II SA/Ol 627/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów oddala skargę. Decyzją z 24 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. L. (skarżący) od decyzji z dnia 5 maja 2022 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta przez Kierownika Referatu w Wydziale Środowiska UM (organ I instancji), w przedmiocie nakazania posiadaczom odpadów K. L. oraz B. L. usunięcie zgromadzonych odpadów z terenu nieruchomości położonej w O. na działce nr [...] obręb geod. [...]– utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Pismem z 18 stycznia 2022 r. organ I instancji zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nakazu usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, tj. z terenu nieruchomości położonej w O. na działce nr [...], obręb [...]. Następnie organ I instancji, decyzją z dnia 5 maja 2022 r. nakazał posiadaczom odpadów: K. L. oraz B. L. usunięcie zgromadzonych odpadów z terenu nieruchomości położonej w O. na działce nr [...] obręb geod. [...]. Usunięte miały zostać odpady o kodach: 17 05 04 - gleba, ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03, 17 09 04 - zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03, 20 02 01 - odpady ulegające biodegradacji z domieszką odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 oraz 20 03 03 - odpady z czyszczenia ulic i placów. Oran I instancji wskazał sposób usunięcia odpadów poprzez ich przetransportowanie do miejsca przeznaczonego do ich magazynowania lub składowania za pośrednictwem podmiotu upoważnionego do prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami. Ustalił również 90 dniowy termin usunięcia odpadów licząc od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W treści uzasadnienia opisał stan faktyczny i prawny sprawy. Podał, że przeprowadzone oględziny nieruchomości potwierdziły fakt gromadzenia odpadów o w/w kodach na działce nr [...], obręb [...] w O. Wskazał, iż posiadacz odpadów nie dysponuje zezwoleniami na gospodarowanie odpadami, nie jest również ich wytwórcą. Miejsce, w którym znajdują się odpady nie stanowi składowiska odpadów i nie odbywa się magazynowanie odpadów w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zwrócono uwagę, iż w sprawie nie będzie mieć również zastosowania regulacja ustawowa dotycząca wykorzystywania zgromadzonych odpadów na potrzeby własne. Nieruchomość, na której zgromadzone są odpady nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zaklasyfikowana jest w rejestrze gruntów jako grunty rolne i leśne. Odpadami władają współwłaściciele nieruchomości – K. L. oraz B. L. Podano, że K. L. w istocie wyraził zgodę na przywożenie na teren nieruchomości nr [...], obręb [...] zgromadzonych odpadów. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest dla niego krzywdzące. Wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji w całości. W treści uzasadnienia podał, iż stanowisko organu uniemożliwia rozsądne zagospodarowanie jego działki rolnej. Wskazał, że przez jego działkę na ul. [...] poprowadzony jest rów melioracyjny do jeziora U. Rów ten stanowi własność Gminy. Przy czym nie był on nigdy udrażniany i poziom jego zamulenia sprawił, iż grunt na działce stał się podmokły wskutek podniesienia się poziomu wody. Pomimo interwencji, rów melioracyjny nie został udrożniony. Szukając sposobu na ratowanie stanu działki rolnej, podjął decyzję o podsypaniu jej ziemią celem jej utwardzenia. W tym zakresie wskazał, iż nigdy wcześniej nie traktowano ziemi jako odpadu i nie nakazywano wstrzymywania jej przywożenia lub jej usunięcia. W ocenie skarżącego zwykłą ziemię nazywa się obecnie odpadem co jest niezrozumiałe tym bardziej, iż dostawa ziemi trafia obecnie na sąsiadujące działki gruntu. Podkreślił, że jego celem było jedynie przywrócenie pierwotnego przeznaczenia terenu jako łąki (pastwiska), udrożnienie rowu melioracyjnego oraz odbudowanie stawu istniejącego na działce. Podał, że wysyp ziemi ma miejsce daleko od rowu, na grząskim terenie. Miejscami teren jest obniżony wskutek zapadlisk powstałych po wykopach torfu przed laty. Zwrócił uwagę, że poza jego zgodą i kontrolą mają miejsce sytuacje, gdzie w nawiezionej ziemi trafi się cegła, bryła gruzu, butelka czy inny odpad. Niewielkie ilości gruzu i kamieni wykorzystuje na poprawę komunikacji. Nigdy nie wyraził zgody na wywóz śmieci i szkodliwych odpadów. W ocenie skarżącego bywa różnie ale co do zasady podejmuje on starania aby nie dochodziło do takich sytuacji. Często bywa na działce i nadzoruje jej stan. W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia z 24 czerwca 2022 r. Kolegium wskazało, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że postępowanie organu I instancji było prowadzone w oparciu o