I SAB/Wa 7/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Skiba, sędzia WSA Przemysław Żmich, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. R. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia oddala skargę. I SAB/Wa 7/23 UZASADNIENIE Pismem z 4 sierpnia 2021 r. [...] złożyła skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w rozpoznaniu wniosku z 17 grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że z dniem 1 stycznia 2019 r. nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej jako dz. ewid. nr [...] w obrębie [...] w prawo własności. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 35 k.p.a. i wniosła o wskazanie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Prezydenta do wydania zgodnie z wnioskiem z 17 grudnia 2019 r. zaświadczenia potwierdzającego, że z dniem 1 stycznia 2019 r. nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego objętej wnioskiem nieruchomości w prawo własności - w terminie 7 dni od daty otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 25.837,35 zł oraz zasądzenie od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz [...] kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazała, że po doręczeniu organowi postanowienia SKO w Warszawie z 21 stycznia 2021 r. o uchyleniu postanowienia Prezydenta m. st. Warszawy z 1 lipca 2020 r. o odmowie wydania zaświadczenia i przekazaniu organowi sprawy do ponownego rozpoznania Prezydent nie podejmował żadnych czynności w sprawie, w tym nie zawiadomił skarżącej w trybie art. 36 § 1 k.p.a. o niezałatwieniu sprawy w terminie, podając przyczyny zwłoki oraz wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Podniosła również, że postanowieniem z 5 maja 2021 r. SKO w Warszawie stwierdziło, że Prezydent m.st. Warszawy dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania i zobowiązało organ do rozpoznania wniosku skarżącej w terminie do 30 czerwca 2021 r. Zarzuciła, że jej wniosek z 17 grudnia 2019 r., którego rozpoznanie sprowadza się do prostej czynności przeniesienia danych znajdujących się w posiadaniu organu pozostaje bez rozpoznania przez ponad półtora roku, pomimo że jest to czynność materialno-techniczna niewymagająca przeprowadzenia żadnego postępowania wyjaśniającego. W odpowiedzi na skargę Prezydent m. st. Warszawy wniósł o jej oddalenie wskazując na specyfikę zaświadczeń wydawanych na podstawie przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r., a także formułowane na tym tle poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych oraz wytyczne Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii z 2 grudnia 2020 r. Organ podniósł, że w związku z wątpliwościami w zakresie rzeczywistej funkcji budynku, wynikającymi z faktu, iż użytkownik wieczysty wskazywał, że nieruchomość była wynajmowana na cele biurowe, pismami z 2 kwietnia 2021 r. i 1 lipca 2021 r. wystąpił do pełnomocnika skarżącej o przedłożenie do akt sprawy m.in. kopii uwierzytelnionych umów najmu zawartych z powyższymi spółkami, mającymi siedziby pod adresem przedmiotowej nieruchomości w dniu 1 stycznia 2019 r. Jednocześnie poinformował stronę, że wydanie rozstrzygnięcia nastąpi w terminie 21 dni od przekazania niezbędnej dokumentacji. Prezydent wskazał, że w odpowiedzi na powyższe pismem z 12 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącej odmówił przedłożenia dokumentów wskazując przy tym, że znajdują się one w aktach rejestrowych spółki, które stanowią rejestr jawny, dostępny również organowi. Wobec powyższego pismem z 10 sierpnia 2021 r. Prezydent wystąpił do Przewodniczącej Wydziału XIII Wydziału Gospodarczego KRS o przekazanie kopii dokumentacji składanej przez ww. spółki, w szczególności dokumentów, które potwierdziłyby uprawnienia do korzystania z przedmiotowej nieruchomości, o czym poinformował również pełnomocnika skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenia, wyrokiem z 26 października 2021 r., sygn. akt I SAB/Wa 267/21: 1. zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpatrzenia wniosku z 17 grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że z dniem 1 stycznia 2019 r. nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], oznaczonej jako dz. ewid. nr [...] w obrębie [...] w prawo własności – w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznał od Prezydenta m.st. Warszawy na rzecz skarżącej [...] sumę pieniężną w kwocie 500 złotych. Wojewódzki Sad Administracyjny uznając, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa wyjaśnił, że w dniu 1 lipca 2020 r. organ wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, które następnie zostało uchylone postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 21 stycznia 2021 r., a sprawa została przekazana Prezydentowi do ponownego rozpoznania. Po otrzymaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. akt sprawy z Kolegium organ przez ponad dwa miesiące nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Dopiero po ponagleniu skarżącej z 19 marca 2021 r. pismem z 2 kwietnia 2021 r. Prezydent wystąpił do pełnomocnika skarżącej o przedłożenie do akt sprawy m.in. kopii uwierzytelnionych umów najmu zawartych ze spółkami mającymi siedziby pod adresem przedmiotowej nieruchomości w dniu 1 stycznia 2019 r. informując jednocześnie, że wydanie rozstrzygnięcia nastąpi w terminie 21 dni od przekazania niezbędnej dokumentacji. Następnie po otrzymaniu pisma skarżącej z 9 lipca 2021 r. wskazującego, że żądane dokumenty znajdują się w aktach rejestrowych spółki, które stanowią rejestr jawny, dostępny również organowi pismem z 10 sierpnia 2021 r. Prezydent wystąpił do Przewodniczącej Wydziału XIII Wydziału Gospodarczego KRS o przekazanie kopii dokumentacji składanej przez ww. spółki, w szczególności dokumentów, które potwierdziłyby uprawnienia do korzystania z przedmiotowej nieruchomości. W opisanych okolicznościach nie można przyjąć, że organ działał w niniejszej sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia wnikliwie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki. WSA również uznał, że w przedstawionych wyżej okolicznościach, biorąc pod uwagę czas rozpatrywania sprawy, jak również rodzaj zaistniałej w sprawie bezczynności, zasadne jest przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 500 zł, która to kwota mieści się w wymiarze określonym w art. 154 § 7 i 6 p.p.s.a. w związku z art. 149 § 2 p.p.s.a. i stanowi środek służący zrekompensowaniu skarżącej oczekiwania na rozpoznanie i zakończenie sprawy. Skargę kasacyjną na wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2021 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Prezydent m.st. Warszawy. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismem z 10 sierpnia 2021 r. wystąpił do Przewodniczącej Wydziału XIII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego o przekazanie kopii dokumentacji składanej przez ww. spółki, w szczególności dokumentów, które potwierdziłyby uprawnienia do korzystania z przedmiotowej nieruchomości, o czym poinformowany został również pełnomocnik skarżącej. Pełnomocnik był informowany zarówno o powodach niewydania rozstrzygnięcia, jak i przewidywanym terminie zakończenia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 listopada 2022 r. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA zwrócił uwagę, że Sąd I instancji wskazał że wniosek skarżącej o wydanie zaświadczenia wpłynął do organu w dniu 17 grudnia 2019 r. (k. 72 akt administracyjnych) i od tego momentu, zgodnie z art. 61 § 3 k.p.a., rozpoczął bieg termin do załatwienia sprawy określony w niniejszej sprawie treścią art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o przekształceniu, to jest 4 miesiące od dnia otrzymania przez organ stosownego wniosku. Tymczasem do dnia orzekania przez Sąd I instancji Prezydent m. st. Warszawy nie wydał stosownego zaświadczenia ani też nie odmówił jego wydania, co zdaniem Sądu I instancji stanowi o zasadności skargi. NSA skazał, że skoro organ administracji publicznej jest uprawniony z mocy art. 36 § 1 k.p.a. do wskazania nowego terminu załatwienia sprawy, to nie można mówić przed upływem terminu wyznaczonego w tym trybie, że organ jest bezczynny. Prawidłowa kontrola sposobu prowadzenia postępowania przez organ administracji, wykonywana w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność, winna zatem polegać na ustaleniu, czy w sytuacji niezałatwienia sprawy w terminie wynikającym z kodeksu postępowania administracyjnego lub z przepisu szczególnego (w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – z ustawy o przekształceniu) organ dokonał czynności, o których mowa w art. 36 § 1 k.p.a. i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy. Dopiero w przypadku niezałatwienia sprawy pomimo upływu terminu wyznaczonego przez organ zasadne jest zarzucanie organowi bezczynności. NSA podniósł , że Sąd I instancji nie dokonał ustaleń dotyczących tego, czy organ działając na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy oraz czy wyznaczony w taki sposób termin został przekroczony przez organ. Nie dokonał również oceny zasadności zastosowania normy zawartej w art. 35 § 5 k.p.a. Nie wiadomo zatem, czy rzeczywiście organ był bezczynny, a jeżeli tak, to od jakiej daty. Brak ustalenia długotrwałości bezczynności organu uniemożliwia przy tym siłą rzeczy ocenę, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustaleń dotyczących bezczynności nie można zastępować ustaleniami wskazującymi na prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę ogólną szybkości i prostoty postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.). W zaleceniach NSA wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę dokona ustaleń dotyczących daty, w której organ stał się bezczynny, oraz w przypadku stwierdzenia bezczynności oceni, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a następnie wyda rozstrzygnięcie odpowiednie do dokonanych ustaleń i ocen. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy doszło do orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie, gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. Sytuacja taka zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Przy czym ocena prawna dokonana przez NSA może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie. Wykonując zalecenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd, ponownie rozpoznając sprawę stwierdza, że skarga na bezczynność organu , przy rozpoznawaniu wniosku z dnia 17 grudnia 2017 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości położonej w Warszawie, przy ul [...], oznaczonej jako działka nr ewid. [...] jest niezasadna. Bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie ustalonym przepisami procedury administracyjnej terminie nie podjął on żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, czy innego aktu. Do tego rodzaju wniosków prowadzi definicja bezczynności sformułowana w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Dla jej stwierdzenia nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy zostało to spowodowane zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Okoliczności jakie spowodowały zwłokę oraz działania organu w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) i stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie Sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona efektem rażącego naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ze względu na przedmiot sprawy, w której załatwieniu Prezydent m.st. Warszawy pozostaje w zwłoce, tj. wydania zaświadczenia o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia z dnia 20 lipca 2018 r. potwierdzającego przekształcenie z mocy prawa użytkowania wieczystego opisanej na wstępie nieruchomości, tudzież wydania w tym przedmiocie postanowienia, o którym mowa w art. 219 k.p.a., niezbędne jest odniesienie się do ustanowionych w ustawie przekształceniowej terminów, w jakich sprawa zainicjowana takim wnioskiem wina być załatwiona. Te bowiem stanowią lex specialis w stosunku do unormowań dotyczących terminu rozpoznania wniosku o wydanie zaświadczenie ustanowionych w kodeksie postępowania administracyjnego, aczkolwiek - co należy podkreślić nie zwalniają organu od respektowania wyrażonej w art. 217 ust. 3 k.p.a., a także w art. 12 § 1 k.p.a. zasady działania bez zbędnej zwłoki. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. ustawy organ właściwy wydaje zaświadczenia na wniosek właściciela w terminie 4 miesięcy od otrzymania wniosku. Analogiczny termin należy zatem przyjąć jako graniczny do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. NSA podniósł , że Sąd I instancji nie dokonał ustaleń dotyczących tego, czy organ działając na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy oraz czy wyznaczony w taki sposób termin został przekroczony przez organ. Zatem, czy rzeczywiście organ był bezczynny. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie, przy ul. [...] wpłynął 17 grudnia 2019 r. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2020 r. Prezydent odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści, wskazując, że nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym w którym nie ma samodzielnych lokali oraz, ze w dniu 1 stycznia 2019 r. stanowiła i stanowi siedzibę osób prawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 21 stycznia 2021 r. uchyliło postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 1 lipca 2020 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Akta przekazane zostały Prezydentowi m.st. Warszawy 26 stycznia 2021 r. tak więc czteromiesięczny termin określony w art. 4 ust. 2 ww. ustawy upływał 26 maja 2021 r. Organ I instancji ustalił, że w dniu 1 stycznia 2019 r. nieruchomość była użytkowana w sposób niemieszkalny (jako agencja ubezpieczeniowa i kancelaria brokerska) przez podmioty; [...]. Wobec tego w terminie otwartym do wydania zaświadczenia, pismami z dnia 2 kwietnia 2021 r. i z dnia 1 lipca 2021 r., organ wystąpił do pełnomocnika skarżącej o przedłożenie do akt sprawy m.in. kopii uwierzytelnionych umów najmu zawartych z powyższymi spółkami, mającymi siedziby pod adresem przedmiotowej nieruchomości w dniu 1 stycznia 2019 r. Jednocześnie poinformował stronę, że wydanie rozstrzygnięcia nastąpi w terminie 21 dni od przekazania niezbędnej dokumentacji. W odpowiedzi pismem z dnia 12 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącej odmówił przedłożenia dokumentów, wskazując przy tym, iż znajdują się one w aktach rejestrowych spółki, które stanowią rejestr jawny, dostępny również organowi. Wobec powyższego pismem z dnia 10 sierpnia 2021 r. organ w celu załatwienia sprawy, wystąpił do Przewodniczącej XlII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego o przekazanie kopii dokumentacji składanej przez ww. spółki, w szczególności dokumentów, które potwierdziłyby uprawnienia do korzystania z przedmiotowej nieruchomości, o czym poinformowany został również pełnomocnik. Pismem z dnia 4 sierpnia 2021 r. [...] złożyła skargę na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 grudnia 2019 r. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że z dniem 1 stycznia 2019 r. nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w Warszawie przy ul. [...], która wpłynęła do organu 9 sierpnia 2021 r. Stwierdzić należy , że organ stosownie do art. 36 § 1 k.p.a. poinformował wnioskodawczynię o przyczynach niezałatwienia sprawy pismami z 2 kwietnia 2021 r. i 1 lipca 2021 r. tj braku kopii uwierzytelnionych umów najmu zawartych ze spółkami, mającymi siedziby pod adresem przedmiotowej nieruchomości w dniu 1 stycznia 2019 r. Jednocześnie wezwał wnioskodawczynię do przedłożenia do akt sprawy tych dokumentów oraz poinformował, że wydanie rozstrzygnięcia nastąpi w terminie 21 dni od przekazania niezbędnej dokumentacji. Pismem z 12 lipca 2021 r. pełnomocnik skarżącej odmówił przedłożenia dokumentów wskazując przy tym, że znajdują się one w aktach rejestrowych spółki, które stanowią rejestr jawny, dostępny również organowi. Zgodnie z art. 7 kpa w postępowaniu administracyjnym co do zasady na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, tj. ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Nie znaczy to jednak, że strona zainteresowana korzystnym dla siebie rozstrzygnięciem powinna zrezygnować z aktywności dowodowej, zwłaszcza w sytuacjach, w których ocena materiału dowodowego nie jest w pełni jednoznaczna. Wprawdzie przepis art. 7 kpa nakłada na organy administracji obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie może to oznaczać obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności w sytuacji gdy strona, nawet pomimo wezwań organu nie przedstawia żądanych dokumentów. Trudno odmowę przedłożenia dokumentów o które zawraca się organ nawet gdy znajdują się one w aktach rejestrowych spółki, które stanowią rejestr jawny, nazwać wykonaniem wezwania organu. Organ poinformował stronę, że wydanie rozstrzygnięcia nastąpi w terminie 21 dni od przekazania niezbędnej dokumentacji. Mimo to strona nie przekazała organowi dokumentów o które się zwracał. Wobec tego wskazany 21 dniowy termin nie rozpoczął biegu. To sam organ w celu wyjaśnienia sprawy pismem z 10 sierpnia 2021 r. wystąpił do Przewodniczącej Wydziału XIII Wydziału Gospodarczego KRS o przekazanie kopii dokumentacji składanej przez ww. spółki, która potwierdziłyby uprawnienia do korzystania z przedmiotowej nieruchomości, o czym poinformował również pełnomocnika skarżącej. Stwierdzić należy, że w sytuacji niezałatwienia sprawy w terminie wynikającym, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – z ustawy o przekształceniu, organ dokonał czynności, o których mowa w art. 36 § 1 k.p.a. i wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy tj. 21 dni od dnia przekazania niezbędnej dokumentacji organowi. W okolicznościach sprawy niniejszej strona odmówiła organowi przekazała dokumentów, o które się zwracał. W tej sytuacji nie można zarzucić organowi, ze przekroczył wyznaczony przez siebie termin na załatwienie sprawy. Dokonując oceny, czy doszło do bezczynności organu w załatwieniu sprawy , należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i braku zakończenia, lecz także czynności, jakie powinien podjąć organ i jakie podejmował dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to jest konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy, a nie tylko rachunkowo obliczonego czasu jego trwania. Strona pismem z dnia 12 lipca 2021 odmówiła organowi złożenia niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy dokumentów, a następnie w dniu 4 sierpnia 2021 r. złożyła skargę na bezczynność organu. W tych okolicznościach trudno takie zachowanie strony nazwać lojalnym współdziałaniem w wyjaśnieniu okoliczności faktycznych. Jak wskazano powyżej przepis art. 7 kpa nie oznacza obciążenia organu nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy bez aktywności zainteresowanej rozstrzygnięciem strony, a w szczególności w sytuacji gdy strona, pomimo wezwań organu, nie przedstawia żądanych dokumentów. Zasada wynikająca z art. 7 kpa, nie zwalnia strony postępowania administracyjnego, z obowiązku przedstawienia takich dowodów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki. Zasadne jest zarzucanie organowi bezczynności dopiero w przypadku niezałatwienia sprawy pomimo upływu terminu wyznaczonego przez organ. W okolicznościach sprawy niniejszej nie można wskazać daty w której organ stał się bezczynny bo taka sytuacja nie miała miejsca. Z powyższych względów skarga na bezczynność organu nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi