I SA/Ol 391/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Górska Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 31 maja 2022 r. nr 2801-IEW.4121.3.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oddala skargę. K. D. (dalej jako strona, wnioskodawca, odwołujący się, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej DIAS) z 31 maja 2022 r. nr 2801-IEW.4121.3.2022 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej orzekającej o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Giżycku (dalej NUS), po przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, decyzją z 25 maja 2021 r. nr 2807-SEW.4121.2.2021.15 oraz 2807-SEW.4123.2.2021.11 orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego, byłego członka zarządu K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości K., wraz ze spółką (karty nr 58-64, tom 1 akt organu). Orzeczono o odpowiedzialności za zaległości wymienione w sentencji wskazanej decyzji w podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za miesiące od lutego do grudnia 2017 r., jak też odsetki od tych zaległości i koszty egzekucyjne w kwocie 567,57 zł. Decyzję doręczono 10.06.2021 r. w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa, w skrócie o.p. (k. 65, t. 1). Skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył 28.10.2021 r. (data wpływu do organu) wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją ostateczną NUS z 25 maja 2021 r. (k. 109-112, t. 1). Powołał art. 241 w związku z art. 240 § 1 pkt 5, art. 244 § 2 i art. 245 § 1 pkt 1 o.p.. Wyjaśnił, że w sprawie istnieją dowody wskazujące na wystąpienie przesłanki zwalniającej z odpowiedzialności za zaległości ww. spółki. Przedstawił jako dowody świadczące o złożeniu 7.02.2016 r. skutecznej rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu ww. spółki (k. 116-121, t. 1): - pismo z 7.02.2016 r., w którym wnioskodawca rezygnuje ze sprawowanej funkcji prezesa zarządu w K. sp. z o.o. od 1.03.2016 r. (k. 116), - postanowienie Sądu Rejonowego w Olsztynie VIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z 12.11.2020 r. sygn. akt [...] w sprawie wszczętej z urzędu o zmianę danych w Krajowym Rejestrze Sądowym (dalej KRS) dla ww. spółki (k. 81-84, t. 1), - zarządzenie Sądu Rejonowego w Olsztynie z 9.11.2020 r. sygn. akt [...], wykreślające z rejestru dane prezesa zarządu (k. 93-94, t. 1). Z uzasadnienia ww. postanowienia z 12.11.2020 r. wynika, że do Sądu Rejonowego w Olsztynie wpłynęły 10.01.2020 r. - skuteczna rezygnacja prezesa zarządu wnioskodawcy ze składu zarządu spółki z dniem 7.02.2016 r., - uchwała nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników z 10.10.2017 r. w sprawie powołania skarżącego w skład zarządu, - oraz ponowna rezygnacja wnioskodawcy za składu zarządu z 20.01.2018 r.. Sąd zarządzeniem z 10.02.2020 r. przesłał spółce kopie ww. pism celem ustosunkowania się w terminie 14 dni. Zarządzenie to powróciło nieodebrane i zostało złożone do akt ze skutkiem doręczenia 28.02.2020 r.. Jednocześnie sąd poinformował, że powyższa uchwała została podjęta w głosowaniu jawnym, co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 247 § 2 Kodeksu spółek handlowych. Powołał się na art. 24 ust. 6 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (i stwierdził, że ze względu na powyższe oraz na fakt, że zmiana w składzie zarządu należy niewątpliwie do danych istotnych, działając z urzędu wykreślił z rejestru dane wnioskodawcy na podstawie skutecznie złożonej rezygnacji z 7.02.2016 r.. Z kolei w ww. zarządzeniu z 12.11.2020 r. sąd, oprócz wskazania sprzeczności podjęcia uchwały z 10.10.2017 r. z treścią art. 247 § 2 Kodeksu spółek