art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj. Dz. U. z 2022, poz. 699 ze zm., dalej: ustawa) i dotyczyło usunięcia odpadów z działki o nr geodezyjnym [...], obręb [...], Gmina. Zgodnie z art. 3 ust 1 pkt 6 w/w ustawy przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Stosownie do art. 26 ust 1-6 w/w ustawy, posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania. W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub wygaśnięcia decyzji związanej z gospodarką odpadami. Decyzję, o której mowa wydaje się w stosunku do wszystkich posiadaczy odpadów odpowiedzialnych za gospodarowanie odpadami, o których mowa w ust. 1. Za wykonanie obowiązków wskazanych w decyzji posiadacze odpadów odpowiedzialni są solidarnie. Przewidziany w art. 26 ust. 1 ustawy o odpadach ciążący na posiadaczu odpadów obowiązek niezwłocznego (tj. bez nieuzasadnionej zwłoki) usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania jest obowiązkiem ciążącym na nim z mocy samego prawa. Posiadacz jest zobowiązany wykonać go bez wezwania. Jeżeli posiadacz go nie wykonuje, wkracza z urzędu organ administracji publicznej, nakazując posiadaczowi usunięcie odpadów. Kolegium podniosło, że w sprawie nie ulega wątpliwości, że na terenie nieruchomości o nr [...], obręb [...] stwierdzono składowanie odpadów o kodach: 17 05 04 gleba, ziemia, w tym kamienie, 17 09 04 - zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu, 20 02 01- odpady ulegające biodegradacji z domieszką odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 oraz 20 03 03 - odpady z czyszczenia ulic i placów (protokoły z oględzin nieruchomości z dnia 23 lutego 2022 r. oraz z dnia 23 marca 2022 r. sporządzone z udziałem strony). Odpady pochodzą spoza nieruchomości o nr [...], obręb [...]. Odpadami władają współwłaściciele nieruchomości: K. L. oraz B. L.. Władający odpadami nie posiadają pozwoleń na zbieranie i przetwarzanie odpadów, nie są również ich wytwórcą. Miejsce gromadzenia odpadów nie stanowi składowiska odpadów. Z wyjaśnień strony składanych w toku prowadzonego postępowania wynika, że transport odpadów na działkę był dokonywany za wiedzą i wolą właścicieli nieruchomości. Nawożona na teren nieruchomości "ziemia" miała służyć poprawie komunikacji oraz użytkowania rolniczego działki jako łąki i pastwiska zgodnie z przeznaczeniem. Bezsprzecznie nieruchomość, na której zgromadzone są odpady, nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i zaklasyfikowana jest w rejestrze gruntów jako grunty rolne i leśne. Ponadto, w sprawie nie będzie mieć zastosowania art. 45 ust 1 pkt 2 ustawy, tj. możliwość wykorzystania odpadów stagnujących na działce nr [...] obręb [...] na potrzeby własne i zwolnienia tym samym z obowiązku uzyskania odpowiednio zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, bowiem zgromadzone na nieruchomości skarżącego odpady nie zostały wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku. Kolegium dodało, że w przedmiotowej sprawie nie mają znaczenia pobudki jakimi kierował się władający odpadami. Chęć utwardzenia działki gruntu z uwagi na brak właściwej drożności rowu melioracyjnego nie może być bowiem realizowana poprzez niekontrolowany wywóz odpadów na tę nieruchomość. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu na decyzję Kolegium skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Dodał, że grunt działki jest podmokły i trudny do poruszania się sprzętem celem wykaszania. Jedną z głównych przyczyn tego stanu jest nieudrożniony rów melioracyjny odprowadzający z części działki nadmiar wody. Jednak brak jego czyszczenia doprowadził do znacznego zamulenia, przez co grunt w części działki stał się podmokły i grząski. Aby ratować stan działki starał się nasypać trochę ziemi dla obniżenia nadmiernej wilgotności i utwardzenia. Z uwagi na niską klasę gruntu (V i VI klasa) nawiezioną ziemią można tylko ulepszyć stan działki. Brak odpowiedniego odpływu wody zamulonym rowem powoduje, że powierzchnia użytkowa działki zmniejsza się, a powierzchnia nieużytkowa (N) powiększa się. W odpowiedzi na skargę Kolegium, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem: "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów". W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 5 października 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2022 r. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym zarzuty podniesione w jej treści nie wyznaczają kierunku analizy podejmowanej przez Sąd. Przedmiotem skargi jest ocena zgodności z prawem decyzji Kolegium utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie usunięcia zgromadzonych odpadów. W wyniku przeprowadzonej kontroli sądowej, Sąd doszedł do przekonania o tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zastosowanie w sprawie miał art. 26 ustawy. Zgodnie z tym przepisem posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). Według ust. 2 tego przepisu, w przypadku nieusunięcia odpadów wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (...). Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy, posiadaczem odpadów jest wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej będąca w posiadaniu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Zgodnie z art. 3 pkt 44 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo o ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1396) przez pojęcie władającego powierzchnią ziemi rozumie się właściciela nieruchomości, a jeżeli w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej na podstawie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne ujawniono inny podmiot władający gruntem - podmiot ujawniony jako władający. Z akt sprawy wynika, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] w obrębie [...]. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że jest "władającym powierzchnią ziemi", a więc jest też posiadaczem odpadów. Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma ocena, czy masy ziemi zmagazynowane na działce nr [...] w obrębie [...], która jest własnością skarżącego, mogły zostać uznane za odpady w rozumieniu przepisów ustawy. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt. 6 ustawy, odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Odpadami mogą być także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. Zamiar ponownego gospodarczego wykorzystania odpadów (np. ziemi) nie może powodować, że odpad przestaje nim być (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt. II OSK 2916/17; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OSK 2642/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Op 497/18, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Katalog odpadów określa natomiast Rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r., poz. 10). Wskazać zatem należy, że o tym, co jest odpadem, przesądza ww. ustawa i rozporządzenie. Wyżej powołane rozporządzenie kwalifikuje jako odpad: gleba, ziemia, w tym kamienie (kod 17 05 04); zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu (kod 17 09 04 ); odpady ulegające biodegradacji z domieszką odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01 (kod 20 02 01) oraz odpady z czyszczenia ulic i placów (kod 20 03 03). W sprawie nie było sporu, co do zastosowania wskazanej kwalifikacji. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 23 lutego 2022 r. przeprowadzono oględziny w trakcie których stwierdzono zgromadzone na terenie działki nr [...] w obrębie [...] masy ziemne, które zgodnie z rozporządzeniem w sprawie katalogu odpadów stanowią odpady o kodzie 17 05 04 Gleba, ziemia w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03. Skarżący oświadczył, iż przywożona na teren jego nieruchomości ziemia ma służyć niwelacji terenu działki rolnej, celem poprawy jej użytkowności - urządzania łąki. Natomiast, podczas oględzin w dniu 23 marca 2022 r. stwierdzono magazynowanie na terenie działki nr 30 w obrębie 143 następujących odpadów: 17 05 04 Gleba, ziemia, w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03; 17 09 04 Zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02 i 17 09 03; 20 02 01 Odpady ulegające biodegradacji z domieszką odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01; 20 03 03 Odpady z czyszczenia ulic i placów - zgodnie z ww. rozporządzeniem w sprawie katalogu odpadów oraz zasypywanie zagłębienia terenu, w części czystą ziemią, w części ww. odpadami. Skarżący oświadczył, że wyrażał zgodę ustną i pisemną na magazynowanie i przywożenie na teren niniejszej nieruchomości odpadów o kodzie 17 05 04 Gleba, ziemia w tym kamienie inne niż wymienione w 17 05 03, pochodzących z terenu inwestycji polegającej na rozbudowie [...]. Oświadczył również, że posiada wiedzę kto przywiózł na teren jego nieruchomości odpady o kodzie 20 03 03 Odpady z czyszczenia ulic i placów. Informacji tej nie przekazał podczas oględzin. Zadeklarował jednocześnie, iż nie zobowiązuje się do usunięcia zgromadzonych na terenie nieruchomości odpadów. W uwagach do protokołu wniósł, iż w terminie do dnia 31 marca 2022 r. przedłoży wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie. W tym też dniu, do Urzędu Miasta wpłynęło jego pismo stwierdzające, że nawieziona ziemia służy utwardzeniu nawierzchni działki rolnej, celem poprawy jej zagospodarowania, przywrócenia łąki. Natomiast nawieziony piasek i odpady typu gruz, beton są wykorzystywane do utwardzenia miejsc przejazdowych do poprawy komunikacji. Po niwelacji działki przywrócona zostanie łąka. Zgodnie z art. 2 pkt 3 ustawy, jej przepisów nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, na którym został wydobyty. Zatem masy ziemne nie są odpadem tylko w razie spełnienia ww. przesłanek. Jeśli natomiast są przemieszczane ale sposób gospodarowania nimi nie został określony w decyzjach wydanych na gruncie prawa budowlanego lub prawa wodnego, albo posiadacz odpadów przemieszcza je jeszcze przed uzyskaniem stosowanych decyzji, traktuje się je jak odpady i w związku z tym winny być spełnione wymogi wynikające z ustawy. Jak ustaliły organy obu instancji, dla przedmiotowej działki nie zostały wydane decyzje, które uprawniałby do nawiezienia na jej teren mas ziemnych. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że nawiezione na teren działki skarżącego masy ziemi są odpadem w rozumieniu przepisów ustawy. Ustalenia poczynione w tym zakresie w toku przeprowadzonego przez organy postępowania są kompletne i nie budzą wątpliwości. Skoro w toku postępowania ustalono, że za zgodą skarżącego zmagazynowano na jego działce masy ziemne stanowiące odpady, a nie dysponował ona decyzjami administracyjnymi uprawniającymi do takiego działania, w tym pozwoleniami z zakresu prawa budowlanego lub wodnego, jak również pozwoleniami na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania, zbierania czy przetwarzania odpadów, to tak zgromadzony i zagospodarowany (przemieszczony) odpad należy usunąć, niezależnie od tego, do jakiego rodzaju odpadów nawiezione masy ziemi powinny zostać zakwalifikowane. W świetle zebranego materiału dowodowego nie budzi również wątpliwości Sądu, że działka nr [...] w opisanych uwarunkowaniach nie jest miejscem przeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów, a skarżący jako właściciel tej działki, jest posiadaczem odpadów. W świetle powołanych przepisów ustawy o odpadach obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność jest oparta na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że nawieziona ziemia nie stanowi odpadu, opiera się na twierdzeniu, że została ona przywieziona w celu wykorzystywania do utwardzenia miejsc przejazdowych do poprawy komunikacji oraz ulepszenia stanu działki, wskazać należy, że argumentacja ta nie może odnieść skutku. Jak już wskazano, zamiar ponownego gospodarczego wykorzystania ziemi nie może powodować, że przestaje ona być odpadem (wyr. NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. II OSK 2642/16, CBOSA). Nie ma zatem znaczenia argument podnoszony przez skarżącego, że nie zamierza pozbywać się ziemi. Od obowiązku pozbycia się odpadów skarżący nie może uwolnić się ze względu na postanowienia art. 2 ust. 3 ustawy, zgodnie z którym przepisów ustawy nie stosuje się do niezanieczyszczonej gleby i innych materiałów występujących w stanie naturalnym, wydobytych w trakcie robót budowlanych, pod warunkiem, że materiał ten zostanie wykorzystany do celów budowlanych w stanie naturalnym na terenie, z którego został wydobyty. Nawieziona ziemia nie została bowiem wydobyta na działce skarżącego. Ponadto, skarżący chce przeznaczyć swój grunt na cele budowlane (jak twierdzi gruz i kamienie wykorzystuje na poprawę komunikacji), nie dysponuje jednak jakąkolwiek decyzją w tym przedmiocie. Co się tyczy zamiaru utwardzenia gruntu, to należy wskazać, że przez utwardzenie gruntu należy rozumieć taki efekt działań, który doprowadza do trwałej zmiany charakteru podłoża, polega na połączeniu z podłożem materiału utwardzającego w sposób na tyle trwały, że skutek utwardzenia nie podlega usunięciu w efekcie zwykłego korzystania z takiego podłoża. Niwelacja terenu polega na wyrównaniu powierzchni gruntu rodzimego oraz odpowiedniego ukształtowania jego powierzchni stosownie do zamierzeń dalszego wykorzystania działki. Zatem niwelacja terenu nie jest pojęciem tożsamym z jego utwardzaniem, toteż w świetle powyższego do robót związanych z niwelacją, nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia w sprawie listy rodzajów odpadów, które osoby fizyczne lub jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami mogą poddawać odzyskowi na potrzeby własne, oraz dopuszczalnych metod ich odzysku, co oznacza, że przyjmowanie odpadów na teren przedmiotowej działki było niezgodne z obowiązującymi przepisami. Utwardzenie nieruchomości powoduje zmianę ukształtowania terenu i trwałą zmianę charakteru podłoża. Ukształtowanie terenu zostaje zmienione już tylko w wyniku nawiezienia mas ziemnych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 września 2016r., sygn. II SA/Łd 411/16, CBOSA). Dodatkowo, niedopuszczalne jest wykorzystanie odpadów do utwardzenia działki z uwagi na fakt, że utwardzenie terenu może mieć miejsce tylko w przypadku działki budowlanej, którą przedmiotowy teren nie jest. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.