I SA/Wa 558/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Łukasz Trochym WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę. Decyzją z [...] stycznia 2020 r., nr [...], Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uchyliła w całości decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., nr [...], o odmowie stwierdzenia nabycia przez Miasto [...] z mocy prawa nieodpłatnie z dniem [...] maja 1990 r. mienia Skarbu Państwa i stwierdziła nabycie z mocy prawa przez Miasto [...] prawa własności tego mienia. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z 22 listopada 2016 r. Miasto [...] wystąpiło o stwierdzenia nabycia z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa, nieodpłatnie, mienia Skarbu Państwa stanowiącego własność nieruchomości położonej w [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...], o powierzchni [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy [...] - Stare Miasto w [...]. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia przez Miasto [...] z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności powyższej nieruchomości. W uzasadnieniu wskazał, że działka nr [...], jako służąca wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej, w tym przypadku Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, z zakresu przewozu osób i rzeczy środkami transportu kolejowego, była wyłączona z ustawowej komunalizacji w oparciu o art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r., o czym niewątpliwie świadczy specyficzna zabudowa przedmiotowej nieruchomości - część nasypu kolejowego linii [...] – [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Miasto [...]. Decyzją z [...] stycznia 2020 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa uchyliła w całości decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. i stwierdziła nabycie z mocy prawa przez Miasto [...] prawa własności przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał treść stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, a także art. 11 ww. ustawy zawierającego przesłanki wyłączające ustawową komunalizację. Organ wskazał, że istotną kwestią związaną z art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. jest ustalenie, czy analizowane mienie należało w dniu 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. W ocenie organu odwoławczego, akta sprawy nie potwierdzają aby w formie prawem przewidzianej przedmiotowa nieruchomość została oddana w zarząd lub użytkowanie na rzecz [...] S.A. Tylko zaś wówczas nieruchomość ta nie należałaby do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Ponadto, sam Wojewoda wskazał, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że przedsiębiorstwo państwowe [...] nie legitymowało się tytułem prawnym do tej nieruchomości w formie prawem przepisanej. Po analizie materiału dowodowego nie można stwierdzić, by przedmiotowa nieruchomość została obciążona prawem użytkowania (zarządu) zgodnie z obowiązującymi przed 27 maja 1990 r. przepisami. Wobec powyższego, Komisja uznała, że przedmiotowa nieruchomość, jako nierozdysponowana w formie prawem przewidzianej, należała w dniu 27 maja 1990 r. do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. W ocenie Komisji, zebrany materiał dowodowy nie potwierdza również istnienia negatywnych przesłanek do komunalizacji spornej nieruchomości określonych w art. 11 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. W tym kontekście, zdaniem organu, istotne jest stwierdzenie Wojewody, zgodnie z którym skoro żaden podmiot, w tym żadne przedsiębiorstwo państwowe lub jednostka organizacyjna wykonująca zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim, nie legitymował się tytułem prawnym do nieruchomości, to nieruchomość taka nie jest wyłączona z ustawowej komunalizacji w oparciu o art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy z 10 maja 1990 r. Organ odwoławczy podkreślił, że powstanie określonego rodzaju prawa do gruntu nie mogło nastąpić w sposób dorozumiany, to znaczy wywiedziony wyłącznie z mających charakter ogólny aktów normatywnych dotyczących przedsiębiorstwa państwowego [...]