IV SA/Wa 1875/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, asesor WSA Paweł Dańczak (spr.), Protokolant spec. Joanna Ziółkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Z. W., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], odmawiającą wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zakładu przetwarzania (odzysku) odpadów budowlanych", planowanego do realizacji na działce nr ewid. [...] obręb [...], położonej w S. przy ul. [...]. Stan sprawy, w świetle uzasadnienia zaskarżonej decyzji, przedstawiał się następująco. Wnioskiem z dnia 21 września 2018 r., uzupełnionym pismami z dnia 29 października i 15 listopada 2018 r., Z. W. zwrócił się do Burmistrza Miasta S. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zakładu przetwarzania (odzysku) odpadów budowlanych", planowanego do realizacji na działce nr ewid. [...] obręb [...], położonej w S. przy ul. [...], zakwalifikowanego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Karta informacyjna przedsięwzięcia stanowiła załącznik do wniosku. Zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2018 r. Burmistrz Miasta S. poinformował, że zostało wszczęte, na wniosek Pana Z. W., postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Pismami z dnia 15 listopada 2018 r. organ pierwszej instancji zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...], do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] Wydział [...] w [...] oraz do Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] o wydanie opinii, co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Burmistrz Miasta S. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, o którą wnioskował inwestor, uznając po analizie przeznaczenia działki, na której miałaby powstać inwestycja, tj. działki nr ewid. [...] obręb [...], iż inwestycja ta nie jest zgodna z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta S. z dnia [...] czerwca 2008 r. Organ I instancji uzasadniając swoją odmowę, wskazał, że w ww. planie wprost przewidziano, iż przedsięwzięcia mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko można lokalizować wyłącznie na terenach oznaczonych symbolem [...], co oznacza, że na pozostałych terenach, w tym na terenach oznaczonych w planie symbolem [...], jest to zakazane. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. W. Zdaniem odwołującego się Burmistrz Miasta S. nie dokonał analizy rzekomego oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia przedstawionego w złożonej karcie informacyjnej. Karta informacyjna przedsięwzięcia przedstawia nieuciążliwy charakter planowanej inwestycji, co potwierdzają pozytywne opinie Inspektora Sanitarnego, Regionalnego Dyrektora ochrony Środowiska i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...]. W ocenie odwołującego się, przedsięwzięcie polegające na uruchomieniu zakładu przetwarzania odpadów budowlanych w S. ma na celu produkcję kruszywa recyklingowego na potrzeby budownictwa, a zatem jest to działalność dopuszczona w § 20 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przytoczyło treść stosownych przepisów prawa będących podstawą wydanej decyzji, jak również wyjaśniło ich znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. W szczególności organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm. – dalej: ustawa lub u.o.o.ś.), przy wydawaniu wszystkich decyzji środowiskowych (poza wskazanymi w tym przepisie) uwzględnia się postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mają charakter wiążący. Kolegium podniosło również, że stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018r. poz. 1945) oraz art. 94 Konstytucji RP, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego i stanowi jedno z konstytucyjnie określonych źródeł lokalnie obowiązującego prawa w Polsce, kształtującego dopuszczalność zagospodarowania terenu. Postanowienia art. 80 ust. 2 ustawy stanowią więc wyraz respektowania rangi aktu, jakim jest plan miejscowy. W tym kontekście organ odwoławczy dodał również, że z powyższego przepisu wynika niezbicie, iż w razie istnienia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność z jego postanowieniami jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc treść powołanych przepisów do stanu faktycznego sprawy, Kolegium zwróciło uwagę na to, że dla nieruchomości nr [...] obr. [...] położonej w S., na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego części Miasta S. zatwierdzony uchwałą Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. opublikowany w Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., poz. [...]. Z wyrysu planu wynika, że przedmiotowa nieruchomość oznaczona jest symbolem [...], tj. tereny składowe, oprócz fragmentu działki o pow. 65 m2, który przeznaczony jest pod tereny wód otwartych - zbiornik retencyjny oznaczony symbolem [...]. Następnie Kolegium przytoczyło ustalenia zawarte w stosownych przepisach planu miejscowego odnoszących się do jednostki planistycznej, na której miałaby powstać planowana inwestycja, podkreślając jednocześnie, że w analizowanym zakresie ustalenia planu odwołują się do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257 z 2004 r., poz. 2573), które utraciło moc z dniem 15 listopada 2010 r. Jak wskazało Kolegium ww. rozporządzenie określało w § 1: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany; 3) przypadki, w jakich zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko; 4) szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium dodało jednocześnie, że w dacie orzekania przez organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy wzięto pod uwagę przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016r. poz. 71), które określa: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, 3) przypadki, w których zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, iż nie ma wątpliwości, że przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko są to przedsięwzięcia, dla których sporządzenie raportu ooś jest obligatoryjne, natomiast przedsięwzięcia, mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są to przedsięwzięcia, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Następnie, na podstawie analizy akt przedmiotowej sprawy ustalono, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu przetwarzania (odzysku) odpadów budowlanych, zaliczone zostało do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., a więc do przedsięwzięć, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany. Dokonując dalej analizy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. doszło do przekonania, że plan ten w jednostce strukturalnej [...] dopuszcza lokalizację funkcji drobnej wytwórczości, produkcji i magazynowania o nieuciążliwym charakterze, ale w ustaleniach szczegółowych dotyczących terenów [...], czyli terenów objętych przedmiotową inwestycją, wyklucza się lokalizowanie obiektów i urządzeń wymienionych w § 45 ust. 1-4 planu. Z § 45 ust. 4 planu jednoznacznie zaś wynika, że dopuszcza się lokalizację inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, wyłącznie na terenach produkcyjno-magazynowych, oznaczonych na rysunku planu symbolem [...]. Powyższe ustalenie planu oznacza, że przedsięwzięcia, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, czyli mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie mogą być lokalizowane na terenach oznaczonych symbolem [...]. Skoro zatem planowane przedsięwzięcie miałoby zostać zlokalizowane na części działki nr [...], tj. na terenach oznaczonym symbolem [...], a inwestycja ta zgodnie z § 3 pkt 80 i 81 rozporządzenia została zakwalifikowana do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to okoliczność ta stoi w sprzeczności z § 48 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 45 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż inwestycje mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko mogą być realizowane tylko i wyłącznie na terenie oznaczonym symbolem [...]. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium wyjaśniło dodatkowo, że pozytywne opinie Inspektora Sanitarnego, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], potwierdzające nieuciążliwy charakter planowanej działalności, pozostają bez wpływu na stanowisko organu odwoławczego. Zwrócono bowiem uwagę, iż powoływany przez odwołującego § 20 pkt 2 planu miejscowego nie znajdzie w przedmiotowej sprawie zastosowania, gdyż przepis ten zawiera ogólne postanowienia odnośnie jednostki strukturalnej [...], natomiast szczegółowe ustalenia planu odnośnie terenu [...] zostały zawarte w § 48 i 45 Planu. Kolegium dodało jednocześnie, iż w sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie lub też wprost zakazuje jego realizacji, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r. skargę wywiódł Z. W., domagając się stwierdzenia jej nieważności, jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2019 r. – względnie uchylenia w całości obu decyzji, oraz zasądzenia kosztów postępowania. Uzasadniając swoje żądanie, skarżący podniósł, że powyższe decyzje zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów administracyjnego prawa materialnego. W szczególności skarżący wskazał, że Burmistrz Miasta S., wydając swoją decyzję, był zobowiązany respektować przepisy Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części Miasta S. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., przy czym postanowienia tego planu zakazują lokalizacji urządzeń wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, które utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem skarżącego Rada Miasta S. powinna była zatem dokonać aktualizacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro tego nie uczyniła, to należało – w ocenie skarżącego – uznać, że podstawę normatywną wydanej wobec niego decyzji stanowił przepis, który w dniu wydania decyzji odsyłał do nieobowiązującego aktu. To zaś powoduje, jego zdaniem, że wydana decyzja dotknięta jest wadliwością, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeksu postępowania administracyjnego i powinno się stwierdzić jej nieważność. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga Z. W. jest niezasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały bowiem na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu, nie stwierdził istnienia takich wad, które powinny skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji, wobec czego za zbędne uznał ich pełne ponowne przytaczanie. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], w przedmiocie odmawy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie "Zakładu przetwarzania (odzysku) odpadów budowlanych", planowanego do realizacji na działce nr ewid. [...] obręb [...], położonej w S. przy ul. [...]. Materialnoprawną podstawą wydania kwestionowanych decyzji stanowił przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm., dalej: u.o.o.ś.). Zgodnie z tym przepisem: "Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć [...], dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla inwestycji realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących, dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, dla inwestycji w zakresie infrastruktury dostępowej realizowanych na podstawie ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o inwestycjach w zakresie budowy drogi wodnej łączącej Zalew [...] z Zatoką [...], dla inwestycji w zakresie budowy [...] realizowanej na podstawie ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o Centralnym Porcie Komunikacyjnym, dla inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących realizowanych na podstawie ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących, a także dla strategicznej inwestycji w sektorze naftowym". Jak wynika z treści powołanego wyżej przepisu, za wyjątkiem wskazanych w nim przypadków, uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzależnione jest od uprzedniego stwierdzenia przez właściwy do jej wydania organ zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan taki został dla danego terenu uchwalony. Przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a więc zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP akt taki stanowi jedno ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa na terytorium jednostki, dla którego został on ustanowiony. Tym samym treść przepisu art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. należy rozumieć w ten sposób, że niezależnie od innych ustanowionych przepisami prawa przesłanek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kryterium zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma zawsze znaczenie pierwszoplanowe, a brak takiej zgodności uniemożliwia właściwemu organowi wydanie przedmiotowej decyzji oraz czyni niecelowym rozpatrywanie przez niego dalszych przesłanek wydania takiego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, iż przedmiotowa inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Zgodnie z tym przepisem planowane przedsięwzięcie zakwalifikowano do instalacji związanych z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 41-47, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne, o zainstalowanej mocy elektrycznej nie większej niż 0,5 MW lub wytwarzających ekwiwalentną ilość biogazu rolniczego wykorzystywanego do innych celów niż produkcja energii elektrycznej, a także miejsca retencji powierzchniowej odpadów oraz rekultywacji składowisk odpadów oraz punkty do zbierania lub przeładunku złomu. W sprawie ustalono, że teren planowanej inwestycji objęty jest postanowieniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego części Miasta S. (zatwierdzony uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., opublikowany w Dz. Urz. Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. pod poz. [...], dalej: m.p.z.p.). Oznacza to, że orzekające w sprawie organy były w pierwszej kolejności zobowiązane do zbadania, czy postanowienia ww. aktu miejscowego nie stoją na przeszkodzie wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na niezgodność tych postanowień z lokalizacją planowanej inwestycji. W ocenie Sądu związane z tą kwestią okoliczności, zostały przeanalizowane i ocenione prawidłowo zarówno przez Burmistrza Miasta S., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Wniosek ten uzasadnia przede wszystkim treść mających zastosowanie w niniejszej sprawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt postępowania, nieruchomość, na której zaplanowano lokalizację przedmiotowej inwestycji, czyli działka nr [...], została oznaczona w planie miejscowym symbolem [...], tj. tereny składowe, oprócz fragmentu działki o pow. 65 m2, który przeznaczony jest w planie pod tereny wód otwartych, tj. zbiornik retencyjny oznaczony symbolem [...]