IV SAB/Wr 273/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz - Kremis, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi R. W. na bezczynność Kobierzyckiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z/s w Kobierzycach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 12 lutego 2021 r. I. stwierdza bezczynność Kobierzyckiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z/s w Kobierzycach w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 12 lutego 2021 r.; II. stwierdza, że bezczynność, o której mowa w pkt I wyroku, nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Kobierzyckie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z/s w Kobierzycach do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 12 lutego 2021 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy; IV. zasądza od Kobierzyckiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. z/s w Kobierzycach na rzecz skarżącej kwotę 100 ( sto ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2021 r. ( data wpływu : 22 lutego 2021r.) , adresowanym do K. sp. z o.o. w B. ( dalej: organ , Spółka) , R. W. ( dalej: wnioskodawca, skarżąca) zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. " wydanych warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w gminie K., obręb B. w czasookresie od dnia 1 stycznia 2020 r. do dnia wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem, 2. przekazania kopii wydanych warunków technicznych przyłączenia nieruchomości do sieci." Wnioskodawca domagał się udzielenia żądanej informacji publicznej w formie pisemnej na wskazany adres oraz przesłanie jej pocztą elektroniczną na podany adres. Pismem z dnia 26 lutego 2021 r. Spółka poinformowała wnioskodawcę , że informacja publiczna nie może być udostępniona ze względu na przesłanki, o których mowa w art 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Według Spółki konkretne warunki techniczne przyłączenia nieruchomości do sieci dotyczą osób fizycznych i przedsiębiorców i jako takie nie wchodzą w zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie stanowią dokumentów dotyczących dysponowania majątkiem i środkami publicznymi. Przyłącza bowiem realizowane są przez i na koszt poszczególnych wnioskodawców. W konkluzji organ stwierdził ,że wniosek skarżącej nie dotyczy informacji publicznej . Pismem z dnia 2 czerwca 2021 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, domagając się zobowiązania Spółki do załatwienia jej wniosku z dnia 12 lutego 2021 r. i zasądzenia od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisów: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, - art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz .U. z 2020 r. poz. 2176, dalej u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej udostępniana jest na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej, podczas gdy w sprawie me została wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, - art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, poprzez ich niezastosowanie skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżąca wywodziła ,że de facto Spółka odmówiła udostępnienia jej informacji publicznej. Zdaniem skarżącej , już samo powołanie się przez Spółkę na art 5 ust 2 u.d.i.p. przesądza o tym, że wnioskowane przez nią informacje stanowią. Mimo powyższego nie została wydana decyzja administracyjna w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej .Odpowiedź Spółki nie tylko nie prowadzi do załatwienia wniosku w przewidzianej art. 16, ust 1 u.d.i.p. formie (decyzji administracyjnej), ale jest wewnętrznie sprzeczna. W pierwszym akapicie Spółka uznaje że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust 2 u.d.i.p. W drugim akapicie pisma Spółka wskazuje, że zakres wnioskowanej informacji nie podpada pod przedmiotowy zakres ochrony u.d.i.p. Jeżeli wnioskowana informacja nie stanowiłaby informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., to Spółka mogłaby odpowiedzieć na mój wniosek zwykłym pismem .W takim przypadku jednak zupełnie bezpodstawne byłoby powoływanie się przez Spółkę, i to w pierwsze kolejności, na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Według skarżącej , wydane warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej stanową informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych , a to w wyrokach: NSA z dnia 18.10.2013 r. sygn. akt I OSK/977/13 i WSA : z dnia 01.03.2018 r. sygn. akt II SAB/Sz 5/18 ; z dnia 22.02.2018 r. sygn. akt II SAB/Sz 173/17, z dnia 23.01.2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 351/12 . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie , podnosząc ,że warunki przyłączenie poszczególnej nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie stanowią informacji publicznej, o której mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej . W tym zakresie organ wskazał, że przyłącze wodociągowe tak samo jak przyłącze kanalizacyjne nie jest elementem sieci i nie stanowi majątku Spółki (a tym samym nie stanowi majątku komunalnego). Przyłącza stanowią cześć składową danej nieruchomości. Przyłącza wodociągowe i kanalizacyjne budowane są na koszt inwestora i stanowią majątek prywatny osób fizycznych i osób prawnych. Zgodnie z art. 15 ust. 2 Ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2028) realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Dalej organ wyjaśnił ,że warunki przyłączenia nieruchomości do sieci, wydawane są na wniosek uprawnionego podmiotu w trybie przewidzianym w art. 19a powołanej wyżej ustawy. Z kolei ogólnie techniczne aspekty budowy przyłączy wodociągowych oraz kanalizacyjnych ujęte są w dostępnym na stronie internetowej Spółki dokumencie o nazwie: Wytyczne projektowania i wykonawstwa sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej w Gminie K., które zawierają pkt 1.2. Przyłącza wodociągowe i pkt 1.4. Przyłącza kanalizacji sanitarnej. Warunki przyłączenia nieruchomości do sieci stanowią w istocie uszczegółowienie i przełożenie ww. wytycznych na okoliczności konkretnej sprawy oraz wskazanie punktów wpięcia przyłącza do sieci. Natomiast najważniejszą informacją, która wynika z pozyskania przez osobę trzecią treści warunków przyłączenia sieci jest sam zamiar inwestycyjny podmiotu, który o wydanie danych warunków wystąpił. Według Spółki zamierzenia osób fizycznych oraz innych podmiotów (które nie muszą w ogóle podlegać realizacji, przedmiotowe warunki nie rodzą po stronie wnioskodawcy obowiązku ich realizacji) co do dysponowania (uzbrajania) danej nieruchomością nie są sprawą publiczną. W zakresie wydania warunków technicznych nie sposób mówić również o istnieniu władztwa administracyjnego pomiędzy wnioskodawcą a Spółką. Ustawodawca traktuje wydanie warunków jako czynność techniczną , a nie jako czynność rozstrzygającą lub określającą jakieś uprawnienia bądź obowiązki wnioskodawcy. Według organu , nawet gdyby przyjąć, że wniosek skarżącej dotyczy informacji publicznej (czemu Spółka wyraźnie przeczy), podlega on ochronie przed ujawnieniem ze względu na prawo do prywatności podmiotów (art 5 ust. 2 u.d.i.p). Nie ma uzasadnienia w obowiązujących przepisach, dlaczego sam zamiar danego podmiotu wybudowania przyłącza wodociągowego i/lub kanalizacyjnego miałby być znany wszystkim podmiotom. Zwłaszcza ,że przedmiotowe warunki przyłączenia do nieruchomości do sieci nie wpływają w żaden sposób na sytuacje prawną ani faktyczną osób trzecich, co więcej te osoby nie mają żadnych prawnych instrumentów wpływania na treść warunków oraz sam fakt ich wydania. Natomiast prawo do informacji publicznej nie jest prawem absolutnym i podlega ograniczeniu tam, gdzie styka się z działaniami osób fizycznych i przedsiębiorców. Dodatkowo organ podniósł zarzut nadużycia prawa do informacji publicznej. polegający na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. W tym zakresie organ wskazał ,że skarżąca jest najprawdopodobniej aplikantem radcowskim zatrudnionym w kancelarii GWW , której przedmiotem jej praktyki jest obrót nieruchomościami, proces inwestycyjny, inwestycje infrastrukturalne. Również opłata od rozpoznawanej skargi została wniesiona z rachunku bankowego kancelarii GWW (załącznik do skargi). Powyższe pozwala na przypuszczenie, że przedmiotowy wniosek nie został złożony w interesie publicznym lecz dla celów realizacji konkretnego, nieznanego Spółce zdarzenia. Końcowo organ podniósł zarzut braku podstaw do wydania decyzji , stwierdzając ,że w niniejszej sprawie Spółka nie miała obowiązku wydania decyzji administracyjnej , gdyż sprawa nie dotyczy informacji publicznej. W takim przypadku ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ma zastosowania, a organ winien skierować pismo do strony, w którym stwierdzi, że informacja będąca przedmiotem wniosku nie jest informacją publiczną .W ocenie organu , nawet jeżeli uznać, że mamy do czynienia z informacją publiczną, ze względu na dwie odrębne podstawy (ochrona prywatności osób fizycznych i tajemnicy przedsiębiorcy oraz nadużycie prawa do informacji publicznej), Spółka nie jest zobowiązana do jej udostępnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2019 , poz. 2325 ze zm. ) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Innymi słowy bezczynność organu administracyjnego można najogólniej określić jako taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa nie została załatwiona, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, a organ nie podejmuje w tym zakresie żadnych działań. Przechodząc od tych ogólnych uwag do realiów badanej sprawy stwierdzić należy ,że przedmiotem skargi jest prawo do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej . Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje, wymienione w art. 7 ust. 1 u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. . Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy , jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpiła skarżąca stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje lub pozostawał w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197). Prawo do uzyskiwania informacji publicznej zagwarantowane jest w Konstytucji RP. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Oceniając pod takim kątem żądanie objęte przedmiotowym wnioskiem , a więc udostępnienia dokumentów dotyczących sieci wodociągowo-kanalizacyjnej stwierdzić należy ,że informacja , o której w nim mowa ma niewątpliwie walor informacji publicznej i jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji. Dotyczy bowiem dokumentów , o jakich mowa w art.6 ust.1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p. , w posiadaniu których - z racji przedmiotu prowadzonej działalności - Spółka jest . Z wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] wynika, że jedynym wspólnikiem Spółki jest Gmina K., a zatem organ jest jednoosobową spółką Gminy K.. Wobec tego oceniając pod względem podmiotowym przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazać należy ,że podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m.in. osoby prawne jednostki samorządu terytorialnego i ich organy ( art. 4 ust.1 pkt 4 i 5 u.d.i.p.) . W związku z tym nie ulega wątpliwości ,że należy Spółkę zaliczyć go do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej . Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej wprowadzają minimum formalizmu w zakresie procedury wnioskowej, złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało bowiem obwarowane żadną szczególną formą lub wymogami formalnymi. W zasadzie postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej wszczynane jest na wniosek pisemny, jeżeli jednak informacja może być udzielona ustnie niezwłocznie, wystarczy wniosek ustny. Wniosek nie musi być sformułowany w określony sposób , nie wymaga uzasadnienia faktycznego i uzasadnienia prawnego, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz określenia miejsca i sposobu dostarczenia (odbioru) tych informacji. Innymi słowy , wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Wniosek taki wszczyna postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej, ale na tym etapie nie mają jeszcze zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W badanej sprawie stosowny wniosek o udostępnienie informacji publicznej skarżąca w dniu 12 lutego 2021 r. przesłała drogą pocztową na adres organu ,który przyznał ,że przedmiotowy wniosek wpłynął do niego i udzielono skarżącej odpowiedzi pismem z dnia 26 lutego 2021r. W świetle ujawnionych okoliczności sprawy , w tej konkretnej sytuacji odpowiedź pisemna wysłana drogą pocztową do podmiotu ubiegającego się o dostęp do informacji publicznej może być uznana za dopuszczalną i wystarczającą z punktu widzenia , czy podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności. . Natomiast ustosunkowując się do zarzutu organu nakierowanego na materialną treść przedmiotowego wniosku , który – w jego ocenie – nie dotyczy informacji publicznej , wskazać należy ,że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji decyduje kryterium rzeczowe tj. treść i charakter informacji , zaś przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach , a także o niektórych zamierzeniach organu, o ile przybierają one postać utrwalonych już programów . Innymi słowy, informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy , do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany. Zdaniem Sądu , takie wymogi spełnia wniosek skarżącej z dnia 12 lutego 2021r. inicjujący postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej . Wynikają z niego wprost jakie informacje i dokumenty , związane z przedmiotem działalności Spółki, a mianowicie wydawaniem warunków przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej , które maja postać zmaterializowaną w postaci konkretnych dokumentów , co wynika z art. 19a ust.1 ustawy z dnia 7 czerwca o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (tj. DZ.U. 2020 poz.2028). Oceny tej nie zmienia podnoszony przez organ argument ,że wspomniane wyżej warunki przyłączenia do sieci wydawane są na pisemny wniosek osób fizycznych lub innych podmiotów. Ta kwestia dotyczy wyłącznie zakresu udostępniania informacji publicznej w tym przedmiocie i związanym z tym ograniczeń w jej udostępnianiu. Wskazać bowiem należy ,że przykładowo anonimizacja ( usunięcie, wybiałkowanie, zaczernienie) danych osobowych jest powszechnie praktykowaną, dopuszczalną i uzasadnioną formą ograniczenia prawa do informacji publicznej przy jej udostępnianiu. Spajając tę część rozważań , należy stwierdzić, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dopuszczalnej formie i odnosił się do danych mających charakter informacji publicznej . Organ zobowiązany był zatem do rozpatrzenia go w trybie uregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznej. W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem między stronami fakt , że adresat wniosku na przedmiotowy wniosek zareagował , wystosowaniem do skarżącej pisma z dnia 26 lutego 2021 r. Analiza treści powyższego pisma w kontekście złożonej przez stronę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że wspomniane pismo , będące reakcję organu na przedmiotowy wniosek , nie stanowi wyczerpującego udzielenia odpowiedzi na pytania objęte tym wnioskiem . Nie może bowiem o braku bezczynności w załatwieniu sprawy o udostępnienie informacji publicznej przesądzać jakakolwiek odpowiedź zredagowana przez adresata wniosku. Nie do zaakceptowania jest stanowisko, że niezależnie od treści i formy udzielonej odpowiedzi, jakikolwiek przejaw działania ze strony podmiotu zobowiązanego w sprawie udzielenia informacji publicznej wyklucza zarzut jego bezczynności. Z tych względów należy stwierdzić, że podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 12 lutego 2021 r. ( pkt I tenoru wyroku) , bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie, tj. formie przewidzianej w ustawie o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie: udzielił żądanych informacji (czynność materialno-techniczna) bądź uznając, że informacja – z uwagi na ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej , o których mowa wart.5 ust.2 u.d.i.p. , nie może być udzielona - nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 12 lutego 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, o czym orzeczono w punkcie III sentencji wyroku . Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa , gdyż zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o dostępie do informacji publicznej . Przemawia za tym fakt, że organ w sprawie nie pozostawał bierny, albowiem po wpłynięciu wniosku zareagował - w ustawowym 14- dniowym terminie- pismem z dnia 26 lutego 2021 r. Wprawdzie było to działanie nieprawidłowe, to wskazywało ono jednak na to , że celem organu nie było zlekceważenie wniesionego do niego podania, lecz jego rozpoznanie. W sytuacji sporu prawnego, który został rozstrzygnięty dopiero w toku postępowania sądowego nie można zatem uznać, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Należy przypomnieć ,że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy , jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. W ocenie Sądu , taka sytuacja szczególna -z przyczyn , o których była mowa wyżej – nie zaistniała w badanej sprawie. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku. O należnych skarżącej kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. ( pkt IV sentencji wyroku). Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym wyżej , z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwróciła się skarżąca, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej.