II SA/Ke 104/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 sierpnia 2022 r sprawy ze skargi K. J. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Starachowicach z dnia 24 listopada 2021 r. w przedmiocie objęcia kwarantanną postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu K. J. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. II SA/Ke 104/22 Uzasadnienie Pismem z 2 lutego 2022 r. K. J. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej PPIS) w Starachowicach o objęciu K. J. kwarantanną, w związku z podejrzeniem kontaktu z osobą zakażoną, o której dowiedział się w dniu 24.11.2021 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności, uznanie uprawnienia do swobodnego poruszania się po terytorium RP i swobodnego opuszczenia terytorium RP w dniu 24 listopada 2021 r. oraz rozpoznania skargi w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.) W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przed organem Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego toczyło się również postępowanie z jego wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PPIS w Starachowicach (NEP.906.6.2021) oraz odwołania od obowiązku odbywania kwarantanny (NEP.906.6.2021). Organ w obu sprawach zajął stanowisko, że nałożenie obowiązku kwarantanny nie wymaga wydania decyzji administracyjnej lecz następuje w formie czynności materialno-technicznej, o czym dowiedział się w dniu 23 stycznia 2022 r. tj. w dacie odbioru przesyłek poleconych zawierających postanowienia ŚPWIS: o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oraz o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Zdaniem strony, wobec zakończonych czynności dotyczących ww. postępowań, wniosku skierowanego do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz udzielonej przez niego odpowiedzi z 31 stycznia 2022 r., Sąd powinien uznać, że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi został zachowany. Biegnie on bowiem od faktu poinformowania przez organ inspekcji sanitarnej o ostatecznym rozstrzygnięciu w sprawie toczących się ww. postępowań administracyjnych czyli od dnia 23 stycznia 2022 r. Skarżący podkreślił, że organ informując o wydaniu ustnej decyzji uchybił obowiązkowi poinformowania go, że przedmiotowa czynność miała charakter materialno-prawny, a nie decyzji administracyjnej, co dopiero potwierdziły postanowienia ŚPWIS w Kielcach z 21 stycznia 2022 r. W dalszej części, skarżący szeroko rozwinął zarzuty merytoryczne na tle odbycia kwarantanny. W odpowiedzi na skargę PPIS w Starachowicach wniósł o jej odrzucenie z uwagi na wniesienie skargi po terminie, który upłynął 24 grudnia 2021 r. Organ nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. PPIS w Starachowicach w uzasadnieniu odwołał się do przepisów § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, stanowiących o niewydawaniu przez inspekcję sanitarną decyzji m.in. w przypadku objęcia przez jej organy osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2. Podkreślił, że taka zasada została wprowadzona od 3 listopada 2020 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 listopada 2020 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. 2020. poz. 1931) i obowiązuje nadal. Zdaniem organu, przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie określa termin do wniesienia skargi na kwestionowaną czynność i nie wiąże rozpoczęcia biegu tego terminu od uzyskania rozstrzygnięcia czy stanowiska innego organu w tej czy innej sprawie, lecz uzależnia bieg terminu od "dowiedzenia się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności". Skarżący wiedział o tym, że decyzji o kwarantannie nie wdaje się, albowiem wobec jego żądań wydania na piśmie decyzji podczas rozmowy telefonicznej w dniu 24 listopada, został poinformowany o treści § 5 cyt. rozporządzenia. Ponadto już wcześniej skarżący był objęty kwarantanną i kwestionował fakt nie wydania decyzji w tej sprawie. W ocenie PPIS w Starachowicach uchybienie terminu do wniesienia skargi nie jest wynikiem braku winy skarżącego, lecz wadliwie przyjętego założenia, że kwarantanna jest nakładana w drodze decyzji, pomimo obowiązującego od roku przepisu stanowiącego o tym, że decyzji się nie wydaje. Natomiast nieznajomość prawa, czy też nie zgadzanie się z przepisami prawa nie stanowi podstawy do uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W kwestiach merytorycznych organ nie podważał zasadności podnoszonych zarzutów. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. O tym, że w kwestii objęcia kwarantanną nie wydaje się decyzji przesądza jednoznacznie treść § 5 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii zgodnie z którym, w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informacje o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się. Jak stanowi ust. 2 § 5 cyt. rozporządzenia, informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon. Pogląd, że objęcie przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną zgodnie z § 5 ust. 1 zdanie drugie powołanego wyżej rozporządzenia - stanowi czynność z zakresu administracji publicznej zaskarżalną do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., dominuje w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i Sąd rozpoznający niniejszą skargę, w pełni to stanowisko akceptuje (por. wyroki: z 27 lipca 2020 r., III SA/Gl 319/20, z 25 listopada 2020 r., IV SA/Wr 284/20, z 20 lipca 2021 r., V SA/Wa 2022/21IV, z 26 stycznia 2022 r., II SA/Ke 934/21, z 25 lutego 2022 r., SA/Po 1022/21 – dostępne w CBOSA). Przyjmuje się bowiem, że dany akt lub czynność, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) – uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Muszą one wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób wiążący wpływać na sytuację prawną tego podmiotu prawa przez to, że wywołują określony skutek prawny, jaki przepis prawa powszechnie obowiązującego wiąże z danym aktem lub czynnością. Przepis § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia wymaga od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia obowiązku wynikającego z przepisów materialnego prawa administracyjnego, jakim jest poddanie się kwarantannie. Termin do wniesienia skargi na taką czynność określony jest w art. 53 § 2 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu "jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę". W analizowanej sprawie skarżący został objęty kwarantanną, o czym został poinformowany telefonicznie przez pracownika stacji sanitarno epidemiologicznej. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że zaskarżona czynność PPIS w Starachowicach jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., o której skarżący dowiedział się 24 listopada 2021 r. w rozmowie telefonicznej. Określony w cyt. wyżej przepisie 30 – dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął się zatem w dniu 24 listopada 2021 r. i przyjąć należało, że termin ten upłynął z dniem 24 grudnia 2021 r. Tymczasem skargę na opisaną czynność skarżący wniósł 2 lutego 2022 r. Trafnie organ zauważa, że termin biegnie od dnia w którym skarżący dowiedział się o podjęciu czynności, a nie od dnia, w którym skarżący dowiedział się, że błędnie zakwalifikował działanie organu jako decyzję podjętą w zakresie nałożenia kwarantanny. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. jednoznacznie określa termin do wniesienia skargi na kwestionowaną czynność i nie wiąże rozpoczęcia tego terminu od uzyskania rozstrzygnięcia czy stanowiska w tej czy w innej sprawie. Zatem skargę na opisaną czynność wniesioną przez skarżącego 2 lutego 2022 r., należało uznać za złożoną z uchybieniem ustawowego terminu. Sąd nie dopatrzył się okoliczności mogących wskazywać na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Z odpowiedzi na skargę wynika, że skarżący podczas rozmowy telefonicznej w dniu 24 listopada 2021 r. żądał wydania decyzji na piśmie i wówczas został poinformowany o treści § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. Ponadto organ zauważył, że skarżący już był objęty kwarantanną wcześniej i wtedy też PPIS w Starachowicach nie wydawał decyzji, co też skarżący kwestionował. W tej sytuacji w ocenie Sądu, wadliwie przyjęte założenie o początkowym momencie rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia skargi nie jest związane z przesłanką określoną w art. 53 § 2 p.p.s.a. i nie uzasadnia przyjęcia, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Skoro przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a., Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. postanowił skargę odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. O zwrocie wpisu, na podstawie powołanego przepisu, sąd orzekł w pkt II sentencji postanowienia.