. Tytuł ten nie wynika w szczególności bezpośrednio z Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "[...] " bądź z ustawy z 27 kwietnia 1989 r. o przedsiębiorstwie państwowym "[...] ". Prawo zarządu [...] do przedmiotowej nieruchomości nie mogło powstać również z mocy samego prawa, bez konieczności wydawania decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, co potwierdza ukształtowana linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ podniósł, że uwłaszczenie [...] nie może odnosić się do mienia już skomunalizowanego lub podlegającego komunalizacji z mocy prawa. Mienie spełniające przesłanki określone w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 10 maja 1990 r. stało się bowiem własnością gmin już w dacie 27 maja 1990 r. Nastąpiło to zatem 10 lat wcześniej niż możliwe stało się uwłaszczenie [...] na gruncie, w stosunku do którego podmiot ten nie posiadał tytułu prawnego. Powyższe przesądził w wyroku z 12 kwietnia 2005 r. (sygn. akt K 30/03), Trybunał Konstytucyjny stwierdzając, że art. 34a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...] " nie dotyczy mienia objętego art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Data zakończenia postępowania komunalizacyjnego prowadzonego na tej podstawie nie ma przy tym znaczenia. Decyzja komunalizacyjna wydana na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej ma bowiem charakter deklaratoryjny i potwierdza ona jedynie stan prawny, który istniał w dniu 27 maja 1990 r. Co istotne, w przedmiotowym postępowaniu nie potwierdzono aby analizowana nieruchomość Skarbu Państwa w dniu 27 maja 1990 r. obciążona była prawem zarządu na rzecz innych niż Państwo państwowych osób prawnych oraz aby podlegała wyłączeniu z komunalizacji stosownie do art. 11 i 12 ustawy z 10 maja 1990 r. Komisja zaznaczyła również, że wykaz przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim określa rozporządzenie Rady Ministrów z 9 lipca 1990 r. W rozporządzeniu tym brak jest przedsiębiorstwa państwowego [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z [...] stycznia 2020 r. wniosły [...] S. A. w [...] zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów prawa procesowego, to jest: a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. poprzez wadliwe przyjęcie przez organ, że: - sporna nieruchomość nie pozostawała w dniu 27 maja 1990 roku we władaniu [...], - nieistotny jest fakt znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości nasypu kolejowego linii [...]-[...] wybudowanego w 1872 roku, co jednoznacznie potwierdza przeznaczenie nieruchomości jako infrastruktury kolejowej, b) art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nienależytym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. 2) przepisów prawa materialnego, to jest: 1) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. poprzez wadliwe przyjęcie, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Miasto [...] prawa własności spornej nieruchomości, 2) art. 11 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą w niniejszej sprawie negatywne przesłanki do komunalizacji spornej działki. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wbrew twierdzeniu organu odwoławczego w sprawie zachodzą negatywne przesłanki komunalizacji przedmiotowej nieruchomości określone w art. 11 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. Na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość służyła bowiem wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej polegających m.in. na tworzeniu warunków do budowy, utrzymania i eksploatacji kolei oraz przewozu osób i rzeczy środkami transportu kolejowego. W ocenie skarżącej, przedłożone przez nią dowody są wystarczające do jednoznacznego stwierdzenia, że przedmiotowy grunt był w posiadaniu [...] S.A. w dniu 27 maja 1990 roku. Potwierdzają to w szczególności pisma [...] S.A. z 12 i 19 kwietnia 2017 r. oraz wykaz środków trwałych wskazujący, że na spornej nieruchomości znajduje się część nasypu kolejowego linii [...] - [...] wybudowanej w 1872 r. wraz z liniami elektroenergetycznymi i teletechnicznymi. Faktu tego nie uwzględnił w swoich rozważaniach organ drugiej instancji. Zabudowa kolejowa nieruchomości istniała już w XIX wieku, jak również nieruchomość była w ten sposób wykorzystywana na dzień uwłaszczenia tj. 5 grudnia 1990 r. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że linia kolejowa [...] - [...] została ujęta w wykazie linii kolejowych o znaczeniu państwowym, który stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wykazu linii kolejowych o znaczeniu państwowym (pozycja nr 3). Nie można zatem uznać, jak uczyniła to organ odwoławczy, że na dzień 27 maja 1990 r. przedmiotowy grunt należał do rad narodowych w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. będącego podstawą decyzji komunalizacyjnej. Poza tym [...] S.A. jest następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego [...], a dla tego ostatniego funkcję organu założycielskiego pełnił minister a więc naczelny organ administracji państwowej. Powyższe jednoznacznie potwierdza, że w dniu 27 maja 1990 r. działka nr [...] nie była w posiadaniu organów samorządowych. Organ nie podjął przy tym sam żadnych działań mających na celu zebranie materiału dowodowego, a swoje ustalenia oparł jedynie na dokumentach przedłożonych przez [...] S.A., czym naruszył art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a. Organ nie uwzględnił również specyfiki