I SA/Lu 105/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Woźny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 listopada 2021 r. nr SKO.II.41/967/OPG.PP/2021 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 9 lipca 2021 r. nr DK-GOK.3137.47645.1.2019; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. B. kwotę 4.000 zł (cztery tysiące złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (organ I instancji) z 9 lipca 2021 r. określającą M. S. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. (spółka) wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi: za styczeń 2018 r. - 338 zł, za luty 2018 r. - 518 zł, za marzec 2018 r. - 438 zł, za kwiecień 2018 r. - 738 zł, za maj 2018 r. - 538 zł, za czerwiec 2018 r. - 438 zł, za lipiec 2018 r. - 876 zł, za sierpień 2018 r. - 838 zł, za wrzesień 2018 r. - 438 zł, za październik 2018 r. - 776 zł, za listopad 2018 r. - 338 zł, za grudzień 2018 r. - 338 zł, za styczeń 2019 r. - 500 zł, za luty 2019 r. - 560 zł, za marzec 2019 r. - 400 zł, za kwiecień 2019 r. – 1.140 zł, za maj 2019 r. - 838 zł, za czerwiec 2019 r. - 840 zł, za lipiec 2019 r. - 760 zł, za sierpień 2019 r. - 238 zł i za wrzesień 2019 r. - 360 zł. U podstaw tej treści rozstrzygnięcia organ powołał się na: - art. 6o, art. 6q, art. 6m ust. 2 w związku z art. 6c ust. 1, ust. 2, art. 6h pkt 3, art. 6r ust. 1, art. 6j ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2022.1297 - u.c.p.g.); - uchwałę Rady Miasta C. nr XXXI/355/17 w sprawie określenia szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów (Dz.Urz.Woj.L.2017.4137); - uchwałę Rady Miasta C. nr XIII/140/15 w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (Dz.Urz.Woj.L.2015.3653); - uchwałę Rady Miasta C. nr XIII/137/15 w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości stawek tej opłaty i ustalenia stawki za pojemnik (Dz.Urz.Woj.L.2015.3630). W dalszej kolejności organ motywował, że zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 2 grudnia 2020 r. sygn. I SA/Lu 422/20, uchylającym wcześniejszą decyzję wydaną 16 czerwca 2020 r., został zobowiązany do zgromadzenia zupełnego materiału dowodowego oraz do jego wyczerpującej oceny w granicach ustawowej swobody w celu prawidłowego ustalenia ilości odpadów odbieranych od spółki. W wykonaniu wymienionego prawomocnego orzeczenia sądowego organ ustalił, że spółka prowadzi na terenie V. P. w C. działalność gospodarczą, polegającą na sprzedaży odzieży i sprzętu sportowego. W lokalu, w którym prowadzony jest handel, pracuje od 2 do 4 osób. Spółka 15 lutego 2016 r. złożyła deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od 1 stycznia 2016 r. Zadeklarowała nieselektywną zbiórkę odpadów w jednym pojemniku o pojemności 240 litrów z częstotliwością wywozu dwa razy w miesiącu. Jednak według elektronicznego rejestru zgłoszeń od 1 stycznia 2018 r. do 30 września 2019 r. spółka zgłaszała istotnie większe ilości odpadów do wywozu. Wymieniony rejestr prowadzi Biuro Gospodarki Odpadami Komunalnymi Urzędu Miasta C. i zawiera on datę przyjęcia zgłoszenia, nazwę podmiotu, rodzaj pojemników oraz ich wielkość, rodzaj odpadów komunalnych, termin wykonywania usługi, nazwisko osoby zgłaszającej. Organ zaznaczył, że odpady były odbierane na wyraźne zgłoszenie takiej potrzeby przez spółkę. W związku z tym, w ocenie organu, nie ulega wątpliwości, że deklaracja spółki nie odpowiada rzeczywistości. Dodatkowo, zgodnie z wnioskiem spółki, zostali przesłuchani pracownicy salonu sprzedaży: E. P. (zatrudniona tam od 1 stycznia 2018 r. do 30 września 2019 r.) oraz M. K. (pracujący w tym salonie od listopada 2017 r. do kwietnia 2018 r.). Świadkowie mówili o gromadzeniu odpadów w wiacie zamykanej na klucz, o składowaniu tam około 30 worków z odpadami miesięcznie o pojemności 120 litrów. Odpady były również składowane w pojemniku o pojemności 240 