I SA/Łd 845/23

Dnia 4 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk (spr.), Protokolant st. asystent sędziego Maciej Dębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2024 roku sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. i B. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 lutego 2023 r. nr SKO.4140.70.2023 SKO.4140.72.2023 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz A. z siedzibą w W. i B. z siedzibą w W. solidarnie kwotę 19.142 (dziewiętnaście tysięcy sto czterdzieści dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia 20 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołań A1 z siedzibą w W. i A2 z siedzibą w W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 9 grudnia 2022 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, iż w związku z nabyciem w grudniu 2016 roku nieruchomości przy ul. [...] przez Spółki A1 i A2 deklarację na podatek od nieruchomości na 2017 rok obie Spółki winny złożyć do dnia 31 stycznia 2017 r. Pomimo obowiązków wynikających z art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. 2017 r., poz. 1785 ze zm.) dalej: u.p.o.l., żadna ze Spółek nie złożyła w wymaganym terminie deklaracji na podatek od nieruchomości na 2017 rok i nie wpłaciła należnego podatku. W odpowiedzi na wezwanie organu obie Spółki złożyły podwójne deklaracje na podatek od nieruchomości za 2017 r. Wysokość zobowiązania podatkowego za 2017 r. wynikająca ze złożonej przez każdą Spółkę deklaracji wyniosła 14.647,00 zł. Spółki nie wpłaciły zadeklarowanego podatku. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji podstawy opodatkowania wykazane w korektach deklaracji podatkowych za rok 2017 zostały znacznie zaniżone. Dlatego organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia stronie wysokości zobowiązania podatkowego za lata 2017 - 2018. Decyzją z dnia 9 grudnia 2022 r. Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 w związku z art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) dalej: O.p., art. 2 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 pkt 1,2 i 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 2 lit. b, pkt 3 u.p.o.l. oraz uchwały Nr XXXVII/961/16 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łódź. poz. 5114) określił A1 z siedzibą w W i A2 z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok w kwocie 834.146,00 zł. W odwołaniach Spółki zarzuciły naruszenie szeregu przepisów, w tym przepisów postępowania: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p. Nadto naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Pełnomocnik stron wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Jak również o przeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego i dopuszczenie dowodu z: przesłuchania podatników; dokumentów zawartych w aktach postępowania wznowieniowego dotyczącego opodatkowania podatkiem od nieruchomości przedmiotowych nieruchomości za 2013 r.; zeznań B.T.. Uzasadniając pełnomocnik stron podkreślił, iż organ nie może opodatkować całej powierzchni nieruchomości jako zajętej na prowadzenie działalności, gdyż samo jej posiadanie przez przedsiębiorcę nie jest wystarczającą do tego przesłanką, nadto nie uwzględniono faktu wydzielenia odrębnych lokali użytkowych, co zmieniło powierzchnię w stosunku do tej opodatkowanej dla poprzednich właścicieli, nie ustalono też prawidłowo powierzchni spornej nieruchomości w części dotyczącej zabudowy, nie uwzględniono wynajmu części nieruchomości fundacji oraz błędnie opodatkowano stację trafo. Przywołaną na wstępie decyzją z dnia 20 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Szczegółowo opisując przebieg postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji Kolegium zgodziło się z o organem I instancji co do wielkości powierzchni użytkowej i ilości budynków znajdujących się na nieruchomościach oraz powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu. Kolegium zgodziło się również, mając na uwadze wyrok TK z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt SK 39/19, że w sprawie nie było podstaw do uchylenia decyzji wymiarowej organu I instancji z tej przyczyny, że opodatkowano całą nieruchomość jako związaną z prowadzoną działalnością gospodarczą, bowiem skarżące Spółki są podmiotami prowadzącymi wyłącznie działalność gospodarczą. W odpisach KRS obu Spółek jako przedmiot ich działalności wymienione jest m.in. "kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek", "wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A1 z siedzibą w W. i A2 z siedzibą w W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść decyzji, tj.: 1) art. 145 § 2 O.p. poprzez doręczenie w dniu 16 marca 2023 r. decyzji poprzedniemu pełnomocnikowi, a nie aktualnemu pełnomocnikowi (bo po poinformowaniu organu o wypowiedzeniu pełnomocnictwa adwokatowi P. G. w dniu 20 lutego 2023 r.); 2) art. 144 § 5 O.p. poprzez brak doręczenia skarżonej decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (względnie w siedzibie organu), mimo że brak jest przepisu szczególnego w Ordynacji podatkowej, który dopuszczałby możliwość doręczenia profesjonalnemu pełnomocnikowi (adwokatowi lub radcy prawnemu) pisma przesyłką rejestrową (za pośrednictwem poczty polskiej) albo za pokwitowaniem przez pracowników organu bez braku możliwości (z przyczyn technicznych) doręczenia elektronicznego (vide: art. 144 § 5 O.p. w zw. z art. 144 § 1c i § 1a O.p.), a SKO w Łodzi od początku przewidywał doręczenie decyzji w sposób tradycyjny, bo ze strony 54 skarżonej decyzji wynika, że decyzja została sporządzona w formie pisemnej (podpisy są odręczne, a nie wykonane e-puapem, względnie podpisem kwalifikowanym), a doręczenie planowane zostało w sposób tradycyjny, a nie na skrzynkę e-puap pełnomocnika; 3) art. 188 O.p. oraz art. 229 O.p. poprzez nieuwzględnienie żądania stron dotyczących przeprowadzenia dowodu, mimo iż przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a okoliczności, których dowiedzenia żądały moje Mocodawczynie (formułując stosowne wnioski, w tym w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi) nie zostały wystarczająco stwierdzone innymi dowodami, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego; 4) art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz rozstrzygnięcie rozstrzygniecie wątpliwości w sprawie na niekorzyść strony; 5) art. 122 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co m.in. przejawiało się w uznaniu, że z samego faktu, iż pewne części nieruchomości były najmowane przez zarządcę nieruchomości w 2019 r. (a co zostało dokonane zapewne na podstawie wyników z oględzin nieruchomości oraz pism B S.A., która najmowała część nieruchomości do stycznia 2017 r., a zatem nie można twierdzeń tego najemcy odnosić do całego roku 2017 r.) i obecnie, to wszystkie nieruchomości były również wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez Podatników w 2017 r., a także w niepodjęciu niezbędnych działań (czynności dowodowych) celem ustalenia powierzchni użytkowej budynków w 2017 r. chociażby poprzez wystąpienie do ewentualnych najemców z żądaniem podania powierzchni użytkowych najmowanych powierzchni, względnie wystąpienia do tychże najemców z żądaniem oględzin najmowanych powierzchni, lecz przerzucenie ciężaru postępowania dowodowego na zarządcę, który nie posiada dostępu do pewnych części nieruchomości wobec oddania ich do wyłącznego (a zatem bez prawa dostępu po stronie zarządcy i właściciela) korzystania najemcom; 6) art. 122 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co m.in. przejawiało się w braku oględzin budynku posadowionego na działach o numerach ewidencyjnych gruntu nr 516 i 517 celem weryfikacji stanu technicznego dachu i ograniczeniu postępowania dowodowego wyłącznie do wystąpienia do byłego najemcy - Instytut B S.A., z którym zarządca nieruchomości-B2 sp. z o.o. S.K.A. ma spór sądowy i który dopuścił się samowolnego i bezprawnego (bo bez wymaganych prawem uzgodnień i decyzji oraz bez zgody zarządcy nieruchomości) naruszenia konstrukcji dachu przedmiotowego budynku, w którego to interesie jest działanie w swoim własnym interesie, sprzecznym z interesem podatników i zarządcy, a którego to działanie skutkowało utratą gwarancji na dach przez właściciela budynku oraz uszkodzeniem dachu, co ilustrują zignorowane przez organ, a załączone przez podatników zdjęcia; 7) art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału, przez co doszło do naruszenia zasady prawdy materialnej; 8) art. 191 O.p., poprzez dowolna ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominiecie dowodów wskazujących, że stacja transformatorowa jest związana z gruntem wobec istnienia fundamentu w stacji trafo, mimo iż z opisów dostarczonych przez producenta {vide: pismo [...]) wyraźnie wynika, iż stacja jest kontenerowa, a zatem fakt, iż posiada fundament nie świadczy o związaniu stacji z gruntem, lecz wynika z wymagań bezpieczeństwa i p-poż., a nadto, że nie stanowi części składowej nieruchomości i własności podatników; 9) art. 180 §1 O.p. oraz art. 181 O.p., a w konsekwencji art. 122 O.p. poprzez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 10) art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału, przez co doszło do naruszenia zasady prawdy materialnej; 11) art. 191 O.p., poprzez dowolna ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominiecie dowodów wskazujących, że nieruchomość nie jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej, co przejawiało się w nie dostrzeżeniu w deklaracji Podatników CIT za 2017 r., że "nie uzyskali oni żadnego przychodu, co świadczy, iż właściciel nieruchomości nie prowadził działalności gospodarczej, gdyż nie dokonał żadnej sprzedaży usług lub towarów; 12) art. 191 O.p., poprzez dowolna ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz pominiecie dowodów wskazujących, że stacja transformatorowa jest budynkiem. Nadto pełnomocnik podniósł zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w szczególności: 1) art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 15 zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) dalej: ustawa o COVID-19, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.), poprzez błędną wykładnie polegająca na uznaniu, że doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2017 r. a w konsekwencji, że zobowiązanie to nie przedawniło się z dniem 31 grudnia 2022 r.: 2) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, poprzez uznanie, że grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą, podczas gdy o gospodarczym przeznaczeniu nieruchomości decyduje faktyczne zajęcie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, a organ albo nie przeprowadził w ogóle żadnego postępowania dowodowego (co dotyczy działek 513/ i 506/7) albo dokonał ustaleń wbrew materiałowi dowodowemu (co dotyczy działki 504 oraz 516 i 517; 3) art. 1a ust. 1 pkt 1) u.p.o.l. poprzez uznanie za budynek obiektu, który nie jest na stałe związany z gruntem, a co dotyczy stacji trafo; 4) art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, jako podstawę opodatkowania powierzchni budynków posadowionych na działkach 504 oraz 516 i 517 powierzchni zawyżonej, bo przyjętej z kontroli dodatkowe! z 2013 r.. a następnie jeszcze powiększonej o powierzchnie samodzielnych, wydzielonych nieruchomości lokalowych zabudowy; 5) art. 3 ust. 4 i ust. 5 u.p.o.l. poprzez zaakceptowanie opodatkowania przez organ I instancji: a) nieruchomości gruntowych niezabudowanych budynkami, w których nie są wyodrębnione lokale z pominięciem solidarności zobowiązania podatkowego współwłaścicieli; b) poszczególnych lokali oraz nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną z pominięciem zasady, że zobowiązanie podatkowe ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym udziałowi w nieruchomości wspólnej (bez solidarności). Pełnomocnik wniósł w imieniu mocodawców o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji, a także decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r., Nr 137 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 2 Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2017 rok. Jest to o tyle istotne, że zgodnie z przepisem art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. A skoro tak, to pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok upływałby dnia 31 grudnia 2022 r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, owszem decyzja organu I instancji wydana została w dniu 9 grudnia 2022 r., jednakże decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 20 lutego 2023 r. W odpowiedzi na skargę, organ wskazując na dopuszczalność wydania decyzji odwoławczej powołał się na przepis art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w związku z art. 59 § 1 pkt 9 i art. 70 § 1 O.p. Zdaniem organu doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 rok na okres 54 dni tj. w okresie od dnia 31 marca 2020 roku do dnia 23 maja 2020 roku. Dla wzmocnienia argumentacji organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest też drugie stanowisko, że to zawieszenie nastąpiło na okres 71 dni tj. w okresie od dnia 14 marca 2020 roku do dnia 23 maja 2020 roku. W konsekwencji zaskarżona decyzja nie została wydana mimo upływu terminu przedawnienia. Zdaniem Sądu, jak trafnie zwrócił uwagę pełnomocnik skarżących Spółek do protokołu rozprawy z dnia 4 stycznia 2024 r., zasadnicze znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), wydanej na skutek przedstawienia zagadnienia budzącego poważne wątpliwości w sprawie o sygn. akt I FSK 2545/21. Zgodnie z tezą wskazanej uchwały: "Art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) nie dotyczy wstrzymania, rozpoczęcia i zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych.". Zgodnie zaś z art. 269 § 1 p.p.s.a. tut. Sąd nie znajdując podstaw do odstąpienia od stanowiska zawartego w ww. uchwale jest nią związany. W konsekwencji powołanie się przez organ odwoławczy na wskazany w uchwale przepis art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z 2 marca 2020 r., jako przedłużający w sprawie ustawowy (5 letni – upływający z końcem 31 grudnia 2022 r.) termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r. jest niezasadne. Z uwagi na fakt, że skarżące nie są osobami fizycznymi, to ich zobowiązanie w podatku od nieruchomości powstaje z mocy prawa, a nie wskutek doręczenia decyzji ustalającej. Mając to na uwadze zobowiązanie podatkowe Spółek w podatku od nieruchomości za 2017 r. przedawniało się zgodnie z art. 70 § 1 O.p. - z końcem 31 grudnia 2022 r. o ile w sprawie nie wystąpiła wymieniona przepisami prawa przesłanka wpływająca na bieg terminu przedawnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził naruszenie przepisu art. 70 § 1 O.p., w związku z art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 568, ze zm.) polegające na uwzględnieniu przy liczeniu biegu terminu przedawnienia w niniejszej sprawie drugiego z wymienionych przepisów (art. 15 zzr ust. pkt 3) – gdy zgodnie z powołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego przepis ten nie dotyczy zobowiązań podatkowych. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 lutego 2023 r. została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2017 r., czego konsekwencją jest uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę w drugiej instancji organ winien uwzględnić skutki wydanej przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały z dnia 27 marca 2023 r. o sygn. akt I FPS 2/22 wskazane przez tut. Sąd, a w przypadku braku innych, niż zakwestionowana podstaw do procedowania sprawy Spółek po upływie ustawowego terminu przedawnienia z art. 70 § 1 O.p., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi winno uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a, w związku z art. 208 § 1 O.p.), albowiem postępowanie dotyczyłoby zobowiązania, które wygasło już w sposób określony w art. 59 § 1 pkt 9 O.p. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). p.c.