działalności prowadzonej przez [...] (transport publiczny) oraz tego, że grunty będące w posiadaniu spółki zajęte są pod drogi kolejowe, w tym linie kolejowe o znaczeniu państwowym, obronnym i pod infrastrukturę kolejową zgodnie z definicją zawartą w art. 4 ustawy o transporcie kolejowym. Skarżąca podniosła, że nieruchomości objęte przez [...] w użytkowanie faktyczne ponad 100 lat temu do dzisiaj znajdują się we władaniu [...] S.A. Na spornej nieruchomości znajdują się naniesienia i obiekty należące do [...] S.A. Zatem grunt ten był od dawna we władaniu [...], znacznie wcześniej niż w dniu 27 maja 1990 r. Wprawdzie [...] nie ujęto w wykazie zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 lipca 1990 r., to jednak przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że dany składnik mienia [...] S.A. (w tym przypadku działka nr [...]) faktycznie był wykorzystywany i służył wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie podlegała decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, którą organ odwoławczy uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r. o odmowie stwierdzenia nabycia przez Miasto [...] z dniem 27 maja 1990 r. z mocy prawa, nieodpłatnie, mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomość położoną w [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...], o powierzchni [...] ha, i jednocześnie stwierdził nabycie z mocy prawa przez Miasto [...] prawa własności przedmiotowej nieruchomości. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, ze zm.), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą z 10 maja 1990 r.". Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. w dniu 27 maja 1990 r.) z mocy prawa mieniem właściwych gmin. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jednolicie, że użyte w powołanym przepisie pojęcie "należące do" oznacza przynależność mienia państwowego do określonego podmiotu w sensie prawnym, a nie faktycznym (por. wyrok NSA z 23 lutego 2010 r., I OSK 593/09, Lex nr 595433 oraz wyrok WSA w Warszawie z 7 grudnia 2010 r., I SA/Wa 1109/10, Lex nr 750573). Zatem faktyczne władanie nieruchomością przez inny podmiot nie stanowi negatywnej przesłanki komunalizacji mienia. Następowała ona bowiem z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r., a wydawana w tym przedmiocie decyzja miała jedynie charakter deklaratoryjny i potwierdzała przejście prawa własności danego składnika mienia ze Skarbu Państwa na właściwą gminę. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby przedsiębiorstwo państwowe [...] (poprzednik prawny skarżącej) dysponowało jakimkolwiek indywidualnym aktem dotyczącym przedmiotowej nieruchomości, czy to w formie decyzji, umowy, czy też protokołu zdawczo-odbiorczego, który ustanowiłby na niej zarząd bądź użytkowanie. Potwierdza to pośrednio sama skarżąca, która do takiego dokumentu się nie odwołuje. Sam zaś fakt korzystania przez przedsiębiorstwo z nieruchomości co do zasady prawa zarządu po stronie tego podmiotu nie kreował i nie kreuje. Zarząd ten (dziś trwały zarząd) jest bowiem, jak już wskazano wyżej, prawną formą władania nieruchomością. Dla oceny jego istnienia, jako przeszkody komunalizacji, mają znaczenie dwie kwestie: dzień wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r. oraz obowiązujące wówczas przepisy pozwalające stwierdzić, że w tym dniu określone mienie należało do przedsiębiorstw państwowych pod określonym tytułem prawnym. Obowiązująca w tym czasie ustawa z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r., Nr 14, poz. 94) przewidywała powstanie zarządu w ściśle określony sposób. W myśl art. 38 ust. 2 ww. ustawy powstanie zarządu mogło nastąpić w drodze: 1) decyzji terenowego organu administracji państwowej o oddaniu gruntu w zarząd, 2) zawartej za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi, 3) względnie umowy o nabyciu nieruchomości. Tylko zatem dysponowanie przez [...] tego rodzaju tytułem prawnym świadczyłoby, że sporna nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. nie należała do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej i z tego powodu nie podlegała komunalizacji z mocy prawa. Tymczasem jak już zaznaczono, tego rodzaju indywidualnym aktem [...] nie dysponuje. To natomiast, że przy ustaleniu przysługiwania przedsiębiorstwu państwowemu prawa zarządu, w odniesieniu do pozostającego w jego dyspozycji mienia nieruchomego, decydujące znaczenie miało czy legitymowało się ono decyzją o ustanowieniu prawa zarządu (użytkowania), względnie stosowną umową, jeszcze przed 2017 r. było niemal powszechnie przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pojawiające się niekiedy odmienne zapatrywania na to zagadnienie (czego przykładem może być pogląd sformułowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 września 2010 r. (sygn. akt I OSK 1401/09, Lex nr 745005) miały charakter odosobniony. Ostatecznie kwestia ta została rozstrzygnięta w dwóch uchwałach składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 27 lutego 2017 r. I OPS 2/16 (ONSAiWSA 2017/4/59) oraz 26 lutego 2018 r. I OPS 5/17 (ONSAiWSA 2018/3/42), w których stwierdzono, że "Pozostawanie nieruchomości we władaniu przedsiębiorstwa [...] bez udokumentowanego prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości oznacza, że nieruchomość ta należała w dniu 27 maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym ustawę o pracownikach samorządowych". W uzasadnieniu powyższych uchwał Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że od czasu uchylenia ustawą z 1960 r. o kolejach rozporządzenia Prezydenta RP z 1926 r. (ze zmianami) o utworzeniu przedsiębiorstwa [...] nie został uchwalony żaden akt prawny przyznający [...] nabycie prawa zarządu z mocy prawa. Skład orzekający w sprawie pogląd wyrażony w powołanych uchwałach i przedstawioną na jego poparcie argumentację w całości podziela. Sąd podziela także stanowisko przyjęte w orzecznictwie sądowym, że o tytule prawnym do konkretnie oznaczonej nieruchomości nie mogą stanowić akty ogólne regulujące status przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy nie ustalono, aby zostały wydane decyzje uprawnionych organów państwowych o przekazaniu nieruchomości w zarząd lub użytkowanie przedsiębiorstwa. Akty regulujące status prawny przedsiębiorstwa [...] oraz akty ustawowe i wykonawcze, na podstawie których przeprowadzono nacjonalizację kolei, mają charakter ogólnych aktów normatywnych i nie regulowały stanu prawnego konkretnej nieruchomości. Mogły one stanowić tylko podstawę do podejmowania aktów indywidualnych dotyczących poszczególnych składników mienia ogólnonarodowego. Dodać należy, że zgodnie z art. 6 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r., terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami państwowymi, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. O tym natomiast, że terenowym organem administracji państwowej, o którym mowa w tym przepisie jest organ stopnia podstawowego, przesądza art. 3 ust. 2 powołanej ustawy stanowiąc, że ilekroć w ustawie jest mowa o radach narodowych lub terenowych organach administracji państwowej bez bliższego określenia, rozumie się przez to rady narodowe stopnia podstawowego lub terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami. Brak zatem tytułu prawnego [...] w dniu 27 maja 1990 r. do spornej nieruchomości stanowiącej własność państwową, potwierdzonego decyzją administracyjną względnie umową, o których mowa w art. 38 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. oznacza - jak stwierdzono we wskazanych wyżej uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2017 i 2018 r. - że należała ona wówczas w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Sąd podziela również zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentację, że w niniejszej sprawie nie znajdą zastosowania art. 34 i 34a ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa Państwowego "[...]". W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą również, wbrew stanowisku skarżącej, negatywne przesłanki do komunalizacji mienia określone w art. 11 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. W ustępie 2 art. 11 ustawy zawarto upoważnienie dla Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wykazu przedsiębiorstw i jednostek, o których mowa w ust. 1 pkt 2. W dniu 9 lipca 1990 r., w wykonaniu powyższego upoważnienia, Rada Ministrów wydała rozporządzenie w sprawie wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlegało komunalizacji. Jednakże przedsiębiorstwo państwowe [...], co trafnie dostrzegł organ odwoławczy, nie zostało w tym wykazie ujęte. Wobec powyższego, prawidłowo uznała Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, że w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie materialnoprawne przesłanki umożliwiające stwierdzenie komunalizacji spornej nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...]. Stąd zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r., oparty na kwestionowaniu "należenia" w dniu 27 maja 1990 r. nieruchomości do terenowego organu administracji stopnia podstawowego oraz na tezie o przynależeniu jej wówczas (w ramach zarządu) do [...], uznać należy za chybiony. W sprawie nie naruszono również zarzucanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Analiza akt sprawy potwierdza, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzono wnikliwie i zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a. (w tym także art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzono zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).