litrów. Potrzebę odbioru odpadów zgłaszano telefonicznie do Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w C. i miało to miejsce 2-3 razy w miesiącu. Z reguły poszczególne zgłoszenie obejmowało kilkanaście worków o pojemności 120 litrów oraz pojemnik o pojemności 240 litrów. Jak ustalił organ, Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w C. potwierdziło odbiór odpadów na podstawie telefonicznych zgłoszeń. Dokumenty, jakimi dysponuje Miejskie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej w C. (potwierdzenia wywozowe oraz raporty tras z systemu GPS zainstalowanego w poszczególnych pojazdach świadczących usługi wywozu odpadów), pozwoliły jednoznacznie ustalić ile w każdym kolejnym miesiącu od stycznia 2018 r. do września 2019 r. odebrano z salonu spółki odpadów (por. zestawienie tabelaryczne na s. 11 kontrolowanej decyzji z rozbiciem na pojemniki o pojemności 120 litrów i pojemnik o pojemności 240 litrów). Do tych wielkości, zdaniem organu, należało zastosować stawkę 20 zł za pojemnik o pojemności 120 litrów i 38 zł za pojemnik o pojemności 240 litrów (por. zestawienie tabelaryczne na s. 11-12 kontrolowanej decyzji). W ten sposób organ wyliczył wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi określonych w zaskarżonej decyzji. Organ zauważył przy tym, że ilości odebranych odpadów są zgodne z elektronicznym rejestrem zgłaszanego zapotrzebowania na ich wywóz. Na zakończenie organ stwierdził, że odpady zostały zgłoszone jako komunalne, mimo że nie pochodziły ani z gospodarstw domowych, ani nie były wytworzone w związku z bytowaniem ludzi. Odebrano je zgodnie z dyspozycjami, ponieważ ze względu na swój charakter mogły być zaliczone do odpadów komunalnych. Spółka złożyła skargę na powyższą decyzję organu. Zarzuciła naruszenie: - art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach (Dz.U.2022.699 - u.o.o.) przez pominięcie ustawowej definicji odpadów komunalnych i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 6h i 6o u.c.p.g. w sytuacji, w której organ wiedział, że przedmiotem wywozu była tektura, folia oraz styropian, a zatem odpady niezwiązane z zaspokajaniem potrzeb bytowych pracowników bądź klientów sklepu; - art. 3 ust. 2 pkt 4 u.c.p.g. z powodu braku nadzoru nad gospodarowaniem odpadami komunalnymi; - art. 120 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 ze zm. - O.p.) w związku z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. i w tym kontekście spółka wymieniła: - nieustalenie ilości odpadów wytwarzanych w lokalu spółki przez porównanie z innymi zbliżonymi lokalami i zbliżoną działalnością; - dowolną ocenę zeznań świadków, pominięcie treści składanych przez nich zeznań; - nieprzesłuchanie przedstawicieli Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w C. na okoliczność oznaczenia pojemników, a w konsekwencji możliwości przypisania spółce odpadów należących do innych podmiotów; - art. 121 § 1 O.p., art. 6q ust. 1 u.c.p.g., bowiem organ obciążył spółkę odpowiedzialnością za rzekomy odbiór odpadów w znacznie wyższej ilości od zadeklarowanej i dodatkowo niestanowiących odpadów komunalnych. W następstwie spółka domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji z 9 lipca 2021 r. i umorzenia postępowania oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu formułowanych zarzutów i wniosków spółka zasadniczo wykazywała, że papier, tektura i folia nie są odpadami komunalnymi w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 7 u.o.o., biorąc pod uwagę ich skład i ilość. Zdaniem spółki, nie sposób racjonalnie przyjąć, że maksymalnie 4 osoby, pracujące w lokalu handlowym o powierzchni 475 m², były w stanie wytworzyć średnio 3.508 litrów odpadów komunalnych miesięcznie. E. P. zeznała, że zgłoszenia odbywały się dwa razy w miesiącu, a organ twierdzi, że odpady były odbieranie niemal co chwilę. Z kolei M. K. przyznał, że