I SA/Gl 1391/22

PostanowienieWSA w Gliwicach2023-06-21

Skład orzekający: Borys Marasek

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy postanowienie organu administracji publicznej stwierdzające bezczynność w zakresie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, na które nie służy zażalenie i które nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego?
Ratio decidendi
Skarga na postanowienie stwierdzające bezczynność w zakresie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, na które nie służy zażalenie i które nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Takie postanowienie nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 PPSA.
Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzające bezczynność w zakresie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Organ uznał bezczynność, ale nie stwierdził rażącego naruszenia prawa i określił termin rozpoznania zarzutów. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Borys Marasek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 sierpnia 2022 r. nr 480000/71/145775/2022/P-3443/IL w przedmiocie stwierdzenia bezczynności w zakresie rozpatrzenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 października 2022 r. B. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 sierpnia 2022 r. nr 480000/71/145775/2022/P-3443/IL, w którym – po rozpatrzeniu ponaglenia skarżącej z dnia 17 sierpnia 2022 r. –organ uznał bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w zakresie rozpatrzenia zarzutów z dnia 28 marca 2022 r., nie stwierdzając jednocześnie rażącego naruszenia prawa oraz określił termin rozpoznania przedmiotowych zarzutów do dnia 29 września 2022 r. We wskazanym wyżej postanowieniu organ zawarł pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna, dlatego podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wyjaśnić, że w przypadku wniesienia skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy mieści się w katalogu spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 i 2185), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 i 2707), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 813, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.) – art. 3 § 2a ppsa, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach – art. 3 § 3 ppsa. Odnosząc treść art. 3 ppsa do przedmiotu skargi wniesionej do tutejszego Sądu należy wskazać, że kwestionowane postanowienie nie mieści się w katalogu spraw, na które może zostać wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Należy zaznaczyć, że stanowisko organu wyrażone na gruncie art. 37 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy, a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to rozstrzygnięcie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 ppsa). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 bądź w pkt 3 ppsa. Omawianego postanowienia nie można również zakwalifikować do innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ppsa, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa). Na marginesie wskazać należy, że błędne pouczenie organu w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2022 r. o możliwości wniesienia skargi do tut. Sądu, nie tworzy dla strony postępowania uprawnienia, które faktycznie nie przysługiwało. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 17.07.2026. · Źródło