II SA/Rz 1048/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej także: "Dyrektor Regionalnego Zarządu" oraz "Dyrektor RZGW") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej również: "Dyrektor Zarządu Zlewni" bądź "Dyrektor RZGW") z dnia [...] lipca 2018r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia wodnoprawnego. Podstawa prawna aktu wydanego w drugiej instancji wskazuje art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "K.p.a." w zw. z art. 14 ust. 4, art. 388 ust. 1 pkt 1 oraz art. 389 pkt 1, pkt 6 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 7, art. 16 ust. 1 pkt 65 lit. a, lit. f i art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018r., poz. 2268 ze zm.), zwanej następnie "P.w.". Powołaną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. organ I instancji, działając na wniosek Zarządu Województwa [...], udzielił wnioskodawcy zgody wodnoprawnej przez wydanie zezwolenia wodnoprawnego dla realizacji zadania pod nazwą: "Budowa drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od [...] przez ul. [...] do [...] wraz z przebudową, budową niezbędnej infrastruktury technicznej, budowli i urządzeń budowlanych" w granicach szczegółowo wymienionych nieruchomości tj. na wykonanie opisanych urządzeń wodnych oraz usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych spływających z projektowanej drogi wojewódzkiej nr [....]. Organ odstąpił od sporządzenia uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wobec uwzględnienia w całości żądania strony. Odwołanie od wskazanej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni złożył M. K. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: - art. 396 ust. 1 P.w. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z ustaleniami właściwego planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, - art. 396 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 407 ust. 2 pkt 3 P.w. przez wydanie decyzji sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego w drodze uchwały Rady Miejskiej w [....] nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów leśnych i przeznaczonych do zalesienia w gminie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] Z [...].[...].2009 r., nr [...]), - art. 409 P.w. poprzez wydanie decyzji w oparciu o operat wodnoprawny podający niepełne, częściowo sprzeczne i niejednolite dane dotyczące planowanej lokalizacji planowanych urządzeń wodnych. Odwołanie zarzuciło też naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8, art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 35 § 1, § 3, art. 78, art. 89 § 2, art. 107 § 1, § 3 oraz § 4 K.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu utrzymał w mocy zakwestionowane odwołaniem rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że niezasadny jest zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez odstąpienie od sporządzenia uzasadnienia decyzji. Wystąpiły bowiem pozytywne przesłanki zastosowania art. 107 § 4 K.p.a. Decyzja pierwszoinstancyjna uwzględnia w całości żądanie strony. Nie została ona wydana na skutek odwołania, zaś postępowanie toczyło się w I instancji. W sprawie występowało wprawdzie wiele stron, jednakże żadna z nich w toku postępowania nie zgłosiła jakichkolwiek uwag, czy żądań, które mogłyby wskazywać na to, że strony mają sprzeczne interesy i należałoby przeprowadzić szczegółowe postępowanie dowodowe. Jako bezpodstawny organ uznał także zarzut niepowiadomienia stron o wszczęciu postępowania. W sprawie prawidłowo zastosowany został bowiem art. 401 ust. 3 P.w. i strony powiadomione zostały o wszczęciu przedmiotowego postępowania w drodze publicznego obwieszczenia na stronie Biuletynu Informacji Publicznej (BIP) Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej i w sposób zwyczajowo przyjęty w Gminie [...] oraz w Starostwie Powiatowym w [....]