II SA/Op 307/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Protokolant Inspektor sądowy Magdalena Figurniak-Cis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 lipca 2023 r., nr BP.501.889.2022.0949.OP8.431309 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. Zaskarżoną przez A. D., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą F., ul. [...] [...] K. (dalej: strona, skarżąca, Przedsiębiorca), decyzją z 10 lipca 2023 r., nr BP.501.889.2022.0949.0P8.431309, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), dalej także: Kpa, art. 4 pkt 22 lit. v), art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) oraz ust. 2 , art. 92a ust. 1 i 3 oraz 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), dalej także: ustawa lub utd, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 24 ust. I i 6, art. 49 ust. 1 pkt 4, art. 50 ust. I pkt 5 lit. b), art. 54 ust. 1-3, art. 69 ust. lit a ustawy 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 699 ze zm.), dalej także: u.o., a także § 9-11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742 ze zm.) oraz Ip. 4.3, lp. 4.7 i lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania strony od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także OWITD) z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr WITD.DI.0152.VIlI0314/12/22/P o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł (słownie: dwanaście tysięcy złotych) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Orzeczenia zapadły w następującym stanie prawnym i faktycznym. Podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i przyczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował T. C., przeprowadzonej w dniu 8 marca 2022 r. w O. przy ul. [...] przez funkcjonariuszy inspekcji transportu drogowego ustalono, że kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu Przedsiębiorcy przewożąc ładunek podkładów kolejowych z O.1 do miejscowości K. Były to odpady o kodzie 17 02 04* - odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. drewniane podkłady kolejowe). Kierujący nie okazał do kontroli żadnego dokumentu przewozowego dotyczącego przewożonych odpadów. Podczas kontroli ustalono, że Przedsiębiorca nie jest zarejestrowany w systemie BDO. Przeprowadzona kontrola wykazała również, że opisany środek transportu nie był oznakowany tablicą informującą o przewozie odpadów. Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 8 marca 2022 r. Pismem z dnia 17 marca 2022 r. Opolski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego jako organ l instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń ujawnionych w protokole kontroli, tj. naruszeń określonych w lp. 4.3, lp. 4.7 i lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie strona w piśmie z dnia 28 marca 2022 r. wniosła o umorzenie postępowania podnosząc, że otrzymała zlecenie przewozu materiałów budowlanych, a nie odpadów, które miały być wykorzystane do budowy drogi tymczasowej. Zlecenie to otrzymała od przedsiębiorcy F.H.U. S.. Strona podkreśliła, że w żadnym z dokumentów dotyczących tego zlecenia nie ma mowy o przewozie odpadów, co potwierdzają dokumenty dołączone do pisma. Dlatego w ocenie strony zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania określone w ustawie o transporcie drogowym. Do pisma strona dołączyła zlecenie z dnia 7 marca 2022 r.. dokument przewozowy z dnia 8 marca 2022 r., zlecenie z dnia 4 marca 2022 r., pismo z dnia 1 marca 2022 r. oraz protokół przekazania z dnia 12 lutego 2018 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez OWITD decyzji z dnia 26 kwietnia 2022 r., nr WITD.DI.0152.VIII0314/12/22/P, nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie. Zanegowała w nim dokonane przez organ I instancji ustalenia odnośnie do rodzaju przewożonego ładunku i wniosła o ponowne przeprowadzenie postępowania. Zdaniem strony organ I instancji naruszył przepisy prawa materialnego i prawa procesowego, bowiem nie wyjaśnił w jaki sposób dokonał klasyfikacji przewożonego ładunku i w swoim rozstrzygnięciu nie uwzględnił przepisu ustawy o odpadów, zgodnie z którym towary przygotowane do ponownego użycia, które wcześniej stały się odpadami, przestają być odpadami. Strona podkreśliła, że przewożone przez nią w dniu kontroli podkłady kolejowe są przez ich odbiorcę wykorzystywane do budowy i układania dróg kolejowych (tymczasowych i technicznych), zatem nie mogły zostać uznane za odpady. Zaznaczyła, że przeznaczenie przewożonych podkładów kolejowych zostało udokumentowane w postępowaniu przed organem I instancji. W ocenie strony organ I instancji nie uwzględniając przedłożonych przez nią dowodów naruszył art. 6 i art. 7 Kpa. Podniosła również strona, że podmiotem uprawnionym do zaklasyfikowania produktu jako odpad jest uprawniony jego nadawca, a przewoźnik zgodnie z prawem przewozowym nie może ponosić odpowiedzialności za cechy przesyłki nadanej do przewozu. Natomiast ładunek podkładów kolejowych nadawca nie zakwalifikował jako odpady tylko jako materiał budowlany i dlatego jako przewoźnik specjalizujący się w przewozie drewna, w tym drewna dłużycowego, podjęła się przewozu podkładów. Zdaniem strony organ I instancji powinien był zwrócić się do nadawcy lub odbiorcy ładunku o udzielenie informacji jak powinien być zakwalifikowany ładunek podkładów kolejowych przewożonych w dniu kontroli. Powołując się na art. 92c utd strona wskazała również, że nie powinna ponosić odpowiedzialności za ujawnione naruszenia, ponieważ nie miała możliwości i żadnego wpływu na zakwalifikowanie towaru. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się organ odwoławczy, który przytoczoną na wstępie decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Argumentując podjęte rozstrzygnięcie GITD — po zaprezentowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazał prawne regulacje przedmiotu stanowiące podstawę rozstrzygnięcia. W tych ramach podał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. v) ustawy o transporcie drogowym, użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy o odpadach. Stosownie do treści art. 189a § 2 Kpa, w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Wyjaśnił następnie GITD, że w rozpatrywanej sprawie kara pieniężna została nałożona na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określa natomiast w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wskazane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d Kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 Kpa, nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto wyjaśnił, iż zastosowania w sprawie nie znajdą również art. 189e i art. 189f Kpa, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 Kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa Kpa. Wyjaśnił także GITD, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, przez gospodarowanie odpadami - rozumie się zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. W myśl art. 49 ust. 1 pkt 4 ustawy o odpadach, marszałek województwa prowadzi rejestr podmiotów gospodarujących odpadami - zwany dalej "rejestrem". Zgodnie z art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o odpadach, marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru z zakresu niniejszej ustawy na wniosek transportujących odpady. Stosownie do treści art. 54 ust. 1-3 ustawy o odpadach, marszałek województwa, dokonując wpisu do rejestru, nadaje podmiotowi indywidualny numer rejestrowy (ust. 1). Marszałek województwa zawiadamia podmiot o nadanym numerze rejestrowym (ust. 2). Po zakończeniu działalności przez dany podmiot, jego numer rejestrowy nie może być nadany innemu podmiotowi (ust. 3). Kontynuując prezentację podstaw prawnych podał organ odwoławczy, że zgodnie z art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5.000 złotych do 40.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy (ust. 7 pkt 1). Z kolei zgodnie z Ip. 4.3 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozu drogowego odpadów niebezpiecznych przez transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru, o którym mowa w przepisach ustawy o odpadach jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10.000 zł. Powołany przepis art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. b) ustawy o odpadach wskazuje, że transport odpadów może wykonywać tylko podmiot wpisany do odpowiedniego rejestru. Rejestr dotyczy podmiotów wprowadzających produkty, produkty w opakowaniach i gospodarujących odpadami. Taki rejestr prowadzi marszałek województwa. Natomiast przepis art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach zawierający definicję gospodarowania odpadami pozwala określić, które podmioty podlegają wpisowi do ww. rejestru. Jednym z tych podmiotów są przedsiębiorcy wykonujący transport odpadów. Przenosząc te regulacje na grunt kontrolowanej sprawy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż w dniu kontroli, tj. w dniu 8 marca 2022 r. kierujący w imieniu strony wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. W chwili zatrzymania do kontroli przewoził ładunek podkładów kolejowych z O.1 do miejscowości K. Były to odpady o kodzie 17 02 04*, odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. drewniane podkłady kolejowe). Przewóz ten wykonywał zespołem pojazdów należącym do strony. Rodzaj odpadów przewożonych w dniu kontroli potwierdza także dokument "Ocena towaru" wystawiony przez pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 8 marca 2022 r. stanowiący załącznik do pisma z dnia 29 marca 2022 r., nr [...]