie mogła być procedowana. Kolegium podniosło ponadto, że WSA w ww. wyroku wywiódł dodatkowo że jeżeli Skarżący złożyłby wniosek przed upływem ważności poprzedniego zezwolenia, kolejny wniosek przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym stanowiłby wniosek kontynuacyjny, nie wymagający nowego wniosku na lokalizację reklamy i nowej decyzji lokalizacyjnej. Jeśli zaś wniosek złożony zostałby po upływie ważności poprzedniego zezwolenia, istotne byłoby wydanie decyzji o lokalizację (umieszczenie) reklamy, gdyż uprzednia zgoda zostałaby skonsumowana przez zakończenie okresu zajęcia (w wyniku zgody na zajęcie pasa drogowego w oparciu o pierwotną decyzję lokalizacyjną). Konieczne byłoby też złożenie wniosku na zajęcie pasa drogowego, gdyż decyzja z wydanym zezwoleniem na czas określony, po upływie terminu wygasa. Tym samym należało ustalić, że czy istniały wcześniejsze decyzje dotyczące tych samych słupów reklamowych i czy były to decyzje zezwalające na zajęcie pasa drogowego, wydawane cyklicznie na podstawie wcześniejszej decyzji o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym, czy były to decyzje wydawane równolegle na podstawie jednego, powtarzanego wniosku. Kolegium stwierdziło, że Skarżący nie dysponuje inną decyzją lokalizacyjną niż RI 355/2018, która uprawniałaby go do zlokalizowania przedmiotowych słupów reklamowych w pasie drogi w okresie 1 – [...] marca 2019 r. Tym samym jedyną decyzją wydaną odnośnie przedmiotowych słupów reklamowych była decyzja Prezydenta M. B. z [...] sierpnia 2018 r. RI 355/2018 [...]. Zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na okres 1 – [...] marca 2019 r. został złożony po upływie ważności poprzedniego zezwolenia. Złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie stanowił zatem wniosku kontynuacyjnego, lecz wymagał nowego wniosku na lokalizację reklamy i nowej decyzji lokalizacyjnej, a taka nie została wydana. W skardze do sądu administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Kolegium. Skarżący zarzucił Kolegium naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: I. art. 8 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.) polegające na utrzymaniu w mocy decyzji odmawiającej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego wydanej w analogicznym stanie prawnym i faktycznym jak w kilkudziesięciu postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami zezwalającymi na umieszczenie w pasach drogowych słupów reklamowych tj. zaakceptowaniu przez organ odwoławczy wadliwego działania organu l instancji w postaci odstąpienia bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, II. art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz przyjęcie za podstawę utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta nr [...] błędnego założenia, że wniosek o udzielenie zezwoleń na zajęcia pasa drogowego w celu umieszczenia reklamy nie obejmował wniosku o zezwolenie na lokalizację, a co za tym idzie, że organ l instancji - związany wnioskiem Skarżącego nie miał podstaw do wydania decyzji lokalizacyjnej - w oderwaniu od okoliczności faktycznych sprawy, a także praktyki organu l instancji i uprawnionych oczekiwań Skarżącego, przyjęcie że wniosek Skarżącego nie obejmował wniosku o lokalizację z art. 39 u.d.p., podczas gdy - Skarżący złożył pierwotny wniosek o treści analogicznej do poprzednio składanych przez niego wniosków, zgodnie z wieloletnią praktyką stosowaną przez organ I instancji, który takie wnioski akceptował oraz zgodnie z zasadą uprawnionych oczekiwań, spodziewał się, że na podstawie jego wniosku zostanie wydana decyzja lokalizacyjna oraz o zajęcie, tym bardziej, że nie został po złożeniu wniosku wezwany przez organ I instancji do usunięcia jego ewentualnych braków, - przy uwzględnieniu okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności ugruntowanej i wieloletniej praktyki organu l instancji, zgodnie z którą Skarżący składał kolejne wnioski o tożsamej treści przy każdorazowej aprobacie organu l instancji, a organ załatwiał sprawę zgodnie z oczekiwaniem Skarżącego, przyjęcie takiego stanowiska przerzuca wyłącznie na stronę odpowiedzialność za błędy organu i obciąża wyłącznie Skarżącego negatywnymi skutkami wieloletniej praktyki organu I instancji, która okazała się być niezgodna z prawem, III. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez - nierozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych przez Skarżącego w zakresie wskazanym w odwołaniu, w wyniku błędnego przyjęcia, że stan faktyczny i prawny sprawy nie jest analogiczny jak w kilkudziesięciu innych postępowaniach zakończonych pozytywnymi decyzjami, podczas gdy Skarżący, analogicznie jak w postępowaniach poprzedzających, w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej złożył wniosek o treści tożsamej jak we wcześniejszych postępowaniach przed organem l instancji, w celu uzyskania zezwoleń, w wyniku których będzie mógł zgodnie z prawem, w dalszym ciągu zajmować pasy drogowe, na dotychczasowych zasadach, w szczególności, iż zarówno stan faktyczny ani prawny nie uległ zmianie, zaś sposób złożenia wniosku i jego sformułowanie wynikały z wieloletniej, comiesięcznej praktyki aprobowanej przez organ l instancji; - nierozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności niewzięcie pod uwagę, iż od kilku lat w analogicznym stanie faktycznym i prawnym, co miesiąc, przy stosownej opinii plastyka miejskiego, wydawane były pozytywne decyzje lokalizacyjne oraz zezwalające na zajęcie pasa drogowego w przedmiotowych lokalizacjach oraz że organ od lat na jeden tożsamy w treści wniosek Skarżącego wydawał zarówno decyzję lokalizacyjną - zezwalającą na umieszczenie w pasach drogowych słupów reklamowych jak i decyzję zezwalającą na zajęcie, co w konsekwencji spowodowało, że w okresie poprzedzającym wydanie negatywnej decyzji lokalizacyjnej dla słupów reklamowych wskazanych w przedmiotowej sprawie były od lat wydawane pozytywne decyzje lokalizacyjne oraz decyzje zezwalające na zajęcie, zatem odstąpienie od ich wydawania stanowiło zmianę utrwalone] praktyki organu; - zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i bezzasadne - a jednocześnie sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego - przyjęcie przez Kolegium, że żądanie zawarte we wniosku wszczynającym postępowanie nie zawierało wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej z art 39 ust. 3 u.d.p., podczas gdy Skarżący składał przez kilkanaście lat, co miesiąc wniosek o takiej samej treści, w następstwie którego organ I instancji każdorazowo wydawał zarówno decyzję lokalizacyjną z art 39 u.d.p. jak i decyzję o zajęcie pasa drogowego z art. 40 u.d.p. oraz pominięcie, że na etapie składania wniosku Skarżący nie został pouczony o konieczności jego sprecyzowania oraz nie wezwano go do usunięcia ewentualnych braków wniosku, w konsekwencji czego organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z uwagi na brak dysponowania przez stronę ważną decyzją lokalizacyjną, która jest decyzją pierwotną względem decyzji Prezydenta nr [...]; - zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego polegające na bezzasadnym uznaniu, że strona w odpowiedzi na wezwania organu odwoławczego do sprecyzowania czy wnioski w poszczególnych miesiącach w 2018 i 2019 r. dotyczyły wydania decyzji lokalizacyjnej czy też wydania zezwolenia na zajęcie - zdaniem Kolegium - ,,jednoznacznie" oświadczyła, że "nie wnosiła o wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia na zlokalizowanie w pasie drogowym wskazanych w nim słupów reklamowych", lecz oczekuje wyłącznie wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, podczas gdy we wskazanych przez Kolegium pismach pełnomocnika skarżącego nie sformułowano wyżej wskazanych stwierdzeń, lecz wyłącznie wyjaśniono przyczynę braku sformułowania we wnioskach w sposób literalny wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym reklam, którego powodem było złożenie wniosku przez Skarżącego w treści dotychczasowej uzasadnionej wieloletnią praktyką organu I instancji - w przekonaniu, iż w wyniku tak złożonego wniosku uzyska - tak jak dotychczas decyzję lokalizacyjną oraz decyzję zezwalającą na zajęcie, zgodnie z zasadą uprawnionych oczekiwań z art. 8 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja jest koleją decyzją wydaną w sprawie wszczętej wnioskiem Skarżącego z [...] lutego 2019 r. (data wpływu do organu). Odnośnie tego wniosku