nie zajmował się zgłaszaniem odpadów do wywozu. Zeznania przedstawicieli Miejskiego Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej w C. pozwoliłyby wyjaśnić ile, jak często i jakie odpady odbierano ściśle od spółki, nie od innych podmiotów. Spółka zwróciła również uwagę, że organ przez 21 miesięcy rzekomo odbierał odpady komunalne w ilości 15-krotnie przekraczającej zadeklarowaną ilość odpadów i nie poinformował spółki o konieczności zaktualizowania deklaracji, aby mogła samodzielnie ustalić wysokość opłaty. W przekonaniu spółki, wszelkie niejasności czy wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogły być rozstrzygane na jej niekorzyść. Treść obowiązku musi być w pełni zrozumiała. Adresat obowiązku musi dysponować realnymi możliwościami jego wykonania. Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który w prawomocnym wyroku z 2 grudnia 2020 r. sygn. I SA/Lu 422/20 uchylił decyzję organu wydaną 16 czerwca 2020 r. Sąd motywował, że w sytuacji zauważonej dysproporcji w wytwarzaniu odpadów pomiędzy deklaracją a ich rzeczywistym odbiorem, podmiot odbierający powinien tę okoliczność należycie udokumentować, przedstawić adekwatny materiał dowodowy. Sąd ocenił wówczas, że okoliczności te budziły uzasadnione wątpliwości, bowiem nie zostały właściwie zweryfikowane, co z kolei stanowiło naruszenie art. 120 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w związku z art. 6o ust. 1 u.c.p.g. W tym prawomocnym wyroku organ został zobowiązany do: - uzupełnienia materiału dowodowego w sposób, który pozwoli jednoznacznie ustalić czy dane zawarte w wydrukach komputerowych są zgodne z rzeczywistością i czy stanowisko spółki jest zgodne z prawdą; - zgromadzenia wszystkich dostępnych dokumentów, odzwierciedlających ilość wywiezionych odpadów; - przeprowadzenia w razie potrzeby dowodów z osobowych źródeł; - całościowej oceny kompletnego materiału dowodowego przy zastosowaniu zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga spółki zasługuje na uwzględnienie, gdyż kontrolowana decyzja organu oraz decyzja organu I instancji z 9 lipca 2021 r. nie są zgodne z prawem. Jak wynika z treści art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 ze zm. - P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem dotyczącym skargi na interpretację indywidualną oraz odnoszącym się do instytucji opinii zabezpieczającej, a więc pozbawionym znaczenia w przypadku sądowej kontroli decyzji organu określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Następnie w myśl art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powyższe rozwiązania prawne mają kluczowe znaczenie dla oceny legalności kontrolowanej decyzji. Wynika z nich bowiem, że w sprawie sygn. I SA/Lu 422/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skontrolował decyzję organu z 16 czerwca 2020 r. także poza granicami zarzutów i wniosków zawartych w skardze. Nie zakwestionował charakteru odpadów jako odpadów komunalnych. Natomiast zobowiązał organ do wyczerpującego zgromadzenia i wnikliwej oceny materiału dowodowego na okoliczność ilości odpadów odbieranych od spółki i w tym kontekście zwrócił uwagę na art. 6o u.c.p.g. Zatem wspomniany prawomocny wyrok wiążąco przesądził, że odpady odbierane od spółki należało traktować jako odpady komunalne. Jednocześnie ówczesny brak jednoznacznego materiału dowodowego na okoliczność ilości tych odpadów nie pozwalał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie na kontrolę decyzji organu z 16 czerwca 2020 r. w zakresie sposobu wykładni i zastosowania art. 6o u.c.p.g. Spółka nie wystąpiła ze skargą kasacyjną w celu wykazania, że jednak miałyby to być odpady inne niż komunalne. W następstwie aktualnie, biorąc pod uwagę znaczenie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku w sprawie sygn. I SA/Lu 422/20, spółka nie może skutecznie wywodzić, że