III SA/Kr 702/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: S WSA Ewa Michna Sędziowie: S WSA Hanna Knysiak-Sudyka ASR WSA Marta Kisielowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. Ł. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 marca 2022 r., znak WP-VII.8640.76.2022 w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 23 marca 2022 r., WP-VII.8640.76.2022 Wojewoda Małopolski orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty W. z dnia 30 grudnia 2021 r. orzekającej o utracie przez M. Ł. (dalej: "skarżący") statusu osoby bezrobotnej od 22 listopada 2021 r. na okres 270 dni. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") oraz art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1100, dalej: ustawa o promocji zatrudnienia). Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 1 lipca 2021 r. skarżący wniósł o rejestrację jako osoby bezrobotnej. Pismem z dnia 14 lipca 2021 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia dokumentacji wniosku o rejestrację jako osoba bezrobotna. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2021 r. Starosta W. orzekł o uznaniu skarżącego z dniem 1 lipca 2021 r. za osobę bezrobotną oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku z dniem 1 lipca 2021 r. W dniu 9 sierpnia 2021 r. wysłano do skarżącego wezwanie celem osobistego stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. celem potwierdzenia gotowości do pracy. W dniu 1 września skierowano do skarżącego kolejne wezwanie do osobistego stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. celem potwierdzenia gotowości do pracy. W dniach 1 września, 1 października, 1 listopada 2021 r. oraz 1 grudnia 2021 r. skarżący złożył kolejne wnioski o rejestrację jako osoba bezrobotna. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2021 r. Starosta W. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej. Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2021 r. Starosta W. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie rejestracji jako osoby bezrobotnej na podstawie wniosku z dnia 1 grudnia 2021 r. W dniu 18 października 2021 r. skarżący został wezwany po raz trzeci do osobistego stawiennictwa w terminie 22 listopada 2021 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. celem potwierdzenia gotowości do podjęcia zatrudnienia. Skarżący odebrał wezwanie 4 listopada 2021 r. W dniu 3 grudnia 2021 r. skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Decyzją z dnia 20 grudnia 2021 r. Starosta W. orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 22 listopada 2021 r. oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie i nie zawiadomił w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa. Organ wskazał, że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji do Wojewody Małopolskiego. Wskazując, że wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 23 marca 2022 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty W. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący nie zgłosił się na wezwanie do Powiatowego Urzędu Pracy, ani nie usprawiedliwił przyczyny niestawiennictwa w terminie 7 dni. Przyczyny niestawiennictwa nie określił również w odwołaniu od decyzji. Organ podkreślił, że tylko uzasadnione przyczyny niestawiennictwa mogą usprawiedliwiać niestawienie się w Powiatowym Urzędzie Pracy celem potwierdzenia gotowości do pracy. Organ II instancji podniósł, że status bezrobotnego skarżący może nabyć po upływie okresu 270 dni w wyniku ponownej rejestracji po spełnieniu ustawowych warunków jego nabycia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 5, art. 7, art. 67 ust. 2 oraz art. 68 ust. 1 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. Zakres kontroli sprawowanej przez sąd wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji, kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w tak określonych granicach wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, a zatem skarga zasługiwała na oddalenie. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący pismem z dnia 9 sierpnia 2021 r. (doręczonym w dniu 25 sierpnia 2021 r.) został wezwany do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w terminie do 23 sierpnia 2021 r. W piśmie pouczono skarżącego o konsekwencji niestawiennictwa. Pismem z dnia 1 września 2021 r. oraz 18 października 2021 r. skarżący został ponownie wezwany do stawiennictwa oraz pouczony o skutkach niestawiennictwa. Skarżący nie stawił się w ww. urzędzie i nie usprawiedliwił w żaden sposób swojej nieobecności. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. W świetle pkt 3 pozbawienie statusu bezrobotnego następuje odpowiednio na okres: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku kolejnego niestawiennictwa. Z treści powołanego art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że organ wydaje decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego, gdy bezrobotny nie zgłosi się w wyznaczonym terminie do urzędu pracy i jednocześnie: 1) w ogóle nie powiadomi o przyczynie nieobecności, 2) uczyni to po upływie wskazanego terminu, 3) podana przyczyna nieobecności nie zostanie uznana za zasadną. Trzeba podkreślić, iż powołany przepis jednoznacznie określa ciążące na bezrobotnym obowiązki i odnosi je między innymi do powiadomienia w określonym terminie o uzasadnionej, a nie jakiejkolwiek przyczynie niestawiennictwa w urzędzie pracy. Z przepisu tego wynika zatem, że nie każdy podany przez bezrobotnego powód niezgłoszenia się do urzędu pracy może być uznany za uzasadnioną przyczynę. Ponadto, to nie organ zobowiązany jest do ustalania i wyjaśniania przyczyny niezgłoszenia się bezrobotnego. Bezrobotny sam musi usprawiedliwić swą nieobecność przez wykazanie uzasadnionej przyczyny swej absencji. Podkreślić należy, że samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba taka korzysta ze statusu bezrobotnego, bowiem konieczna jeszcze jest jej zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Bezrobotny zainteresowany uzyskaniem pracy musi więc stawiając się w powiatowym urzędzie pracy, co jest jego obowiązkiem, wykazać swą dyspozycyjność, by organ zatrudnienia mógł ocenić jego gotowość i zdolność do podjęcia pracy (por. m. in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 13.12.2018 r., III SA/Gd 715/18, CBOSA). Wskazać należy że przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia nakazuje organowi pozbawienie danej osoby statusu bezrobotnego na wskazany okres, który zależy tylko i wyłącznie od ilości nieuzasadnionych niestawiennictw w powiatowym urzędzie pracy i żadne inne okoliczności mające miejsce pomiędzy kolejnymi rejestracjami nie mają znaczenia i nie powodują zatarcia poprzednich okresów pozbawienia statusu bezrobotnego (tak wyrok NSA z 8.02.2021r., I OSK 2416/20, CBOSA). Mając na względzie fakt, że skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny, trzykrotnie został wezwany do stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, pouczony o skutkach niestawiennictwa, organy prawidło orzekły o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego. Pokreślić należy, że skarżący nie podjął nawet próby usprawiedliwienia swojego niestawiennictwa, ani na etapie postępowania administracyjnego, ani sądowego. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.