I SA/Po 866/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia, po wznowieniu postępowania, zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...]., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 697,- zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz Miasta i Gminy [...] w dniu 21 czerwca 2022 r., wydał wobec Z. P. (dalej: podatnik, strona, skarżący) decyzję w której: - stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r., - uchylił w całości decyzję Burmistrz Miasta i Gminy [...] z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r., - ustalił zobowiązanie podatkowe za 2017 r. w podatku od nieruchomości za działkę nr [...] w [...] w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzją dnia 26 stycznia 2017 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] ustalił podatnikowi zobowiązanie podatkowe za 2017 r. w kwocie [...]zł. W dniu 06 października 2021 r. i 09 grudnia 2021 r. F. Z. przesłała do organu szereg dokumentów, na podstawie których organ uznał, że powierzchnia gruntów zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego na działce nr [...] jest znaczne większa niż ta zadeklarowana w 2012 r. przez podatnika. Jednocześnie organ stwierdził, że otrzymane z F Z. dowody (m. in. protokoły z oględzin z lat 2016-2021) potwierdzające zajęcie całej działki nr [...] o powierzchni 17,3400 ha na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego - nie były znane organowi podatkowemu w dacie wydania decyzji z dnia 26 stycznia 2017 r. W wykonaniu wezwania organu podatkowego, podatnik złożył deklarację podatkową za 2017 r., w której wykazał do opodatkowania powierzchnię 24.440,00 m2. Ze złożonych przez podatnika wyjaśnień wynikało, iż wykazał on tylko te powierzchnię, na której prowadził w 2017 r. działalność gospodarczą w zakresie wydobycia, natomiast nie uwzględnił on wyrobiska z lat poprzednich, które podlegają rekultywacji. Z uwagi na to, że powyższa deklaracja wzbudziła wątpliwości organu co do prawidłowości zadeklarowanej powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, organ postanowieniem z 02 marca 2022 r. wznowił postępowanie podatkowe zakończone wydaniem ostatecznej decyzji za 2017 r. Określając powierzchnię zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej organ oparł się na koncesji udzielonej podatnikowi na wydobycie kruszywa obejmującą całą działka nr [...] w [...], zdjęciami dostępnymi m.in. z [...], ustaleniami poczynionymi podczas oględzin przeprowadzonych przez pracowników Starostwa Powiatowego, przeprowadzonych własnych oględzin oraz informacja od Starosty [...] z 24 marca 2022 r. o nie zgłoszeniu rekultywacji. Pismem z 7 lipca 2022 r. podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w całości ze względu na: - nieistnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. - dalej: "o.p."), - alternatywnie, z daleko idącej ostrożności - w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 o.p. - o stwierdzenie, że w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, względnie o orzeczenie odmiennie o istocie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 26 sierpnia 2022 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego przesłanka nowych okoliczności lub dowodów, o których mowa w 240 § 1 pkt 5 o.p. została w omawianym stanie faktycznym spełniona. Prowadząc uprzednio postępowanie, zakończone wydaniem decyzji pierwotnej, organ I instancji nie dysponował bowiem wiedzą co do rodzaju i zakresu prowadzonej przez podatnika działalności na terenie nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. W aktach sprawy nie było również wcześniej żadnego z dowodów, które obecnie posłużyły organowi do opodatkowania działki nr [...] w [...]. Zdaniem organu powyższego nie zmienia to, że kwestiami związanymi z opłatą eksploatacyjną za działalność wydobywczą zajmował się Referat Ochrony Środowiska i Rolnictwa znajdujący się w Urzędzie Miasta i Gminy [...] Ww. referat dysponował dokumentami w postaci protokołów z corocznych oględzin nieruchomości z uwagi na nieprawidłowości w deponowanych odpadach na działce nr [...] w [...]. Referat Ochrony Środowiska i Rolnictwa stanowi całkowicie odrębną od Wydziału Finansów komórkę organizacyjną i brak jest podstaw, aby dochodziło na bieżąco do wymiany informacji pomiędzy poszczególnymi komórkami w Urzędzie Miasta i Gminy [...] Zdaniem organu gdyby tak miało być, wówczas w istocie nie miałoby sensu dzielić urzędu na poszczególne wydziały czy referaty, skoro miałyby one na równi gromadzić wszystkie informacje i dane dotyczące mieszkańców gminy, niezależnie od płaszczyzny/rodzaju sprawy. W ocenie SKO organ I instancji, rozpoznając pierwotnie sprawę, nie miał powodu, aby wdrożyć czynności sprawdzające w zakresie podanej przez podatnika powierzchni zajętej na działalność gospodarczą. Nie jest bowiem zasadą, aby w przypadku braku wątpliwości co do prawidłowości podanych przez podatnika danych w informacji bądź deklaracji, organ podatkowy z urzędu badał czy dane są poprawne - aby wzywał podatnika o dokumenty w tym zakresie. Świadczyłoby to poniekąd o założeniu z góry przez organ, że podatnik mija się z prawdą. Gdyby zresztą taki byłby zamysł ustawodawcy, wówczas przewidziałby w przepisach regulację stanowiącą, iż organ podatkowy ma każdorazowo - niezależnie od wystąpienia wątpliwości czy też nie - badać prawidłowość złożonej informacji/deklaracji podatkowej. W przypadku każdorazowego obligatoryjnego badania poprawności danych doszłoby wręcz do paraliżu w organach orzekających, z uwagi na liczbę składanych informacji/deklaracji podatkowych. W ocenie SKO nie sposób przyjąć, że organ I instancji, rozpoznając pierwotnie sprawę, dysponował dokumentami aktualnie znajdującymi się w aktach sprawy. Dopiero bowiem po skardze F. Z. która złożyła dokumenty wskazujące, że na działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego zajęta była znacznie większa powierzchnia niż ta zadeklarowana w 2012 r., organ I instancji powziął wątpliwości co do prawidłowości wypełnienia przez podatnika informacji podatkowej za omawiany rok podatkowy. SKO podkreśliło, że dowody aktualnie przedstawione w postępowaniu wznowieniowym nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym i w żadnej mierze z badanego wówczas materiału nie wynikały. Fakt prowadzenia działalności wydobywczej przez podatnika i inny rozmiar powierzchni zajętej na tę działalność nie może być uznany za okoliczność, którą organ podatkowy rozpoznający sprawę obowiązany jest znać urzędowo. Referat Ochrony Środowiska i Rolnictwa zajmował się nieprawidłowościami w deponowanych odpadach na działce nr [...] w [...], a informacje pochodzące z dokumentacji gromadzonej przez ten referat nie miały wpływu na naliczany podatek od nieruchomości. Tak samo zresztą jak opłata eksploatacyjna wnoszona na konto gminy nie wynika z przepisów podatkowych. Co istotne, podatnik sam wskazał, iż dokumenty, którymi w jego ocenie dysponował organ podatkowy wpłynęły do organu przed wydaniem decyzji ostatecznej i zostały profesjonalnie zarejestrowane w systemie kancelaryjnym urzędu obsługującego organ, a po zarejestrowaniu zostały one przekazane do Referatu Ochrony Środowiska i Rolnictwa. Podatnik nie wykazał ani nie uprawdopodobnił natomiast, że dokumenty te zostały przekazane do organu podatkowego. W materiale dowodowym żaden z dokumentów obecnie podnoszonych nie był temu organowi dostępny, a dane na temat uiszczanej opłaty eksploatacyjnej czy nieprawidłowości w deponowanych na działce odpadach (czym zajmował się Referat Ochrony Środowiska i Rolnictwa) w żadnej mierze nie są informacjami, które organ podatkowy obowiązany jest znać przed rozstrzygnięciem sprawy (podatkowej). Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy uznał za prawidłowe wznowienie w omawianej sprawie postępowania przez organ I instancji. W ocenie organu II instancji rozstrzygnięcie kwestii merytorycznej było również prawidłowe. Zdaniem organu odwoławczego okoliczność, że na spornych gruntach była prowadzona działalność wydobywcza, nie była przez strony kwestionowana. Nie budzi też wątpliwości, że w decyzji Starosty [...] z 26 lipca 2017 r. wskazano, że planowana rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych zostanie przeprowadzona w kierunku rolnym. Oznacza to, w kontekście zaprezentowanego wyżej stanowiska, że do czasu zakończenia rekultywacji sporne grunty, pomimo klasyfikacji w ewidencji gruntów jak rolne i nieużytki, podlegają podatkowi od nieruchomości jako zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, i to na całej powierzchni działki nr [...] w [...], albowiem w takim zakresie udzielona była koncesja na prowadzenie działalności wydobywczej, jak również całą tą nieruchomość objęto obowiązkiem rekultywacji. Pismem z 10 października 2022 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości, a także o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie prawa materialnego, tj. 1) art. 245 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., przez podtrzymanie przez organ II instancji stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dacie wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi podatkowemu, który wydał decyzję, a więc że zachodziły podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, skutkujące uchyleniem decyzji ostatecznej, podczas gdy okoliczności te były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji lub okoliczności te nie wynikają z ustaleń organu; 2) art. 2 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 4 pkt 16-18 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przez błędną wykładnię i podtrzymanie stanowiska organu I instancji, zgodnie z którym powierzchnia zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej odpowiada całej powierzchni działki, na którą została udzielona koncesja, a nie zaś powierzchni, która faktycznie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, w szczególności w zakresie powierzchni pola eksploatacji, czy też powierzchni wyrobiska; II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 128 o.p., przez naruszenie rozstrzygnięciem decyzji zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowych w sytuacji, gdy nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.; 2) art. 187 § 1 p.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p. przez dokonanie - w ślad za decyzją organu I instancji - oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny, w szczególności przez przyjęcie przez organ w sposób całkowicie arbitralny, że w dniu wydania decyzji ostatecznej cała powierzchnia działki nr [...] była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy taka okoliczność nie wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów; 3) art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 o.p., przez dokonanie - w ślad za decyzją organu I instancji - arbitralnej oceny, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p.; 4) art. 233 § 1 pkt 1 o.p., przez utrzymanie przez organ II instancji w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy była ona wadliwa. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła argumentację zarzutów. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie 3 sierpnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił uwagę na zagadnienie jednolitości organu, której co do zasady nie można utożsamiać z urzędem i jego komórkami organizacyjnymi. W związku z powyższym istotne okoliczności i fakty były znane organowi już w dniu wydania decyzji w postępowaniu podatkowym zwykłym. Nawiązując natomiast do pozostałych zarzutów zawartych w skardze, pełnomocnik podniósł, że działalność wydobywcza na przedmiotowej nieruchomości była wygaszana począwszy od 2016 r. Część powierzchni nieruchomości objęta decyzją koncesyjną nie była faktycznie zajęta na prowadzenie działalności wydobywczej. Jednocześnie w związku z wygaszaniem działalności wydobywczej były podejmowane czynności w kierunku rekultywacji tej nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W niniejszej sprawie spór dotyczy dwóch zagadnień. Pierwsze z nich dotyczy zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Drugie zagadnienie dotyczy określenia powierzchni nieruchomości, która miałaby być objęta podatkiem od nieruchomości. Zaznaczyć jednak należy, że ta kwestia może być rozważana dopiero w sytuacji, uznania, że została spełniona przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., a ponadto, że cała powierzchnia działki o nr [...] jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Przeciwne stanowisko prezentuje skarżący. Na wstępnie wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest uregulowana w art. 128 o.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem, decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Wskazana zasada ogólna gwarantuje pewność obrotu prawnego oraz stabilność skutków prawnych aktów organów administracji publicznej. Ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych przyznaje się im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Owe granice wynikają z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest instytucja wznowienia postępowania, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadą o jakiej mowa w art. 240 § 1 o.p. Instytucja wznowienia postępowania służy wyeliminowaniu wad, którymi było obarczone postępowanie prowadzące do wydania decyzji ostatecznej, nie zaś sama kończąca to postępowanie decyzja, aczkolwiek oczywistym jest, że wadliwość postępowania może przełożyć się na wadliwość rozstrzygnięcia, które w takim przypadku także wymaga korekty. Dokonanie powyższego jest możliwe w ramach instytucji wznowienia postępowania. Organ wznawiając postępowanie zakończone decyzją ostateczną powinien więc ustalić i wykazać, czy zaszła przesłanka wznowieniowa określona w tym przepisie oraz czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odmienna (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 415/19; publ. C. B. O. S. A., [...] – podobnie jak pozostałe przywołane w uzasadnieniu wyroki). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organy podatkowe obu instancji błędnie uznały, że spełniła się przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Nie ulega żadnej wątpliwości, że aby przywołana podstawa wznowienia mogła mieć zastosowanie, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; 2) są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) istniały w dniu wydania decyzji. Zwrot: "wyjdą na jaw", oznacza, że decydujący jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia go organowi, a nie moment faktycznego zapoznania się z nimi przez pracownika organu. Sąd podkreśla, że istnienie nowych okoliczności czy dowodów w dniu wydania decyzji, dotyczy dnia wydania decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie, które następnie zostało wznowione. W rozpoznanej sprawie decyzją tą jest decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 18 stycznia 2019 r. i to w dacie jej wydania mają istnieć nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który ją wydał. Organy przyjęły, że tą nową okolicznością, która istniała w dniu wydania ww. decyzji i nie była znana organowi, który ją wydał był fakt posiadania informacji, że powierzchnia gruntów zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego na działce nr [...] jest znaczne większa niż ta zadeklarowana w 2012 r. przez podatnika. SKO mając na uwadze te okoliczności i przywołując oraz omawiając przepisy o.p. stwierdziło, że przesłanka wznowienia zawarta w art. 240 § 1 o.p. została spełniona. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że okoliczności, takie jak powierzchnia zajmowana przez wyrobisko czy szczegóły funkcjonowania kopalni "[...]" i dowody na tą okoliczność były znane organowi już w dniu wydania decyzji ostatecznej. W szczególności wskazać należy, że protokoły oględzin przedmiotowej nieruchomości przez Starostwo Powiatowe w [...] były sporządzane m.in. na prośbę samego organu, przy udziale pracowników urzędu obsługującego organ (tj. Urzędu Miasta i Gminy [...]), a same protokoły oględzin były doręczone organowi przed wydaniem decyzji ostatecznej objętej zaskarżoną decyzją. W tym miejscu wskazać należy przykładowo: 1) Protokół oględzin z dnia 2 grudnia 2016 r., zgodnie z prezentatą umieszczoną na piśmie przewodnim Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 6 grudnia 2016 r., wpłynął do organu w dniu 12 grudnia 2016 r. i został zarejestrowany pod numerem [...]; 2) Protokół oględzin z dnia 19 października 2017 r., zgodnie z prezentatą umieszczoną na piśmie przewodnim Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 24 października 2017 r., wpłynął do organu w dniu 26 października 2017 r. i został zarejestrowany pod numerem [...]; 3) Protokół oględzin z dnia 23 maja 2018 r., zgodnie z prezentatą umieszczoną na piśmie przewodnim Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 29 maja 2018 r., wpłynął do organu w dniu 4 czerwca 2018 r. i został zarejestrowany pod numerem [...]. Organ w dniu wydania decyzji ostatecznej posiadał również wiedzę o treści koncesji na wydobycie kopalin ze złóż. Organ był bowiem informowany, w trybie art. 40 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo górnicze o wydaniu koncesji, jej treści oraz fakcie jej przeniesienia. Świadczy o tym, zgromadzone w aktach, pismo Marszałka Województwa W. z dnia 28 lutego 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 5 marca 2013 r. oraz pismo Marszałka Województwa W. z dnia 27 czerwca 2016 r., które wpłynęło do organu w dniu 30 czerwca 2016 r. Nie można więc twierdzić, jak słusznie zauważył skarżący, że okoliczności stwierdzone ww. protokołami i treścią koncesji nie były znane organowi, skoro wpłynęły do organu przed wydaniem decyzji ostatecznej i zostały profesjonalnie zarejestrowane w systemie kancelaryjnym urzędu obsługującego organ. Niezasadne jest zatem przyjęcie, jak zrobiły to organy podatkowe, że organ w dniu 26 stycznia 2017 r. nie dysponował wiedzą co do rodzaju i zakresu prowadzonej przez podatnika działalności na terenie nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania oraz, że w aktach sprawy nie było również wcześniej żadnego z dowodów, które obecnie posłużyły organowi do opodatkowania działki nr [...] w [...]. Sąd zaznacza, że nie ma znaczenia, że dokumenty przesłane przez F. Z. na podstawie których organ uznał, że powierzchnia gruntów zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie wydobycia kruszywa naturalnego na działce nr [...] jest znaczne większa niż ta zadeklarowana w 2012 r. przez podatnika, wpłynęły do organu dopiero w dniach 06 października 2021 r. oraz 09 grudnia 2021 r. W badanej sprawie nie spełniła się wskazana przesłanka wznowienia postępowania, bowiem organ jakim jest Burmistrz Miasta i Gminy [...] w dniu wydania decyzji pierwotnej dysponował materiałem dowodowym, zebranym w postępowaniu prowadzonym przez referat zajmujący się ochroną środowiska, wskazującym na powyższą okoliczność. Fakt, że organ nie powiązał danych wynikających z dokumentów, które były zebrane w postępowaniu prowadzonym przez referat zajmujący się ochroną środowiska, z powierzchnią gruntów zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej i wymiarem podatku od nieruchomości nie może stanowić podstawy wznowienia. Niedopuszczalne jest bowiem sanowanie błędów postępowania zwyczajnego w postępowaniu nadzwyczajnym. Powierzchnia gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej była bowiem możliwa do ustalenia przez organ w toku postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej (wymiarowej) za 2017 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości. Organ okoliczności tej nie dostrzegł, pomimo że dysponował odpowiednim materiałem dowodowym. W efekcie brak przepływu informacji pomiędzy referatami tego samego organu (Burmistrza Miasta i Gminy [...]) nie może zmienić faktu, że dane okoliczności istniały w dniu wydania decyzji pierwotnej i były znane organowi. Natomiast, jak już wyżej wyjaśniano, pod pojęciem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał pierwotną decyzję rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Organy twierdziły, że żaden z dokumentów obecnie podnoszonych nie był temu organowi dostępny, a dane na temat uiszczanej opłaty eksploatacyjnej czy nieprawidłowości w deponowanych na działce odpadach (czym zajmował się Referat Ochrony Środowiska i Rolnictwa) w żadnej mierze nie są informacjami, które organ podatkowy obowiązany jest znać przed rozstrzygnięciem sprawy (podatkowej). W kontekście tego stanowiska organów, Sąd zauważa, że poszczególne wydziały, referaty urzędy miasta nie są organem. Nie jest nim także konkretny pracownik urzędu wydający decyzje. To, że konkretne postępowanie prowadzą poszczególne komórki, czy pracownicy urzędu wynika z wewnętrznej organizacji pracy urzędu, który jest aparatem pomocniczym organu. Z prawnego punktu widzenia organem prowadzącym postępowanie, załatwiającym sprawę jest bowiem ten sam organ - tu Burmistrz Miasta i Gminy [...] do którego – jak to wynika z wcześniejszych uwag - już w 2016 r. wpłynął i został zarejestrowany protokół oględzin z dnia 2 grudnia 2016 r. Stwierdzić należy, że stosowne informacje i dokumenty wpłynęły do organu przed wydaniem decyzji podatkowej, a brak ich uwzględnienia w toku pierwotnego postępowania podatkowego wynikał co do zasady z braku przepływu informacji pomiędzy komórkami organizacyjnymi urzędu obsługującego organ. W efekcie brak przepływu informacji pomiędzy komórkami organizacyjnymi jednego i tego samego organu, nie może zmienić faktu, że dane okoliczności istniały w dniu wydania decyzji pierwotnej i były znane organowi. Brak im więc przymiotu "nowości", gdyż były w pełnej dyspozycji organu, a nie wydziału, czy danego pracownika, wydającego decyzje wymiarową. To nie może zostać "naprawione" w toku postępowania nadzwyczajnego (wznowieniowego). Podsumowując, otrzymane w 2021 r. z F. Z. dowody (m. in. protokoły z oględzin z lat 2016-2021), nie były więc nowymi okolicznościami faktycznymi lub nowymi dowodami istniejącymi w dniu wydania decyzji nieznanymi organowi, który wydał decyzję. Nie zaistniała zatem podstawa do wznowienia postępowania podatkowego określona w art. 240 §1 pkt 5 o.p. W związku z tym zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu. W konsekwencji bezprzedmiotowe stało się odnoszenie do pozostałych zarzutów skargi. Sąd nie mógł bowiem zbadać sprawy merytorycznie, w tym ocenić zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w skardze, skoro stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia przepisu prawa procesowego, tj. art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art.135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 259 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był art. 135 p.p.s.a, który stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Skoro także i ta decyzja została wydana z naruszeniem wskazanego powyżej przepisu art. 240 §1 pkt 5 o.p., jej uchylenie stało się konieczne. O kosztach postępowania (pkt II wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.