Prezydent M. B. [...] maja 2019 r. wydał decyzję, którą odmówił Skarżącemu zezwolenia na lokalizację we wskazanych we wniosku miejscach słupów reklamowych (za wyjątkiem słupów zlokalizowanych poza pasem drogowym – w tej części postępowania umorzono). W rezultacie złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] sierpnia 2019 r. uchyliło decyzję Prezydenta w części odmawiającej udzielenia zezwolenia na lokalizację słupów i przekazało w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent [...] września 2019 r. wydał dwie decyzje odmawiające Skarżącemu lokalizacji słupów reklamowych w pasie drogowym (nr [...] i nr [...]). Obie te decyzje zostały uchylone decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] grudnia 2019 r. (nr [...] i nr [...]). Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] odmówił zezwolenia na zajęcie pasa drogowego celem umieszczenia w nich słupów reklamowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania Kolegium decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...] w części uchyliło decyzję Prezydenta i umorzyło postępowanie, a w części utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W wyniku rozpatrzenia skargi na decyzję Kolegium z [...] lipca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z [...] marca 2021 r. sygn. II SA/Bd 963/20 uchylił decyzję Kolegium z [...] lipca 2020 r. oraz poprzedzająca ja decyzję Prezydenta z [...] marca 2020r. Wynikiem ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku WSA była wskazana na wstępie uzasadnienia decyzja Prezydenta z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] oraz zaskarżona obecnie decyzja Kolegium z [...] czerwca 2022 r. nr [...]. Należy zaznaczyć, że podobnie jak Kolegium, tak i Sąd obecnie rozpatrując sprawę jest, stosownie do art. 153 p.p.s.a. związany oceną ocena prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wydanym w przedmiotowej sprawie, ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z [...] marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 963/20. Trzeba zatem podkreślić, że uwzględniając skargę na decyzję Kolegium z [...] lipca 2020 r. WSA uznał za trafne stanowisko organów, iż należy rozróżniać decyzję zezwalającą na zlokalizowane (umieszczenie) reklamy w pasie drogowym (art. 39 ust. 3 u.d.p.) od decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organy były związane wnioskiem Skarżącego przy czym żądaniem wniosku Skarżącego było udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Tylko w tym zatem zakresie mógł rozstrzygać organ rozpatrując wniosek Skarżącego z [...] lutego 2019 r. Natomiast błędem organów wskazanym przez Sąd w ww. wyroku było poprzestanie na stwierdzeniu, że wygasła poprzednia decyzja lokalizacyjna (tj. decyzja zezwalająca na zlokalizowanie w pasie drogowym słupów reklamowych) z [...] sierpnia 2018 r. nr [...]) przy jednoczesnym braku zbadania czy istnieje aktualna i ostateczna decyzja lokalizacyjna zezwalająca na zlokalizowanie w pasie drogowym słupów reklamowych wskazanych we wniosku Skarżącego. Sąd nie podzielił przy tym stanowiska Skarżącego, że "wystarczające było wydanie pierwszej decyzji lokalizacyjnej". Sąd podzielił stanowisko organów, że w przypadku wydania decyzji lokalizacyjnej na czas określony z upływem wskazanego w niej okresu upada moc wiążąca takiej decyzji. Sąd wprost stwierdził, że w sytuacji gdy Skarżący uzyskał w przeszłości zezwolenie na umieszczenie słupów reklamowych w pasie drogowym na określonych warunkach (w tym na określony czas) – to nie może wywodzić z tego dorozumianego istnienia decyzji "lokalizacyjnej" po upływie terminu, na jaki została wydana. W wskazanym wyroku z [...] marca 2021 r. za niezasadne Sąd uznał zarzucanie organom naruszenia zasady "uprawnionych oczekiwań" w zakresie nierozpoznania wniosku Skarżącego z [...] lutego 2019 r. jako obejmującego zarówno żądanie udzielenia zezwolenia na lokalizację urządzeń reklamowych w pasie drogowym, jak i udzielenia zezwolenia na pozostawienie urządzeń w pasie drogowym (zarzut naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a.). Sąd stwierdził, że zarzut ten sprowadza się do twierdzenia, że sprawę należało rozstrzygnąć biorąc pod uwagę utrwaloną od lat praktykę (zarówno Skarżącego, jak i organu I instancji - Prezydenta), która polega na tym, że organ na wniosek o zajęcie pasa drogowego wydawał dwie decyzje: decyzję lokalizacyjną oraz decyzję zezwalającą na zajęcie pasa drogowego. Sąd podkreślił, że wyrażona w art. 8 § 2 k.p.a. zasada nieodstępowania przez organ bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym nie dotyczy sytuacji, kiedy skutkiem jej zastosowania byłoby usankcjonowanie działań sprzecznych z prawem. Błędność ww. praktyki rozpatrywania wniosków Skarżącego (w zakresie wykraczającym poza przedmiot i zakres wniosku) nie uzasadnia dokonywania ustaleń faktycznych odnośnie treści żądania odmiennie niż wynika to ze złożonych w niniejszej sprawie pism Skarżącego; nie uzasadnia także niemającego oparcia w prawie stanowiska, że samo zgłoszenie żądania o wydanie decyzji zezwalającej na zajęcia pasa drogowego jest równoznaczne ze zgłoszeniem żądania o wydanie decyzji zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym. Sąd w ww. wyroku uznał także za zasadne stanowisko organu odwoławczego, który nie powielił błędnej praktyki organu pierwszej instancji polegającej na "domniemywaniu", że sformułowane we wniosku żądanie wydania decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego zawiera w sobie żądanie wydania decyzji zezwalającej na zlokalizowanie opisanego we wniosku urządzeń reklamowych w pasie drogowym. Powyższe skutkuje tym, że w obecnie rozstrzyganej sprawie Sąd jest zobowiązany uznać, że: - wniosek Skarżącego z [...] lutego 2019 r. zawiera wyłącznie żądanie o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego (art. 39 ust. 3 u.d.p.) i tylko w takim zakresie organ mógł wydać rozstrzygnięcie w sprawie, - wniosek Skarżącego z [...] lutego 2019 r. nie może być podstawą wydawania decyzji w przedmiocie wydanie zezwolenia na zlokalizowanie (umieszczenie) reklam w pasie drogowym (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Należy także zauważyć, że podnoszone w obecnej skardze (z [...] lipca 2022 r.) zarzuty naruszenia art. 8 § 1 i 2 k.p.a., jak też art. 7 i 77 § 1 k.p.a. są powieleniem wyżej opisanego zarzutu "naruszenia zasady uprawnionych oczekiwań" sformułowanego w sprawie zakończonej ww. wyrokiem z 16 marca 2021 r. sygn. II SA/Bd 963/20. Także w tym zakresie Sąd w obecnej sprawie, będąc związany stanowiskiem przedstawionym w wskazanym wyroku, jest zobowiązany uznać zarzuty te za niezasadne. Wobec powyższego kontrola Sądu w niniejszej sprawie sprowadza się do weryfikacji wskazań zawartych w wyroku z [...] marca 2021 r. odnośnie zbadania, czy istnienie w obrocie prawnym odnosząca się do miejsc posadowienia przedmiotowych słupów reklamowych decyzja lokalizacyjna obejmująca okres 1 – [...] marca 2019 r. tj. okres na który Skarżący wnioskował o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W tym zakresie organ nie ustalił, aby istniała inna decyzja lokalizacyjna niż decyzja z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] r., wydana na okres od 1 do [...] września 2018 r. Także Skarżący, pomimo wezwania do udzielenia wyjaśnień (pismo z [...] marca 2022 r.) nie wskazał aby istniała inna niż ww. decyzja lokalizacyjna (brak wskazania takiej decyzji także w skardze). Zasadne jest wobec tego stanowisko, że brak jest aktualnej, ostatecznej decyzji lokalizacyjnej obejmującej okres 1 – [...] marca 2019 r. zezwalającej na lokalizację w pasie drogowym słupów reklamowych w miejscach wskazanych we wniosku Skarżącego z [...] lutego 2019 r. Jak wskazał już tutejszy Sąd w wyroku z [...] marca 2021 r. – zezwolenie na umieszczenie (lokalizację) w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogą lub potrzebami ruchu drogowego jest rozstrzygnięciem pierwotnym względem zezwolenia na zajęcie pasa drogowego – warunkuje możliwość rozstrzygnięcia o zajęciu pasa drogowego. Wobec braku decyzji lokalizacyjnej obejmującej czas i miejsce umieszczenia w pasie drogowym słupów reklamowych wskazanych we wniosku Skarżącego z [...] lutego 2019 r. zaskarżona decyzja odmawiająca zezwolenia na zajęcia pasa drogowego została podjęta zgodnie z prawem. Ze względu na powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r. poz. 329), Sąd oddalił skargę.