IV SA/Wa 993/20

Warszawa, 6 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędzia WSA Alina Balicka (spr.) Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "Generalny Dyrektor, organ II instancji"), postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2020 r., wydanym na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm. - dalej k.p.a.), art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945, ze zm. - dalej: ustawa o planowaniu), po rozpatrzeniu zażalenia S. Z. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] listopada 2019 r, znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: prowadzenia pasieki pszczelarskiej w ramach siedliskowego gospodarstwa rolnego z wykorzystaniem jako pracowni pasiecznej istniejącego budynku o charakterze letniskowym (podlegającego legalizacji), parterowego, o powierzchni zabudowy do 35 m2, z przyłączem elektrycznym n.n., studnią wierconą i przydomową oczyszczalnią ścieków oraz planowanego budynku o charakterze gospodarczym - w ramach zabudowy zagrodowej związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego o kierunku handlowym (hodowla pszczół) - na działce nr [...] w [...], postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Pismem z dnia [...] października 2019 r., Burmistrz [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji: prowadzenia pasieki pszczelarskiej w ramach siedliskowego gospodarstwa rolnego z wykorzystaniem jako pracowni pasiecznej istniejącego budynku o charakterze letniskowym (podlegającego legalizacji), parterowego, o powierzchni zabudowy do 35 m2, z przyłączem elektrycznym n.n., studnią wierconą i przydomową oczyszczalnią ścieków oraz planowanego budynku o charakterze gospodarczym - w ramach zabudowy zagrodowej związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego o kierunku handlowym (hodowla pszczół) - na działce nr [...] w [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]nodmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując w postanowieniu, iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] listopada 2017, poz. [...] z późn. zm.), dalej jako "Uchwała", stanowiące, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Organ I instancji wskazał, iż nie jest możliwe w okolicznościach przedmiotowej sprawy zastosowanie odstępstw od ww. zakazów. Ponadto w opinii Organu I instancji przedmiotowa inwestycja zalicza się do inwestycji mogących znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000 [...] ([...]). Na postanowienie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] listopada 2019 r. zażalenie wniósł S. Z.. Jak już wskazano na wstępie, zaskarżonym postanowieniem Generalny Dyrektor utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora. Organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym miejscowo regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do obszarów objętych ochroną, innych niż parki narodowe i ich otuliny. Z przedłożonego przez Burmistrza [...] projektu decyzji o warunkach zabudowy do uzgodnienia organowi I instancji wynika, że inwestycja planowana jest na działce nr [...] obręb [...], gmina [...], w granicach obszaru Natura 2000 [...] ([...]) oraz [...] Parku Krajobrazowego, którego funkcjonowanie reguluje ww. Uchwała. Ponadto z analizy materiałów z inwentaryzacji przyrodniczej firmy [...], w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej działki zinwentaryzowano występowanie wilka, który jest przedmiotem ochrony ww. obszaru Natura 2000. W ocenie Organu I instancji w analizowanym przypadku nie można wykluczyć znacząco negatywnego oddziaływania zapisów przedmiotowego projektu decyzji o warunkach zabudowy na obszar Natura 2000. Generalny Dyrektor wyjaśnił, że w przypadku pokrywania się obszaru Natura 2000 z innymi obszarowymi formami ochrony przyrody, organ uzgadniający powinien uwzględnić w pierwszej kolejności zakazy zawarte w aktach prawa miejscowego ustanawiających te inne obszary. Następnie, w przypadku braku naruszenia ww. zakazów, organ ten powinien zbadać wpływ danej inwestycji na obszar Natura 2000. Generalny Dyrektor wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż na działce nr [...] znajduje się nielegalna zabudowa, która ogrodzona jest wysokim płotem. Na terenie działki znajduje się budynek oraz altana. Posesja posiada wybrukowany wjazd oraz dojście do altany. Na analizowanym terenie wzdłuż płotu posadzono szpaler żywotników, pozostałą powierzchnie obsiano trawnikiem. Przedmiotowa działka została pozbawiona pierwotnej pokrywy roślinnej. Ponadto ze zdjęć historycznych dostępnych w programie Google Earth Pro wynika, iż w okresie między [...] maja 2015 r, a [...] października 2017 r. z terenu przedmiotowej działki została usunięta część zadrzewień. Z map topograficznych dostępnych na stronie geoportal.gov.pl wynika, iż doprowadzenie działki do stanu, w którym znajduje się aktualnie wymagało wyrównania, wypłaszczenia terenu na przedmiotowej działce tj. zmiany rzeźby terenu. Usunięcie zadrzewień z terenu przedmiotowej działki, jak i prace polegające na wypłaszczeniu terenu inwestycji, będące przygotowaniem do realizacji inwestycji, są niezgodne z zakazami określonymi w § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 Uchwały. Zatem Organ I instancji słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji w sytuacji, w której naruszenie zakazów, umożliwiłoby realizację inwestycji, która nie mogłaby być zrealizowana, gdyby przedmiot ochrony istniał w pierwotnym kształcie. Dlatego też, przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie mógł zasługiwać na pozytywne uzgodnienie albowiem uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań naruszających ww. zakazy. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż na działce nr [...] planowana jest (oprócz nielegalnej, istniejącej już zabudowy) nowa zabudowa tj. studnia wiercona, przydomowa oczyszczalnia ścieków oraz budynek o charakterze gospodarczym. Z mapy dołączonej do projektu decyzji wynika, iż teren inwestycji stanowi całą działkę budowlaną nr [...]. W związku z powyższym, należy wskazać, iż projekt decyzji dopuszcza zabudowę w miejscu, w którym aktualnie znajdują się zadrzewiania. Dalej Generalny Dyrektor stwierdził, że realizacja przedmiotowej inwestycji nie wynika z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. W związku z powyższym nie zachodzi możliwość zastosowania odstępstwa od zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt. 3 Uchwały. Zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały nie dotyczy wycinania drzew i krzewów, pod warunkiem zachowania funkcji jaką w przyrodzie spełniają zadrzewienia, drzew i krzewów gatunków inwazyjnych i obcego pochodzenia, oraz drzew i krzewów owocowych w sadach i uprawach. Ze zdjęć dołączonych do pisma RDOŚ w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...], wynika, iż drzewa rosnące na terenie inwestycji mają charakter rodzimy oraz nie zaliczają się do drzew i krzewów owocowych (brzozy). W związku z powyższym należy domniemać, iż zadrzewienia ww. rodzaju zostały usunięte w celu przygotowania działki pod realizację nielegalnej inwestycji. Zakazy, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 3 i 5 Uchwały nie dotyczą wykonywania koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z póżn. zm.), na terenach przeznaczonych pod zabudowę w obowiązujących studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz poprzedzonymi ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy. Teren przedmiotowej inwestycji nie został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie została wydana dla niego decyzja o warunkach zabudowy, a realizacja inwestycji nie wiąże się z przeprowadzeniem ww. koniecznych prac bezpośrednio związanych z robotami budowlanymi dopuszczonymi do realizacji w Parku przez właściwe organy. Na mapie stanowiącej załącznik graficzny do uchwały nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2000 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i Gminy [...], działka nr [...] znajduje się w granicach obszaru oznaczonego jako tereny otwarte chronione przed zabudową, zalesieniem oraz liniami napowietrznymi ze względu na walory widokowo-krajobrazowe (www.piwniczna.ipmap.pl). W związku z powyższym nie zachodzi możliwość zastosowania odstępstwa od ww. zakazów, określonego w § 3 ust. 4 Uchwały. Planowana do realizacji inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań wynikających z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych, wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym realizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwanej dalej "inwestycją celu publicznego". W związku z powyższym, należy stwierdzić, iż nie zachodzi żadne z odstępstw określonych w art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody. Odpowiadając na zarzut skarżącego, iż organ I instancji stwierdził brak negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 dla analogicznego zamierzenia inwestycyjnego na tożsamym obszarze (dz. nr [...]), Generalny Dyrektor wyjaśnił, że każde zamierzenie inwestycyjne jako przedmiot postępowania administracyjnego rozpatrywane jest indywidualnie, a zatem ustalenia i ocena stanu faktycznego dokonane w sprawach dotyczących innych działek nie podlegają badaniu przez organ uzgadniający warunki zabudowy dla przedmiotowej działki. Odnosząc się do zarzutu, iż przedmiotowa inwestycja nie wpłynie znacząco negatywnie na obszar Natura 2000, Generalny Dyrektor podkreślił, iż przedmiotowy projekt decyzji stoi w sprzeczności z ww. zakazami obowiązującymi w granicach [...] Parku Krajobrazowego. W związku z powyższym, w przedmiotowym postanowieniu, odstąpiono od badania ewentualnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 [...] ([...). W związku z tym, iż projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 Uchwały, a nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od tych zakazów, Generalny Dyrektor utrzymał zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy. Odnośnie obszaru Natura 2000 w granicach, którego znajduje się działka przeznaczona pod zainwestowanie, wyjaśnienia wymaga, że w związku z naruszeniem ww. zakazów obowiązujących w granicach [...] Parku Krajobrazowego, odstąpiono od badania ewentualnego wpływu inwestycji na obszar Natura 2000 [...] ([...]). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2020 r. wniósł S. Z.. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania: 1) art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zastąpienie konieczności przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemaniami, przypuszczeniami, założeniami, bądź w ostateczności środkami dowodowymi o wątpliwym znaczeniu dla sprawy, gdyż w ocenie skarżącego nie pozwalającymi na ustalenie, iż na terenie działki nr [...] w [...] doszło do jakiejkolwiek wycinki drzew, czy trwałej niwelacji terenu, co stoi w oczywistej sprzeczności również z dokumentacją zdjęciową, oświadczeniami stanowiącymi załącznik do skargi, art. 6 w zw. z art. 8 § 1 i 2 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do działań podejmowanych przez władze publiczne, a to z uwagi na różne nieuzasadnione potraktowanie podmiotów znajdującej się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej, gdyż zawarcie w uzasadnieniu stwierdzenie dotyczące braku negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 inwestycji zlokalizowanej na sąsiedniej działce, nie uwzględniają tak istotnej okoliczności, jak fakt, iż organy środowiskowe dla inwestycji położonej na nieruchomości objętej tożsamymi rygorami prawnymi związanymi z ochroną terenów [...] Parku Krajobrazowego orzekły o braku negatywnego wpływu na naruszenie przedmiotowych zakazów, w tym również brak negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000, co budzi uzasadnione wątpliwości w zakresie równego traktowania obywateli a tym samym odmowę uzgodnienia inwestycji skarżącego, art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób jednostronny, a tym samym skrajnie niekorzystny dla skarżącego, czego potwierdzeniem jest przedstawienie w uzasadnieniu wydanego postanowienia tak negatywnych okoliczności, jak fakt ogrodzenia przedmiotowej działki wysokim płotem, a także przedstawienie zamierzenia inwestycyjnego, jakoby zajmującego niemalże całą działkę, podczas gdy planowana inwestycja dotyczy 3 % nieruchomości, a zrealizowane ogrodzenie jest w pełni legalnym urządzeniem budowlanym, II. naruszenie przepisów prawa poprzez błędną wykładnię przepisów o charakterze materialnym mającą wpływ na wynik sprawy: 1) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2020 r. poz. 55 - dalejp.o.u.) w zw. z § 3 ust. 4 a) i b) uchwały nr [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, poprzez błędną wykładnię wskazanych regulacji stanowiących o zakazach obowiązujących w granicach [...] Parku Krajobrazowego, polegającą na błędnym przyjęciu, iż skoro w ramach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzeni przedmiotowa działka została ustalona, jako obszar podlegający ochronie, to oznacza to brak możliwości zastosowania wyjątku dopuszczającego realizację inwestycji budowlanych, podczas gdy prawidłowa wykładnia przepisów o ochronie [...] Parku Krajobrazowego stanowiła, iż możliwość realizacji inwestycji budowlanych, jako wyjątek od zakazu realizacji wycinki zadrzewień śródleśnych, śródpolnych i nawodnych oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu dotyczy przypadków, w których studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzeni oraz obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bądź ostateczna decyzja o warunkach zabudowy przewiduje możliwość realizacji inwestycji, co jest o tyle istotne, iż w ramach procedury uzgadniania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy organy środowiskowe mają możliwość wprowadzenia do ustaleń warunkujących realizację inwestycji ograniczenia, o których mowa w regulacjach stanowiących o konieczności ochrony [...] Parku Krajobrazowego, o ile oczywiście na danym terenie występują zadrzewienia śródpolne, śródleśne bądź nawodne, których wycinka będzie konieczna w związku z realizacją inwestycji, jak również w przypadku gdy wykonanie inwestycji wymagać będzie przeprowadzenia prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu, co w niniejszej sprawie należy uznać za działanie całkowicie nieuzasadnione z uwagi na przedmiot zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wobec podniesionych zarzutów, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066, ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o powyższe kryteria Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] lutego 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] listopada 2019 r. odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na prowadzeniu pasieki pszczelarskiej w ramach siedliskowego gospodarstwa rolnego z wykorzystaniem jako pracowni pasiecznej istniejącego budynku o charakterze letniskowym (podlegającego legalizacji), parterowego, o powierzchni zabudowy do 35 m2, z przyłączem elektrycznym n.n., studnią wierconą i przydomową oczyszczalnią ścieków oraz planowanego budynku o charakterze gospodarczym - w ramach zabudowy zagrodowej związanej z prowadzeniem gospodarstwa rolnego o kierunku handlowym (hodowla pszczół) - na działce nr [...] w [...]. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymagane jest uzgodnienie z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż park narodowy i jego otulina obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. o czym mówi ust. 5 art. 53 cyt. ustawy. W rozpoznawanej sprawie wskazane przepisy znajdują zastosowanie, albowiem działka inwestycyjna, położona jest w granicach [...] Parku Krajobrazowego, funkcjonującego na podstawie uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] października 2017 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. Urz. Woj. [...]. z dnia [...] listopada 2017, poz. [...] z późn. zm.). Ponadto działka inwestycyjna zlokalizowana jest w granicach obszaru Natura 2000 [...] ([...]). Formami ochrony przyrody, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 3 i 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1614) są m.in. parki krajobrazowe i obszary Natura 2000. Park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju (art. 16 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody). Z kolei art. 17 ust. 1 - 1b ustawy o ochronie przyrody stanowi, jakie zakazy mogą być wprowadzone na obszarze parku krajobrazowego. Z zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji wynika, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy narusza zakazy obowiązujące na terenie [...] Parku Krajobrazowego, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt. 3 i 5 ww. Uchwały, stanowiące, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych, oraz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, że ze zdjęć obrazujących działkę nr [...] w [...], znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że w okresie między 2015 r. a 2017 r. z terenu przedmiotowej działki została usunięta część zadrzewień, które niewątpliwie miały charakter zadrzewień śródpolnych. Obecnie na działce znajduje się nielegalna zabudowa, która musiała powstać po 19 maja 2015 r., co wynika ze zdjęć historycznych, w postaci budynku oraz altany z wybrukowanym wjazdem i dojściem do altany. Nielegalna zabudowa ogrodzona jest wysokim płotem. Na terenie wzdłuż płotu posadzono szpaler żywotników, pozostałą powierzchnię obsiano trawnikiem. Ponadto, jak wskazał organ w zaskarżonym postanowieniu, z map topograficznych dostępnych na stronie geoportal.gov.pl wynika, iż doprowadzenie działki do stanu, w którym znajduje się aktualnie wymagało wyrównania, wypłaszczenia terenu na przedmiotowej działce tj. zmiany rzeźby terenu. Potwierdzają to również zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych obrazujące budynek letniskowy i altanę, które potwierdzają wykonanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu poprzez jego wyrównanie i wypłaszczenie w obrębie ww. zabudowy. Powyższe wskazuje, że zarzut skargi, iż na działce nr [...] nie doszło do jakiejkolwiek wycinki drzew, czy trwałej niwelacji terenu jest niezasadny. Sąd stwierdza, że działania skarżącego, naruszyły zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 Uchwały. Wycięcie zadrzewień i wykonanie prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, przed uzyskaniem uzgodnienia stanowiącego przesłankę wydania decyzji o warunkach zabudowy należy, według Sądu, potraktować jako przygotowania do inwestycji naruszające wspomniane zakazy i potwierdzające tym samym stanowisko organów co do tego, że planowana inwestycja również narusza te zakazy. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że pozytywne uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań naruszających ww. zakazy Jednocześnie w sprawie wykazano, że nie mają w niej zastosowania odstępstwa od zakazów, o których mowa w § 3 ust. 3 i 4 Uchwały. Sąd zauważa, że charakter naruszeń zakazów jakich dopuścił się skarżący na działce nr [...], nie musi występować na działkach sąsiednich, stąd zarzut naruszenia zasady zaufania do działań podejmowanych przez władze publiczne i różne traktowanie podmiotów nie został wykazany. Organ w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że przedmiotowa działka nr [...], objęta jest uchwałą nr [...] Rady Miasta i Gminy [...] z dnia [...] listopada 2000 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i Gminy [...] i znajduje się w granicach obszaru oznaczonego jako tereny otwarte chronione przed zabudową, zalesieniem oraz liniami napowietrznymi ze względu na walory widokowo-krajobrazowe. W związku z powyższym zarzut skargi naruszenia § 3 ust. 4 Uchwały jest niezasadny. Na marginesie Sąd zauważa, że w zaskarżonym postanowieniu została wskazana błędna podstawa prawna rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 2 k.p.a. zamiast art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia lub stwierdzenia jego nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.