handlowych, podał, że w aktach rejestracyjnych: - w sprawie sygn. akt [...] był składany wniosek o wpis zmian do rejestru danych członków zarządu, wspólników, przedmiotu działalności, który zarządzeniem z 20.07.2018 r. został zwrócony, - w sprawie sygn. akt [...] było prowadzone postępowanie przymuszające spółkę i członków zarządu do złożenia wniosku o wpis ww. zmian do rejestru. W sprawie została nałożona grzywna na spółkę i dotychczasowego członka zarządu, tj. wnioskodawcy i nowo powołanego członka zarządu L. T.. Jak sąd wyjaśnił, grzywny nałożone na spółkę i członka zarządu w osobie wnioskodawcy nie zostały jednak skierowane do egzekucji, ponieważ we wcześniejszych dwóch sprawach postępowania komornicze zostały umorzone wskutek stwierdzenia bezskuteczności, tj. postanowieniem z 24.08.2018 r. sygn. akt [...] wobec wnioskodawcy oraz postanowieniem z 20.11.2018 r. wobec spółki. Sąd uznał zatem, że wszczynanie kolejnego postępowania przymuszającego było niecelowe. Sąd wskazał dodatkowo, że w sprawie sygn. akt [...] było prowadzone wobec spółki postępowanie o rozwiązanie bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego, które postanowieniem z 6.06.2019 r. zostało umorzone. Ponadto w sądowych aktach rejestracyjnych znajduje się akt notarialny z 12.12.2017 r. Rep. A nr [...] zawierający uchwałę nadzwyczajną zgromadzenia wspólników nr 5, z której wynika, że w skład zarządu aktualnie wchodzi L. T.. W aktach KRS pozostaje też umowa zbycia 50 udziałów o łącznej wartości 2.500 zł należących do A. U. z 12.12.2017 r.. Sąd poinformował, że powyższe zmiany nie zostały ujawnione do chwili obecnej w rejestrze. Ponadto w końcowej części postanowienia sąd powołał ww. art. 24 ust. 6 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym i stwierdził, że ze względu na powyższe oraz na fakt, że zmiana w składzie zarządu należy niewątpliwie do danych istotnych, wykreślił z rejestru dane wnioskodawcy na podstawie skutecznie złożonej rezygnacji z 7.02.2016 r.. Organ zgromadził akta, wśród których znalazło się m.in. pismo z 10.01.2019 r. (data wpływu 20.01.2020 r.) do Sądu Rejonowego w Olsztynie, w którym skarżący podał, że złożył rezygnację z pełnienia obowiązków prezesa zarządu spółki 7.02.2016 r., a następnie 10.10.2017 r. ponownie objął stanowisko prezesa zarządu, i dopiero 20.01.2018 r. złożył ponowną rezygnację z pełnienia tej funkcji (k. 89, t. 1 akt przekazanych tut. sądowi). NUS postanowieniem z 8.12.2021 r. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją (k. 132-135, t. 1). Następnie organ I instancji decyzją z 17 lutego 2022 r. nr 2807-SEW.4121.2.2021 oraz 2807-SEW.4123.2.2021: 1. uchylił własną decyzję ostateczną z 25 maja 2021 r. i umorzył postępowanie w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości: w podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za miesiące od lutego do sierpnia oraz listopad i grudzień 2017 r., jak też odsetki od tych zaległości i koszty egzekucyjne w kwocie 254,50 zł, 2. odmówił uchylenia decyzji z 25 maja 2021 r. w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za wrzesień i październik 2017 r. oraz koszty egzekucyjne w wysokości 313,07 zł. Powołał w sentencji art. 245 § 1 pkt 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) - dalej o.p.. W odwołaniu wnioskodawca, reprezentowany przez adwokata, wniósł o zmianę decyzji poprzez uchylenie decyzji NUS z 25 maja 2021 r. orzekającej o omawianej odpowiedzialności podatkowej, w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe wymienione w pkt 2 sentencji decyzji NUS z 17 lutego 2022 r., i w tej części umorzenie postępowania. Podniósł, że decyzję wydano w zaskarżonej części wskutek sprzeczności istotnych ustaleń z treścią ww. postanowienia Sądu Rejonowego w Olsztynie z 12.11.2020 r.. Sąd ustalił, że wnioskodawca skutecznie złożył rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu spółki, przy czym sąd uznał, że działa z urzędu. Autor odwołania powołał art. 365 § 1 i art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego i podał, że wszelkie rozważania organu w zakresie obsady funkcji członka zarządu przez stronę, jak też próba pociągnięcia do odpowiedzialności za zobowiązania Spółki, są nieuzasadnione i nie zasługują na aprobatę (k. 11-14 akt odwoławczych). Decyzją z 31 maja 2022 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję NUS z 17 lutego 2022 r. w części dotyczącej pkt 2 tej decyzji. Podał w uzasadnieniu, że podstawę materialnoprawną ww. decyzji ostatecznej stanowił art. 116 § 1 i 2 o.p.. DIAS wskazał, że z wydruku KRS z 12.03.2021 r. wynikało m.in., że funkcję prezesa zarządu odwołujący się sprawował w okresie od 3.07.2015 r. do 12.11.2020 r.. Strona przedstawiła nowe dowody w sprawie, które organ I instancji rozpatrzył. Po ich przeanalizowaniu NUS uznał, że wnioskodawca sprawował funkcję członka zarządu spółki w okresie od 3.07.2015 r. do 7.02.2016 r. oraz od 10.10.2017 r. do 20.01.2018 r.. DIAS stwierdził, że wnioskodawca podejmował aktywne działania na rzecz spółki w okresie od 25.09.2017 r. do 20.02.2019 r.. Złożył do Sądu Rejonowego w Olsztynie podpisane własnoręcznie pismo z 10.01.2019 r. (data wpływu 20.01.2020 r.), w którym wskazał, że złożył rezygnację z pełnienia obowiązków prezesa zarządu spółki 7.02.2016 r.. Następnie 10.10.2017 r. ponownie objął stanowisko prezesa zarządu i dopiero 20.01.2018 r. złożył ponowną rezygnację z pełnienia tej funkcji. Powołał wyroki WSA w Gdańsku z 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Gd 1470/21, NSA z 4 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 241/14, z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3236/12. Na tym tle ocenił rozstrzygnięcie organu I instancji jako słuszne. Ustosunkowując się do argumentacji odwołania DIAS podał, że odpis z rejestru jest dokumentem - środkiem dowodowym określonego stanu, nie zawsze zgodnym ze stanem rzeczywistym (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 14 marca 2012 r. sygn. akt II CSK 328/11; postanowienie SN z 14 kwietnia 2003 r. sygn. akt I CZ 17/03, OSNC 2004, nr 9, poz. 137). Nie ma więc znaczenia, że w KRS nie są naniesione wszystkie zmiany powoływania wnioskodawcy i ponownego odwoływania z pełnienia funkcji członka zarządu spółki (por. wyrok WSA w Białymstoku z 15 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Bk 527/21). Istotne jest ustalenie, czy w danym czasie strona podejmowała aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki, a to bez wątpienia organ I instancji ustalił. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że uwzględniając wszystkie dowody zgromadzone w sprawie należy bez wątpliwości przyjąć, że opisane terminy płatności zobowiązań za wrzesień i październik 2017 r. upływały wówczas, gdy wnioskodawca pełnił funkcję członka zarządu. Składane przez stronę w okresie od 25.09.2017 r. do 20.02.2019 r. do Urzędu Skarbowego w Giżycku wymienione powyżej dokumenty, wskazują na aktywną reprezentację spółki przez odwołującego się. DIAS powołał wyrok WSA w Gliwicach z 8 lutego 2022 r. o sygn. akt I SA/GI 897/21 i podał, że art. 17 ust. 1 ustawy o KRS wprowadza domniemanie prawne, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe - domniemanie to może być jednak obalone, a istotny jest stan rzeczywisty. O pełnieniu funkcji członka zarządu nie przesądza sam wpis widniejący w KRS. Organ podał, że kto wykonuje nadal czynności zarządcze, ponosi odpowiedzialność za zaległości spółki (zob. wyrok SN z 28 listopada 2018 r. sygn. akt II UK 365/17, OSNP 2019/5/68). Działając za spółkę odwołujący się nie może twierdzić, że nie odpowiada za jej zobowiązania, ponieważ złożył rezygnację 7.02.2016 r. z pełnienia funkcji członka zarządu spółki. Uchwałą z 10.10.2017 r. nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników ponownie został powołany w skład zarządu spółki i rezygnację z pełnienia funkcji prezesa zarządu złożył dopiero 20.01.2018 r., a dodatkowo wykazano w postępowaniu, że w terminach płatności zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za wrzesień i październik 2017 r. (tj. odpowiednio 20.10.2017 r. i 20.11.2017 r.) faktycznie pełnił obowiązki członka zarządu spółki. DIAS nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Nie znalazł zatem podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzekł, jak w sentencji. W skardze do tut. Sądu strona, reprezentowana przez adwokata, wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji w całości ze wskazaniem uchylenia poprzedzającej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Giżycku nr 2807- SEW.4121.2.2021.15 oraz 2807-SEW.4123.2.2021.11 z 25.05.2021 r. (...) w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności" za zaległości podatkowe wymienione w pkt 2 sentencji decyzji NUS z 17 lutego 2022 r., i w tej części umorzenie postępowania. W treści skargi pełnomocnik strony powołał się na zasadę prawdy obiektywnej oraz uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli – w brzmieniu art. 7 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Powołał także wyroki SN z 18 listopada 1993 r. sygn. akt III ARN 49/93 i NSA z 4 lipca 2001 r. sygn. akt I SA 301/00. Podkreślił, że podstawą wznowienia była okoliczność, że skarżący złożył 7 lutego 2016 r. skuteczną rezygnację z funkcji członka zarządu, co potwierdza ww. postanowienie Sądu Rejonowego w Olsztynie z 12 listopada 2020 r.. Podał, że art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego ustanawia tzw. prawomocność materialną orzeczeń, czyli dotyczy zakresu ich mocy wiążącej. Powołał zasadę bezpieczeństwa i pewności obrotu prawnego, wynikającą z treści Konstytucji RP, zacytował jej art. 2 i wskazał, że zasada pewności prawa powinna stanowić, że organ władzy publicznej, w tym sąd bez uzasadnionej przyczyny nie może odstąpić od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Ta jednolitość zarówno stosowania, interpretowania, jak i objaśniania prawa jest niezbędna dla zapewnienia np. przedsiębiorcom poczucia pewności prawa. Wiedza o tym, jak Sądy rozumieją prawo, jest tak samo ważna dla przedsiębiorców jak sama znajomość litery prawa. Wskazał, że moc wiążącą na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. ma wprawdzie sentencja orzeczenia, niemniej jednak w niektórych przypadkach - ze względu na ogólność rozstrzygnięcia - doniosłość przy ustalaniu zakresu mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia, czyli granic prawomocności materialnej orzeczenia, mogą mieć także zawarte w uzasadnieniu orzeczenia motywy rozstrzygnięcia (por. wyrok SN z 29 września 2011 r. sygn. akt IV CSK 652/10). Dlatego wniósł jak na wstępie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wpis sądowy od skargi uiszczono w kwocie 200 zł (wpis stały, k. 17 akt sądowych). Uiszczono 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego przez stronę skarżącą (pełnomocnictwo: k. 24). Strona w piśmie z 15 września 2022 r. wyraziła pozytywne stanowisko w zakresie rozpatrzenia sprawy w trybie uproszczonym (k. 27). Zarządzeniem z 3 października 2022 r. Przewodniczący Wydziału I WSA w Olsztynie skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (k. 30). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j. z 2022.02.09), zwanej dalej "p.p.s.a.", tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W postępowaniu zwyczajnym Naczelnik Urzędu Skarbowego w Giżycku orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego, byłego członka zarządu K. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości K., wraz ze spółką. Orzeczono o odpowiedzialności skarżącego za zaległości w podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za miesiące od lutego do grudnia 2017 r., jak też odsetki od tych zaległości i koszty egzekucyjne w kwocie 567,57 zł. Pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego, byłego członka zarządu K. spółki z o.o. za ww. zaległości podatkowe. Powołał art. 241 w związku z art. 240 § 1 pkt 5, art. 244 § 2 i art. 245 § 1 pkt 1 o.p.. Przedstawił dowody wskazujące na wystąpienie przesłanki zwalniającej z odpowiedzialności za zaległości ww. spółki. NUS postanowieniem z 8.12.2021 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją (k. 132-135, t. 1). NUS uchylił własną decyzję ostateczną z 25 maja 2021 r. i umorzył postępowanie w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości: w podatku od towarów i usług za sierpień 2017 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za miesiące od lutego do sierpnia oraz listopad i grudzień 2017 r., jak też odsetki od tych zaległości i koszty egzekucyjne w kwocie 254,50 zł. Natomiast odmówił uchylenia decyzji z 25 maja 2021 r. w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za wrzesień i październik 2017 r. oraz koszty egzekucyjne w wysokości 313,07 zł. Przedmiotem odwołania był pkt 2 sentencji decyzji NUS z 17 lutego 2022 r.. Decyzją z 31 maja 2022 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję NUS z 17 lutego 2022 r. w części dotyczącej pkt 2 tej decyzji. DIAS wskazał, że z wydruku KRS z 12.03.2021 r. wynikało m.in., że skarżący funkcję prezesa zarządu spółki sprawował w okresie od 3.07.2015 r. do 12.11.2020 r.. Strona skarżąca przedstawiła nowe dowody w sprawie, które organ I instancji rozpatrzył. Po ich przeanalizowaniu NUS uznał, że wnioskodawca sprawował funkcję członka zarządu spółki w okresie od 3.07.2015 r. do 7.02.2016 r. oraz od 10.10.2017 r. do 20.01.2018 r.. W związku z powyższym DIAS uznał, że zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za wrzesień i październik 2017 r. oraz koszty egzekucyjne w wysokości 313,07 zł, powstały wówczas, gdy skarżący pełnił funkcję członka zarządu. W konsekwencji zasadnie organy obu instancji uznały, że skarżący nie wykazał wystąpienia przesłanki zwalniającej go z odpowiedzialności za zaległości spółki z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za wrzesień i październik 2017 r. oraz kosztów egzekucyjnych w wysokości 313,07 zł. W okresie gdy powstały te zaległości skarżący pełnił funkcję członka zarządu. W rezultacie w stosunku do tej zaległości nie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.. Przy ocenie przesłanek wznowienia, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., najistotniejszym warunkiem jest istnienie okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. Jeżeli okoliczności te i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia. W rozpoznawanej sprawie ustalono, że w decyzji ostatecznej z 25 maja 2021 r. nr 2807-SEW.4121.2.2021.15 oraz 2807-SEW.4123.2.2021.11 przyjęto, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu w okresie od 3.07.2015 r. do 12.11.2020 r.. Na skutek wznowienia postępowania, na podstawie nowych dowodów ustalono, że skarżący w rzeczywistości sprawował funkcję członka zarządu spółki w okresie od 3.07.2015 r. do 7.02.2016 r. oraz od 10.10.2017 r. do 20.01.2018 r.. W konsekwencji ograniczono jego odpowiedzialność za długi spółki. Za ten okres, w którym nie pełnił funkcji prezesa zarządu spółki. Przedmiotem sporu jest pkt 2 sentencji decyzji. Zasadnie DIAS wskazał, że nie wystąpiła przesłanka zwalniająca skarżącego z odpowiedzialności za zaległości spółki z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za wrzesień i październik 2017 r. oraz kosztów egzekucyjnych w wysokości 313,07 zł. W okresie gdy powstały te zaległości skarżący pełnił funkcję członka zarządu. W konsekwencji sąd nie podzielił zarzutów skargi. Przepisy kpa, w tym art. 7 kpa nie miał zastosowania w sprawie. W sprawie stosowane były przepisy Ordynacji podatkowej. Art. 365 § 1 kpc w sprawie nie miał zastosowania. Wpis do rejestru w zakresie reprezentacji spółki ma charakter deklaratoryjny. Problem interpretacji pojęcia "pełnienia obowiązków" przez członka zarządu był wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. W orzecznictwie dominuje pogląd, zgodnie z którym przesłanką warunkującą powstanie odpowiedzialności, o której jest mowa w art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, jest możliwość faktycznego pełnienia obowiązków w okresie, w którym powstały zaległości spółki. Tym samym o odpowiedzialności członka zarządu nie można orzec wyłącznie w oparciu o przesłanki formalne, np. wpis do właściwego rejestru. Odpowiedzialności tej nie można zatem przypisać osobie, która ani faktycznie nie pełniła obowiązków członka zarządu spółki, ani też nie miała możliwości ich pełnienia. Za takim rozumieniem przepisu przemawiać ma zarówno wykładnia literalna (w przepisie jest mowa "o pełnieniu obowiązków", a więc o ich wykonywaniu, działaniu aktywnym, o określonym stanie faktycznym, a nie formalnym, wynikającym jedynie z wpisu do rejestru) jak i celowościowa. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie stosowanie, interpretowanie, jak i objaśnianie prawa, nie budzi żadnych zastrzeżeń. W sprawie wznowiono postępowanie i wzięto pod uwagę nowe dowody i wynikające z nich nowe okoliczności faktyczne. W świetle tych okoliczności została zmodyfikowana decyzja ostateczna. W konsekwencji skarżący został zwolniony z odpowiedzialności za okresy, w których powstały długi, gdyż w tym czasie nie pełnił funkcji prezesa spółki. Natomiast brak było podstaw do zwolnienia go od odpowiedzialności za okres, za zaległości spółki z tytułu pobranego a niewpłaconego podatku za wrzesień i październik 2017 r. oraz kosztów egzekucyjnych w wysokości 313,07 zł. W okresie, gdy powstały te zaległości, skarżący pełnił funkcję członka zarządu. DIAS ustalił na podstawie wydruku KRS z 12.03.2021 r., że funkcję prezesa zarządu odwołujący się sprawował w okresie od 3.07.2015 r. do 12.11.2020 r.. Na podstawie nowych dowodów ustalono, że faktycznie skarżący sprawował funkcję członka zarządu spółki w okresie od 3.07.2015 r. do 7.02.2016 r. oraz od 10.10.2017 r. do 20.01.2018 r.. Skarżący podejmował aktywne działania na rzecz spółki w okresie od 25.09.2017 r. do 20.02.2019 r.. Złożył do Sądu Rejonowego w Olsztynie podpisane własnoręcznie pismo z 10.01.2019 r. (data wpływu 20.01.2020 r.), w którym wskazał, że złożył rezygnację z pełnienia obowiązków prezesa zarządu spółki 7.02.2016 r.. Następnie 10.10.2017 r. ponownie objął stanowisko prezesa zarządu i dopiero 20.01.2018 r. złożył ponowną rezygnację z pełnienia tej funkcji. Skarga okazała się bezzasadna i po myśli art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.