odpady w okresie od stycznia 2018 r. do września 2019 r. nie były odpadami komunalnymi. W tym miejscu warto zatrzymać się na brzmieniu art. 3 ust. 1 pkt 7 u.o.o., który stanowi, że przez odpady komunalne należy rozumieć odpady powstające w gospodarstwach domowych oraz odpady pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter i skład są podobne do odpadów z gospodarstw domowych, w szczególności niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne i odpady selektywnie zebrane: a) z gospodarstw domowych, w tym papier i tektura, szkło, metale, tworzywa sztuczne, bioodpady, drewno, tekstylia, opakowania, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, zużyte baterie i akumulatory oraz odpady wielkogabarytowe, w tym materace i meble, oraz b) ze źródeł innych niż gospodarstwa domowe, jeżeli odpady te są podobne pod względem charakteru i składu do odpadów z gospodarstw domowych - przy czym odpady komunalne nie obejmują odpadów z produkcji, rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, zbiorników bezodpływowych, sieci kanalizacyjnej oraz z oczyszczalni ścieków, w tym osadów ściekowych, pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych; niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne pozostają niesegregowanymi (zmieszanymi) odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane przetwarzaniu odpadów, ale przetwarzanie to nie zmieniło w sposób znaczący ich właściwości. Wobec tego z perspektywy art. 3 ust. 1 pkt 7 u.o.o. wymieniane przez spółkę: papier, tektura, folia, styropian, pochodzące z salonu handlowego, bez wątpienia wykazują istotne podobieństwo do papieru, tektury, folii, styropianu, pochodzących z gospodarstw domowych. Spółka też nie podjęła nawet próby konkretnego wykazania, aby miało być inaczej z punktu widzenia charakteru i składu odpadów. Trzeba przy tym zauważyć, że ilość odpadów nie jest kryterium ustawowym dla postawienia granicy między odpadami komunalnymi i niekomunalnymi. Co więcej, sama spółka w 2016 r. zadeklarowała omawiane odpady jako komunalne, zgłaszała potrzebę odbioru w tym właśnie reżimie prawnym i nie miała żadnych wątpliwości co do ich komunalnego charakteru. Sąd podziela ustalenia organu dotyczące rzeczywistej ilości odpadów komunalnych pochodzących od spółki w okresie od stycznia 2018 r. do września 2019 r. Przedstawione przez organ ustalenia mają podstawę w treści dokumentów dotyczących ich odbioru. Spółka tego jednoznacznego materiału dowodowego w żaden sposób nie podważyła. Jedynie mówiła o możliwościach i przedstawiała własne hipotezy. Natomiast istotny błąd organów dotyczył wykładni i zastosowania ustawowych reguł określenia w decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w przypadku - jak w analizowanej sprawie - złożenia deklaracji niezgodnej z rzeczywistością. W stanie prawnym obowiązującym od 1 lutego 2015 r. do wydania kontrolowanej decyzji art. 6o ust. 1, ust. 2, i ust. 3 u.c.p.g. stanowiły, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 6o ust. 1). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty (art. 6o ust.2). Po doręczeniu decyzji, o której mowa w ust. 1, złożenie deklaracji nie jest dopuszczalne, jeżeli nie następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty, w tym stawki opłaty (art. 6o ust. 3). W tym stanie prawnym organy miały obowiązek określić wysokość omawianej opłaty w skali miesiąca, która obowiązywała, obowiązuje i będzie obowiązywać spółkę do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Tak stanowi art. 6o ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g. Jak dotąd organ nie wykazał żadnych zmian w tym zakresie, poczynając od października 2019 r. Natomiast wielkości rzeczywiście odebranych od spółki odpadów w okresie od stycznia 2018 r. do września 2019 r. powinny być dla organów punktem wyjścia do kalkulacji wysokości omawianej jednej opłaty za kolejne miesiące od stycznia 2018 r. Sposób, w jaki organy dotychczas wyliczyły wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy kolejny miesiąc od stycznia 2018 r. do września 2019 r. - jako iloczyn każdorazowo odebranych w miesiącu pojemników z odpadami i stawki za pojemnik - nie odpowiada prawu. Trzeba wyjaśnić, że decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi zastępuje deklarację, a deklaracji nie składa się przecież odrębnie za każdy kolejny miesiąc, w którym odpady zostały odebrane. Dlatego konsekwentnie w art. 6o ust. 1, ust. 2 u.c.p.g. ustawodawca mówi o wysokości opłaty w liczbie pojedynczej, mając na uwadze stałą wysokość opłaty za kolejne miesiące. Rzecz zatem sprowadza się do zastosowania przez organy prawidłowej metody kalkulacji wysokości tej opłaty należnej za kolejne miesiące. W przypadku nieruchomości niezamieszkałych, do których nawiązał organ, aktualnie art. 6j ust. 3 u.c.p.g. formułuje zasadę, w myśl której opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników lub worków, przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powstających na danej nieruchomości, oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Przez zadeklarowaną liczbę pojemników lub worków rozumie się iloczyn liczby pojemników lub worków przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz liczby ich opróżnień lub odbiorów wynikającej z częstotliwości odbioru odpadów komunalnych określonych na podstawie art. 6r ust. 3 i 3b albo harmonogramu odbioru odpadów komunalnych dla danej nieruchomości. Przepis ten ulegał nowelizacjom na przestrzeni lat 2018-2022, których organy nie analizowały. Przytoczone regulacje prawne w swej istocie oznaczają, że w deklaracji powinna zostać wykazana jedna stała ilość pojemników rzeczywiście potrzebnych deklarującemu w kolejnych miesiącach według realnych szacunków. Konsekwentnie, jeśli deklaracja nie odzwierciedla rzeczywistości, deklarujący zaniża ilość pojemników na odpady, wówczas organy mają obowiązek ustalić adekwatnie do rzeczywistości stałą ilość pojemników potrzebnych danemu podmiotowi, w tym przypadku spółce, w skali miesiąca i na tej podstawie określić wysokość jednej stałej miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w miejsce deklarowanej, oczywiście pamiętając o zastrzeżeniu zawartym w art. 6o ust. 2. W dalszym postępowaniu organy uwzględnią stanowisko prawne sądu. Z powodów omówionych wyżej sąd uchylił zaskarżoną decyzję wraz z decyzją organu I instancji z 9 lipca 2021 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. c oraz art. 135 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego (4.000 zł) uzasadnia art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a, § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265). Obejmują one wpis od skargi (400 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika (3.600 zł). Natomiast sąd nie uwzględnił w kosztach postępowania opłaty od pełnomocnictwa (17 zł), bowiem nie została ona zapłacona na rzecz organu właściwego. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy o opłacie skarbowej (Dz.U.2021.1923 ze zm.) w sprawach opłaty skarbowej od złożenia dokumentu pełnomocnictwa właściwy jest organ podatkowy ze względu na miejsce złożenia tego dokumentu. W niniejszej sprawie miejscem złożenia dokumentu pełnomocnictwa była siedziba Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., nie L. Pełnomocnik przelał omawianą opłatę skarbową na rzecz Prezydenta Miasta L,, co nie wywołuje skutków prawnych na potrzeby wyliczenia kosztów postępowania sądowego, obciążających organ (por. szerzej opracowania komentatorskie do wymienionego art. 12 ustawy o opłacie skarbowej dostępne w elektronicznym systemie LEX oraz Podział zasobów publicznych między administrację rządową i samorządową, A. Niezgoda, Wolters Kluwer 2012, s.150 i nast.). .