. Kierujący nie okazał do kontroli żadnego dokumentu przewozowego dotyczącego przewożonych odpadów. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że nie wiedział, iż przewożony ładunek stanowią odpady. Nie został wyposażony w żadne dokumenty przewozowe dotyczące tego ładunku. W ocenie organu odwoławczego rację ma organ I instancji, że dokonując tego rodzaju przewóz Przedsiębiorca powinien być wpisany do rejestru podmiotów gospodarujących odpadami i podczas wykonywania takiego przewozu powinien posiadać potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego. W sprawie strona takiego numeru nie posiadała, co potwierdza wydruk z systemu BDO. Zatem – jak uznał –skontrolowany przewóz odpadów był wykonywany przez podmiot, który nie był wpisany do rejestru podmiotów gospodarujących odpadami (dowody: protokół kontroli nr [...] i notatka urzędowa z dnia 8 marca 2022 r., wypis z licencji nr [...], dowody rejestracyjne ww. pojazdów, protokół z przesłuchania świadka, pismo z dnia 29 marca 2022 r., którego załącznik zawiera ocenę towaru a także dokumentacja fotograficzna). Uwzględniając powyższe – zdaniem GITD – organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i lp. 4.3 załącznika nr 3 do tej ustawy. Podkreślił, że kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym (ust. 1a). W dalszych motywach powtórzył organ odwoławczy, że w przypadku wykonywania przewozu odpadów kierowca powinien posiadać dokumenty przewozowe, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. Dokumenty te określa § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów. Powołane przepisy wespół z art. 24 ust. 6 ustawy o odpadach i § 9-11 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów jednoznacznie wskazują, że środki transportu przewożące odpady ewidencjonowane zgodnie z art. 66 ust. 4 ustawy o odpadach i odpady inne niż niebezpieczne przewożone w ilości przekraczającej 100 kg może być wykonywany tylko środkami transportu odpowiednio oznakowanymi. Oznakowanie środków transportowych określają przepisy ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 9 tego rozporządzenia pojazdy lub zespoły pojazdów, którymi przewożone są odpady powinny być oznakowane tablicą koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której jest umieszczony napis "ODPADY", naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm o szerokości linii minimum 15 mm. Tablica powinna być umieszczona w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Opisane oznakowanie powinno być czytelne i trwałe oraz odporne na warunki atmosferyczne. W przypadku wykonywania transgranicznego przewozu odpadów zamiast wyżej opisanej tablicy środki transportu mogą być oznakowane tablicą koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której jest umieszczona wielka litera "A" koloru czarnego o wysokości minimum 200 mm i szerokości 20 mm. Podkreślił przy tym, że miejsce umieszczenia tej tablicy i warunki trwałości oznakowania są takie same jak tablicy opisanej wyżej. Kontynuując organ odwoławczy zauważył, że kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, iż nie wiedział, że przewożony ładunek stanowią odpady. Nie został wyposażony w żadne dokumenty przewozowe dotyczące tego ładunku. Tym samym zdaniem GITD słusznie organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i lp. 4.8 załącznika nr 3 do tej ustawy. Łączna kara pieniężna za opisane naruszenia wyniosła 30.000 zł, tj. 10.000 zł (lp. 4.3 + 10.000 zł (lp. 4.7) + 10.000 (lp. 4.8). Wszystkie opisane naruszenia zostały stwierdzone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 3 listopada 2021 r. Stosownie zaś do treści art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym na stronę została nałożona kara w wysokości 12.000 zł. Zdaniem organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Pismem z dnia 17 marca 2022 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń ujawnionych w protokole kontroli, tj. naruszeń określonych w lp. 4.3, lp. 4.7 i lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W tym zawiadomieniu poinformował stronę o treści art. 10 § 1 Kpa dotyczącej prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tego prawa strona skorzystała składając wyjaśnienia w piśmie z dnia 28 marca 2022 r. i przedkładając swoje dowody. Natomiast pismem z dnia 31 marca 2022 r. organ I instancji poinformował stronę o przeprowadzonych dowodach i ponownie poinformował ją o przysługujących jej prawach oraz wyznaczył jej 7-dniowy termin do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Z tego prawa, jak zaznaczył GITD, strona nie skorzystała. W ocenie GITD strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W jego opinii organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i art. 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Stwierdził także, że organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego zgodnie z art. 80 Kpa. Swoje rozstrzygnięcie oparł na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 Kpa. Zarzuty strony naruszenia przepisów procedury administracyjnej organ odwoławczy uznał za niezasadne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym nie jest oparta na zasadzie winy, lecz na zasadzie ryzyka. Za działalność przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi, czyli z podmiotowego punktu widzenia jest to przedsiębiorca. To na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, które zatrudnia czy z którymi współpracuje. Równocześnie zaznaczył, że stanowisko sądów administracyjnych w tej kwestii jest jednoznaczne, na potwierdzenie prezentowanego poglądu zacytował wyroku sądów administracyjnych. Dla przykłady wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 14 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Go 32/12, stwierdził, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego mają charakter szczególny. Są to decyzje wydawane w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzające właściwym organom administracji praktycznie żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenie drogowe, określone zarówno w ustawie o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz przepisach unijnych, jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło wykroczenie określone powołanymi wyżej przepisami, bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Organ inspekcji drogowej działa w takiej sytuacji w warunkach uznania związanego. Stwierdzenie określonego ustawą wykroczenia musi spowodować jego odpowiednią, zgodną z przepisami ustawy kwalifikację, a następnie nałożenie kary w wymaganej tą ustawą wysokości. Zatem jeżeli skarżąca została wprowadzona w błąd przez nadawcę odpadów czy przedsiębiorcę, od którego otrzymała zlecenie wykonania skontrolowanego przewozu drogowego, to może od nich żądać odszkodowania z tego tytułu, ale na drodze procesu cywilnego. Podniesiony przez stronę zarzut dotyczący uznania za odpady przewożonych w dniu kontroli podkładów kolejowych należy wskazać, że o kwalifikacji danego przedmiotu za odpad decyduje zachowanie posiadacza danego przedmiotu i przesłanka "pozbycia się" tego przedmiotu. Stanowisko w tej kwestii wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2655/17, wskazując, że o kwalifikacji danego przedmiotu jako odpadu rozstrzyga przy tym przesłanka "pozbycia się", mogącego być działaniem faktycznym, zamierzonym lub nakazanym. Przesłankę tę można więc stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem okoliczności obiektywnych umożliwiających odtworzenie zamiaru, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Organ odwoławczy zaznaczył, że nie chodzi tu przy tym o utratę kontroli nad przedmiotem, lecz zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał on się nadawać. Po prezentacji orzecznictwa sądowoadministracyjnego i orzeczeń TK skonstatował, że zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż żadna z okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy nie miała miejsca. Skarżąca jest profesjonalnym przewoźnikiem i przyjmując konkretne zlecenie ma obowiązek ustalić jakie dokumenty będzie musiała posiadać do wykonania danego zlecenia transportowego, bowiem to ona jest zobowiązana wyposażyć w te dokumenty kierowcę, który będzie w jej imieniu wykonywał przewóz drogowy. Profesjonalny przewoźnik nie może polegać tylko na informacjach udzielanych mu przez zleceniodawców, lecz powinien także uzyskać informacje od innych podmiotów czy do wykonania danego przewozu nie będzie musiał posiadać dodatkowe dokumenty czy uprawnienia, bowiem to na nim jako przewoźniku spoczywa odpowiedzialność za naruszenia przepisów regulujących wykonywanie przewozów drogowych. Podniósł, że strona, jak twierdzi, jedynie poprzestała na zapoznaniu się z treścią ogłoszenia otrzymanych dokumentów, mimo iż treść tych dokumentów wskazywała, że zlecony jej przewóz dotyczy odpadów, bowiem drewniane podkłady kolejowe są zanieczyszczone różnymi substancjami. Takie postępowanie strony w ocenie GITD świadczy o braku należytej staranności w prowadzeniu działalności gospodarczej, co z kolei uzasadnia nałożenie kary. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia, a także sposobu procedowania orzekających w sprawie organów. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego jak i postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7 i art. 77 Kpa, polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, jak również niezebraniu, a przez to nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie faktu, iż wobec skarżącej w okresie poprzedzającym wydanie skarżonej decyzji inny uprawniony organ administracji wydał już dwie decyzje w tym samym przedmiocie - decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 19.05.2022 r. w sprawie [...] wymierzająca administracyjną karę pieniężną w wysokości 1 000,00 zł za prowadzenie działalności bez wymaganego wpisu do rejestru przedsiębiorców oraz decyzja Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 20 maja 2022 r. w sprawie [...] w wysokości 1000,00 zł w związku z transportem odpadów niezgodnie z wymaganiami, tj. poprzez nieoznakowanie środka transportu odpadów; 2) art. 8 Kpa poprzez jego niezastosowanie, a zatem prowadzenie postępowania w sposób umniejszający zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności z uwagi na wydanie skarżonej decyzji za to samo zachowanie, za które inny organ już ukarał stronę karą w wysokości 1 000,00 zł w związku z transportem odpadów niezgodnie z wymaganiami, tj. poprzez nieoznakowanie środka transportu odpadów; 3) art. 92 c ust. 1 pkt 2 utd, poprzez jego niezastosowanie i wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej oraz nie umorzenie tegoż postępowania w sytuacji gdy za stwierdzone naruszenie na skarżącą jako podmiot wykonujący przewozy została uprzednio nałożona kara przez inny uprawniony organ za prowadzenie działalności bez wymaganego wpisu do rejestru przedsiębiorców w związku z transportem odpadów niezgodnie z wymaganiami, tj. poprzez nieoznakowanie środka transportu odpadów, a zatem w sytuacji gdy wystąpiły wszelkie przesłanki do niewszczynania postępowania w sprawie i do umorzenia postępowania już wszczętego; 4) art. 189f § 1 pkt 2 Kpa poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i niepoprzestaniu na pouczeniu, w sytuacji gdy za to samo zachowanie prawomocną decyzją na skarżącą została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej i nadto kary te zostały przez stronę, a zatem w sytuacji gdy wystąpiły wszelkie przesłanki do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu; 5) art. 8, art. 189d, art. 189f § 1 pkt 1 Kpa poprzez ich niezastosowanie, a przez to naruszenie zasady proporcjonalności i niedokonanie miarkowania kary, przejawiające się wydaniem zaskarżonej decyzji wymierzającej kary w wysokości 10000,00 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, podczas gdy inny uprawniony organ administracji za przewinienia tej samej wagi, to jest: za wykonywanie przewozu drogowego odpadów niebezpiecznych przez transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru, o którym mowa w przepisach ustawy o odpadach oraz za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach ukarał skarżącą karą w wysokości 1000,00 zł, a zatem dziesięciokrotnie niższą: poprzez brak uwzględnienia okoliczności mających wpływ na zmniejszenie wysokości kary bądź odstąpienie od jej wymierzenia, co miało istotny wpływ na wydanie decyzji i wymierzenie kary niewspółmiernie wysokiej nieuwzględniającej wagi ani okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzeby ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia, poprzez przyjęcie, iż transport towarów niestwarzających zagrożenia dla życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach ani ochrony ważnego interesu publicznego zasługuje na karę w wysokości 10 000.00 zł, podczas gdy inny uprawniony organ administracji uznał powyższe okoliczności za istotne i zasadne do zmniejszenia wymiaru kary i za to samo zachowanie wymierzył karę dziesięciokrotnie niższą aniżeli Organ w niniejszym postępowaniu. Formułując te zarzuty autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wstrzymanie jej wykonania - na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych i kwotę 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, oraz przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów znajdujących się w załączeniu: decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 19 maja 2022 r. w sprawie [...], decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Opolu z dnia 20 maja 2022 r. w sprawie [...], dowodu zapłaty kary w sprawie [...] i dowodu zapłaty kary w sprawie [...]