II SAB/Lu 45/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na bezczynność i przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w przedmiocie wznowienia postępowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Dnia 3 lutego 2023 r. (data nadania) T. W. (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako: "Kolegium") postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z 1 października 2020 r. nr SKO.41/2750/OS/2020. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Przywołało dotychczasowy przebieg postępowania, podkreślając, że 16 stycznia 2023 r. wydało decyzje nr SKO.41/314/OS/2023 odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej Kolegium z 1 października 2020 r. nr SKO.41/2750/OS/2020, co stanowi, że nie istnieje zarzucany w skardze stan bezczynności i przewlekłości postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Merytoryczne rozpoznanie skargi poprzedza badanie przez sąd jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej jako: "p.p.s.a." skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżąca 11 stycznia 2023 r. (data wpływu do organu) takie ponaglenie złożyła. Stosownie zaś do art. 149 §1 pkt 1 - 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 §2 pkt 4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie stosownie do art. 149 §1a ww. ustawy sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z 1 października 2020 r. nr SKO.41/2750/OS/2020 wniesiona została 3 lutego 2023 r. (k. 3 akt sądowych). Jak wynika z akt sprawy organ zakończył natomiast postępowanie zainicjowane wskazanym wnioskiem decyzją z 16 stycznia 2023 r., a więc jeszcze przed wniesieniem skargi. Również przed wniesieniem skargi, bo 23 stycznia 2023 r. decyzja ta została skarżącej skutecznie doręczona. Zgodnie zaś z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz: postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22), z którym sąd rozpoznający niniejsza sprawę w pełni się identyfikuje, skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna. W przywołanym orzeczeniu NSA wskazał jednocześnie, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych - wydanie rozstrzygnięcia. W postanowieniu tym NSA podzielił również stanowisko wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, w której analizowano dopuszczalność skargi na przewlekłość wniesionej po wydaniu ostatecznej decyzji. W uchwale tej wskazano, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a. Zdaniem NSA skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi jest wiadome, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne, ze względu na brak celu jego prowadzenia. NSA ocenił, że termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a., traktujący o możliwości wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, wskazuje jedynie na to, że skarga ta musi być poprzedzona ponagleniem, ale bez oczekiwania przez skarżącego na rozstrzygnięcie tego ponaglenia. O ile więc treść tego przepisu wskazuje na dopuszczalność wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie, rozumianym, jako w czasie niczym nieograniczonym, to jednak nie oznacza to, że skarga może być skutecznie wniesiona także w razie braku przedmiotu zaskarżenia ze względu na ustanie bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego. W świetle powołanych poglądów NSA merytoryczne odniesienie się przez sąd do zarzutów badanej w ramach niniejszego postępowania skargi i wydanie orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest niedopuszczalne, bowiem w dniu jej wniesienia nie istniał już przedmiot postępowania, jakim w realiach niniejszej sprawy był stan bezczynności i przewlekłości. Z powyższych względów na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.