III SA/Kr 470/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.) Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 stycznia 2023 r. nr WP-VII.8640.646.2022 w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego A. P. 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. zarządza zwrot skarżącemu A. P. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 200 (dwieście) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu od skargi. Decyzją z 4 listopada 2022 r. Starosta O., po wznowieniu postępowania: – uchylił wydaną przez siebie decyzję z 4 listopada 2019 r. o uznaniu A. P. (dalej: skarżący) za osobę bezrobotną z dniem 29 października 2019 r. oraz o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 29 października 2019 r. do 25 kwietnia 2020 r., – odmówił uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 29 października 2019 r., – odmówił przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 29 października 2019 r. do 25 kwietnia 2020 r.. Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że skarżący 29 października 2019 r. złożył wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny. Na podstawie złożonych dokumentów i oświadczeń uzyskał status osoby bezrobotnej od 29 października 2019 r. oraz prawo do zasiłku dla bezrobotnych od 29 października 2019 r. do 25 kwietnia 2020 r. Dalej organ wskazał, że 11 i 12 października 2022 r. otrzymał z ZUS Inspektorat w O. informację, z której wynikało, że został skarżący został zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych za okres od 1 października 2019 r. do 20 maja 2020 r. jako wspólnik spółki. Z uwagi na powyższą okoliczność organ uznał, że skarżący nie spełnił definicji "bezrobotnego" określonej art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. I ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz.735) – dalej "ustawy o promocji zatrudnienia". Dlatego należało odmówić uznania go za osobę bezrobotną w ww. okresie oraz odmówić przyznania mu w tym prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu skarżący poniósł, że dokonując rejestracji jako bezrobotny był osobą niezatrudnioną, nie wykonywał innej pracy zarobkowej oraz był osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze pracy. Natomiast z informacji jakie uzyskał przed dniem rejestracji wynikało, że bycie wspólnikiem w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nie stanowiło przeszkody do rejestracji jako osoba bezrobotna. Wskazał też, że z tytułu bycia wspólnikiem nie pobierał żadnego wynagrodzenia, ani innego świadczenia, a także nie wykonywał żadnej pracy. Nie był nadto członkiem zarządu. Dopiero 19 września 2022 r., po otrzymaniu pisma z ZUS-u dowiedział się, że w okresie od 1 października 2019 r. do 20 maja 2020 r. musiał podlegać obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu posiadanych udziałów. Podał, że z uwagi na sytuację materialną, w której się znajduje, nie jest w stanie zwrócić wypłaconego mu zasiłku. Decyzją z 10 stycznia 2023 r., znak: WP-VII.8640.646.2022 Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda powtórzył ustalenia dokonane przez organ I instancji. Podał też, że skarżący w dniu rejestracji jako bezrobotny nie ujawnił, że jest wspólnikiem spółki U. i pełnił funkcję prezesa zarządu ani tego, że z tego tytułu podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu. Tymczasem posiadanie zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy jest koniecznym warunkiem do jego uzyskania. Reasumując Wojewoda stwierdził, że skoro skarżący w dniu rejestracji jako bezrobotny podlegał obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie odrębnych przepisów, to należało mu odmówić nadania statusu bezrobotnego, gdyż nie spełnił przesłanki z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji w całości, podnosząc zarzuty naruszenia: I. prawa procesowego, mogącego mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a w szczególności: 1) art.107 § 3 k.p.a. przez błędne wskazanie nieprawdziwych faktów, że skarżący z racji bycia prezesem oraz jedynym wspólnikiem U. sp. z o.o. podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu, podczas gdy: - skarżący w dacie rejestracji nie był członkiem zarządu ww. spółki; - skarżący nie posiadał 100 % udziałów w ww. spółce i w związku z powyższym nie podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu; 2) art.107 § 1 pkt 3 k.p.a. przez błędne sporządzenie uzasadnienia, w którym organ nie wyjaśnił stronie przesłanek zasadności użycia dwuznacznego sformułowania, "w dniu rejestracji nie spełniał Pan przesłanek do bycia osobą bezrobotną, gdyż podlegał Pan obowiązkowemu ubezpieczeniu z tytułu bycia wspólnikiem w spółce (pełnił Pan funkcję prezesa)". Skarżący podkreślił, że nie wie, czy zdaniem organu skarżący podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu z racji bycia wspólnikiem, czy członkiem zarządu; 3) art. 7 k.p.a. przez niedokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych oraz prawnych, w szczególności ustalenia czy skarżący w czasie kiedy był wspólnikiem spółki oraz członkiem zarządu wykonywał jakąkolwiek pracę na rzecz spółki; 4) art. 9 k.p.a. przez niepoinformowanie skarżącego, czy podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu z tytułu bycia wspólnikiem w spółce, czy z racji pełnienia funkcji prezesa. Powyższe naruszenie uniemożliwiało skarżącemu przedstawienie stanowiska w sprawie, gdyż nie wie czy ma odnosić się do obowiązkowego ubezpieczenia z tytułu pełnionej funkcji prezesa zarządu, czy też z racji posiadania w spółce udziałów; 5) art. 75 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z wyjaśnień skarżącego oraz przedstawiciela spółki co do braku faktu zajmowania się przez skarżącego sprawami spółki; 6) art. 77 § 1 k.p.a. przez zebranie dowodów w sposób niewystarczający, w szczególności nie wyjaśnienie roli jaką pełnił skarżący w spółce oraz czy wykonywał jakąkolwiek prace na rzecz spółki; 7) art. 39 § 1 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. polegające na niedoręczeniu skarżącemu decyzji znak: [...], przez co skarżący został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu, a organ nie dopełnił obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw skarżącego i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. II. prawa materialnego, mogącego mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a w szczególności: 1) art.2 ust. 1 pkt 2 lit. 1 ustawy o promocji zatrudnienia przez błędne przyjęcie, że skarżący nie był osobą bezrobotną podczas gdy skarżący był osobą bezrobotną, gdyż zgodnie ze stanem faktycznym oraz w świetle obowiązujących przepisów prawa był osobą niezatrudnioną i niewykonującą pracy zarobkowej i nie podlegał na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu; 2) art. 6 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych przez błędne uznanie, że skarżący z racji bycia wspólnikiem spółki podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu, podczas gdy obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu mogą podlegać po spełnieniu odpowiednich warunków wspólnicy spółki, posiadający 100 % udziałów i wykonujący na rzecz spółki pracę, a takowej w świetle zebranego materiału dowodowego w dniu rejestracji skarżący nie wykonywał oraz nie posiadał 100 % udziałów; 3) art. 201 § 1 k.s.h. przez błędne uznanie, że: – w dniu rejestracji skarżący pełnił funkcję członka zarządu U. sp. z o.o., podczas gdy pełnił on funkcję prezesa zarządu w okresie od 28 sierpnia 2013 r. do 22 września 2017 r. i od 5 października 2022 r. do nadal, – w dniu rejestracji skarżący był jedynym wspólnikiem spółki U. sp. z o.o. i w związku z tym zajmował się sprawami spółki (świadczył pracę), podczas gdy skarżący nie posiadał wszystkich udziałów w spółce i nie zajmował się sprawami spółki, gdyż sprawami spółki w tym czasie zajmował się zgodnie z art. 201 § 1 k.s.h. powołany członek zarządu. W odpowiedzi Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Odnosząc się do zarzutu niedoręczenia skarżącemu decyzji znak: [...] organ wskazał, że decyzja ta była doręczana jedną przesyłką razem z decyzją znak: [...]. Korespondencja została odebrana przez skarżącego, ale odwołanie zostało złożone wyłącznie od decyzji znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga została uwzględniona ponieważ zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie uzasadnia w sposób przekonujący ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Kluczowa dla sprawy jest prawidłowość ustaleń faktycznych, czy skarżący z racji posiadanych od 29 października 2019 r. do 25 kwietnia 2020 r. udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością lub też faktycznego wykonywania funkcji członka zarządu tej spółki – nie spełniał kryteriów uznania go za bezrobotnego w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia. Przede wszystkim rację ma przy tym skarżący, że w istocie z uzasadnienia obu decyzji nie wiadomo czy przyczyną odmowy przyznania statusu bezrobotnego było posiadanie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością czy też pełnienie funkcji członka zarządu. Zasadniczo Sąd aprobuje wznowienie postępowania w przedmiocie uznania skarżącego za osobę bezrobotną oraz przyznania zasiłku dla bezrobotnych na podstawie art. 145 §1 pkt 5 k.p.a. tj. ujawnienia się nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w sprawie istniejących w dniu wydania poprzedniej decyzji, a nie znanych organowi. Jednakże po wznowieniu postępowania organ powinien był sprawdzić czy informacje ZUS o podleganiu skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia społecznego są zgodne z prawdą. Nie jest bowiem tak, że sama informacja ZUS o odnotowanym zgłoszeniu do ubezpieczenia społecznego jest podstawą utraty statusu bezrobotnego, ale organ powinien ustalić rzeczywisty stan faktyczny jaki zaistniał w sprawie. Na wstępie Sąd podkreśla, że w aktach administracyjnych w ogóle nie ma wydruku z KRS spółki, w której skarżący był udziałowcem i okresowo (ale nie w istotnym dla orzekania okresie) pełnił funkcje członka zarządu. Nie wiadomo więc, na jakiej podstawie organ odwoławczy powołał się na odpis z KRS (str. 3 uzasadnienia decyzji organu II instancji) potwierdzający prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych. To skarżący dołączył do skargi kserokopię pełnego wydruku z KRS spółki o tym samym numerze rejestrowym, który został wymieniony w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Z rejestru tego wynika, że skarżący w okresie od 15 kwietnia 2013 r, do 13 listopada 2019 r. posiadał 25 udziałów o łącznej wartości 2 500 zł, co stanowiło 50% udziałów w spółce (spółka posiada kapitał zakładowy o wartości 5 000 zł). Następnie, w okresie od 13 listopada 2019 r. do 13 września 2022 r. większościowym udziałowcem była P. P. (47 udziałów o wartości 4 700 zł), a dopiero od 13 września 2022 r. skarżący przejął pakiet większościowy (47 udziałów o wartości 4 700 zł.). W rejestrze KRS nie odnotowano skarżącego jako mniejszościowego udziałowca w ww. okresie od 13 listopada 2019 r. do 13 września 2022 r., ale pośrednio z pisma pełnomocnika skarżącego z 26 lipca 2023 r., wynika, że to właśnie skarżący w ww. okresie posiadał 6% udziału w spółce U. Sp. z o.o. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1230 z późn. zm.) osoby prowadzące działalność gospodarczą podlegają ubezpieczeniu społecznemu z mocy ustawy. Skarżący nie prowadził działalności gospodarczej, ale był udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych zrównuje z osobami prowadzącymi działalność gospodarczą wspólników jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Jak już Sąd powyżej zauważał, z dołączonej do skargi kserokopii odpisu z KRS spółki wynika, że spółka ta nigdy nie była jednoosobowa, a skarżący nigdy nie posiadał 100% udziałów. Dla porządku należy też zauważyć, że ukształtowało się trwałe orzecznictwo wskazujące, że w przypadku ustalenia, że pozycja prawna dominującego wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest zbieżna z pozycją prawną jedynego wspólnika, uzasadnione jest kwestionowanie więzi prawnopracowniczej między dominującym wspólnikiem a spółką. Decydują bowiem w tym przypadku te same względy aksjologiczne (jedność kapitału i pracy), ekonomiczne (brak odpłatności pracy, fikcja odrębności majątkowej) oraz prawne (brak możliwości wydawania wiążących poleceń, wyłączne decydowanie o funkcjonowaniu zakładu pracy w kontekście ryzyka pracodawcy) co w przypadku spółki jednoosobowej sensu stricto. Według literalnej wykładni art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się tylko i wyłącznie wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, czyli wspólnika, który jest jedynym wspólnikiem tej spółki, ujawnionym w rejestrze przedsiębiorców stosownie do art. 38 ust. 8 lit. d ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, nie zaś tego wspólnika, który figuruje w tym rejestrze jako jedyny ujawniony spośród kilku wspólników spółki wyłącznie z powodów określonych w art. 38 ust. 8 lit. c tej ustawy. Także wykładnia systemowa (w obrębie Kodeksu spółek handlowych) nie może prowadzić do utożsamiania pojęcia spółki jednoosobowej oraz spółki, w której jeden wspólnik (bądź kilku wspólników) ma udziały niższe niż 10% kapitału zakładowego, co czyni go udziałowcem iluzorycznym. Z samego tylko faktu objęcia udziałów o wartości niższej niż 10% kapitału zakładowego nie wynikają dla wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością tak istotne ograniczenia w zakresie praw wspólników, wymienionych w tytule III dziale I rozdziale 2 k.s.h., które czyniłyby go wspólnikiem nic nie znaczącym, czyli iluzorycznym. Nie ma zatem podstaw do niejako automatycznego (podkr. Sądu orzekającego w niniejszej sprawie) przyjmowania, że w każdej sytuacji, gdy w rejestrze przedsiębiorców ujawniony jest tylko jeden (większościowy) wspólnik spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, to na gruncie prawa ubezpieczeń społecznych powinien być on traktowany tak jak wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 sierpnia 2022 r. I USK 538/21 i powołane tam orzeczenia). Reasumując, w rozpoznawanej sprawie – skarżący nie dość, że nie był jednoosobowym wspólnikiem, to nawet nie był wspólnikiem większościowym w istotnym dla sprawy okresie. Z akt wynika dodatkowo, że informacje ZUS, na które powołał się organ I instancji, dotyczące zgłoszenia zdrowotnego i ubezpieczenia społecznego jako wspólnik spółki (k. 37 i 38 akt administracyjnych) w rzeczywistości stanowią korespondencję mailową pomiędzy urzędniczkami ZUS i Urzędu Pracy oraz notatki służbowe sporządzone przez tę sama urzędniczkę ZUS, która korespondowała z urzędnikami Urzędu Pracy "w związku z (...) prośbą o uporządkowanie konta". W aktach nie ma żadnego dokumentu pochodzącego od spółki, która miałaby zgłosić skarżącego do ubezpieczenia społecznego. Nie zostało więc potwierdzone jakimikolwiek dokumentami jaka spółka i za jaki okres, i z jakiego tytułu zgłosiła skarżącego do ubezpieczenia społecznego. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji powołano się jedynie na fakt, że skarżący został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego przez spółkę jako jej wspólnik i tylko z tego powodu zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia nie został uznany za osobę bezrobotną. Skarżący od samego początku kwestionował zasadność, nawet potencjalnego, podlegania ubezpieczeniom społecznym w okresie od 29 października 2019 r. do 25 kwietnia 2020 r. W ocenie Sądu ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie zgromadziły dostatecznego materiału dowodowego, aby wykazać, że mniejszościowy udziałowiec spółki z ograniczoną odpowiedzialnością podlegał ubezpieczeniom społecznym. Tylko bowiem w takiej sytuacji, zgodnie z ww. art. 2 ust.1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia – nie mógłby zostać uznany za osobę bezrobotną. Podobnie co do wykonywania funkcji członka zarządu to zasadniczo w istotnym dla sprawy okresie – skarżący nie pełnił funkcji członka zarządu, ani też prokurenta. Niewątpliwie analiza pełnego odpisu z KRS spółki, w której skarżący był początkowo prokurentem (od 15 kwietnia 2013 r. do 20 sierpnia 2014 r.), a następnie prezesem zarządu (od 20 sierpnia 2014 r. do 22 września 2017 r. i od 18 października 2022 r.) wskazuje na jakąś formę stałego związania z działalnością spółki (zwłaszcza w sytuacji, gdy pozostali udziałowcy i częściowo członkowie zarządu noszą to samo nazwisko). Niemniej jednak to rolą organu jest zgromadzenie materiału dowodowego i jego ocena czy w świetle zebranych dowodów można ustalić, że skarżący z racji faktycznych czynności w U. Sp. z o.o. nie spełniał kryteriów uznania go za osobę bezrobotną w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Zdaniem Sądu, wbrew wyraźnemu brzmieniu odpisu z KRS spółki, w której skarżący był tylko jednym z udziałowców, organy uznały, że spełnia on przesłanki z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy o promocji zatrudnienia, czym naruszyły art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym znaczenie dla istoty rozstrzygnięcia. Powołane przepisy stanowią, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a). Pominięcie kluczowego dla sprawy dokumentu: odpisu z KRS czy też zgłoszenia skarżącego do ubezpieczenia przez spółkę – praktycznie spowodowało, że jedynym "dowodem" w sprawie była wewnętrzna korespondencja mailowa pomiędzy ZUS-em, a Urzędem pracy. Korespondencja ta, jak również wynikające z niej twierdzenia urzędniczki ZUS, że skarżący "został zgłoszony jako wspólnik spółki" nie jest wystarczającym dowodem, że skarżący spełniał ustawowe kryteria obowiązku jego zgłoszenia. Niezależnie od powyższych uwag, co do braków w zebranym materiale dowodowym na okoliczność ustawowego obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym, Sąd dopuszcza również możliwość, że charakter wykonywanych w spółce czynności przez skarżącego – zakres czasowy zaangażowania skarżącego - powodował, że nie mógł on zostać uznany za osobę "zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej" w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Rolą organu jest jednak tę okoliczność wykazać na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Organy w ogóle tego typu okoliczności nie badały. W ponownym postępowaniu organy zgromadzą przede wszystkim dowody w postaci: pozyskania od ZUS odpisów zgłoszenia skarżącego przez spółkę jako wspólnika do ubezpieczenia społecznego w okresie od 1 października 2019 r. do 20 maja 2020 r.; wydruku pełnego z KRS spółki, w której skarżący był udziałowcem. Przeprowadzą również inne czynności dowodowe np. wystąpienie do Komisji Nadzoru Finansowego o informację czy skarżący posiadał lub posiada licencję ubezpieczeniową lub też czy został wymieniony jako pracownik jakiejkolwiek spółki w okresie istotnym dla rozstrzygnięcia. Zgromadzony materiał dowodowy organ oceni z uwzględnieniem przede wszystkim ww. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Odnosząc się natomiast do zarzutu niedoręczenia skarżącemu decyzji znak: [...] to okoliczność ta nie ma znaczenia w sprawie skargi dotyczącej zasadniczo rozstrzygnięcia organu odwoławczego w przedmiocie innej decyzji tj. noszącej znak: [...]. Tylko dla porządku Sąd zaznacza, że w aktach administracyjnych znajduje się druk pocztowego potwierdzenia odbioru, z którego wynika, że skarżącemu doręczano w jednej kopercie dwie decyzje (na tzw. zwrotce zaznaczona dwa znaki decyzji, różniące się jedną cyfrą i wskazano, że doręczane są dwie decyzje – "dec + dec"). Na obecnym etapie sprawy nie ma więc podstaw, aby kwestionować twierdzenia organu odwoławczego, że skarżącemu doręczono dwie odrębne decyzje w jednej przesyłce. Skarżący na poparcie swoich argumentów nie przedstawił zresztą np. egzemplarza koperty, z którego wynikałoby, że doręczono mu tylko jedną decyzję (praktyką organu jest nanoszenie również na koperty numerów, znaków lub sygnatur doręczanych pism). Mając powyższe na względzie Sąd uchylił w pkt. I wyroku zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.). O kosztach Sąd orzekł w pkt. II wyroku na podstawie art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając na rzecz skarżącego 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Koszty te stanowią w istocie koszt obsługi prawnej pełnomocnika skarżącego określony na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.). Sąd zarządził w pkt III wyroku zwrot uiszczonej nienależnie kwoty 200 zł tytułem wpisu od skargi ponieważ skarżący jest zwolniony ustawowo z kosztów sądowych zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. w sprawie skarg dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej.