VII SA/Wa 626/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 15 grudnia 2011 r. nr XXIX/624/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Przedmiotem skargi Wojewody Mazowieckiego (dalej: "skarżący", "Wojewoda") jest uchwała Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr XXIX/624/2011 z 15 grudnia 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodniej części obszaru [...] opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 2011 r., nr 239, poz. 8506 (dalej: "uchwała", "m.p.z.p.", "plan"). Wojewoda Mazowiecki w powyższej skardze zarzucił uchwale Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr XXIX/624/2011 z 15 grudnia 2011 r. naruszenie: I. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 778 – dalej: "u.p.z.p." – w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami – Dz. U. z 2010 r., Nr 130, poz. 871) w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez ustalenia zawarte w: § 2 pkt 6, pkt 8, pkt 11 i pkt 15, § 9 pkt 2 uchwały; II. art. 1 ust. 2 pkt 5, art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1587 – dalej: "rozporządzenie") w zw. z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 – dalej: "rozporządzenie techniczne") poprzez ustalenia zawarte w: § 24 ust. 2 pkt 2 lit. d, e, § 43 ust. 2 pkt 2 lit. b, e, § 46 ust. 2 pkt 2 lit. c, § 48 ust. 2 pkt 2 lit. b, e, § 54 ust. 2 pkt 2 lit. e, § 109 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 112 ust. 2 pkt 2 lit. c, § 113 ust. 2 pkt 2 lit. c uchwały w zakresie szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczeń w ich użytkowaniu; III. art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 u.p.z.p. i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia, poprzez sprzeczne ustalenia pomiędzy: – rysunkiem planu a ustaleniami § 91 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z § 91 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, d, e, f, g, h, i, j oraz § 2 pkt 5, § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a, pkt 3 lit. a uchwały w zakresie możliwości realizacji rozbudowy budynku kościoła, plebanii i dzwonnicy na terenie oznaczonym symbolem C.4.2 UKr; – rysunkiem planu a ustaleniami § 57 ust. 2 pkt 1 lit. b, c i d uchwały w zakresie możliwości inwestycyjnych na terenie oznaczonym symbolem C1.2 ZP; – rysunkiem planu a ustaleniami § 111 ust. 2 pkt 2 lit. c uchwały w zw. z § 111 ust. 2 pkt 1 lit. i oraz § 2 pkt 5 uchwały w zakresie zakazu lokalizowania zabudowy na terenie oznaczonym symbolem D.1.3 MW w zasięgu strefy potencjalnego szkodliwego oddziaływania napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV; – rysunkiem planu a ustaleniami: ▪ § 56 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. c, ust. 4 pkt 2 lit. a, b uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem C.1.1 MW; ▪ § 83 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. i, ust. 4 pkt 2 lit. a uchwały, w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem C.3.9 UO; ▪ § 115 ust. 1 pkt 2 lit. b, ust. 2 pkt 1 lit. j, ust. 4 pkt 2 lit. a, b uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem D.1.7 MW; ▪ § 123 ust. 1 pkt 2 lit. c, ust. 2 pkt 1 lit. h, ust. 4 pkt 2 lit. a uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem D.2.5 UO w zakresie lokalizacji kubaturowych parkingów podziemnych; – rysunkiem planu a ustaleniami § 25 ust. 2 pkt 2 lit. i uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego symbolem A.1.2 ZP w zakresie lokalizacji okazjonalnych parkingów na potrzeby obsługi imprez masowych; – ustaleniami dotyczącymi lokalizacji parkingów podziemnych a ustaleniami dotyczącymi nieprzekraczalnych linii zabudowy; IV. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 7 pkt 8 i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia poprzez: – brak określenia w jednoznaczny sposób na rysunku planu linii zabudowy na terenach przeznaczonych w planie pod zabudowę, oznaczonych symbolami: A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.8 MW, C.1.1 MW, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3.7 MW, D.1.7 MW, D.2.1 MW, D.2.7 MW i D.3.10 MW; – brak określenia linii zabudowy na terenach oznaczonych symbolami: A.1.2 ZP i D.3.17 KS; V. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia poprzez: – brak określenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS, A.2.7 KS, B.2.4 U, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11 KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 KS; – brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy dla terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS, A.2.7 KS i C.1.2 ZP; VI. art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 8 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 i pkt 8 rozporządzenia poprzez ustalenia zawarte w: – § 11 pkt 1, 2, 3, 4 i 5, § 24 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 29 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 30 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 32 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 33 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 37 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 40 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 42 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 43 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 46 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 47 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 48 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 49 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 52 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 54 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 55 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 56 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 65 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 66 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 67 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 68 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 70 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 71 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 72 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 73 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 75 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 76 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 77 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 81 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 83 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 86 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 90 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 91 ust. 2 pkt 1 lit. d, § 92 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 96 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 97 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 98 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 99 ust. 2 pkt 1 lit. e, § 100 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 101 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 102 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 109 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 111 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 112 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 113 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 114 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 115 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 116 ust. 2 pkt 1 lit. b, c, § 117 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 119 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 123 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 125 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 126 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 126 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 132 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 134 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 136 ust. 2 pkt 1 lit. c, d, § 137 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 138 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 139 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 142 ust. 2 pkt 1 lit. a, b, § 143 ust. 2 pkt 1 lit. d, e, § 151 ust. 2 pkt 1 lit. b, c uchwały w zw. z brakiem podstaw do określania parametrów działek budowlanych w ramach ustaleń dotyczących warunków zabudowy oraz zagospodarowania terenu; – § 74 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 91 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 95 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 99 ust. 2 pkt 1 lit. d, § 109 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 114 ust. 2 pkt 1 lit. b, § 150 ust. 2 pkt 1 lit. a uchwały w zw. z brakiem podstaw do formułowania ustaleń, że cały teren stanowi jedną działkę budowlaną; – brakiem ustalenia szerokości frontu działki w odniesieniu do terenu C.4.2 UKr; – brakiem ustalenia zasad scalania i podziału nieruchomości, za wyjątkiem określenia kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego, w odniesieniu do terenów: A.1.4 IW, A.2.3 KS, A.2.7 KS, C.1.2 ZP, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS, D.3.17 KS; VII. art. 15 u.p.z.p., § 4 pkt 9 rozporządzenia oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez ustalenia zawarte w: § 10 pkt 2 i pkt 7, § 13 ust. 2, ust. 3, § 18 ust. 2 pkt 1, § 21 pkt 1 i pkt 2, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i, § 84 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 152 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 153 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 154 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 155 ust. 2 pkt lit. b, § 156 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 157 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 158 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 159 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 160 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 161 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 162 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 163 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 164 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 165 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 166 ust. 2 pkt 2 lit. b, § 167 ust. 2 pkt 2 lit. b uchwały, wykraczające poza zakres ustaleń planu miejscowego. Rozwijając swoje stanowisko skarżący w obszernym uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że uregulowania uchwały, określające brzmienie pojęć zdefiniowanych w obowiązujących przepisach prawa, wykraczają poza przyznaną kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz naruszają przepisy odrębne. W § 2 pkt 6 i § 2 pkt 15 uchwały, zdaniem Wojewody, zmodyfikowano pojęcia działki budowlanej i powierzchni sprzedaży, które uregulowane są w art. 2 pkt 12 i art. 2 pkt 19 u.p.z.p. Podobnie zmodyfikowano definicję powierzchni zabudowy (§ 2 pkt 11 uchwały), która zawarta jest w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych (PN-ISO 9836: 1997 Właściwości użytkowe w budownictwie – Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych). Zdaniem skarżącego z u.p.z.p. nie wynika by organy gminy uprawnione były do definiowania sposobu liczenia poszczególnych wskaźników, ale do określania ich parametrów (wskaźników). Wojewoda wskazał też, że z kolei w § 2 pkt 8 uchwały, definiując pojęcie maksymalnej wysokości zabudowy, pod kątem sposobu pomiaru wysokości budynku, wprowadzono modyfikację przepisu zawartego w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast w § 9 pkt 2 uchwały zawarto dodatkowo ustalenia określające maksymalną wysokość zabudowy, do której włączono "takie elementy budynków jak czerpnie powietrza czy maszynownie wind", czym również – w ocenie Wojewody – zmodyfikowano § 6 rozporządzenia technicznego, jak też definicję zawartą w § 2 pkt 8 uchwały. W zakresie natomiast § 7 ust. 3 pkt 2 uchwały skarżący wskazał, że w granicach poszczególnych terenów będą lokalizowane budynki przeznaczone na pobyt ludzi, w tym, w związku z wyznaczoną na tych terenach nieprzekraczalną linią zabudowy, także w zasięgu strefy potencjalnego szkodliwego oddziaływania napowietrznej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia 110 kV. To z kolei - w ocenie Wojewody - oznacza, że doszło do naruszenia § 314 rozporządzenia technicznego w zw. z dopuszczeniem do realizacji obiektów z pomieszczeniami na stały pobyt ludzi w granicach zasięgu strefy oddziaływania linii wysokiego napięcia 110 kV, podczas gdy z ww. przepisu rozporządzenia wynika, że w tej strefie zakazane jest lokalizowanie obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi, co więcej zarówno na stały, jak i czasowy pobyt ludzi, nie zaś wyłącznie na stały pobyt ludzi, jak ustalono w uchwale. Wojewoda ponadto wskazał, że przy podejmowaniu uchwały doszło do ewidentnej sprzeczności pomiędzy jej częścią tekstową i graficzną; dotyczy to braku jednoznacznego określenia zasad zabudowy i zagospodarowania terenów znajdujących się w zasięgu strefy oddziaływania linii 110 kV, w związku z uznaniem za element informacyjny planu oznaczenia graficznego tej strefy i wyznaczenia za jego pomocą zasięgu ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenów znajdujących się w jej granicach, będących ustaleniami uchwały. Sprzeczne ustalenia części tekstowej i graficznej uchwały wynikają z uznania za element informacyjny planu oznaczenia graficznego ww. strefy i wyznaczenia za jego pomocą zasięgu ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenów znajdujących się w jej granicach, będących ustaleniami uchwały. Zdaniem Wojewody skoro intencją uchwałodawcy było wprowadzenie ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu terenów znajdujących się w zasięgu strefy oddziaływania linii 110 kV, to takie ograniczenia winny znaleźć swoje jednoznaczne odzwierciedlenie, zarówno w części tekstowej, jak i graficznej planu miejscowego. Zasięg ich obowiązywania winien być ustaleniem planu, nie zaś jego elementem informacyjnym, bowiem tylko w takim przypadku ustalenia uchwały nie będą wzajemnie sprzeczne i zapewnią realizację jej obowiązujących ustaleń. W dalszej części skarżący podniósł kwestię braku linii zabudowy i wyjaśnił, że stanowią one jeden z obligatoryjnych elementów kształtujących zabudowę i zagospodarowanie terenu; ich brak stwarzać będzie bardzo istotne problemy na etapie realizacji ustaleń planu, w indywidualnych postępowaniach administracyjnych, w których bezpośrednią podstawę prawną stanowi właśnie plan miejscowy. Brak ten uniemożliwia prawidłowe zastosowanie planu w tym postępowaniu i tym samym przesądza o konieczności wyłączenia go, w zakresie dotkniętym opisywanym brakiem, z obrotu prawnego. Ponadto Wojewoda wskazał, że ustalenie minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki lub terenu oraz intensywności zabudowy należy do obowiązkowych elementów treści planu miejscowego, tym czasem jego zdaniem dla wskazanych terenów nie określono minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Dla innych zaś terenów – w ocenie Wojewody – nie określono żadnego wskaźnika intensywności zabudowy, jak i powierzchni zabudowy. Brak określenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej oraz wskaźnika intensywności zabudowy, bądź powierzchni i zabudowy uniemożliwiać może w praktyce zagospodarowanie przedmiotowych terenów. Wojewoda wskazał, że ustalenia w powyższym zakresie zaliczone zostały, przez ustawodawcę, do obligatoryjnych ustaleń planu miejscowego, zaś ich brak stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, a w konsekwencji oznacza konieczność stwierdzenia nieważności uchwały w odniesieniu do ww. terenów. W odniesieniu natomiast do zarzutu braku ustalenia minimalnej szerokości frontu działki, w odniesieniu do terenu C.4.2 UKr, skarżący wskazał, że stosownie do art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i § 4 pkt 8 rozporządzenia ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Zdaniem skarżącego, regulując powyższe kwestie, organ gminy nie mógł nakazać określania zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości w sposób odmienny, bowiem ustawodawca w przepisach rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. określił już sposób ustalania ww. zasad. Kwestionowane przepisy uchwały stanowią nie tylko niezgodną z prawem modyfikację postanowień § 4 pkt 8 ww. rozporządzenia, ale również w sposób nieuzasadniony rozszerzają kompetencję organu uchwałodawczego gminy. Tym samym naruszono zasady sporządzania planu pojmowane, jako merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy w zakresie zawartości ustaleń planu. Odpowiadając na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej odrzucenie bądź oddalenie. Po rozpoznaniu powyższej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1560/17, w punkcie pierwszym stwierdził nieważność następujących postanowień części tekstowej zaskarżonej uchwały: a) § 2 pkt 8 w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków", b) § 10 pkt 2, c) § 10 pkt 7, d) § 13 ust. 2, e) § 18 ust. 2 pkt 1 w zakresie sformułowania: "(...) w sposób i na warunkach uzgodnionych z zarządcami sieci", f) § 21 pkt 2, g) § 24 pkt 2 ppkt 2 lit. e, h) § 25 pkt 2 ppkt 1 lit. f w zakresie, w jakim dotyczy on obiektów innych niż tymczasowe obiekty budowlane, i) § 43 pkt 2 ppkt 2 lit. e, j) § 46 pkt 2 ppkt 2 lit. c, k) § 48 pkt 2 ppkt 2 lit. e, l) § 54 pkt 2 ppkt 2 lit. e, m) § 84 pkt 2 ppkt 2 lit. g, n) § 94 pkt 2 ppkt 2 lit. e, o) § 109 pkt 2 ppkt 2 lit. b, p) § 111 pkt 2 ppkt 2 lit. c, q) § 112 pkt 2 ppkt 2 lit. c, r) § 113 pkt 2 ppkt 2 lit. c, s) § 152 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", t) § 153 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", u) § 154 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", v) § 155 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", w) § 156 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", x) § 157 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", y) § 158 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", z) § 159 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", aa) § 160 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", bb) § 161 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", cc) § 162 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", dd) § 163 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ee) § 164 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", ff) § 165 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", gg) § 166 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi", hh) § 167 pkt 2 ppkt 2 lit. b w zakresie sformułowania: "(...), za zgodą i na warunkach zarządcy drogi"; w punkcie drugim natomiast oddalił skargę w pozostałym zakresie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Mazowiecki, zaskarżając wyrok w części pkt 2 (tj. w części oddalającej skargę) w zakresie: 1) § 2 pkt 6, 2) § 2 pkt 8, z wyłączeniem stwierdzenia nieważności, o którym mowa w pkt 1 lit. a wyroku, 3) § 2 pkt 11, 4) § 2 pkt 15, 5) § 7 ust. 3 pkt 2 w odniesieniu do ustaleń warunkowych, 6) § 9 pkt 2 w zakresie sformułowania "(...), przy czym włącza się do wysokości zabudowy takie elementy budynków, jak czerpnie powietrza czy maszynownie wind", 7) § 16 pkt 1 lit. b w odniesieniu do ustaleń warunkowych, 8) § 21 pkt 1, 9) § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g, 10) § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i, 11) części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.3 KS, A.2.7 KS, A.2.8 MW, B2.4 U, C.1.1 MW, C.1.2 ZP, C.1.5 KS, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3.4 KS, C.3.7 MW, C.3.9 UO, C.3.14 KS, C.4.2 UKr, C.4.4 KPP, C.4.10 MW/U, C.4.11 KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.1.7 MW, D.2.1 MW, D.2.4 KS, D.2.5 UO, D.2.7 MW, D.2.15 KS, D.3.10 MW, D.3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 KS. Wyrok ten został także zaskarżony w części pkt 1 lit. a, tj. w części stwierdzenia nieważności § 2 pkt 8 uchwały w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków". Wobec powyższego, Wojewoda wniósł o uchylenie w powyższym zakresie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1560/17. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Wojewody, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 maja 2021 r., sygn. akt: II OSK 1874/18, w punkcie pierwszym sprostował z urzędu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt: IV SA/Wa 1560/17 w ten sposób, że w punkcie 1 lit. x zamiast "§ 157 pkt 2 ppkt 2 lit. c" wpisał "§ 157 pkt 2 ppkt 2 lit. b", w punkcie natomiast drugim uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 grudnia 2017 r. w części dotyczącej punktu 1 lit. a oraz punktu 2 i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego lub trybu jego sporządzania skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. Istotne naruszenie zasad sporządzenia planu to takie, które jest nieakceptowalne z punktu widzenia zasad planowania przestrzennego i kształtowania ładu przestrzennego. W tym kontekście NSA uznało, że domaganie się przez Wojewodę stwierdzenia nieważności kwestionowanych ustaleń planu miejscowego z tego tylko powodu, że naruszają zasady sporządzenia planu miejscowego jest niezasadne. Dlatego też NSA uznało, że wszystkie pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego, w których wskazuje się na naruszenie poszczególnych norm prawa materialnego w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Samo naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego nie może bowiem stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności planu miejscowego. Jednocześnie Sąd drugiej instancji uznał, że WSA w Warszawie naruszył art. 147 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 259; "p.p.s.a.") oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez stwierdzenie nieważności § 2 pkt 8 w zakresie, w jakim po słowach "maksymalnej wysokości zabudowy" nie użyto wyrazów "w odniesieniu do budynków", co w konsekwencji doprowadziło do niedopuszczalnego redagowania przez Sąd I instancji ustaleń planu w związku z faktyczną modyfikacją znaczenia pojęcia "maksymalnej wysokości zabudowy". Sąd I instancji, w ocenie NSA, nie był uprawniony do nadawania nowego brzmienia tym ustaleniom planu. NSA stwierdził również, że na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z całkowitym brakiem wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się WSA w Warszawie oddalając wniosek o stwierdzenie nieważności zawarty w pkt IV tiret pierwszy skargi zwykłej i w pkt V z wyłączeniem terenów oznaczonych symbolami A.1.2 ZP i D.3.17 KS oraz zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z wadliwym wykonywaniem funkcji kontrolnej, poprzez niezbadanie w pełnym zakresie zgodności z prawem zaskarżonego aktu w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 7 ust. 3 pkt 2, § 16 pkt 1 lit. b, § 21 pkt 1, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g i § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i planu. Za zasadne ponadto NSA uznał, zarzuty dotyczące naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z wadliwym wykonywaniem funkcji kontrolnej, polegającym na sprzeczności uzasadnienia wyroku z sentencją w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 21 pkt 1, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g i § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i planu. W istocie z uzasadnienia wyroku wynika, że ww. jednostki jako objęte zarzutem nr 7 skargi winny zostać objęte stwierdzeniem nieważności, co nie znajduje potwierdzenia w tenorze wyroku. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sposób nieuprawniony Sąd I instancji wyłączył z zakresu swojej kontroli zbadanie zgodności z prawem ustaleń planu objętych rozstrzygnięciem w sprawach o sygn. akt: II OSK 66/13 i II OSK 842/13, pomimo braku tożsamości skargi i zakresu badania oraz ze względu na braki formalne skutkujące determinacją orzeczenia Sądu II instancji. Powyższe dwa wyroki wydane zostały w sprawach, w których skargi zostały wniesione w trybie art. 101 u.s.g. i ustalenia planu podlegały ocenie przez pryzmat naruszenia interesu prawnego skarżących. Po ponownym rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 1593/21, w punkcie pierwszym stwierdził nieważność następujących postanowień części tekstowej zaskarżonej uchwały: a) § 16 pkt 1 lit. b w zakresie sformułowania: "(...) na warunkach uzgodnionych z ich zarządcą", b) § 21 pkt 1, c) § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g, d) § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i; w punkcie drugim natomiast oddalił skargę w pozostałym zakresie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku ponowie wniósł Wojewoda Mazowiecki, zaskarżając wyrok w części pkt 2 (tj. w części oddalającej skargę w pozostałym zakresie). Po rozpoznaniu kolejnej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt: II OSK 1591/22 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 kwietnia 2022 r. w części dotyczącej punktu 2 sentencji i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. NSA wskazał, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Artykuł 190 p.p.s.a. znajduje zastosowanie właśnie w takiej sytuacji jak w niniejszej sprawie, gdy doszło do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 185 § 1 p.p.s.a., a mianowicie gdy zaszła konieczność ponownego rozpoznania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny. W takim wypadku sąd ten związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przez którą należy rozumieć ustalenie jednoznacznej normy na podstawie określonego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Ratio legis unormowania art. 190 p.p.s.a. sprowadza się więc do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Powoduje to w konsekwencji zawężenie granic ponownego rozpoznania sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną. Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie orzekając, nie wykonał wskazań zawartych w wyroku NSA, błędnie przy tym interpretując zawartą w nim wykładnię art. 170 p.p.s.a. co do związania sądu orzeczeniami wydanymi ze skarg innych podmiotów, w stosunku do tego samego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. NSA podkreślił, że dla zaistnienia związania, o jakim mowa w art. 170 p.p.s.a. stan faktyczny tej sprawy powinien wykazywać istotne podobieństwo ze stanem zaistniałym wcześniej, poddanym sądowoadministracyjnej kontroli. Tymczasem nie istniała tożsamość skarg i zakresu jej badania, nadto skargi zostały wniesione w trybie art. 101 u.s.g. i ustalenia planu podlegały ocenie przez pryzmat naruszenia interesu prawnego skarżących, co powoduje, że zakres kontroli postanowień planu był zupełnie inny. W ocenie NSA, Sąd I instancji naruszył art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 6 rozporządzenia poprzez brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy, gdyż wyjaśnił jedyne, że dotyczy to tylko terenów pod funkcje parkingów, podczas gdy teren C.1.2.ZP nie stanowi parkingu, a z pozostałych postanowień planu wynika możliwość realizacji na tym terenie usług gastronomicznych (cukiernia), a więc obiektu kubaturowego. Ponadto Sąd I instancji całkowicie pominą zarzut skargi dotyczący sprzeczności ustaleń pomiędzy rysunkiem planu a ustaleniami uchwały w zakresie możliwości realizacji rozbudowy kościoła na terenie oznaczonym symbolem C.4.2 Ukr. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Skarga w zakresie pozostającym na tym etapie do rozpoznania nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując takiej oceny Sąd przede wszystkim miał na uwadze, że orzeka po raz trzeci w niniejszej sprawie i jest związany wskazaniami co do dalszego postępowania wynikającymi z wyroków NSA zapadłych w tej sprawie. Dla porządku Sąd zauważa bowiem, że po raz pierwszy skarga Wojewody rozpoznana została wyrokiem tut. Sądu z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1560/17; wyrok ten w części (obejmującej pkt 1 lit. b do ah) uprawomocnił się, natomiast w pozostałej części (obejmującej pkt 1 lit. a oraz pkt 2) został uchylony wyrokiem NSA z 25 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 1874/18. Na skutek tego wyroku tut. Sąd wyrokiem z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1593/21 w pkt 1 stwierdził nieważność § 16 pkt 1 lit. b w zakresie sformułowania "(...) na warunkach uzgodnionych z ich zarządcą", § 21 pkt 1 lit. c, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i zaskarżonej uchwały, a w pkt 2 skargę w pozostałym zakresie oddalił. NSA wyrokiem z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1591/22 uchylił natomiast ww. wyrok tut. Sądu z 5 kwietnia 2022 r. w części dotyczącej pkt 2, a więc "oddalenia skargi w pozostałym zakresie". Orzekając po raz kolejny w niniejszej sprawie tut. Sąd obowiązany był więc ustalić pozostający nadal do rozpoznania zakres skargi. Sąd uczynił to, biorąc pod uwagę ocenę prawną zawartą w ostatnim wyroku NSA wydanym w sprawie, wskazującą m.in. na ratio legis art. 190 p.p.s.a., które sprowadza się do przyspieszenia postępowania sądowoadministracyjnego poprzez uznanie, że pomimo uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania pewne kwestie sporne zostały już ostatecznie przesądzone. Analizując zapadłe w sprawie wyroki i stwierdzone w niniejszej w sprawie w dwóch orzeczeniach NSA uchybienia tut. Sądu, Sąd w efekcie przyjął, że do rozpoznania w sprawie pozostaje tylko część zarzutów skargi, w szczególności sformułowane w pkt IV tiret pierwszy skargi Wojewody, w pkt V tej skargi oraz w jej pkt VI tiret pierwszy, drugi i czwarty. Dokonując takiej oceny zakresu skargi pozostającego dalej do rozpoznania Sąd wziął pod uwagę, że ww. wyrokami tut. Sądu (WSA) doszło do prawomocnego unieważnienia skarżonej uchwały w części, tj. w zakresie uwzględniającym zarzuty skargi sformułowane w pkt II, w pkt III tiret trzeci oraz w pkt VII. Poza tym Sąd wziął pod uwagę, że wyrokiem z 25 maja 2021 r. NSA uchylił wprawdzie pkt 2 kontrolowanego wyroku WSA (a więc w zakresie, w jakim tut. Sąd wyrokiem tym skargę Wojewody oddalił), to jednak nie podzielił wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej. W pkt 7.5 i 7.7 uzasadnienia wyroku NSA wskazał wyraźnie na to, że nie podziela zarzutów w niej skonstruowanych a dotyczących art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. NSA stwierdził, że tylko istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkować będzie stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części (w świetle brzmienia ww. przepisu nadanego ustawą o rewitalizacji i znajdującego zastosowanie w tym przypadku) oraz że "domaganie się przez organ stwierdzenia nieważności kwestionowanych ustaleń planu miejscowego z tego tylko powodu, że naruszają zasady sporządzenia planu miejscowego jest niezasadne. Dlatego też wszystkie pozostałe zarzuty naruszenia prawa materialnego, w których wskazuje się na naruszenie poszczególnych norm prawa materialnego w związku z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nie mogły odnieść zamierzonego skutku." Z powołaniem się na ww. brzmienie art. 28 ust. 1 u.p.z.p. tut. Sąd oceniał w wyroku z 12 grudnia 2017 r. w szczególności zarzuty sformułowane w pkt III skargi zwykłej (v. str. 12-13 uzasadnienia wyroku). NSA w ww. wyroku z 25 maja 2021 r. uznał natomiast za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania, które następnie wymienił. Wskazał na wadliwe unieważnienie przez tut. Sąd uchwały w części dotyczącej § 2 pkt 8 i zawartej tam definicji maksymalnej wysokości zabudowy, a dalej na wadliwą kontrolę przez Sąd pierwszej instancji zarzutów sformułowanych w pkt IV tiret pierwszy skargi zwykłej i pkt V z wyłączeniem dwóch terenów (oznaczonych symbolami A.1.2.ZP i D.3.17.KS) oraz w odniesieniu do ustaleń zawartych w § 7 ust. 3 pkt 2, § 16 pkt 1 lit. b, § 21 pkt 1 lit. c, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i zaskarżonej uchwały. NSA wskazał również na nieuprawnione wyłączenie przez tut. Sąd spod swojej kontroli zgodności z prawem ustaleń planu miejscowego objętych rozstrzygnięciami w sprawach II OSK 66/13 i II OSK 842/13. W ten też sposób NSA zakreślił granice ponownego rozpoznania sprawy; tylko w granicach stwierdzonych przez NSA na tym etapie błędów (związanych z wadliwą kontrolą przez WSA zaskarżonej uchwały), sprawa mogła być dalej prowadzona i rozpoznawana. Przywołane powyżej ustalenia planu miejscowego, tj. zawarte w § 16 pkt 1 lit. b, § 21 pkt 1 lit. c, § 25 ust. 2 pkt 2 lit. g, § 57 ust. 2 pkt 2 lit. i zaskarżonej uchwały, dotyczyły zarzutów sformułowanych w pkt VII skargi Wojewody i zostały unieważnione (ostatecznie – prawomocnie) wyrokiem tut. Sądu z 5 kwietnia 2022 r. (wydanym na skutek ww. wyroku NSA z 25 maja 2021 r.). Wobec zaś wskazań zawartych w ww. wyroku NSA z 19 stycznia 2023 r. (kwestionującym związanie w niniejszej sprawie orzeczeniami wydanymi ze skarg innych podmiotów, w stosunku do tego samego planu miejscowego), w sprawie nadal aktualne pozostają zarzuty sformułowane w pkt IV tiret pierwszy skargi Wojewody, w pkt V tej skargi oraz w jej pkt VI tiret pierwszy, drugi i czwarty. Powołując się na wyroki NSA zapadłe w sprawach II OSK 66/13 i II OSK 842/13 tut. Sąd dwukrotnie bowiem odniósł się w ten sposób do kwestii objętych pkt V i w części (powyżej podanej) w pkt VI skargi Wojewody. Stosując się ściśle do wskazań NSA wynikających z obu ww. wyroków, Sąd obowiązany jest odnieść się ponownie także do § 7 ust. 3 pkt 2 zaskarżonej uchwały (bo WSA ocenił to ustalenie powołując się na wyrok II OSK 1063/13), i zarzutów dotyczących sprzeczności pomiędzy rysunkiem planu a jego ustaleniami zawartymi w części tekstowej w zakresie możliwości realizacji rozbudowy kościoła na terenie oznaczonym symbolem C.4.2. Ukr. Pozostałe zarzuty skargi, nawet te, które nie doprowadziły dotychczas do unieważnienia plan miejscowego, w świetle oceny NSA zawartej w wyroku z 25 maja 2021 r. Sąd ocenia jako przesądzone/ostatecznie ocenione. Analizując ponownie kwestie, które nadal na tym etapie podlegały kontroli sądowoadministracyjnej Sąd uznał zaś, że nie dają one podstaw do dalszej eliminacji zaskarżonej uchwały. Dokonując takiej oceny Sąd kierował się wykładnią art. 28 ust. 1 u.p.z.p. narzuconą przez NSA w niniejszej sprawie w ww. wyroku z 25 maja 2021 r. Sąd przyjął więc, że w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. (w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie) nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego skutkuje stwierdzeniem nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części. Naruszenie takie musi zostać ocenione jako istotne, czyli takie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono prawa. Instrument ten należy traktować jako instrument służący eliminowaniu z obrotu planów miejscowych dotkniętych rażącymi wadliwościami. I tak, kierując się powyższym, Sąd nie podziela zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 7 pkt 8 i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. poprzez brak określenia w jednoznaczny sposób na rysunku planu linii zabudowy na terenach przeznaczonych w planie pod zabudowę, oznaczonych symbolami: A.1.7 MW, A.2.1 MW, A.2.8 MW, C.1.1 MW, C.2.2 MW, C.2.8 MW, C.3.7 MW, D.1.7 MW, D.2.1 MW, D.2.7 MW i D.3.10 MW. W skardze w tym kontekście Wojewoda podał, że wyznaczone na ww. terenach linie zabudowy są nieprecyzyjne, nie domykają obszaru dopuszczonej zabudowy, a więc nie określają w sposób jednoznaczny obszaru tzw. ruchu budowlanego, a tym samym nie przesądzają, na której części terenów, wyznaczonych liniami rozgraniczającymi można realizować rozbudowę istniejącej zabudowy. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd zauważa, że rację ma Wojewoda, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. linie zabudowy są obligatoryjnym elementem planu miejscowego. Wprowadzenie w planie miejscowym zapisu ustalającego przebieg linii zabudowy jest zatem obligatoryjne. Podobnie wynika to również z treści § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), ustalającego wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego i regulującego w pkt 6, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu. Sąd zgadza się także z Wojewodą, że w zakresie podniesionym w skardze doszło do naruszenia wskazanych przepisów prawa z uwagi na niejednoznaczne wyznaczenie linii zabudowy, ale ocenia - wbrew stanowisku Wojewody - że naruszenia tego nie można uznać za istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Na rysunku planu ww. tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną są ograniczone liniami zabudowy oraz linią strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze. Zgodnie zaś z ustaleniami z § 10 pkt 4 i pkt 5 lit. b uchwały w strefach tych zakazuje się realizacji zabudowy. Wskazane strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze zostały oznaczone na rysunku planu w sposób jednoznaczny i czytelny - cały teren w ww. strefie jest wyróżniony graficznie poprzez zakropkowanie tworząc szary obszar w planie. Strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze (z zakazem realizacji zabudowy) zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 9 planu i legendą rysunku planu są obowiązującym ustaleniem planu miejscowego. Zatem, choć wyznaczenia terenu pod zabudowę nie uczyniono jednoznacznie poprzez "domknięcie" wyznaczonych linii zabudowy, to jednak stosowanie uchwały w tym zakresie nie budzi wątpliwości, skoro na rysunku planu tereny przeznaczone pod zabudowę są jednoznacznie ograniczone zarówno poprzez wyznaczone linie zabudowy, jak i strefy zieleni międzyblokowej i ciągów pieszych o jednorodnym charakterze (zamkniętymi liniami ciągłymi — tylko linie strefy zieleni pozbawione są trójkątów). Znajduje to również odzwierciedlenie w ustaleniach szczegółowych planu dla ww. terenów, odsyłających do § 10 planu, v. np. § 33 ust. 2 pkt 2 lit. b. – dla terenu o symbolu A.2.1 MW. W przypadku natomiast terenu C.2.8 MW zamknięta linii zabudowy ogranicza teren pod zabudowę nie pozostawiając żadnych wątpliwości, gdzie odbywać się może ruch budowlany. Odnośnie do zarzutu skargi sformułowanego w pkt V, dotyczącego braku określenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych symbolami: A.2.3 KS A.2.7 KS, B.2.4 U, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, C.4.4 KPP, C.4.10 MW, C.4.11 KS, C.4.13 UZ, D.1.1 UKS, D.2.4 KS, D.2.4 KS, D.2.15 KS, D.3.13 KS, D.3.16 KS i D.3.17 KS, ocena Sądu jest podobna. Sąd zgadza się bowiem z Wojewodą, że ustalenie minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki lub terenu należy do obowiązkowych elementów treści planu miejscowego na podstawie ww. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i § 4 pkt 6 ww. rozporządzenia. Tymczasem dla ww. terenów wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej nie określono. Niemniej jednak Sąd zauważa, że analiza ustaleń ogólnych planu i szczegółowych - dla wskazanych powyżej terenów oraz uwzględnienie już istniejącej na tych terenach zabudowy (zgodnie z częścią rysunkową planu), nie uzasadnia unieważnienia zaskarżonej uchwały z tego powodu (i w zakresie sformułowanym w skardze). Powierzchnia biologicznie czynna określa niezabudowaną, pokrytą roślinnością przestrzeń (§ 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690). Może realizować ją także nawierzchnia z tzw. ekokratki, czy płyty ażurowej. W ustaleniach szczególnych dla terenów o przeznaczeniu podstawowym: parking dla samochodów osobowych, określając warunki urbanistyczne, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, albo nakazano w przypadku realizacji parkingu w poziomie terenu realizację nawierzchni parkingu jako ażurowej (v. § 35 ust. 2 pkt 1 lit. d planu dla terenu A.2.3 KS; podobnie teren A.2.7 KS), albo ustalono dodatkowe inne wskaźniki kształtujące zabudowę, w szczególności wskaźnik intensywności zabudowy, ale też liczbę możliwych kondygnacji, maksymalną wysokość, ze wskazaniem na znajdujące zastosowanie ustalenia § 7 i § 10 regulujące zasady i warunki ochrony środowiska (tak m.in. dla terenu C.1.5 KS - § 60 ust. 2 pkt 1 lit. a i lit. b i pkt 5; tak też § 78 dla terenu C.3.4 KS, § 88 dla terenu C.3.14 KS; podobnie w § 100 dla terenu o symbolu C.4.11 KS (przeznaczenie podstawowe: garaż wielostanowiskowy, gdzie ustalono wskaźnik intensywności zabudowy, wysokość zabudowy ze wskazaniem również na § 7 i § 10 planu; tak też § 122 - teren o symbolu D.2.4 KS, § 133 – teren o symbolu D.2.15 KS, § 146 – teren o symbolu D.3.13 KS, § 149 - teren o symbolu D.3.16 KS i § 150 – teren o symbolu D.3.16 KS). Zastosowane wskaźniki nie stanową zamiennych w stosunku do brakującego – minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, ale z pewnością kształtują warunki zabudowy, z uwzględnieniem ochrony środowiska. Poza tym nie sposób przy tej ocenie pominąć stanowiska Rady Miasta, która konsekwentnie w sprawie podnosiła, że minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalono tam, gdzie jego wprowadzenie było możliwe, natomiast dla ww. terenów, dla których wskaźnika tego w uchwale nie określono – wynosi on w stanie istniejącym 0%. Powoduje to istniejące już na tych terenach zagospodarowanie lub jego intensywność. Weryfikacja tego wyjaśnienia Rady Miasta z częścią rysunkową planu prowadzi do wniosku, że ww. tereny o symbolu KS, stanowią tereny parkingów już istniejących, na dość wąskich gruntach. Brak wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do ww. terenów (KS) ma więc swoje uzasadnienie, a ochrona zieleni realizuje się poprzez ustalenia § 7 i § 10 planu, co stanowi wadliwość planu, ale nie istotną. W przypadku terenu o symbolu B.2.4 U (przeznaczenie podstawowe: zabudowa usługowa z zakresu handlu, gastronomii, turystyki, biur i administracji; uzupełniające: usługi zdrowia i usługi z zakresu usług podstawowych), Sąd dodatkowo zauważa, że jest to teren zabudowany oraz że powierzchnia przeznaczona pod zabudowę (wyznaczona liniami zabudowy) nie pokrywa się z jego wielkością. Na tym terenie również znajdują zastosowanie ustalenia § 7 i § 10 planu. W konsekwencji omawiana wadliwość nie ma zdaniem Sądu i w tym przypadku charakteru istotnego naruszenia prawa. W stosunku do terenu o symbolu C.4.4. KPP (przeznaczenie podstawowe: plac publiczny), Sąd zauważa natomiast, że na terenie tym, po pierwsze zgodnie z § 93 ust. 2 pkt 1 lit. d planu obowiązuje zakaz realizacji zabudowy, po drugie w § 93 ust. 2 pkt 2 lit. b (szczegółowe warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu), ustalono nakaz realizacji przestrzeni jako reprezentacyjnej, o nawierzchni utwardzonej, z wykorzystaniem materiałów szlachetnych, elementów małej architektury, siedzisk oraz nasadzeń zieleni, a wobec tego brak określenia omawianego wskaźnika dla tego terenu znajduje swoje uzasadnienie w przytoczonych ustaleniach szczegółowych. W przypadku terenu o symbolu C.4.10 MW (przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, usługi z zakresu administracji, handlu), Sąd zauważa natomiast, że stanowi on jedną działkę budowlaną i w całości jest przeznaczony pod zabudowę wobec ustalonych dla tego terenu zgodnie z rysunkiem planu obowiązujących linii zabudowy (wzdłuż nich obowiązuje sytuowanie lica ścian frontowych budynku – v. § 2 pkt 4 uchwały). Zatem i w tej sytuacji brak określenia wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej nie stanowi o wystąpieniu przesłanki unieważnienia planu miejscowego, po myśli art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Podobnie Sąd ocenia wskazany brak dla terenu o symbolu C.4.13 UZ (przeznaczenie podstawowe: usługi zdrowia, administracji i oświaty), zauważając, że w § 102 dla tego terenu w ust. 2 pkt 2 przewidziano szczególne warunki zagospodarowania terenu oraz ograniczenia w użytkowaniu, w tym nakaz zachowania drzew oznaczonych jako wartościowe - do zachowania i stosowania § 10 planu. Poza tym jest to teren zabudowany, a powierzchnia zabudowy nie pokrywa się z jego powierzchnią. Sąd nie stwierdził także istotnego naruszenia zasad sporządzania planu wobec braku określenia omawianego wskaźnika dla terenu o symbolu D.1.1. UKS (przeznaczenie podstawowe – usługi motoryzacyjne), biorąc także pod uwagę pozostałe wskaźniki kształtujące zabudowę i zagospodarowanie terenu określone dla tego terenu w § 109 planu, z odwołaniem się do ustaleń zawartych w § 7 i § 10 tego planu (na mocy których ochronie podlega istniejąca zieleń). Podsumowując powyższe Sąd zauważa, że plan miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., ale tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne dotyczące tego obszaru, wynikające z istniejącego i planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadniają dokonanie takich ustaleń. Analiza ustaleń szczegółowych planu dla terenów wskazanych w pkt V tiret pierwszy skargi nie wykazała, aby wskazany brak nie znajdował takiego uzasadnienia. Odnośnie do zarzutu skargi sformułowanego w pkt V tiret drugi, dotyczącego braku określenia wskaźnika intensywności zabudowy dla terenów o symbolu: A.2.3 KS, A.2.7 KS i C.1.2 ZP, Sąd stwierdza, że także i w tym zakresie nie podzielił stanowiska Wojewody o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego. Brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy dla ww. terenów o symbolu KS (przeznaczenie podstawowe: parking dla samochodów osobowych), dla których ustalenia szczegółowe planu określają dokładnie warunki urbanistyczne, w tym ograniczenia dotyczące maksymalnej możliwości zagospodarowania, nie stanowi bowiem zdaniem Sądu o istotnej wadzie zaskarżonej uchwały. Należy przy tym zauważyć, że stosownie do § 2 pkt 7 planu wskaźnik intensywności zabudowy wyraża się stosunkiem sumy powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków zlokalizowanych na działce budowlanej do całkowitej powierzchni tej działki budowlanej. W przypadku wskazanych terenów A.2.3 KS i A.2.7 KS plan dopuszcza parking jako obiekt otwarty o maksymalnie II kondygnacjach – 3 m nad poziomem terenu, z których dolna musi być zagłębiona poniżej poziomu terenu rodzimego, a jednocześnie zakazuje realizacji kubatur (w tym zadaszeń) nad poziomem parkingowym – co stanowi wystarczająco precyzyjne ustalenie intensywności zabudowy na wskazanych terenach. Co do terenu o symbolu C.1.2 ZP (przeznaczenie podstawowe terenu: zieleń parkowa, uzupełniające: usługi sportu, rekreacji i wypoczynku realizowane jako obiekty niekubaturowe, (boiska, ogrody jordanowskie, place zabaw dla dzieci itp.), usługi gastronomii (cukiernia)), to Sąd zauważa, że w warunkach urbanistycznych dla tego terenu ustalono rejon lokalizacji niekubaturowych obiektów rekreacyjnych, oznaczony na rysunku planu oraz dopuszczono zachowanie istniejącej zabudowy usług gastronomii z prawem przebudowy, bez prawa do rozbudowy, w miejscu wyznaczonym liniami zabudowy na rysunku planu (v. § 57 ust. 2 pkt 1 lit. a i b planu). Zgodnie z definicją ustawową pojęcia przebudowa (v. art. 3 pkt 7a pr.bud.), należy przez to rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zatem, zdaniem Sądu, także i w tym zakresie brak określenia wskaźnika intensywności zabudowy dla terenu o symbolu C.1.2 ZP znajduje uzasadnienie w dopuszczonym sposobie zabudowy i zagospodarowania tego terenu (czy inaczej: dopuszczając wyłącznie przebudowę istniejącej cukierni, nie przewidziano jego zmiany: rozbudowy czy nadbudowy). Dalej, odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących terenu o symbolu C.4.2 UKr i podniesionej przez Wojewodę sprzeczności pomiędzy rysunkiem planu a ustaleniami uchwały w zakresie możliwości rozbudowy kościoła, Sąd zauważa, że jak wskazał w skardze Wojewoda, zgodnie z ustaleniami dla ww. terenu nakazano ochronę kościoła, plebanii i dzwonnicy określonych jako Dobra Kultury Współczesnej, ale z rysunku planu nie wynika, które budynki znajdujące się w granicach tego terenu zostały objęte przywołaną ochroną. Sąd podziela jednak w tej kwestii stanowisko Rady Miasta. Z części tekstowej uchwały dla ww. terenu wynika ochrona budynku kościoła, plebanii i dzwonnicy wyrażająca się w zakazie ich przebudowy, rozbudowy, wymiany, zmiany wystroju elewacji; dopuszczono w odniesieniu do chronionych budynków wyłącznie działania remontowe - § 91 ust. 2 pkt 1 lit. a i b planu. Określono wprawdzie następnie warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a na rysunku planu wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy, ale nie stanowi to o wewnętrznej sprzeczności zaskarżonej uchwały. Pozostałe bowiem budynki (nie objęte ochroną poprzez zakaz przebudowy, rozbudowy i wymiany), mogą być m.in. objęte rozbudową - w oparciu o wymienione wskaźniki w granicach linii zabudowy. Dodać też trzeba, że wysokość kościoła 30 m (wskazana w planie) odpowiada jego wysokości w stanie istniejącym, a zatem to ustalenie jest wyłącznie potwierdzeniem tego stanu, i w żadnym razie nie oznacza możliwości jego nadbudowy, co byłoby sprzeczne z ustanowioną ochroną. Zatem, ustalenia dotyczące terenu oznaczonego C.4.2 UKr nie powodują - zdaniem Sądu - tego rodzaju wątpliwości, które mogą utrudniać ich stosowanie zgodnie z intencją Rady. Wskazane powyżej ustalenia planu, wykluczają interpretację co do możliwości rozbudowy wymienionych obiektów (podlegających ochronie), i nie może tego zmienić zbędne - być może - wyznaczenie linii zabudowy od ich strony. Stosując plan miejscowy należy bowiem czytać łącznie - tekst i rysunek; wprawdzie - jak wyjaśniono w trakcie rozprawy przed tut. Sądem - mylnie oznaczono też na rysunku planu lokalizację istniejącej już dominanty wysokościowej; stanowi ją bowiem obiekt kościoła, który znajduje się w innym miejscu niż graficzne oznaczenie dominanty na rysunku; jednak - skoro według wyjaśnień Rady - chodzi właśnie o obiekt kościoła, o wysokości, jaką przewidziano dla dominanty (30 m), tego rodzaju omyłka nie może stanowić przeszkody dla praktycznego stosowania planu, gdzie wskazano dla danego terenu możliwość zabudowy generalnie jedynie do 16 m. Odnosząc się do zarzutów skargi sformułowanych w pkt VI, tj.: braku podstaw do określenia parametrów działek budowlanych w ramach ustaleń dotyczących warunków zabudowy oraz zagospodarowania terenu, braku podstaw do sformułowania ustaleń, że cały teren stanowi jedną działkę budowlaną oraz braku ustaleń zasad scalania i podziału nieruchomości (w tym ostatnim przypadku w odniesieniu do sprecyzowanych terenów: A.1.4 IW, A.2.3 KS, A.2.7 KS, C.1.2 ZP, C.1.5 KS, C.3.4 KS, C.3.14 KS, D.2.4. KS, D.2.15 KS, D.3.13. KS, D.3.16 KS, D.3.17 KS), Sąd stwierdza, że również te zarzuty uznał za niezasadne. Przy czym, nie budzi wątpliwości Sądu, że wobec treści art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i § 4 pkt 8 ww. rozporządzenia plan miejscowy powinien zawierać ustalenia szczegółowe zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, tj. określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych i maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Kontrolowany plan miejscowy nie reguluje natomiast zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, a brak tego rodzaju zdaniem Sądu nie stanowi poważnej wady planu miejscowego - o ile znajduje swoje uzasadnienie (jest wytłumaczalny i w efekcie jako nieistotne naruszenie prawa do zaakceptowania). I tak, Sąd zauważa, że problematyka scalania i podziału nieruchomości objęta jest zarówno przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak i u.p.z.p., oraz że to właśnie plan miejscowy ma wskazywać obszary wymagające przeprowadzenia scalania i podziałów nieruchomości. Jak wskazuje się w doktrynie, nie określono w ww. ustawach celu scalania i ponownego podziału nieruchomości, jednak należy przyjąć, że jest nim stworzenie warunków do zagospodarowania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem w planie miejscowym lub chociażby w ogóle stworzenie warunków do wykorzystania nieruchomości. Konieczność scalania i podziału nieruchomości zachodzi więc głównie wtedy, gdy zapisy planu miejscowego nie są ściśle związane z tytułami własności do gruntów. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy struktura własności jest bardzo rozdrobniona, a więc działki należące do poszczególnych właścicieli są zbyt małe lub mają kształt uniemożliwiający wzniesienie zabudowy zgodnie z warunkami technicznymi, jakie powinny spełniać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Taka nieruchomość, której nie można zabudować zgodnie z tymi warunkami nie może bowiem być uznana za działkę budowlaną, choćby nawet z planu miejscowego wynikało, że jest ona przeznaczona pod zabudowę. W tym przypadku omawiany zarzut Wojewoda podniósł w stosunku do terenów przeznaczonych na parkingi dla samochodów osobowych, w większości już wybudowane, niewielkie obszarowo, stanowiące jedną lub kilka działek ewidencyjnych. Nie sposób w efekcie stwierdzić, aby brak ustalenia w planie miejscowym zasad i warunków scalania i podziału dla tych terenów stanowił o braku możliwości ich zagospodarowania zgodnie z ustaleniami planu, jako taki stanowił istotne naruszenie zasad sporządzania planu. Podobnie zagadnienie to ocenił NSA w wyroku II OSK 66/13 dodając, że § 11 planu miejscowego odnosi się do zasad tworzenia działek budowlanych, i nie chodzi to o podział i scalanie, lecz jak przy inwestowaniu określić co jest działką budowlaną. Wskazał też, że brak omawianych ustaleń musi być uzasadniony istniejącym stanem faktycznym na obszarze objętym planem, co w konsekwencji nie daje podstaw do zamieszczenia ww. zasad w planie. Podzielając tę ocenę, a jednocześnie mając na uwadze cel jakiemu służyć ma scalanie i podział nieruchomości, także i w tej kwestii Sąd nie znalazł podstaw do uznania skargi za zasadną. Wiąże się z tym zagadnieniem nie tylko zarzut sformułowany w pkt VI tiret czwarty skargi, ale też w tiret trzeci tego punktu skargi. Odnośnie do zarzutów związanych z określeniem parametrów dla działki budowlanej, a nie działki, to Sąd zauważa, że w art. 15 ust. 2 pkt 6 i 8 u.p.z.p. (w brzmieniu sprzed noweli, która weszła w życie 21 października 2010 r., v. art. 4 ust. 2 ustawy zmieniającej z 25 czerwca 2010 r.) ustawodawca postanowił, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo: parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy oraz szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. Uszczegółowieniem tego przepisu był § 4 pkt 6 i pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowił, że ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu, a ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości – określenie parametrów i działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Zważywszy, że plan nie ustala zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, w dalszych rozważaniach Sąd skoncentruje argumentację na brzmieniu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. i ww. § 4 pkt 6 rozporządzenia. Sąd zauważa zatem, że art. 15 ust. 2 u.p.z.p. w brzmieniu na dzień podjęcia przez Radę Miasta uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania planu miejscowego nie regulował w stosunku do czego organ ma określić parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Natomiast u.p.z.p. regulowała już wówczas definicję pojęcia działka budowlana i na niej opiera się również skarżona uchwała – v. § 2 pkt 6 uchwały. Określenie w takich warunkach parametrów dla działek budowlanych (a nie działek czy terenu) w celu określenia ładu przestrzennego, nie stanowi istotnego uchybienia (zważywszy także na zmianę prawa, jaka nastąpiła w tej kwestii z dniem 21 października 2010 r.). Należy przy tym dodać, że u.p.z.p. definiowała wówczas działkę budowlaną jako nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Ustalenia planu odnoszące się w takim reżimie prawnym do działek budowlanych nie stanowią o istotnej wadliwości tego planu. I w końcu odnośnie do § 7 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego (zgodnie z którym w zakresie ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym: w zasięgu stref wymienionych w pkt 1 [potencjalnego przekroczenia dopuszczalnego poziomu promieniowania elektromagnetycznego wzdłuż linii wysokiego napięcia 110kV – po 19 m w każdą stronę od jej osi], w obrębie terenów przeznaczonych pod zabudowę, dopuszcza się lokalizację pomieszczeń przewidzianych na stały pobyt ludzi, lecz tylko w przypadku wykazania na podstawie aktualnej dokumentacji z pomiarów terenowych, że w miejscach lokalizacji tych pomieszczeń nie jest przekroczony dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego), Sąd zauważa, że jest on o tyle nietrafiony na obecnym etapie, że stanowił już podstawę unieważnienia w części ustaleń szczegółowych zaskarżonego planu. Dla wyeliminowania niezgodności planu z prawem Sąd w wyroku z 12 grudnia 2017 r. stwierdził nieważność stosownych ustaleń planu, co do całego terenu oznaczonego D.1.5. MN oraz analogicznych zapisów, odnoszących się do innych terenów, objętych skargą, wobec tych samych naruszeń prawa (pkt 1 lit. g, i-o oraz q-r wyroku). Za zasadny uznał bowiem zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, gdy chodzi o reguły ochrony przed polami elektromagnetycznymi (zarzut naruszenia przepisów z pkt-u 2 skargi). Ocenił, że dla usunięcia stosownych wadliwości wystarczającym było wyeliminowanie z obrotu wyłącznie wskazanych w orzeczeniu postanowień planu. Poza tym Sąd zauważa, że zgodnie z § 314 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków w brzmieniu wówczas obowiązującym, budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie mógł być wzniesiony na obszarach stref, w których występowało przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Nie dopuszcza do tego także ustalenie zawarte w § 7 ust. 3 pkt 2 planu miejscowego. Nadto, przepis § 7 ust. 3 pkt 2 planu stanowi realizację obowiązku wskazanego w art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. i nie narusza zasad sporządzania planu, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., na co wskazał także NSA w wyroku II OSK 1063/13 (uchylając w części wyrok tut. Sądu, tj. w zakresie stwierdzenia nieważności § 7 ust. 3 pkt 2 planu). Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.