VII SA/Wa 2697/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski, asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 października 2022 r. znak: KOC 4058/Ar/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: Kolegium) decyzją z 18 października 2022 r., działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), po ponownym rozpatrzeniu – w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 722/22 uchylającego decyzję Kolegium z 15 marca 2022 r. - odwołania A. Sp. z o.o. od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] w. W. z [...] grudnia 2021 r. o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, dojazdem oraz infrastrukturą techniczną przy ul. K., na fragmencie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. (wnioskodawca: H. Sp. z o.o.), w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm., dalej: u.p.z.p.), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy. Kolegium uwzględniło, że decyzją Zarządu Dzielnicy [...] w W. z dnia [...] grudnia 2021 r. zostały ustalone warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na etapowej budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, dojazdem oraz infrastrukturą techniczną przy ul. K., na fragmencie dz. ew. nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w W. (wnioskodawca: H. Sp. z o.o.). Odwołanie od tej decyzji wniosły Spółki: O.Sp. z o.o., O.Sp. z o.o., O.. z o.o., O.Sp. z o.o. zauważając, że organ nie dokonał dokładnej analizy materiału dowodowego i nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w wyniku czego nieprawidłowo ustalił, że przedmiotowa inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, tj. do ul. [...] , w sytuacji gdy takiego dostępu nie posiada (posiada jedynie czasową służebność), co stanowi naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Podniesiono, że decyzja środowiskowa z 7 października 2019 r. wydana dla budowy zespołu budynków wielorodzinnych z usługami w parterach, z garażami podziemnymi, drogami dojazdowymi, naziemnymi miejscami parkingowymi, trafostacją wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na dz. ew. nr [...] i [...] obręb [...], czyli dotycząca całego terenu (powierzchnia zabudowy ok. 4,55 ha, powierzchnia usług 1,2 ha, łączna powierzchnia użytkowa garaży i parkingów samochodowych z towarzyszącą im infrastrukturą ok. 3,36 ha) nie może mieć zastosowania do inwestycji w niniejszej sprawie, ponieważ ta stanowi jedynie "wycinek" przedsięwzięcia objętego ww. decyzją środowiskową. Ponadto podniesiono, że organ I instancji naruszył przepisy uchwały nr [...] Rady [...] z [...] grudnia 2008 r. przez nieprzekazanie sprawy do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...]. Konsekwencją było wydanie zaskarżonej decyzji przez niewłaściwy organ. Kolegium decyzją z 15 marca 2022 r. uchyliło opisaną wyżej decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ zauważając, że warunki zabudowy zostały ustalone na części działki ewidencyjnej. Przekazując zatem sprawę do ponownego rozpatrzenia zaleciło, by organ I instancji uzyskał zmianę wniosku strony polegającą na objęciu nim całego terenu inwestycji (całych działek), a nie części i wydał decyzję stosownie do stanu sprawy. W przypadku zaś odmowy zmiany wniosku, organ winien odmówić ustalenia warunków zabudowy, gdyż w omawianym przypadku nie może być wydana decyzja odnosząca się jedynie do fragmentu działek. Sprzeciw od decyzji Kolegium wniósł inwestor – Spółka H.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 722/22 uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 151a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd stwierdził, że nie ma żadnych prawnych regulacji a przez to i powodów, by jako teren inwestycji nie można było wskazać jedynie części działki ewidencyjnej. W przypadku większych działek, również ich zbioru, możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, a w konsekwencji wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji. Pismem z 16 września 2022 r. H.Sp. z o.o. zwróciła się do Kolegium o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej oznaczenia nieruchomości, na których będzie realizowana inwestycja, działki nr [...] (część) z obrębu [...] i w to miejsce orzeczenia, że inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy będzie realizowana na dz. nr [...] (część) z obrębu [...], a w pozostałym zakresie utrzymanie decyzji w mocy. W powyższych warunkach Kolegium, rozpatrując sprawę ponownie, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Kolegium wskazało, że w myśl art. 153 i art. 64e p.p.s.a. jest związane wydanym w tej sprawie wyrokiem, jednocześnie zauważyło, że orzekający w wyroku z 18 maja 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 722/22, Sąd wyszedł poza granice rozpatrzenia sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej z 15 marca 2022 r., dokonując wykładni przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie tego, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla danej inwestycji na części działki. W związku z powyższym, zdaniem Kolegium, dokonana w tej sprawie wykładnia Sądu nie wiąże w ww. zakresie Kolegium. Kolegium podtrzymało więc stanowisko wyrażone w uzasadnieniu uchylonej decyzji w zakresie możliwości ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na części działki. Zdaniem Kolegium, również wniosek strony z 16 września 2022 r. nic w tej materii nie zmienia, skoro warunki zabudowy miałyby być ustalone na dz. nr [...] (część), a więc nadal na części działki. Kolegium zauważyło przy tym, że wniosek dotyczy zamiany dz. ew. nr [...] na dz. nr [...] w sytuacji, gdy przedmiotowa decyzja obejmuje dz. ew. nr [...] jedynie w zakresie dojazdu do przedmiotowej inwestycji. Kolegium powtórzyło zatem za uzasadnieniem uchylonej przez Sąd decyzji, że przedmiotowa inwestycja ma polegać na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, dojazdem oraz infrastrukturą techniczną, przy ul. K., na fragmencie ew. nr [...] z obrębu [...] oraz dz. ew. nr [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w W.