. W myśl § 20 pkt 1 m.p.z.p. dla jednostki oznaczonej w planie symbolem [...] ustala się: a) utrzymanie i rozwój budownictwa mieszkaniowej jednorodzinnego, wraz z podstawowymi usługami i urządzeniami bytowymi dla ludności; b) lokalizowanie funkcji usługowych komercyjnych o charakterze nieuciążliwym z zakresu administracji, finansów, kultury, turystyki, rekreacji, wypoczynku i sportu, zdrowia, nauki i szkolnictwa; c) kształtowanie ul. [...] jako ciągu usługowo-handlowego, reprezentacyjnego w formie i wykończeniu architektonicznym oraz stosowanie na elewacjach budynków usytuowanych wzdłuż ul. [...] kolorystyki nawiązującej do naturalnych materiałów budowlanych, tj. tonacji szarości, beży i brązów; d) uzupełnienie, porządkowanie i podnoszenie standardów programowych i przestrzennych istniejącego zagospodarowania. Jednocześnie pkt 2 ww. postanowienia m.p.z.p. dopuszcza lokalizowanie na danej jednostce funkcji drobnej wytwórczości, produkcji i magazynowania o nieuciążliwym charakterze. Zważyć jednak trzeba, że poza ww. ustaleniami o charakterze ogólnym, postanowienia m.p.z.p. zawierają także istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy regulacje szczegółowe, odnoszące się dla terenów oznaczonych w tym akcie symbolem [...]. Przesądzające w tym zakresie znaczenie należy przyznać § 48 ust. 2 pkt 2 m.p.z.p., który wyklucza lokalizowanie na terenach [...] obiektów i urządzeń wymienionych w § 45 ust. 1-4 uchwały. Z treści § 45, do którego odsyła wcześniej wskazany przepis, wynika, iż zakazuje się lokalizacji i urządzeń, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wykonanie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573), z wyjątkiem tych które służą obsłudze mieszkańców, w tym: inwestycji infrastrukturalnych i komunikacyjnych, przy zastosowaniu najkorzystniejszego dla środowiska wariantu wskazanego w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (§ 45 pkt 1 m.p.z.p.). Jednocześnie ten sam przepis w pkt. 4, w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że lokalizację inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, dopuszcza się wyłącznie na terenach produkcyjno-magazynowych oznaczonych na rysunku planu symbolem [...]. Zdaniem Sądu, w świetle powyższego, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było możliwe stwierdzenie, że lokalizacja planowanej inwestycji pozostaje w zgodzie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie zachodzi podstawowa przesłanka, której spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. Sąd w pełni podziela przy tym argumentację podnoszoną w rozstrzygnięciach organów obu instancji, przyjmując ją za własną, że choć m.p.z.p. powołuje się w swoich postanowieniach na regulację przywoływanego wcześniej, nieobowiązującego już rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., to ocenę stanu faktycznego sprawy, a także wykładnię stosownych postanowień m.p.z.p. należało przeprowadzić z uwzględnieniem przepisów obowiązującego w dacie orzekania przez organy administracji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Tym samym Sąd nie podzielił zarzutów skargi sprowadzających się do stwierdzenia skarżącego, że wydane w sprawie decyzje administracyjne zostały podjęte z naruszeniem art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., to jest bez podstawy prawnej, w związku z tym, że orzekające w sprawie organy oparły je na postanowieniach m.p.z.p. odwołujących się do nieobowiązującego rozporządzenia, a Rada Miasta S. nie dokonała w tym zakresie stosownej aktualizacji. Należy bowiem podkreślić, że brak podstawy prawnej w powszechnie obowiązujących przepisach prawa – w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – nie wyraża się w tym, że taka podstawa nie została powołana, tudzież powołano ją w sposób niepełny lub błędny, lecz sprowadza się do stanu, kiedy w obiektywnym porządku prawnym w ogóle nie funkcjonuje żaden przepis zaliczany do źródeł powszechnie obowiązującego prawa, regulujący określone zagadnienie. Z takim stanem rzeczy z całą pewnością nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ kwestionowane przez skarżącego odesłanie w przepisach m.p.z.p., jakkolwiek nawiązujące do stanu prawnego już nieobowiązującego, nie czyni tych postanowień planu niemożliwymi do stosowania, gdyż prawodawca zachował ciągłość normatywną. Ciągłość ta wyraża się tym, że rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. zostało zastąpione nowszym aktem, tj. rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2010 r., regulującym te same zagadnienia bez jakiekolwiek okresu, w którym można by mówić o luce regulacyjnej. Co więcej, skoro zgodnie z art. 6 k.p.a. i wyrażoną w nim zasadą praworządności (legalizmu), organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, to orzekający w sprawie zarówno Burmistrz Miasta S., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], interpretując i stosując postanowienia m.p.z.p. adekwatne do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, mieli prawny obowiązek uczynić to z uwzględnieniem aktualnego w dacie orzekania stanu prawnego. Należy bowiem wskazać, że choć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc źródłem powszechnie obowiązującego prawa na danym terytorium w rozumieniu art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, to jego postanowienia muszą być zgodne z hierarchicznie wyższymi źródłami powszechnie obowiązującego prawa, a więc także przepisami zawartymi w rozporządzeniach wydanych na podstawie stosownych upoważnień ustawowych. Tym bardziej zgodności takiej należy oczekiwać od decyzji administracyjnych. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy administracji zasadnie zatem wyjaśniły istotę sprawy w oparciu o przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., czemu wprost dały wyraz w swoich decyzjach, nie tylko wskazując na konieczność zastosowania przepisów tego aktu, ale również wyjaśniając, jakie przepisy i w jakim zakresie należało zastosować, oraz w jaki sposób wpłynęło to na ostateczną treść rozstrzygnięcia. Poprawna jest zatem argumentacja przedstawiona m.in. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, że w świetle przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko to takie, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest obligatoryjne, natomiast przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko to takie, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być wymagany. Wynika to bowiem wprost z art. 59 ust. 1 u.o.o.ś., który stanowi, że: "Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. Skoro zatem inwestycja skarżącego została zakwalifikowana do przedsięwzięć, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 80 i 81 ww. rozporządzenia, czyli tj. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to sporządzenie w odniesieniu do nich raportu o odziaływaniu na środowisko – zgodnie z powołanym wyżej art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. – może być wymagane, ale nie jest wymagane zawsze, jak ma to miejsce w odniesieniu do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższa analiza przywołanych regulacji prawnych prowadzi zatem do wniosku o ich bezpośredniej zbieżności z cytowanym już § 45 pkt 4 m.p.z.p., zgodnie z którym inwestycje takie, jak planowana przez skarżącego, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane, mogą być lokalizowane wyłącznie na terenach magazynowych oznaczonych na rysunku planu symbolem [...]. Unormowanie to jest jasne i nie wymaga dodatkowych zabiegów interpretacyjnych, a konsekwencją jego obowiązywania jest zakaz lokalizowania opisanych w nim inwestycji poza innymi obszarami niż oznaczonymi w planie symbolem [...]. Skoro zatem charakter planowanej przez skarżącego inwestycji mieści się w dyspozycji § 45 pkt 4 m.p.z.p., to nie może być ona zlokalizowana na innym terenie, niż wskazany w tym przepisie. Wziąwszy więc pod uwagę, iż zamiarem inwestora było zlokalizowanie planowanego przedsięwzięcia na działce nr [...] obręb [...], znajdującej się na terenie oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego symbolem [...], zachodzi niewątpliwa sprzeczność między ustaleniami tego aktu a lokalizacją przedsięwzięcia. To z kolei powoduje, że nie zostaje spełniona podstawowa przesłanka wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że: "Skutkiem braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocena w zakresie warunku koniecznego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który to warunek stanowi zgodność przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, powinna być dokonana już na etapie wstępnym postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań" – wyrok NSA z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2354/17. Brak zgodności w powyżej wskazanym zakresie skutkuje jednocześnie tym, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy są inne jej okoliczności, w tym fakt uznania przez organy współdziałające, że planowanie zamierzenie inwestycyjne nie będzie uciążliwe dla środowiska. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie podzielił także zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia w kontrolowanej sprawie przez organy administracji art. 2 i 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu organy te działały bowiem w zgodzie z pozytywnym porządkiem prawnym, wyjaśniając jednocześnie na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego motywy oraz zasadność stosowania określonych przepisów, w tym stosownych aktów wykonawczych. Z tego względu ich działanie nie naruszało zasady praworządności, o której mowa w art. 7 Konstytucji RP oraz pozostawało w zgodzie z zasadą demokratycznego państwa prawnego wyrażoną w art. 2 ustawy zasadniczej. Działając z urzędu, w trybie art. 135 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszeń prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy lub też naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Wziąwszy pod uwagę opisane wyżej okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu.