VII SAB/Wa 156/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Radę Doskonałości Naukowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy znak: BCK-I-00042/2023 postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić na rzecz M. K. wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych). W dniu 5 lipca 2023 r. M. K. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Radę Doskonałości Naukowej postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Rady Doskonałości Naukowej znak: BCK-I-0-00042/2023 zawieszającym postępowanie w przedmiocie zażalenia na postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z 21 listopada 2022 r. znak BCK-I-O-0004/22, stwierdzające niedopuszczalność odwołania od uchwały Rady Dyscypliny Historia Uniwersytetu [...] w T. z [...] czerwca 2022 r. nr [...]. Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i zobowiązanie Rady do wydania aktu rozstrzygającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 1 miesiąca od doręczenia wyroku w tej sprawie; stwierdzenie, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; przyznanie od organu na rzecz skarżącego kwoty pieniężnej w wysokości 2500 zł oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Rada Doskonałości Naukowej wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej ppsa, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 149 ppsa sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Pojęcie bezczynności zdefiniowane zostało w art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36, natomiast przewlekłość postępowania - jako sytuacja, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W rozpoznawanej sprawie M. K. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Radę Doskonałości Naukowej postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem znak: BCK-I-0-00042/2023, zawieszającym postępowanie w przedmiocie zażalenia na postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z 21 listopada 2022 r. znak BCK-I-O-0004/22, stwierdzające niedopuszczalność odwołania od uchwały Rady Dyscypliny Historia Uniwersytetu [...] w T. z [...] czerwca 2022 r. nr [...]. Jak wynika z nadesłanych akt administracyjnych, postępowanie w tej sprawie zostało zakończone, albowiem Rada Doskonałości Naukowej - rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy - na posiedzeniu w dniu 26 czerwca 2023 r. utrzymała w mocy własne postanowienie znak BCK-I-00042/2023 z 27 marca 2023 r., zawieszające postępowanie w przedmiocie zażalenia na postanowienie Rady Doskonałości Naukowej z 21 listopada 2022 r. znak BCK-I-O-0004/22 (postanowienie Rady znak BCK-I-O-00052/2023 z 26 czerwca 2023 r.). Zauważyć w tym miejscu trzeba, że skarga M. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Radę Doskonałości Naukowej postępowania została złożona w dniu 5 lipca 2023 r., co oznacza, że została wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu uchwały podniesiono m.in., że zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, dlatego też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność organu wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Analogiczne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny wyraził również w odniesieniu do skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania w uchwale z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, uznając, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tej uchwały NSA wskazał, że jeżeli organ zakończy postępowanie administracyjne stosownym rozstrzygnięciem przed wniesieniem skargi, to w takim wypadku zarzucana w skardze przewlekłość tego postępowania przestaje realnie istnieć i tym samym nie może stanowić przedmiotu skargi, jako zdarzenie przeszłe nieistniejące w dniu jej wniesienia, a sama skarga jest niedopuszczalna z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. M. K. wniósł skargę do Sądu w dniu 5 lipca 2023 r., już po wydaniu przez organ postanowienia (z 26 czerwca 2023 r. znak BCK-I-O-00052/2023) w przedmiocie złożonego przez skarżącego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Rady Doskonałości Naukowej znak: BCK-I-0-00042/2023. W takiej sytuacji skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy.