II SA/Go 71/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniu [...] lipca 2019 r. w [...] na 209 km drogi krajowej nr [...] pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący po rozładunku jechał do [...] po ładunek wełny mineralnej. Przewóz ten wykonywał w imieniu przedsiębiorcy A Sp. z o.o.. Przeprowadzona kontrola stanu technicznego ww. ciągnika samochodowego wykazała istnienie usterki układu hamulcowego zagrażającej bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podczas kontroli ustalono, że tarcze hamulcowe z prawej i lewej strony pojazdu na pierwszej osi są popękane i posiadają rysy. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ I instancji, zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Odpowiadając na zawiadomienie strona w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. wniosła o umorzenie postępowania i wyjaśniła, że w chwili wyjazdu z bazy skontrolowany pojazd był sprawny, co potwierdza załączone do pisma oświadczenie mechanika dokonującego sprawdzenia pojazdów w przedsiębiorstwie. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna, tj. za naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Spółka A z o.o. złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Spółki usterka tarcz hamulcowych stwierdzona w skontrolowanym pojeździe, mimo istnienia pęknięć promienistych wynikających z eksploatacji pojazdu, nie była usterką niebezpieczną. Zakwalifikowanie usterki jako niebezpiecznej opiera się wyłącznie na subiektywnej ocenie kontrolującego. Z zaskarżonej decyzji nie wynika jakiego typu uszkodzenia zostały wykryte, a opis usterki wskazuje na wystąpienie pęknięć tarcz hamulcowych występujących po obu stronach tarcz hamulcowych, których nie wykazała kontrola. Ponadto organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do przedłożonego oświadczenia osoby odpowiedzialnej za pojazdy w przedsiębiorstwie. Brak jest także dowodu w postaci badania technicznego wykonanego we właściwy sposób, z użyciem odpowiednich narzędzi i niezbędnej infrastruktury. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) w całości utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 92a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej jako u.t.d.), art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) oraz lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie organu II instancji strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W toku postępowania organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na istnienie usterki niebezpiecznej układu hamulcowego skontrolowanego samochodu ciężarowego. Usterka została opisana w protokole kontroli, protokole oględzin pojazdu i dokładnie udokumentowana fotografiami. Dokumentacja fotograficzna nie pozostawia żadnych wątpliwości, że tarcze hamulcowe w skontrolowanym pojeździe były popękane i miały liczne rysy. Spółka zakwestionowała jedynie ustalenia organu I instancji twierdząc, że przed wyjazdem w trasę pojazd nie posiadał żadnych usterek. Przedłożone zaś przez stronę oświadczenie mechanika M.K., w ocenie organu odwoławczego jest niewiarygodne. W oświadczeniu jako datę sprawdzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] wpisano [...] sierpnia 2019 r., mimo iż oświadczenie sporządzono [...] sierpnia 2019 r. Jednak nawet przyjmując, że data sprawdzenia jest omyłką pisarską i sprawdzenia dokonano w dniu [...] lipca 2019 r., to układ hamulcowy tego pojazdu nie mógł nie posiadać żadnych usterek. Przeczy temu pęknięcie na całej szerokości jednej z tarcz, a także liczne rysy występujące na obydwu tarczach. Takie uszkodzenia tarcz hamulcowych mogły powstać na skutek nadmiernego użytkowania pojazdu. GITD podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki opisana usterka musiała istnieć nie tylko w chwili rozpoczęcia skontrolowanego przewozu drogowego, ale także w dniu, w którym według twierdzeń mechanika spółki pojazd był sprawdzony. Zgodnie z przepisem pkt 1.1.14 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141) do uznania usterki za niebezpieczną wystarczy występowanie na tarczach hamulcowych samych rys. Na tarczach hamulcowych pierwszej osi skontrolowanego ciągnika były nie tylko liczne rysy, ale także pęknięcia, w tym jedno pęknięcie na całej szerokości tarczy. Dalsze pęknięcie takiej tarczy, które mogło nastąpić w każdym momencie, mogłoby spowodować całkowite zablokowanie koła pojazdu, czego skutkiem mogłaby być katastrofa w ruchu drogowym. Dlatego taki pojazd nie powinien uczestniczyć w ruchu drogowym. Zatem zdaniem organu odwoławczego słusznie organ I instancji usterkę tarcz tego ciągnika uznał za usterkę niebezpieczną. Tym samym organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną na stronę. Dalej organ odwoławczy podniósł, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez przedsiębiorcę braku wpływu na powstanie naruszenia, natomiast zebrany materiał dowodowy w sprawie nie zawiera dowodów wskazujących na wystąpienie takich okoliczności. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję złożyła A Spółka z o.o. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. przez brak jednoznacznych ustaleń faktycznych w sprawie oraz wyjaśnienia zachowania organu w sytuacji stwierdzenia wystąpienia niebezpiecznej usterki w kontrolowanym pojeździe, - art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań M.K. - mechanika samochodowego, mimo iż okoliczności faktyczne ustalone na podstawie zeznań miały istotne znaczenie dla sprawy, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji WITD z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sytuacji, gdy organ zobligowany był na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Na tej podstawie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółka wskazała, że mimo stwierdzonej usterki technicznej - określanej jako niebezpieczna, zatrzymano dowód rejestracyjny, ale jednocześnie nie zabezpieczono pojazdu, tj. nie usunięto pojazdu i nie skierowano go na parking strzeżony do czasu naprawy układu hamulcowego. Takie zachowanie pracowników organu w ocenie skarżącej pozostawia wątpliwości, co do kwalifikacji usterki, gdyż usterką niebezpieczną jest usterka powodująca bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu. Skarżąca Spółka wskazała, iż całe postępowanie organu I instancji i zakwalifikowanie usterki skontrolowanego pojazdu jako usterki niebezpiecznej opiera się wyłącznie na subiektywnej ocenie kontrolującego. W jej ocenie brak jest dowodu w postaci badania technicznego wykonanego we właściwy sposób, z użyciem odpowiednich narzędzi i niezbędnej infrastruktury. Strona podnosiła konieczność potwierdzenia stwierdzonych usterek pojazdu w stacji diagnostycznej i zarzucała organowi zaniechanie skierowania kontrolowanego pojazdu do najbliższej okręgowej stacji kontroli pojazdów w celu wykonania szczegółowego badania technicznego. Strona skarżąca podnosiła również brak sporządzenia protokołu kontroli potwierdzającej ustalenia opisane w skarżonej decyzji. Dalej skarżąca Spółka podniosła, że w jej ocenie koniecznym jest, aby przedstawiona usterka na fotografii przedstawiała również fragment dowodu rejestracyjnego z widocznym numerem rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu. Koniecznym jest również potwierdzenie podpisem kierowcy, że wykonana fotografia stanowiąca dowód w przedmiotowym postępowaniu dotyczy kontrolowanego pojazdu oraz została wykonana w dniu kontroli drogowej będącej fundamentem nałożenia kary. Strona skarżąca podniosła również, iż złożyła do akt postępowania oświadczenie mechanika samochodowego odpowiedzialnego za stan techniczny pojazdów należących do skarżącej spółki. W jej ocenie organ arbitralnie uznał powyższe oświadczenie za niewiarygodne. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. Dz.U.2018.2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Na skarżącą spółkę nałożona została kara na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. za naruszenia wskazane w I.p. 9.2 załącznika nr 3 do tej ustawy. Zgodnie z powołanym art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wspomniany natomiast załącznik nr 3 do powołanej ustawy zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wag naruszeń. Pod pozycją nr 9.2 wykazano naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia, lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne. Niesporne było, że w dniu [...] lipca 2019 r. został poddany kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował D.D., a przewóz ten był wykonywany w imieniu przedsiębiorcy A sp. z o.o.. Ze zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej wynika, że w trakcie przedmiotowej kontroli przeprowadzonej przez inspektorów transportu drogowego sprawdzono stan techniczny pojazdu i stwierdzono, liczne pęknięcia na tarczach z obu stron pojazdu na osi kierowalnej. Nadto na desce rozdzielczej pojazdu stwierdzono aktywowanie o uszkodzeniu okładzin hamulcowych ciągnika. Powyższe ustalenia odnotowano w protokole oględzin pojazdu, który został podpisany przez przeprowadzającego kontrolę inspektora transportu drogowego oraz kierowcę pojazdu. Nadto sporządzono dokumentację fotograficzną przedstawiającą stan techniczny tarcz hamulcowych, na których widoczne są zarówno stwierdzone pęknięcia jak i rysy. Zdjęcia są na tyle czytelne, że nie może budzić wątpliwości, iż opisane usterki faktycznie w dniu kontroli występowały. Zatrzymano dowód rejestracyjny samochodu, który to fakt również został potwierdzony w protokole drogowej kontroli technicznej podpisanego przez kierowcę. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało w tym zakresie przeprowadzone przez organy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Protokół kontroli drogowej sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego jest dokumentem w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania stanowi dowód tego, co zostało urzędowo w nim stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a niejednokrotnie niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Fakt, iż uszkodzenia tarcz hamulcowych udokumentowano sporządzoną dokumentacją fotograficzną oraz podpisaniem protokołu przez kierowcę pozwala przyjąć, iż stwierdzone uszkodzenia faktycznie występowały. Kierujący pojazdem zapoznany z treścią protokołu, a w szczególności ze stwierdzonymi usterkami układu hamulcowego podpisał się pod protokołem nie składając w tym zakresie żadnych zastrzeżeń. Wygląd tarcz