(wnioskodawca: H. Sp. z o.o.). Z całości akt sprawy wynika, że będzie to część inwestycji etapowej, polegającej na realizacji różnych budynków mieszkalnych, mieszkalno-usługowych na dz. ew. [...], [...] i innych. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie rozumienia terenu inwestycji jako działki inwestycyjnej, w świetle art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., Kolegium wywodziło, że objęcie decyzją o warunkach zabudowy części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne jedynie wyjątkowo i musi wynikać ze szczególnych uwarunkowań normatywnych (część działki objęta ustaleniami planu miejscowego, część działki jest użytkiem leśnym lub rolnym wymagającym przekształcenia, czy decyzją wydaną w trybie tzw. specustaw). W omawianej sprawie, jak stwierdziło Kolegium, nie ma sytuacji szczególnej, wynikającej z przepisów odrębnych pozwalającej ustalić warunki zabudowy dla części działki. W takim przypadku, parametry wnioskowanej inwestycji powinny być ustalone dla inwestycji na całej działce nr [...] (jw.). W tym stanie sprawy rzeczą wtórną jest, jak stwierdziło Kolegium, że dla całości inwestycji etapowanej rozważanej jako suma poszczególnych etapów inwestycji, powinny być ustalone środowiskowe uwarunkowania. Konkludując, Kolegium stwierdziło, że nie może być wydana decyzja o warunkach zabudowy odnosząca się jedynie do fragmentu działki nr [...] z obrębu [...] ([...] część). W sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie znalazł podstaw - po uchyleniu zaskarżonej decyzji I instancji - do przekazania sprawy przez SKO w Warszawie do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 k.p.a.), Kolegium uznało, że zasadnym jest uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skargę od decyzji Kolegium wywiodła H.Sp. z o.o. zarzucając tej decyzji mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.: 1) art. 64e w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez błędną wykładnię tych przepisów i bezpodstawne przyjęcie, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie jest związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt: VII SA/Wa 722/22, wydanym na skutek złożonego przez skarżącą sprzeciwu od decyzji Kolegium z 15 marca 2022 r., podczas gdy ustalenie zasadności wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. przez sąd administracyjny wymaga przeprowadzenia oceny prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia właśnie z uwzględnieniem treści przepisów prawa materialnego, a treść art. 153 p.p.s.a. nie przewiduje wyjątków od zasady tam wyrażonej, zatem nie można twierdzić, iż zalecenia wskazane w ww. wyroku nie wiązały Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie; 2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niedążenie przez SKO do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględniając słuszny interes skarżącej, jak również nienależyte rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny stanu faktycznego sprawy, skutkujące bezpodstawnym uznaniem, iż nie można wydać decyzji ustalającej warunki zabudowy dla części działki, a w konsekwencji uchyleniem decyzji Zarządu Dzielnicy [...] i odmówieniem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej przez Skarżącą inwestycji; 3) art. 6 w zw. z art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji, a także poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego na celu zagwarantowanie podmiotom równości wobec prawa; 4) art. 8 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji SKO z uwagi na zawarcie w niej powielonych i zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; 5) art. 138 § 1 pkt 2 k.pa., poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji uchylenie Decyzji Zarządu Dzielnicy [...] i odmówienie udzielenia Spółce warunków zabudowy dla Inwestycji, mimo iż ww. rozstrzygnięcie odpowiadało prawu. Jednocześnie Spółka zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ust 1 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie może zostać wydana dla części działki, a także błędne uznanie, że na użytek rozpoznawania spraw o ustalenie warunków zabudowy pojęcie terenu należy utożsamiać z pojęciem działki geodezyjnej, co w konsekwencji doprowadziło do uchylenia decyzji Zarządu Dzielnicy [...] w W., oraz odmowy ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez skarżącą inwestycji, podczas gdy z treści ww. przepisów prawa nie wynika, że teren inwestycji, dla którego ustala się warunki zabudowy musi obejmować wyłącznie działki ewidencyjne w całości. Mając na względzie podniesione powyżej zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie Kolegium do wydania w określonym terminie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. inwestycji na części działki nr ewid. [...] z obrębu [...] na terenie Dzielnicy [...] w W.. Jednocześnie Spółka wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Znajdujący odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. stanowi zaś, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na mapie zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na mapie zasadniczej, pochodzącej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać. Odmowa wydania w niniejszej sprawie warunków zabudowy na wniosek H. Sp. z o.o. usprawiedliwiana była przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie brakiem możliwości ustalenia warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. W tym zakresie, za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2022 r. wydanego w sprawie o sygn. akt II OSK 1322/22, CBOSA, powtórzyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie ma jednoznacznej zgody, co do tego, czy ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana. Istnieją poglądy zgodne ze stanowiskiem organu odwoławczego, prezentowane m.in. w wyrokach NSA: z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 260/18; z dnia 5 września 2019 r., sygn. akt II OSK 2447/17; z dnia 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1955/20, lecz także poglądy przeciwne, dopuszczające wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji, a prezentowane m.in. w wyrokach NSA: z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1634/16; z dnia 23 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1693/19; z dnia 19 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 2976/20. Przyjmując jedną z dopuszczalnych wykładni, Sąd orzekając w tej sprawie wyrokiem z 18 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 585/22 wobec brzmienia art. 138 § 2 i § 2a k.p.a. mógł przyjąć, że zastosowana w sprawie przez organ I instancji wykładnia pojęcia terenu była wadliwa i należało dokonać prawidłowej wykładni a jednocześnie wymóc na organie jej zastosowanie właśnie poprzez zalecenia przewidziane w decyzji kasatoryjnej. Jednakowoż, kwestia, czy przewidziana wykładnia jest wykładnią prawidłową – co słusznie zauważyło Kolegium w zaskarżonej decyzji - nie powinna stanowić oceny sądu w trakcie badania zasadności sprzeciwu, bowiem sąd na tym etapie nie wypowiada się merytorycznie, a jedynie sprawdza czy zaistniały przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. W tym kontekście nie jest zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 64e w zw. z art. 153 p.p.s.a. Należy podkreślić, że ocena i wskazania sądu dokonane w ograniczonym podmiotowo postępowaniu sądowym w sprawie ze sprzeciwu od decyzji kasatoryjnej (art. 64b § 3 p.p.s.a. stanowi, że w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się) nie może wiązać organu co do istoty sprawy dotyczącej wydania warunków zabudowy. Formalnie zatem tut. Sąd w wyroku z 18 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 722/22 nie mógł przesądzić o samej decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, zatem nie można powoływać się na związanie treścią wyroku kontrolującego decyzję kasatoryjną w zakresie wypowiedzi co do przesłanek materialnoprawnych relewantnych dla sprawy. Dokonując w powyższych uwarunkowaniach oceny wypowiedzi Kolegium zaprezentowanej w zaskarżonej w niniejszej sprawie merytorycznej decyzji, Sąd podkreśla, że kluczowym jest dokonanie wykładni pojęcia "terenu", jakim ustawodawca posłużył się w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W tym zakresie Sąd nie podziela stanowiska Kolegium, że pojęcie to utożsamiane powinno być z pojęciem działki ewidencyjnej. Należy bowiem zauważyć, że zarówno w art. 64 ust. 1 jak i art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. mowa jest o terenie, a nie działce ewidencyjnej w rozumieniu ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Rozróżnienie to jest następnie uwzględnione w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Powyższe świadczy o braku tożsamości pojęć: terenu i działki ewidencyjnej, w sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. W tej sytuacji należy uznać za dopuszczalne – zwłaszcza w odniesieniu do większych działek, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie – wyodrębnienie we wniosku części działki, na której miałby zostać zrealizowany cel inwestycyjny, a następnie uwzględnienie powyższego w treści decyzji o warunkach zabudowy i wskazanie tego terenu w załączniku graficznym. Oczywiście nie powoduje to przyjęcia, że możliwym jest wskazanie usytuowania obiektu w konkretnym miejscu. Sąd w składzie orzekającym podzielił zatem pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wcześniej wyroku z 4 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 1322/22, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Sytuacja taka ma w szczególności miejsce, gdy określona część działki mogłaby stanowić samodzielną działkę ewidencyjną. Wykładnia taka, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2598/21 (CBOSA), stanowi wyraz należytego wyważenia konstytucyjnie chronionych wartości, takich jak prawo własności (art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.) oraz ochrona środowiska i zrównoważony rozwój (art. 5 i art. 74 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 in fine u.p.z.p.). Działki, których części objęte są rozpoznanym wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, położone są w granicach administracyjnych Warszawy, zgodnie zaś z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409), przepisów o ograniczaniu przeznaczania gruntów na cele nierolnicze i nieleśne nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Zarówno zaś Kolegium, jak i uczestnicy postępowania nie wykazali, do obejścia jakich innych prawnych ograniczeń mogłoby prowadzić ustalenie warunków zabudowy dla części działek ewidencyjnych w niniejszej sprawie. W związku z tym Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję Kolegium naruszyło art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy będzie zobowiązany uwzględnić powyżej przedstawioną ocenę prawną, mając w szczególności na uwadze, że dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego przez skarżącą Spółkę terenu stanowiącego części wskazanych działek ewidencyjnych. W tym miejscu Sąd zaznacza, że nie znalazł podstaw dla zastosowania art. 145a p.p.s.a., uznając, iż wystarczającą gwarancją efektywności i sprawności postępowania celem uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy jest ustalona w art. 153 ww. ustawy reguła związania organów i sądów oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Z tych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania (pkt II wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej Spółki w kwocie 480 zł, wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 500 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.