I GSK 16/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej P.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 455/22 w sprawie ze skargi P.L. na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr 132/2022 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 września 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 455/22 – na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., aktualnie: Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę P. L. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2022 r., nr 132/2022, w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w ramach której złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadniając ten wniosek, skarżący wskazał na fakt, iż ustalona wobec niego kwota nienależnie pobranych płatności znacznie przewyższa jego możliwości finansowe. Skarżący wskazał, że znaczącym charakterem grożącej szkody przemawia okoliczność, iż należność, którą winien zwrócić stanowi równowartość jego około 15 miesięcznych pensji. Skarżący wskazał również, iż prowadzi gospodarstwo z żoną i dwójką dzieci. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca, zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa ziszczenia się ustawowych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zastosowanie tej instytucji w toku postępowania sądowoadministracyjnego ma charakter wyjątkowy, a jej realizacja może nastąpić tylko w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek, których wykazanie spoczywa na stronie wnoszącej o wstrzymanie wykonania decyzji, przy czym wszelkie okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny. Skarżący co prawda udokumentował swoją sytuację finansową, składając dokumenty do wniosku o wstrzymanie, lecz nie da się z nich jednoznacznie ocenić, czy wyegzekwowanie (przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego) należnej z decyzji kwoty 6 445 zł doprowadzi do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody albo spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Informacje w tym zakresie nie wynikają również z akt sprawy. To, że zwrot określonej kwoty pieniężnej prowadzi w swych skutkach do uszczuplenia środków majątkowych dłużnika jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącemu szkody, którą można by uznać za znaczną w jego przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty do całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W sprawie niniejszej możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu złożenia nieaktualnych dokumentów, które uprawdopodobniałyby oświadczenie zawarte we wniosku o tym, że zwrot określonej kwoty doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, złożone dokumenty w postaci zaświadczenia o zarobkach z [...] lutego 2022 r., zaświadczenie o zarobkach żony za styczeń 2022 r., deklaracja podatkowe za 2020 r. skarżącego, nie przedstawiają braku możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych własnych i rodziny skarżącego na dzień złożenia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, tj. 24 listopada 2022 r. Wskazać również należy, że skarżący w ogóle nie przedstawił dokumentacji dotyczącej kosztów życia i zobowiązań. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednak, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Gdyby zatem taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, strona może wówczas przedstawić stosowną dokumentację wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Obecnie wnioskodawca nie dostarczył dokumentów, które pozwoliłyby na wstrzymanie wykonania decyzji, jednakże na każdym etapie postępowania może zostać złożony nowy wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej wraz z dokumentami uzasadniającymi rzeczywiste możliwości finansowe strony. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.