hamulcowych przedstawiony na dokumentacji fotograficznej nie budzi wątpliwości, że opisane wady w protokole faktycznie występowały. Nie potrzeba zdaniem Sądu specjalistycznej wiedzy technicznej, aby uznać, iż kontynuowanie jazdy pojazdem przy takim stanie technicznym tarcz stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wielość rys na obu tarczach hamulcowych oraz pęknięcia pozwala przyjąć, iż były one następstwem nadmiernej eksploatacji i zaniechania ich wymiany zgodnie z warunkami technicznymi. Nie do przyjęcia jest przy takim ich stanie technicznym wersja przedstawiona przez stronę skarżącą, że w chwili wyjazdu samochód był poddany kontroli co do sprawności technicznej - był sprawny technicznie. Takiego rodzaju uszkodzenia jakie stwierdzono w trakcie kontroli nie mogły powstać w trakcie jednego zdarzenia drogowego. Powoływanie się przez stronę na okoliczność, że samochód w chwili opuszczania terenu zakładu był sprawny technicznie i był poddany stosownej kontroli nie przesądza, iż stan techniczny pojazdu był dobry, a w szczególności posiadał sprawny układ hamulcowy. Rodzaj stwierdzonych uszkodzeń tarcz hamulcowych może świadczyć, iż kontrola ta nie została przeprowadzona w sposób należyty lub też nie przeprowadzono jej w ogóle. Podkreślić należy, że na desce rozdzielczej samochodu było aktywowane ostrzeżenie o uszkodzeniu okładzin hamulcowych ciągnika. Nadto zauważyć należy, że kontrola drogowa w trakcie, której stwierdzono w ciągniku siodłowym uszkodzone tarcze hamulcowe miała miejsce w dniu [...] lipca 2019 r. natomiast oświadczenie złożone przez mechanika dotyczy przeprowadzonych przez niego czynności sprawdzających stan techniczny pojazdu w dniu [...] sierpnia 2019 r., a więc 4 tygodnie po kontroli drogowej. Zauważyć należy, że jako datę sporządzenia tego oświadczenia podano [...] sierpnia 2019 r. Wnioskując o przeprowadzenie dowodu na okoliczność istotną do rozstrzygnięcia sprawy strona winna wskazać fakty jakie za pośrednictwem tego dowodu mają być ustalone i wykazać ich istotne znaczenie do rozstrzygnięcia sprawy. Trudno zarzucić organowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w przypadku zaniechania dowodu z przesłuchania świadka na okoliczności mające miejsce po przeprowadzonej kontroli drogowej przez inspektorów transportu drogowego. Nadto zauważyć należy, że kierujący pojazdem nie zgłaszał żadnych uwag do protokołu przeprowadzonej kontroli, co pozwala uznać, że jest on zaakceptowanym dowodem w zakresie stanu technicznego prowadzonego pojazdu i występujących w pojeździe usterek. Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. l ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to również obowiązki z ustawy o ruchu drogowym. W myśl § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) hamulce pojazdów powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji. W aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2141, weszło w życie w dniu 7 listopada 2019 r.) stwierdzone w trakcie kontroli uszkodzenia tarcz hamulcowych zostały zakwalifikowane do usterek niebezpiecznych (l.p. 1.1.14. załącznika nr 1), które można stwierdzić metodą organoleptyczną. Nadmienić należy, że poprzednio obowiązujące w tym przedmiocie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, które utraciło moc z dniem 6 listopada 2019 r., a więc obowiązujące w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej w przedmiotowej sprawie w ten sam sposób kwalifikowało uszkodzenie tarcz hamulcowych w postaci rys i pęknięć, czyli jako niebezpieczne i podlegające stwierdzeniu metodą organoleptyczną (l.p. 1.1.14 załącznika nr 1). Tym samym nie jest zasadny zarzut pominięcia przez pracowników organu przeprowadzenia kontroli stanu klocków hamulcowych w drodze badań technicznych przeprowadzonych w zakładzie mechaniki pojazdowej czy też na stacji diagnostycznej. W ocenie Sądu podnoszony zarzut, iż w sposób niepełny zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i doszło do naruszenia w tym zakresie praw procesowych strony skarżącej (naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) nie znajduje w niniejszej sprawie usprawiedliwienia. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż organ zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d. Sąd nie znalazł również w przedmiotowej sprawie podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewidzianej w ustawie przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze strona nie wskazała żadnych dowodów mogących potwierdzić istnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy obu instancji nie naruszyły również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów nie świadczy o ich pominięciu. Uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za nieuzasadnione, organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. obowiązany był do utrzymania tej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił wszystkie istotne okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, dowody w oparciu o które dokonał tych ustaleń, a którym odmówił wiarygodności i z jakich powodów. Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które uzasadniałaby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd orzekł jak w wyroku.