. Dyrektor Regionalnego Zarządu uznał także, iż odwołujący się nie ma racji również w zakresie nieuwzględnienia w toku postępowania zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), bowiem w świetle art. 11d ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1474), określanej w dalszej części jako "u.z.r.i.d." w sprawach dotyczących zgody wodnoprawnej nie stosuje się art. 396 ust. 1 pkt 7, art. 407 ust. 2 pkt 3 oraz art. 422 pkt 3 P.w., które to przepisy odnoszą się właśnie do zapisów m.p.z.p. W zakresie zarzutu dotyczącego braków merytorycznych operatu wodnoprawnego organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora Zarządu Zlewni wyrażone w piśmie z dnia 8 kwietnia 2019 r. (przekazującym odwołanie), w którym organ ten szczegółowo przywołał fragmenty operatu zawierające informacje na temat kwestii wskazanych przez odwołującego się jako pominięte w treści tego opracowania. W ocenie Dyrektora Regionalnego Zarządu, nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiony zarzut o nieprawidłowości lokalizacji inwestycji drogowej, planowanej do realizacji na gruntach częściowo podmokłych, ponieważ pozwolenie wodnoprawne poprzedza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej i to organ właściwy do wydania tej decyzji jest kompetentny do oceny celowości i poprawności inwestycji. Organ II instancji podniósł, że Dyrektor Zarządu Zlewni sprawdził zgodność zamierzenia inwestycyjnego z wymogami P.w. oraz dokumentami ustalającymi cele środowiskowe dla poszczególnych jednolitych części wód powierzchniowych (JCWP) i jednolitych części wód podziemnych (JCWPd) tj. z planem gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły, zatwierdzonym przez Radę Ministrów w dniu 18 października 2016 r. rozporządzeniem w sprawie Planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (Dz. U. z 2016 r. poz.1911) oraz z warunkami korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły określonymi w rozporządzeniu nr 4 Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Ostatecznie organ ustalił, że wody opadowe odprowadzane z odcinka budowanej drogi wojewódzkiej nie będą wprowadzane do poziomu wodonośnego i nie będą oddziaływać negatywnie na stan wód podziemnych. Z kolei stężenia zanieczyszczeń charakterystycznych dla wód opadowych i roztopowych tj. zawiesin ogólnych i węglowodorów ropopochodnych odpowiadać będą dopuszczalnym parametrom. Dyrektor Regionalnego Zarządu zauważył, że strona w odwołaniu nie wykazała w żaden sposób, aby została pozbawiona możliwości udowodnienia swoich twierdzeń czy możliwości złożenia wyjaśnień i by zarzucane przez nią uchybienie art. 10 K.p.a. mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie przedstawiła żadnych nowych dowodów, jak też nie zgłosiła jakichkolwiek wniosków dowodowych. Organ II instancji uznał wreszcie za bezpodstawny zarzut odnoszący się do konieczności uzupełnienia dokumentacji geologicznej i hydrogeologicznej wobec faktu, że w aktach przedmiotowej sprawy nie znajduje się dokument będący dokumentacją, o której mowa powyżej. Co więcej, żaden z przepisów P.w. nie wymagał w omawianym przypadku załączenia do wniosku lub do operatu wodnoprawnego takiej dokumentacji. Dokumentacja hydrogeologiczna, zgodnie z przepisem art. 407 ust. 4 ustawy P.w., jest z reguły obowiązkowym załącznikiem do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych oraz na odwodnienie zakładu górniczego lub obiektu budowlanego, niemniej wniosek Zarządu Województwa dotyczył uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych i na usługę wodną, wskazaną w art. 35 ust. 3 pkt 7, polegającą na odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych projektowanymi wylotami kanalizacji deszczowej do rowów przydrożnych i melioracyjnych. W stosunku do operatu wodnoprawnego sporządzanego na potrzeby wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie opisanym powyżej, jako obowiązujące traktować należy wymagania określone w art. 409 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 P.w. Ponadto należy uwzględnić informacje niezbędne organowi do wydania stosownej decyzji, a wskazane w art. 403 P.w. W omawianym przypadku załączony operat wodnoprawny spełniał, zdaniem organu I instancji, wymagania stawiane przepisami P.w. odnoszącymi się do zakresu korzystania z wód wskazanego we wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Organ II instancji podkreślił, że w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dokumentów, które negowałyby prawidłowość operatu wodnprawnego. Strona w odwołaniu wnosząc same uwagi co do tego operatu, nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Na etapie postępowania administracyjnego organ nie ma zaś obowiązku powoływania np. biegłych, którzy weryfikowaliby złożony operat, tylko dlatego, że jedna ze stron postępowania wyraża niezadowolenie z zawartych w nim wniosków. Zdaniem Dyrektora Regionalnego Zarządu, nie doszło również do naruszenia przepisów K.p.a. dotyczących terminów załatwiania spraw. Organ I instancji wydał bowiem swoją decyzję jeszcze przed upływem ustawowego terminu w tym zakresie. Nie zostały ponadto spełnione przesłanki wymienione w art. 89 § 2 K.p.a. do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. M. K. nie zgodził się z decyzją Dyrektora Regionalnego Zarządu z dnia [....] lipca 2019 r. i wniósł na nią skargę. Zarzucił naruszenie art. 396 ust. 1 P.w. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z ustaleniami właściwego planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza. Skarga stawia także zarzut naruszenia regulacji procesowych tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy z uwagi na wskazane w odwołaniu liczne i istotne uchybienia przepisom prawa zasadne było wydanie decyzji kasacyjnej, - art. 15 K.p.a. tj. naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez zawarcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji uzasadnienia decyzji organu I instancji i zastąpienie tym samym tego ostatniego organu w wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia, - art. 7 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. przez niepodjęcie w toku sprawy wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i błędne ustalenie, że interesy stron w niniejszej sprawie nie były sporne. Skarżący wniósł o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji, jak też o zasądzenie kosztów postępowania. W jego ocenie, organ wydający uzgodnienie powinien wziąć pod uwagę nie subiektywne zapewnienia inwestora zawarte w operacie wodnoprawnym, ale obiektywne fakty, takie jak norma PN-S-02204 "Wytyczne prognozowania stężenia zawiesin ogólnych i węglowodorów ropopochodnych z dróg krajowych", jak też zalecenia zawarte w publikacji "Ograniczenie zanieczyszczeń w spływach powierzchniowych z dróg. Ocena technologii i zasad wyboru". Zdaniem skarżącego, organ I instancji nie wydał decyzji w terminie 30 dni od daty złożenia wniosku, skoro obwieścił o niej dopiero w dniu 11 marca 2019 r. Skarżący podniósł też, że wbrew twierdzeniom organu I instancji, Dyrektor Zarządu Zlewni nie opublikował zarówno obwieszczenia o wszczęciu postepowania w sprawie, jak i nie doręczył stronom postępowania indywidualnych zawiadomień o jego wszczęciu. Nie zawiadomił stron o zakończeniu postępowania dowodowego i wydaniu decyzji. Ponadto, na decyzji pierwszoinstancyjnej widnieje sformułowanie, że stała się ona ostateczna w dniu 23 sierpnia 2018 r., w sytuacji gdy obwieszczenie o jej wydaniu miało miejsce dopiero 11 marca 2019 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ponawiając argumentację uzasadnienia swojej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszym postępowaniu Sąd kontrolował decyzję administracyjną, co dopuszcza art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), zwanej następnie "P.p.s.a.". Kontroli tej dokonano biorąc pod uwagę kryterium zgodności z prawem, o czym przesądza z kolei brzmienie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167). Badając legalność zakwestionowanych decyzji Sąd nie stwierdził, by wymagały one usunięcia z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności bądź uchylenie. W myśl bowiem art. 145 pkt 2 P.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Zgodnie z kolei z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uchyla decyzję w całości lub w części, kiedy stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. b). Ponadto, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). M. K. złożoną skargą objął decyzję Dyrektora RZGW z dnia [...] lipca 2019 r., która utrzymywała w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni z dnia [...] lipca 2018 r. udzielającą Zarządowi Województwa [...] zgody wodnoprawnej w formie pozwolenia wodnoprawnego dla realizacji zadania w postaci budowy drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku od [...] przez ul. [...] do [...] wraz z przebudową, budową niezbędnej infrastruktury technicznej, budowli i urządzeń budowlanych. W pkt IV tego ostatniego aktu zawarto stwierdzenie o odstąpieniu od jego uzasadnienia, a to z uwagi na uwzględnienie w całości żądania strony. Powyższe stanowisko organu stanowiło główny zarzut złożonego przez skarżącego odwołania, jak też zostało zakwestionowane we wniesionej skardze. M. K. w wymienionych środkach zaskarżenia, a w szczególności w skardze przedstawił obszerne wywody w zakresie uzasadnienia decyzji administracyjnej i jego wagi dla stron postępowania oraz w procesie ewentualnej kontroli administracyjnej i sądowej. Podkreślił, że uzasadnienie winno umożliwiać realizację wyrażonej w art. 11 K.p.a. zasady przekonywania o zasadności przyjętego stanowiska. Powinno także umożliwić sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję. Z zaprezentowanymi poglądami w tym zakresie Sąd oczywiście się zgadza, jednak podkreśla – o czym skarżący również wspomniał – że ustawodawca dopuścił jako wyjątek od powyższego możliwość odstąpienia w pewnych wypadkach od sporządzenia uzasadnienia wydanej decyzji. W myśl art. 107 § 4 K.p.a. możliwe jest to tylko w razie, gdy decyzja uwzględnia w całości żądanie strony. Prawodawca zastrzegł w tym przepisie jednocześnie, że ustanowione odstępstwo nie dotyczy decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz tych wydanych na skutek odwołania. Zdaniem skarżącego, Dyrektor Zarządu Zlewni nie był uprawniony do skorzystania z możliwości przewidzianej wskazanym art. 107 § 4 K.p.a. Jego zdaniem, przesądza o tym wielość stron niniejszego postępowania, które dodatkowo nie miały możliwości zgłoszenia w tym postępowaniu uwag, bowiem nie zostały zawiadomione o jego wszczęciu i zakończeniu. Według skarżącego, w przedmiotowym postępowaniu występowało wiele osób o spornych interesach, dla których istotne znaczenie mają warunki realizacji tak dużej inwestycji w pobliżu ich nieruchomości. Sąd nie zgadza się z poglądem skarżącego, że brak było podstaw do skorzystania przez organ I instancji z możliwości przewidzianej w art. 107 § 4 K.p.a. Przede wszystkim, nie może o tym decydować już sama ilość stron danego postępowania, bowiem warunku takiego nie przewiduje przedmiotowa regulacja. Sam więc fakt, iż w konkretnym postępowaniu występuje duża liczba stron nie może przekreślać możliwości odstąpienia przez organ od uzasadnienia jego decyzji, a konieczne jest uwzględnienie jeszcze innych okoliczności sprawy. I tak, na gruncie sprawy rozpatrywanej podkreślenia wymaga, że w toku prowadzonego przez Dyrektora Zarządu Zlewni postępowania nie wpłynęły jakiekolwiek pisma zawierające wnioski czy uwagi. Tym samym, organ miał prawo wysnuć twierdzenie, że planowana przez wnioskodawcę inwestycja nie budzi wątpliwości u podmiotów, których interesów mogłaby dotyczyć, a w konsekwencji, że ich interesy nie są de facto sporne. Na powyższe zwrócił uwagę tak Dyrektor Zarządu Zlewni w swoim piśmie z dnia 8 kwietnia 2019 r., w którym przekazał odwołanie M. K. oraz Dyrektor RZGW w zaskarżonej decyzji, a Sąd podziela tę argumentację. Sąd nie zgadza się z zaprezentowanym przez skarżącego stanowiskiem, że o spornych interesach stron świadczy choćby złożone przez niego odwołanie, bowiem zostało ono przecież skierowane przeciwko wydanej w sprawie decyzji, a zatem organ I instancji nie mógł przypuszczać, że zostanie ono wniesione, skoro strona nie przejawiła żadnej aktywności w toku postępowania. Sąd nie aprobuje także poglądu, że o istnieniu spornych interesów stron mogły świadczyć uwagi podnoszone w toku postępowania dotyczącego wydania "decyzji środowiskowej". Przeciwnie, skoro bowiem wówczas strona była aktywna, a następnie nie podjęła już działań zmierzających do zakwestionowania planowanej inwestycji, to zasadnym było wysunięcie wniosku o akceptacji tego przedsięwzięcia. Poza tym, poszczególne rozstrzygnięcia dotyczące inwestycji tj. na różnych jej etapach rozstrzygane są w oparciu o określone, odrębne przepisy, co powoduje, że aktualność danego zarzutu na gruncie określonej regulacji nie skutkuje automatyczną jego zasadnością w aspekcie innych unormowań. Skoro zaś nie stwierdzono spornych interesów stron, to nie zachodziła potrzeba ich uzgodnienia w trakcie rozprawy administracyjnej, co stanowi przesłankę jej przeprowadzenia (art. 89 § 2 K.p.a.). Czyni to niezasadnym zarzut skarżącego odnoszący się do konieczności rozprawy. W tym miejscu należy wskazać, że wbrew twierdzeniu skarżącego, strony niniejszego postępowania, jak też "osoby trzecie" mogły się zapoznać z informacją o jego wszczęciu, czego dowodem jest znajdujące się w aktach sprawy "Obwieszczenie o wszczęciu postępowania ws. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego" datowane 6 lipca 2018 r. (nr [....]) wskazujące na możliwość składania uwag i wniosków w terminie 14 dni, wywieszone w Urzędzie Miejskim w [...] w dniach od 12 lipca do 30 lipca 2018 r. Fakt takiego wywieszenia przedmiotowej informacji potwierdził pracownik Urzędu: M. N., natomiast skarżący kwestionując go nie przedłożył w tym zakresie jakiegokolwiek przeciwdowodu. Jako bezzasadny należy uznać także zarzut braku zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem, bowiem w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, o którym obwieszczono, znalazło się sformułowanie o możliwości składania uwag, wniosków i wyjaśnień, jak też wypowiadania się co do istniejących dowodów w terminie 7 dni, jak też zastrzeżenie, iż po upływie tego terminu, w razie braku uwag i uzupełnień do akt sprawy przedmiotowe postępowanie zostanie zakończone decyzją wydaną na podstawie złożonego wniosku i materiałów zgromadzonych przez organ. Oznacza to, że stronom zapewniono możliwość aktywnego udziału w postępowaniu, jednak nie wykorzystały jej, co dało jednocześnie organowi I instancji podstawy do stwierdzenia, że podmioty mające interes prawny w postępowaniu nie kwestionują w istocie planowanej inwestycji, a w konsekwencji prawo do odstąpienia od uzasadnienia wydanej decyzji. Nie doszło więc, wbrew zarzutowi skargi, do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.) poprzez zastąpienie organu I instancji w wyjaśnianiu motywów wydanego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, a zatem w związku z brakiem jakichkolwiek zastrzeżeń co do prowadzonego postępowania, jak też uznając – po dokonaniu stosownej analizy – że spełnione zostały prawne przesłanki uwzględnienia złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego Dyrektor Zarządu Zlewni uprawniony był do jego uwzględnienia bez konieczności prowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego w tym przedmiocie. M. K. stwierdził w skardze, że chętnie zgłosiłby wnioski dowodowe, lecz nie został zawiadomiony ani o wszczęciu ani o zakończeniu postępowania, a zatem nie mógł tego uczynić. Jak już wyżej wskazano, twierdzenie o braku takiego zawiadomienia nie zostało przez stronę udowodnione, a akta sprawy dowodzą przeciwnego stanowiska. Ponadto, wymieniony takich wniosków nie zawarł także w złożonym odwołaniu, a przecież organ II instancji jest upoważniony do merytorycznego, ponownego rozstrzygnięcia sprawy załatwionej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a