. W motywach skargi jej autor zakwestionował w całości zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia przytaczając rozwinięte argumenty przedstawione w jej petitum. Zaprezentował ocenę prawną podstawy działania organu, podnosząc że orzekające w sprawie organy nie podęły czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności zaś nie ustaliły, że w okresie poprzedzającym wydanie skarżonej decyzji inny uprawniony organ administracji, tj. Opolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Opolu, wydał już wobec skarżącej dwie decyzje wymierzając karę za prowadzenie działalności bez wymaganego wpisu do rejestru przedsiębiorców. W jego ocenie nawet gdyby organ nie uznał za słuszne zastosowanie art. 92 c ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, winien był odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestać na pouczeniu, po myśli art. 189f § 1 pkt 2 Kpa. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w treści kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), dalej: Pusa, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 Pusa, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: Ppsa. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. Mocą art. 134 § 1 Ppsa, sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie – na podstawie art. 135 Ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty, bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 Ppsa wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości, co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest, zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji RP). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. W toku przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, na podstawie kryterium jej zgodności z prawem i w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zdaniem Sądu uzasadnione są sformułowane w niej wnioski i zarzuty oraz motywy przytoczone na ich poparcie. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, sporna pozostaje kwestia czy przy tak ustalonym stanie faktycznym organ odwoławczy dokonał prawidłowej subsumcji i wykładni zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Tym samym – z uwagi na zarzuty podniesione w skardze odnośnie do ukarania strony przez inny uprawniony podmiot za te same naruszenia – podkreślenia wymaga, że okoliczność nałożenia na stronę kar pieniężnych przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (OWIOŚ) pozostaje bez znaczenia dla skarżonego rozstrzygnięcia. Przede wszystkie zaznaczenia wymaga, że przepisy stanowiące podstawę nałożenia na stronę przedmiotowej kary pieniężnej oraz kar pieniężnych wymierzonych przez OWIOŚ realizują inne cele. Celem ustawy o transporcie drogowym jest zapobieganie naruszaniu przez podmioty wykonujące przewozy drogowe obowiązków w zakresie wykonywania transportu drogowego, natomiast ustawa o odpadach ma realizować nadrzędny cel ochrony środowiska, życia i zdrowia ludzi poprzez określenie zasad gospodarki odpadami. Przedmiotowa kara pieniężna jest niezależna od tych, które zostały nałożone na stronę przez Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Należy zauważyć w tym miejscu, że kara pieniężna za naruszenie przepisów o transporcie drogowym została nałożona na stronę w wyniku kontroli drogowej z dnia 8 marca 2022 r., zakończonej sporządzeniem protokołu kontroli nr [...], natomiast kary pieniężne nałożone na stronę przez OWIOŚ były następstwem kontroli w siedzibie przedsiębiorcy zakończonej sporządzeniem protokołu kontroli z dnia 16 marca 2022 r., nr [...]. Wskazywane sankcje zostały nałożone na skarżącą na podstawie odrębnych ustaw, a wymierzające je organy realizowały swoje niezależne zadania. Jak wskazano w decyzjach OWIOŚ, czego nie dostrzega strona, w wyniku kontroli stwierdzono "naruszenia w zakresie przestrzegania wymagań ochrony środowiska", natomiast organy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdziły naruszenie zasad wykonywania transportu drogowego. Zatem brak jest podstaw do uznania, że strona została ukarana dwukrotnie. Należy wskazać, że orzekane środki realizują odmienne cele. Wymierzone kary pieniężne na podstawie dwóch różnych ustaw nie są ze sobą tożsame. Przepisy, które legły u podstaw rozstrzygnięcia organów Inspekcji Transportu Drogowego oraz Inspekcji Ochrony Środowiska chronią inne dobra i interesy prawne. Wreszcie dostrzeżenia wymaga, że zakres naruszeń pozornie zbieżny regulują rożne reżimy prawne i różne organy w ramach własnego działania kontrolują dany przedmiot. Przesłanki, którymi kierował się OWIOŚ to rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiar prowadzonej działalności oraz skutki naruszeń i wielkość zagrożenia. Powyższe zagadnienia nie są przedmiotem regulacji stanowiącej podstawę wydania skarżonej decyzji, przedmiot ten wynika z ustawy o transporcie drogowym, która zgodnie z art. 1 ust. 1 określa zasady podejmowania i wykonywania określonego w nim transportu drogowego i przewozu drogowego. Z kolei art. 1 ustawy o odpadach określa środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi przez zapobieganie powstawaniu odpadów i zmniejszenie ich ilości oraz negatywnego wpływu wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi, a także przez zmniejszenie całkowitego wpływu użytkowania zasobów oraz poprawę efektywności takiego użytkowania, w celu przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiła powołana na wstępie ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która reguluje zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego (krajowego i międzynarodowego) jak i określa odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 pkt 2 utd). Mocą art. 4 pkt 22 lit. v) utd, obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy o odpadach. Z kolei, według art. 92a ust. 1 utd, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3). Załącznik nr 3 do u.t.d. określa wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń. W kontrolowanej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że spółka naruszyła warunki wykonywania przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach oraz wykonywania przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, tj. naruszenia określone w lp. 4.3, Ip. 4.7 i lp. 4.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli, tj. 8 marca 2022 r. kierujący w imieniu strony T. C. wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący przewoził ładunek podkładów kolejowych z O.1 do miejscowości K. Były to odpady o kodzie 17 02 04* - odpady drewna, szkła i tworzyw sztucznych zawierające lub zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi (np. drewniane podkłady kolejowe). Przewóz ten wykonywał zespołem pojazdów składającym się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] przyczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Rodzaj odpadów przewożonych w dniu kontroli potwierdza także dokument "Ocena towaru" wystawiony przez pracownika Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w Opolu z 8 marca 2022 r. stanowiący załącznik do pisma z dnia 29 marca 2022 r. nr [...]. Kierujący nie okazał do kontroli żadnego dokumentu przewozowego dotyczącego przewożonych odpadów. Kierujący przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że nie wiedział, iż przewożony ładunek stanowią odpady. Nie został wyposażony w żadne dokumenty przewozowe dotyczące tego ładunku. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany. Stosownie do treści art. 69 ust. 1 i1a ustawy o odpadach, kartę przekazania odpadów sporządza posiadacz odpadów, który przekazuje odpady do następnego posiadacza odpadów albo do prowadzonych przez siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów, przed rozpoczęciem ich transportu (ust. 1). Kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym (ust. 1a). Szczegółowe wymagania dla transportu odpadów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, a w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz nazwę gminy, z terenu której są odbierane odpady. Dokumentem, o którym mowa w ust. 1, jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12 lipca 2006 r., str. 1, z późn. zm.); 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Przewożony przez skarżącego towar stanowił odpad podlegający procedurze przemieszczania odpadów. Jak wskazano powyżej zgodnie z art. 69 ust. 1a ustawy o odpadach, kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym, tego w sprawie po stronie Przedsiębiorcy zabrakło. Zdarzeniem determinującym odpowiedzialność skarżącej Spółki za transport odpadów bez spełniania wszystkich wymogów jest stwierdzenie w wyniku kontroli organoleptycznej przez organy kontrolujące faktu przewozu odpadów, bez dokumentu potwierdzającego ich rodzaj. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, wbrew postawionym zarzutom, organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem reguł procesowych, w zakresie wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały prawidłowej subsumpcji. Sąd przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko w pełni akceptuje i uważa za prawidłowe. Dlatego też zarzuty w przedmiocie naruszenia procedury w powyższym zakresie, w szczególności dotyczące błędnej kwalifikacji transportowanych odpadów są bezzasadne. Decyzja organu zawiera wszystkie konieczne elementy, a w tym pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. O odpowiedzialności skarżącej wykonującej przewóz drogowy rzeczy przesądza art. 92a ust. 1 utd. Przy czym odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy, czy dobrej lub złej woli, gdyż dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 92c ust.1 utd. Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. W rozpoznawanej sprawie skarżąca to profesjonalny podmiot, który powinien znać regulacje prawne dotyczące przemieszczania rzeczy, w tym odpadów i posiadać wiedzę umożliwiającą dokonanie oceny statusu przewożonego towaru. Jako przewoźnik ma obowiązek przestrzegać przepisów prawa z zakresu transportu. Skarżąca nie wykazała obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności, które mogły być podstawą do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 utd i uwolnienia od odpowiedzialności wynikającej z art. 92a ust. 1 utd. oraz obowiązku poniesienia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Organ słusznie stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189f Kpa, a to z uwagi na treść art. 189a § 2 pkt 2 Kpa. Należy wskazać, że przepis art. 92c ust. 1 udt, jako odrębny w relacji do przepisów Działu IVa Kpa, reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f Kpa. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.d.t. w praktycznym wymiarze ma bowiem w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f Kpa, albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa Kpa nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a Kpa zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym istotne to, że zakres unormowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. Zdaniem Sądu strona miała wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Nie można bowiem się zgodzić z poglądem strony, iż zatrudniając pracownika nie bierze on odpowiedzialności za czynności służbowe wykonywane przez tegoż w ramach wykonywanych przez niego zadań. Jak już nadmieniono wykazanie okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd, należy do przedsiębiorcy i to on powinien wykazać, że uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać przy prawidłowej organizacji przewozu, a jedynie wskutek nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od niego okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Oceniając należytą staranność podmiotu profesjonalnie zajmującego się wykonywaniem przewozów należy mieć zatem na uwadze wyższe wymagania, które związane są z zawodowym charakterem tej działalności. Wykładni użytego w tym przepisie terminu "braku wpływu", dokonał Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 404/10 (dostępny w CBOSA) wskazując, że sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winę za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj, jak już wskazano powyżej, domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że w judykaturze konsekwentne jest stanowisko, że kara pieniężna odgrywa szczególnie istotną rolę w zagwarantowaniu przestrzegania rygorów wynikających z systemu monitorowania drogowego przewozu towarów wrażliwych. Tym samym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podnoszone w skardze. Sam fakt przyjęcia przez organ odmiennej wykładni dotyczącej zastosowania przepisów prawa materialnego niż tego oczekiwała skarżąca nie może być bowiem uznany za niewyczerpujące zebranie i ustalenie stanu faktycznego w sprawie, prowadzące do naruszenia zasady zaufania do organów prowadzących postępowanie. Zdaniem Sądu podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. W tym stanie rzeczy, z uwagi na bezzasadność podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa, oddalił skargę.