II SAB/Lu 70/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty Janowskiego w przedmiocie niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z 6 marca 2023 r. A. Z. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Starosty Janowskiego w przedmiocie niezbędności wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej. W jej uzasadnieniu opisała szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania, który jej zdaniem świadczy o bezczynności i przewlekłości postępowania organu. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie wyjaśnił, że brak wcześniejszego zakończenia postępowania jest wyłącznie wynikiem wnoszenia odwołań przez inne strony postępowania, które tak jak i skarżącą mają do tego pełne prawo. Niemniej jednak 21 lutego 2023 r. została przez organ wydana decyzja. Natomiast niniejsza skarga została wywiedziona już po jej wydaniu, co winno skutkować jej odrzuceniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 – w skrócie "p.p.s.a."), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Jak wynika z akt sprawy skarżąca takiego ponaglenia na niezałatwienie w terminie przez organ sprawy z jego wniosku o wydanie decyzji orzekającej o niezbędności wejścia na teren nieruchomości (działki) sąsiedniej nie złożyła. Brak wniesienia ponaglenia czyni skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania organu niedopuszczalną i skutkuje koniecznością jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a. Ponadto wskazania wymaga, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz: postanowienie NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22), z którym sąd rozpoznający niniejsza sprawę w pełni się identyfikuje, skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna. W przywołanym orzeczeniu NSA wskazał jednocześnie, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych - wydanie rozstrzygnięcia. Zdaniem NSA skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi jest wiadome, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne, ze względu na brak celu jego prowadzenia. NSA ocenił, że termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a., traktujący o możliwości wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, wskazuje jedynie na to, że skarga ta musi być poprzedzona ponagleniem, ale bez oczekiwania przez skarżącego na rozstrzygnięcie tego ponaglenia. O ile więc treść tego przepisu wskazuje na dopuszczalność wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w każdym czasie, rozumianym, jako w czasie niczym nieograniczonym, to jednak nie oznacza to, że skarga może być skutecznie wniesiona także w razie braku przedmiotu zaskarżenia ze względu na ustanie bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego. W świetle powołanych poglądów merytoryczne odniesienie się przez sąd do zarzutów badanej w ramach niniejszego postępowania skargi i wydanie orzeczenia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest niedopuszczalne, bowiem w dniu jej wniesienia nie istniał już przedmiot postępowania, jakim w realiach niniejszej sprawy był stan bezczynności i przewlekłości. Bezsporny bowiem jest, że 21 lutego 2023 r. Starosta wydał decyzję kończącą prowadzone przez niego postępowanie, która została doręczona skarżącej jeszcze przed wniesieniem skargi. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 58 §1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.