I SA/Po 500/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Asesor sądowy WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Marta Ziewińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 października 2023 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 24 kwietnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Pismem z dnia 7 września 2022 roku M. R. wniosła o zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości położonej na terenie miejscowości [...], gmina [...], oznaczonej geodezyjnie jako działki ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,2728 ha ujawnionej w księdze wieczystej KW Nr [...] i prowadzonej w przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego [...] Wnioskodawczyni zaznaczyła, że podział ma na celu wydzielenie działki budowlanej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.). Do wniosku załączono dokumenty wymienionych w art. 97 ust. 1 pkt 1-8 u.g.n. Decyzją z dnia 14 grudnia 2022 roku, Nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej na terenie miejscowości [...] gmina [...], oznaczonej geodezyjnie jako działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,2728 ha, zapisanej w księdze wieczystej Nr [...] stanowiącej własność M. R.. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana jest w terenach, dla których obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], rejon [...] w Gminie [...] zatwierdzony uchwałą Rady Gminy [...] nr XLI/264/02 z dnia 10 lipca 2002 roku (Dz. Urz. Woj. W. [...].). Zgodnie z § 5 ust. 1 uchwały dopuszcza się podział nieruchomości na działki nie mniejsze niż 1800 m2, a działka musi posiadać dostęp do drogi publicznej oraz szerokość frontu działki nie może być mniejsza niż 30 m. Żadnego z tych parametrów nie spełnia planowany podział przedmiotowej nieruchomość na dwie części o powierzchni 956 m2 oraz 1772 m2, z których mniejsza miałaby szerokość frontu ok. 15 m. Ponadto projektowana działka nr [...] z uwagi na parametry, kształt oraz uzbrojenie w tym przebiegający w środkowej części kolektor melioracyjny konsekwentnie utrudniałby zagospodarowanie działki. Organ zwrócił uwagę, że art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami posługuje się liczbą pojedynczą, w których dopuścił możliwość podziału nieruchomości w celu wydzielenia (jednej) działki budowlanej. Tym samym nie jest możliwe wydzielenie kilku działek budowlanych w tym trybie. Wyrażona w art. 95 pkt 7 u.g.n. norma prawna stanowiąca przyczynę odstępstwa od zapisów m.p.z.p. w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie znajduje zastosowania. W dniu 07 grudnia 2022 roku odbyło się spotkanie M. R. z z-cą Wójta [...] przy udziale radcy prawnego, w trakcie którego omówiono problematykę spornego podziału. W trakcie spotkania strony przestawiły swoje stanowiska, a organ odstąpił od zasady wynikającej z art. 10 §1 k.p.a., która zobowiązuje do wezwania strony do zapoznania się z aktami sprawy zgromadzonymi w toku postępowania przed wydaniem decyzji. M. R. złożyła odwołanie kwestionując ustalenia organu i domagając się zatwierdzenia podziału nieruchomości. Decyzją z dnia dniu 24 kwietnia 2023 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] utrzymało w mocy zaskarżona decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 14 grudnia 2022 r. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości należącej do M. R.. Zdaniem Kolegium przedmiotowy podział nieruchomości nie dotyczy wydzielenia działki budowlanej w znaczeniu określonym przepisem art. 95 ust 7 u.g.n, który nie reguluje podziałów działek zabudowanych, lecz określa zasady wydzielenia działek budowlanych z nieruchomości. Nie każdy zatem podział działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym będzie powodował wydzielenie działki budowlanej. Tryb postępowania według art. 95 ust 7 u.g.n odnosi się bowiem do takich, w zasadzie sporadycznych, sytuacji gdy na nieruchomości o bardzo dużym obszarze usytuowano budynek mieszkalny z reguły są to dużo - powierzchniowe użytki rolne/racjonalne względy wskazują, iż celowym w niniejszym przypadku byłoby wydzielenie wokół tego budynku odrębnej działki, tzw. działki budowlanej, której zgodnie z definicją z art. 4 u.g.n. – wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynku usytuowanego na tej działce. Z treści unormowania art. 95 ust 7 u.g.n. wnioskować należy, że może mieć on zastosowanie, gdy istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. Chodzi tutaj o wyodrębnienie nieruchomości gruntowej niezbędnej w znaczeniu "koniecznej" do obsługi budynku mieszkalnego, a nie w znaczeniu "wystarczającej", co prowadzić mogłoby do mnożenia podziałów, a tym samym zwiększenia zagęszczenia zabudowy wbrew ustaleniom planów miejscowych. Interpretacja art. 95 u.g.n. nie może prowadzić tylko do obejścia zasady, że podział powinien być zgodny z m.p.z.p. Zastosowanie tego artykułu musi być usprawiedliwione ściśle określonym w nim celem. W rozpoznawanej sprawie natomiast wnioskowana do podziału działka jest już działką budowlaną przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą o powierzchni, która zapewnia konieczną obsługę dla posadowionego na niej budynku mieszkalnego, nie ma więc podstaw do stosowania art. 95 pkt. 7 u.g.n. W ocenie Kolegium nie ma przeszkód aby ubiegać się o podział nieruchomości w trybie ogólnym, na podstawie art. 93 względnie art. 94 u.g.n. Pismem z dnia 7 czerwca 2023 r. M. R. zastępowana przez radcę prawnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2023 r., której zarzuciła: 1. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 95 pkt 7) w zw. z art. 4 pkt 3a) ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że podział nieruchomości nie dotyczy wydzielenia działki budowlanej w rozumieniu ww. ustawy, nie zapewni zgodnie z celem i przeznaczeniem korzystania z posadowionych na niej budynków i znajdujących się na niej urządzeń. 2. wydanie decyzji z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na: a) brak wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I i II instancji, a w konsekwencji nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych, w szczególności tego, że wydzielona działka budowlana zapewni zgodnie z celem i przeznaczeniem korzystanie z posadowionego na niej budynku mieszkalnego i urządzeń, b) naruszenie zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób naruszający zaufanie do organów administracji publicznej poprzez nieinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek przy załatwianiu sprawy, poprzez naruszenie zasady szybkości postępowania. Mając powyższe na względzie, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...], a także o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że podział dokonywany na cele określone w art. 95 ustawy ma nastąpić dla wydzielenia działki lub działek gruntu spełniających kryteria tych celów, a więc nie jest on alternatywą dla podstaw podziału dokonywanego w trybie art. 93 ust. 1 lub art. 94 ust. 1 ustawy, lecz stanowi szczególny tryb dla osiągnięcia innych celów, aniżeli wynikające z powołanych wyżej przepisów. Zatem jedyną podstawą prawną, w oparciu o którą jest możliwy podział nieruchomości skarżonej, jest art. 95 pkt 7) u.g.n. Zarówno działka wydzielana dla istniejącego budynku mieszkalnego, jak i działka "pozostała" z podziału spełniają normatywne kryteria określone w art. 4 pkt 3a ustawy dla działki budowlanej. Obie bowiem działki powstałe z podziału będą posiadały wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz dostęp i/lub wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń projektowanych i/lub położonych na tej działce. Zatem podział nie będzie skutkował pozbawianiem reszty wydzielanej nieruchomości walorów użytkowych wynikających z przepisów obowiązującego prawa. Działka gruntu wydzielana jako reszta pozostającego obszaru nieruchomości będzie posiadała konfigurację przestrzenno-obszarową, zgodną z przepisami prawa budowlanego. W szczególności jej wielkość oraz pozostałe parametry wskazane w art. 4 pkt 3a) u.g.n. będą wystarczające do podjęcia decyzji, że działka wydzielana będzie mogła być zabudowana podobnym budynkiem, jaki obecnie istnieje na tej działce (sprzed podziału). Działką budowlaną jest bowiem taka sama działka gruntu, jak ta w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kryteria oceny pojęcia działki budowlanej w rozumieniu art. 4 pkt 3a) u.g.n. nie mogą zależeć od subiektywnego rozumienia tego pojęcia przez organ administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie, organ I instancji naruszył obowiązek informowania skarżącej (wnioskodawcy) o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, nie zapewnił stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w szczególności uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz zgłoszenia żądań, a także niedoinformował i nie wyjaśnił zasadności przesłanek odmowy załatwienia wniosku zgodnie z żądaniem. Dodatkowo każdy z organów naruszył zasadę szybkości postępowania, nieinformując skarżącej o przyczynach zwłoki w rozpoznaniu wniosku. Ponadto organy rozstrzygając negatywnie o wniosku skarżącej nie wyjaśniły również okoliczności faktycznych i prawnych w celu ustalenia, czy działka zabudowana budynkiem mieszkalnym i działka pozostała z wydzielenia będą posiadały wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz dostęp i/lub wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Natomiast w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 roku, poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia legalności decyzji, którą odmówiono zatwierdzenia skarżącej podziału jej nieruchomości. Rozpoczynając rozważania w niniejszej sprawie należy wskazać, że postępowanie o podział geodezyjny nieruchomości jest postępowaniem administracyjnym konkretyzowanym przez wydanie decyzji administracyjnej. Przy rozpatrywaniu sprawy o podział geodezyjny nieruchomości zastosowanie znajdują zatem przepisy prawa materialnego zawarte w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023 r, poz. 344 przywoływanej w tekście jako "u.g.n.") oraz przepisy procesowe zawarte w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2023 r., poz. 775, dalej k.p.a.). Postępowanie w wyniku którego doszło do wydania objętych niniejszą skargą decyzji o odmowie podziału nieruchomości, wszczęte zostało na wniosek skarżącej z dnia 7 września 2022 r. Toczyło się zatem przed organami administracji na zasadzie skargowości. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Ta ogólna reguła procesowa konkretyzowana jest przez przepisy prawa materialnego, które mogą uzależniać możliwość wszczęcia postępowania od wniosku strony. Stosownie jednak do przepisu art. 61 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może, ze względu na szczególnie ważny interes strony, wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony. Organ obowiązany jest wówczas uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania, a w razie nieuzyskania takiej zgody - postępowanie umorzyć. Przedstawione regulacje procesowe wraz z innymi przepisami normującymi wymogi formalne podania wszczynającego postępowanie (art. 61, art. 63, art. 64 k.p.a.) prowadzą do istotnych w kontekście rozpoznawanej sprawy wniosków. Po pierwsze: organ może rozstrzygać sprawę wszczętą wnioskiem strony tylko w granicach żądania zawartego we wniosku (w przeciwnym przypadku będzie prowadził postępowania z urzędu, co wymaga spełnienia szczególnych przesłanek określonych w art. 61 § 2 k.p.a.), po drugie: wnioskodawca winien sprecyzować swoje żądanie, w przeciwnym bowiem razie, wobec braku uzupełnienia wniosku, może on zostać pozostawiony bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Organ, będąc związany wnioskiem strony (zwłaszcza gdy inicjuje on postępowanie) nie może bowiem domniemywać treści żądania strony jak też samodzielnie go modyfikować. Z tego też względu, w orzecznictwie konsekwentnie podkreśla się, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści zawartego w nim żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ działań w celu ustalenia rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Powinność organu w tej mierze stanowi refleks bardziej ogólnego obowiązku należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7 k.p.a.). Postępowaniu wyjaśniającemu w omawianym zakresie powinno towarzyszyć należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw lub obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej mają obowiązek udzielać stronie niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, aby nie poniosła ona szkody z powodu nieznajomości prawa (art. 9 k.p.a.). W przeciwnym razie może dojść do naruszenia przepisów art. 7 i art. 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co z kolei powinno stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu (decyzji albo postanowienia). Tak więc dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest zawsze wyjaśnienie rzeczywistej treści żądania strony (po odpowiednim jej pouczeniu, w miarę potrzeby, zgodnie z art. 9 k.p.a.). Dopiero wówczas możliwe staje się bowiem określenie zakresu okoliczności faktycznych relewantnych w danej sprawie, wyczerpujące ich ustalenie oraz pełna analiza tak ustalonego stanu faktycznego, a w konsekwencji wydanie na tej podstawie prawidłowego rozstrzygnięcia. Jedną z zasad postępowania administracyjnego, znajdującą swój wyraz m.in. w art. 12, art. 63 i art. 128 k.p.a., jest odformalizowanie tego postępowania – właśnie m.in. po to, aby sprawa mogła być rozpoznana zgodnie z rzeczywistą wolą i słusznym interesem strony (art. 7 k.p.a.). W konsekwencji nie można też przyjąć, że jeżeli żądanie strony zostało zredagowane nie dość zrozumiale lub jednoznacznie, to organ administracji publicznej jest władny samodzielnie doprecyzować treść żądania, według własnej oceny. Jest to niedopuszczalne, gdyż może prowadzić do nieuprawnionej modyfikacji żądania wnoszącego podanie, wbrew jego intencji (por. wyroki NSA: z 01.12.2008 r., I OSK 1774/07; z 04.04.2002 r., I SA 2188/00 – dostępne CBOSA bazie internetowej – a także wyrok NSA z 11.06.1990 r., I SA 367/90, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 47). W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wystąpiła do organu I instancji o zatwierdzenie projektu podziału w trybie art. 95 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wskazując jednoznacznie na cel podziału, mianowicie wydzielenie działki budowlanej. Jak wynika zaś z wniosku z dnia 7 września 2022 r. skarżąca zaznaczyła, że podział nieruchomości ma "na celu wydzielenie działki budowlanej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym na podstawie art. 95 pkt 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami". Z wniosku więc wynikała jasno intencja i wola strony co do trybu w jakim żąda podziału nieruchomości oraz cel podziału. W niniejszej sprawie skarżąca wskazała podstawę prawną ale i jasno sprecyzowała cel wniosku. W realiach niniejszej sprawy spór powstał na tle oceny dopuszczalności projektowanego podziału spornej nieruchomości w oparciu o postanowienia art. 95 pkt 7 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem, niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu: wydzielenia działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. W istocie "niezbędność" wydzielenia działki budowlanej dla korzystania z budynku mieszkalnego to coś więcej niż opłacalność, czy wygoda. Wydzielenie takiej działki musi być konieczne dla prawidłowego korzystania z posadowionego na niej budynku mieszkalnego, a nie jedynie korzystne. Zastosowanie trybu wynikającego z art. 95 pkt 7 u.g.n. może mieć miejsce, o ile istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwia właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. W związku z tym organ administracyjny w sprawie podziału nieruchomości, działa wyłącznie na podstawie wniosku właściciela nieruchomości i tylko w jego granicach. Wobec braku podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej zgodnie z treścią wniosku organ wydał decyzję odmowną. W rozpoznawanej sprawie działka skarżącej znajduje się na terenie objętym planem miejscowym. Znajduje się na niej budynek mieszkalny. Jak wynika z wniosku skarżącej i załączonego do niego fragmentu mapy ewidencyjnej, chce ona podzielić działkę w ten sposób, że na części działki o planowanym nr [...] znajdowałby się dom i nowa działka miałaby kształt zbliżony do prostokąta w ten sposób, że miałaby dzięki temu nadal dostęp do drogi publicznej, oraz działkę [...] o kształcie zbliżonym do rombu, która miałaby dostęp do innej drogi publicznej, ale o szerokości mniejszej niż wynika to z uwarunkowań m.p.z.p. Zdaniem Sądu organ odwoławczy trafnie uznał, że planowany podział działki nr [...] nie polegałby na "podzieleniu działki na pół", a przeprowadzeniu granicy w ten sposób aby nowopowstałe działki miały nadal dostęp do dwóch różnych dróg publicznych (jedna całą swoją granicą, a druga z węższym dostępem). Zastosowanie trybu z art. 95 pkt 7 u.g.n. może natomiast mieć miejsce, o ile istnieje konieczność wydzielenia działki budowlanej dla posadowionego budynku mieszkalnego z nieruchomości, której dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uniemożliwiał właścicielowi czy właścicielom budynku mieszkalnego korzystanie z niego, w tym realizację uprawnień budowlanych związanych z tym budynkiem mieszkalnym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi, bowiem skarżąca zmierza do tego aby zaprojektować dwie działki budowlane. Dotychczasowe przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu nie uniemożliwia skarżącej korzystania z zabudowanej działki, w tym realizacji uprawnień budowlanych związanych z budynkiem mieszkalnym. Skarżąca nie wykazała celu podziału jakim miało być wskazane we wniosku wydzielenie działki budowlanej niezbędnej do korzystania z budynku mieszkalnego. W zarzutach skargi również nie zakwestionowała braku podstaw do zastosowania wnioskowanego przez siebie trybu z art. 95 ust. 7 u.g.n. Słusznie więc organy uznały, że nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego o dokonanie podziału w oparciu o art. 95 pkt 7 u.g.n. Wnioskowana do podziału działka jest już działką budowlaną przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną wolno stojącą o powierzchni, która zapewnia konieczną obsługę dla posadowionego na niej budynku mieszkalnego, nie ma więc podstaw do stosowania art. 95 pkt 7 u.g.n. Zdaniem składu orzekającego należy przyjąć, że Kolegium prawidłowo uznało, że przedmiotowy podział nieruchomości nie dotyczy wydzielenia działki budowlanej z działki już istniejącej. Przepis art. 95 ust 7 ustawy nie reguluje podziałów działek zabudowanych, lecz określa zasady wydzielenia działek budowlanych z nieruchomości. Nie każdy zatem podział działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym będzie powodował wydzielenie działki budowlanej. Interpretacja art. 95 u.g.n. nie może prowadzić tylko do obejścia zasady, że podział powinien być zgodny z m.p.z.p. czy w razie jego braku z warunkami zabudowy. W rozpoznawanej sprawie natomiast wnioskowana do podziału działka jest już działką budowlaną przeznaczoną pod zabudowę jednorodzinną wolnostojącą o powierzchni, która zapewnia konieczną obsługę dla posadowionego na niej budynku mieszkalnego, nie ma więc podstaw do stosowania art. 95 pkt. 7 u.g.n. W świetle powyższego uznać należało, że zasadnie organy uznały, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej opartego na podstawie art. 95 pkt 7 u.g.n. Wniosek skarżącej dotyczył trybu, który reguluje możliwość podziału "niezależnie od ustaleń planu". Organy ograniczone były treścią wniosku skarżącej i nie miały podstaw do weryfikowania czy możliwe jest uwzględnienie żądania skarżącej na innej podstawie/w innym trybie przewidzianym przez u.g.n. Procedujące w sprawie organy wnikliwie rozpatrzyły stan faktyczny czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu nie było potrzeby w rozpoznawanym przypadku pogłębionego analizowania zakresu przepisu art. 4 ust 3 a u.g.n. wobec prawidłowo przyjętej wykładni przepisu art. 95 pkt 7 u.g.n. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Również zarzuty dotyczące nie załatwienia sprawy w terminie nie mogły mieć w rozpoznawanym przypadku wpływu na trafność stanowiska organów w kwestii zastosowania art. 95 pkt 7 u.g.n. W konsekwencji niezasadny okazał się zarzut nie pełnego ustalenia stanu faktycznego, a także nienależytego uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie zasługiwały też na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie. W tym względzie organ odwoławczy dostrzegł, że na skutek spotkania wnioskodawczyni z zastępcą wójta w obecności radcy prawnego wyjaśnione zostały stanowiska stron w sprawie, a więc nie było konieczności dodatkowego informowania wnioskodawczyni o możliwości zapoznania się z aktami spawy i zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.