nie tylko do kontroli wydanej uprzednio decyzji, o czym przesądza brzmienie art. 138 K.p.a. przewidujący rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego. Skoro więc Dyrektor Zarządu Zlewni nie miał wątpliwości co do tego, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, a zatem, że nadaje się do rozstrzygania, a żadne wnioski dowodowe czy uwagi nie wpłynęły do niego, a dodatkowo uwzględniając stosunkowo krótki termin (30 dni) na wydanie decyzji (jaki wynika z treści art. 11 d ust. 4 u.z.r.i.d.) zasadnie udzielił wnioskowanej zgody. Odnosząc się zaś w tym miejscu do zarzutu skargi dotyczącego znacznego przekroczenia terminu na wydanie decyzji należy wskazać, że abstrahując od ewentualnych sporów co do tego, czy maksymalnie trzydziestodniowy termin na udzielenie zgody (liczony od dnia złożenia wniosku o jej wydanie), o którym mowa w art. 11 u.z.r.i.d. jest zachowany w razie sporządzenia i podpisania rozstrzygnięcia w czasie jego biegu czy też od dnia doręczenia tego rozstrzygnięcia (tutaj w drodze obwieszczenia tzn. oprócz wnioskodawcy) należy zauważyć, że postępowanie Dyrektora Zarządu Zlewni było niewątpliwie nieprawidłowe. O swojej decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. obwieścił on bowiem dopiero w dniu 11 marca 2019 r., co na dodatek nastąpiło na skutek złożonego przez M. K. wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tym aktem. Podkreślenia wymaga jednak, że powyższe bez wątpienia naganne działanie organu nie miało wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy, jako że wymieniony po doręczeniu mu decyzji w drodze przedmiotowego obwieszczenia złożył od niej odwołanie, które zostało merytorycznie rozpoznane, a sprawa zakończona ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. objęta została następnie skargą do tut. Sądu. Tym samym, prawo strony do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a następnie jej kontroli sądowej zostało zachowane, a zatem brak podstaw do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z powyższego powodu. Następnie, stwierdzić należy, że wobec uprawnionego odstąpienia od sporządzenia uzasadnienia wydanej decyzji organ I instancji – w związku z wniesionym od tego aktu odwołaniem – w piśmie przekazującym ten środek zaskarżenia do organu II instancji ustosunkował się do wszystkich podniesionych w nim zarzutów. Odniósł się więc do kwestii zgodności z ustaleniami planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił kwestie dotyczące zawartości operatu wodnoprawnego. Zawarł też swoje stanowisko co do naruszenia przepisów postępowania. Wszystkie powyższe kwestie przeanalizował także Dyrektor RZGW jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę, a jego stanowisko - zbieżne z tym zaprezentowanym przez Dyrektora Zarządu Zlewni we wskazanym piśmie z dnia 8 kwietnia 2019 r. – Sąd uznał za prawidłowe w kontekście okoliczności sprawy i obowiązujących regulacji prawnych. Skarżący podniósł, że wartość dopuszczalna zawiesin ogólnych i węglowodorów ropopochodnych w związku z realizacją inwestycji będzie przekroczona. Przeczy temu jednak treść operatu wodnoprawnego, a strona nie przedstawiła w tym względzie dowodów przeciwnych. Tym samym, jej stanowisko uznać należy za zwykłą polemikę z argumentacją organu. Odnośnie natomiast do zarzutu, że brak uzasadnienia decyzji organu I instancji utrudnił sformułowanie zarzutów odwołania podnieść trzeba, że trudno przyjąć, by organ analizował szczegółowo każdy zapis stosunkowo obszernego operatu wodnoprawnego. Dopiero więc w razie sformułowania w stosunku do niego konkretnych uwag mógłby się do nich rzetelnie odnieść. Te jednak zostały zgłoszone dopiero w odwołaniu i wówczas Dyrektor Zarządu Zlewni udzielił na nie wyczerpującej odpowiedzi (pismo z 8 kwietnia 2019 r.). Zarzuty te stanowiły także przedmiot rozważań organu II instancji, które Sąd w składzie niniejszym podziela. Mając powyższe na uwadze oddalono skargę M. K. jako bezzasadną na podstawie art. 151 P.p.s.a.