I SA/Po 639/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 597,- zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W. S. (dalej zwana również skarżącą lub wnioskodawczynią) wniosła o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedstawiając opis stanu faktycznego wskazała, że w ramach swojej aktywności zawodowej o charakterze zarobkowym: a) prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna na podstawie wpisu do CEiDG; b) uczestniczy w charakterze wspólnika w F. sp. j.; c) uczestniczy w charakterze komandytariusza w S. sp. z o.o. sp. k. Skarżąca jest również członkiem zarządu S. sp. z o.o., która jest jedynym komplementariuszem S. sp. z o.o. sp. k. Poza wnioskodawczynią wspólnikami w S. sp. z o.o. sp. k. są jeszcze inne osoby fizyczne (wszyscy w charakterze komandytariuszy) oraz wspomniana już S. sp. z o.o. w charakterze komplementariusza. W celu prowadzenia działalności gospodarczej S. sp. z o.o. sp. k. nabywa usługi od szeregu różnych osób i przedsiębiorstw, z którymi zawiera umowy cywilnoprawne o świadczenie usług. Wnioskodawczyni odpłatnie świadczy usługi (dalej jako: "Usługi") na rzecz wskazanej ostatnio spółki. Skarżąca w relacjach z S. sp. z o.o. sp. k. występuje jako odrębny podmiot gospodarczy. Wnioskodawczyni wszystkie swoje dochody, tj. uzyskiwane w ramach indywidualnej działalności gospodarczej, jak również uzyskiwane z tytułu uczestnictwa w charakterze wspólnika w spółce jawnej zdecydowała się od 2022 r. opodatkować ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1993 z późn. zm. – dalej w skrócie: "ustawa o ZPDOF"). Wynagrodzenie skarżącej z tytuł usług świadczonych na rzecz S. sp. z o.o. sp. k. jest wypłacane niezależnie od ewentualnego udziału w zysku przysługującego wnioskodawczyni na zasadach określonych w umowie spółki. Za prowadzenie spraw spółki komplementariuszowi, tj. S. sp. z o.o. przysługuje i jest wypłacane odrębne wynagrodzenie. Pozostali komandytariusze, poza jednym, nie angażują się w bieżące sprawy spółki komandytowej i nie wykonują faktycznie żadnej pracy na jej rzecz. Skarżąca w ramach czynności podejmowanych na rzecz S. sp. z o.o. sp. k. wyodrębniła dwie grupy działań. Pierwsza grupa działań została zidentyfikowana, jako czynności mające związek z prowadzeniem spraw spółki, legitymacją do wykonania których jest funkcja członka zarządu S. sp. z o.o. Zadaniami realizowanymi w ramach tak zdefiniowanego zakresu obowiązków są: a) codzienne kierowanie działalnością spółki komandytowej, w tym dbanie o należyte zabezpieczenie jej majątku oraz prawidłowy rozwój działalności; b) negocjowanie wszelkich umów handlowych i ich zawieranie w imieniu spółki komandytowej; c) pozyskiwanie klientów oraz dostawców oraz podtrzymywanie kontaktów z kluczowymi klientami i dostawcami; d) kreowanie ogólnych koncepcji i nadzór nad kampaniami promocyjnymi spółki komandytowej oraz prezentacja jej oferty na rynku krajowym i międzynarodowym; e) nadzór nad polityką kadrową spółki komandytowej, uwzględniający jej interesy i potrzeby; f) nadzór i koordynowanie współpracy poszczególnych ośrodków organizacyjnych w strukturze spółki komandytowej; g) nadzór nad rzetelnym prowadzeniem dokumentacji spółki komandytowej, w tym rejestrów spraw, umów, porozumień, uchwał, protokołów i ich archiwizowaniem; h) zarządzanie finansami spółki komandytowej, w szczególności poprzez dbałość o utrzymanie właściwej płynności finansowej, zawieranie umów z bankami, w tym dotyczących rachunków bankowych, kredytów, a także z ubezpieczycielami, ogólny nadzór nad księgowością spółki komandytowej; i) usuwanie zauważonych usterek i wadliwości w procesie, organizacji, porządku pracy, w organizacji stanowisk pracy, w funkcjonowaniu i działalności handlowej i marketingowej oraz wszelkiej innej działalności spółki komandytowej; j) nadzór nad kształtowaniem otoczenia – w tym przede wszystkim u potencjalnych klientów i w mediach – pozytywnego wizerunku spółki komandytowej (public relations), jej dobrego imienia, w szczególności poprzez dobór odpowiednich specjalistów; k) zasięganie w przypadkach wymagających wiadomości specjalnych, ekspertyz, opinii i analiz konsultingowych, prawnych, programowych, ekonomicznych, technicznych, technologicznych, organizacyjnych w dziedzinach wchodzących w zakres działalności spółki komandytowej. Druga grupą działań, które zostały zidentyfikowane, to czynności w ocenie skarżącej niepozostające w bezpośrednim związku z prowadzeniem spraw spółki i nie będące ich naturalną pochodną. Zadaniami realizowanymi w ramach tak zdefiniowanego zakresu obowiązków są: a) przygotowywanie dokumentacji księgowej dla zewnętrznego biura rachunkowego, obejmujące także wyjaśnianie stwierdzonych niezgodności i wątpliwości w toku podejmowanych przez biuro procesów księgowych; b) wykonywanie czynności technicznych, polegających na wystawianiu faktur sprzedaży oraz bieżącej ewidencji należności i zobowiązań spółki komandytowej (niezależnie od tych samych czynności wykonywanych następczo przez biuro rachunkowe); c) wykonywanie czynności technicznych, polegających na składaniu w bankowym systemie transakcyjnym zleceń obciążenia rachunku bankowego spółki komandytowej, celem regulowania jej zobowiązań; d) przygotowywanie preliminarzy finansowych spółki komandytowej, do dalszych prac skutkujących ich zatwierdzeniem; e) obsługa wierzytelności, w tym prowadzenie miękkiej i twardej windykacji; f) przygotowywanie raportów zyskowności poszczególnych wydarzeń szkoleniowych, które mają posłużyć jako materiał do dalszej analizy; g) przygotowywanie zestawień kosztów stałych i zmiennych spółki komandytowej, które mają posłużyć jako materiał do dalszej analizy; h) poszukiwanie pracowników, współpracowników i podwykonawców, m.in. poprzez zamieszczanie ogłoszeń prasowych, a w następstwie tego prowadzenie rozmów mających służyć ocenie przydatności do wykonywania określonych zadań przez osoby i przedsiębiorstwa zgłaszające swoją gotowość do nawiązania współpracy; udokumentowane wyniki rozmów mają posłużyć jako materiał do podejmowania decyzji o zakomunikowaniu konkretnym osobom i przedsiębiorstwom woli nawiązania współpracy; i) doszkalanie współpracowników w zakresie umiejętności sprzedażowych i prowadzenia rozmów handlowych; j) przeprowadzanie okresowej weryfikacji współpracowników i podwykonawców pod kątem ich umiejętności, predyspozycji zawodowych oraz poziomu realizacji postawionych przed nimi zadań; k) wyszukiwanie nowych potencjalnych źródeł przychodów spółki komandytowej, celem późniejszej oceny możliwości aplikowania o udzielenie zamówienia na świadczenie usług przez spółkę; l) przygotowywanie od strony materialno-technicznej ofert handlowych do dalszego procedowania; m) udział w spotkaniach z kontrahentami; n) udział w procesie organizacji wydarzeń konferencyjnych na zasadach analogicznych jak inni podwykonawcy usług; o) przygotowywanie planów marketingowych wespół z innymi członkami poszczególnych zespołów roboczych; p) przygotowywanie kosztorysów celowych wydarzeń konferencyjnych; q) przygotowywanie draftów umów dla podwykonawców i kontrahentów do późniejszej ich weryfikacji przez prawnika oraz ocena i przeredagowywanie umów o treści zaproponowanej przez drugą stronę potencjalnego kontraktu. Szereg z wymienionych czynności wykonywanych jest na takich samych zasadach i warunkach, na jakich wykonują je inne osoby będące podwykonawcami spółki komandytowej, nie będące członkami zarządu S. sp. z o.o. Gdyby skarżąca ich nie wykonywała, wówczas spółka komandytowa musiałby w ramach istniejących możliwości powierzyć wykonywanie realizowanych przez siebie zadań zakontraktowanym już podwykonawcom bądź zatrudnić innych podwykonawców, przy czym – co wymaga podkreślenia – za odpowiednim (dodatkowym w przypadku osób już zakontraktowanych) wynagrodzeniem. Zaznaczono również, że w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego została wydana względem skarżącej interpretacja indywidualna nr [...] Na tle tak przedstawionego opisu stanu faktycznego zwrócono się do organu z pytaniem, jaka stawka ryczałtu będzie stawką, wedle której skarżącej winna opodatkować uzyskiwane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej przychody stanowiące wynagrodzenie za wyżej opisane usługi świadczone na rzecz S. sp. z o.o. sp. k. W ocenie wnioskodawczyni właściwą stawku ryczałtu będzie stawka wynosząca 8,5%. Zdaniem skarżącej realizowana usługa jest świadczeniem złożonym, na które składa się szereg różnego rodzaju czynności, z których żadna, a już szczególnie nie te, które podlegają opodatkowaniu wg. stawki 15% nie mają charakteru dominującego, wobec czego uznać należy, że stawka 8,5% jest właściwa, albowiem nie sposób dokonać jednoznacznego podziału usługi na jej składowe, opisane pod lit. a)-q) drugiej grupy działań wg. jakiegokolwiek kryterium, co mogłoby skutkować możliwością opodatkowania tej jednolitej usługi wg. różnych stawek ryczałtu. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej pismem z 21 kwietnia 2022 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji. Wezwano skarżącą m. in. do doprecyzowania opisu stanu faktycznego poprzez wskazanie pod jakim symbolem PKWiU - według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. poz. 1676 z późn. zm. – dalej w skrócie: "rozporządzenie PKWiU") sklasyfikowane są usługi, które są świadczone w ramach działalności gospodarczej i które skarżąca zamierza świadczyć w jej ramach. Pismem z 22 kwietnia 2022 r. skarżąca wyjaśniła, że 7 marca 2022 r. wystosowała wniosek o dokonanie klasyfikacji przez GUS. Do dnia sporządzania odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego nie otrzymała odpowiedzi z GUS. Wyraziła pogląd, że podanie takiej klasyfikacji, byłoby elementem własnego stanowiska w sprawie, a nie elementem stanu faktycznego czy zdarzenia przyszłego. W ocenie wnioskodawczyni podanie symbolu PKWiU nie jest elementem koniecznym do wydania interpretacji. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 10 maja 2022 r., nr [...] pozostawił wniosek skarżącej o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. Organ podatkowy uznał, że nie będąc w posiadaniu informacji, pod jakim symbolem PKWiU sklasyfikowane są usługi nie jest możliwe uznanie stanowiska zawartego we wniosku za prawidłowe bądź nieprawidłowe. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie Dyrektora, wnosząc o jego uchylenie. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 20 czerwca 2022 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że ustawa o ZPDOF odwołuje się w niektórych przypadkach do klasyfikacji określonej w PKWiU. W Zasadach Metodycznych PKWiU zawartych w załączniku do rozporządzenia PKWiU jednoznacznie zapisano, że zaliczenie określonego produktu do właściwego grupowania PKWiU należy do obowiązków producenta (usługodawcy) tego produktu. Wynika to z faktu, że właśnie producent (usługodawca) posiada wszystkie informacje niezbędne do właściwego zaliczenia produktu do odpowiedniego grupowania PKWiU, tj. informacje dotyczące rodzaju użytego surowca, technologii wytwarzania, konstrukcji i przeznaczenia wyrobu lub charakteru usługi. W przypadku trudności w ustaleniu właściwego grupowania, do którego należy zaliczyć produkt, producent lub usługodawca może zwrócić się o pomoc do właściwej jednostki GUS wskazanej w komunikacie Prezesa GUS w sprawie udzielania informacji dotyczącej standardów klasyfikacyjnych, publikowanym w Dzienniku Urzędowym GUS. W ocenie Dyrektora klasyfikacja jest obowiązkiem podatnika i nie może on otrzymać wiążącej informacji o klasyfikacji jego usług od organu. Interpretacja nie może rozstrzygać i kwalifikować, czy świadczone przez skarżącą usługi powinny być zakwalifikowane do odpowiedniego grupowania PKWiU, a także nie może potwierdzić lub tez zanegować, czy podatnik prawidłowo sklasyfikował świadczone usługi w świetle PKWiU. W skardze na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 20 czerwca 2022 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem wydanym w pierwszej instancji oraz o zobligowanie organu do wydania żądnej interpretacji prawa podatkowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 14g § 1 oraz art. 3 pkt 2, a także art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. r. poz. 1540 z późn. zm. – dalej w skrócie: "O.p.") przez utrzymanie w mocy postanowienia z 10 maja 2022 r. pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek skarżącej w rezultacie dokonania błędnej wykładni pojęcia "stanu faktycznego" określonego w art. 14b § 3 O.p. oraz nieprawidłowe przyjęcie, że niezbędnym elementem stanu faktycznego są również kwestie związane z przyporządkowaniem symbolu PKWiU do usług wykonywanych przez skarżącą podczas, gdy niniejsza kwestia przynależy do oceny prawnej; żądanie od skarżącej wskazania konkretnego symbolu PKWiU, w sytuacji, kiedy organ zobowiązany jest na podstawie art. 14c § 1 O.p. samodzielnie w interpretacji indywidualnej dokonać oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, jest sprzeczne z w/w przepisami; 2) art. 165a w zw. z art. 14h O.p., poprzez wydanie postanowienia w miejsce decyzji, tj. brak merytorycznego rozpatrzenia wniosku skarżącej w żądanym zakresie, pomimo braku prawno-podatkowych przesłanek mogących stanowić podstawę takiego rozstrzygnięcia; 3) art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez odmowę wydania interpretacji w odniesieniu do stanu faktycznego szczegółowo opisanego przez skarżącą we wniosku i uzupełnieniu, uniemożliwiające skarżącej uzyskanie ochrony przewidzianej przepisami O.p. w odniesieniu do wskazanych we wniosku przepisów podatkowych; 4) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 5-6 O.p., polegające na dokonaniu oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez wszechstronnej i całościowej analizy jego treści i w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń; 5) art. 217 § 1 pkt 4 w zw. z art. 14g § 1 O.p. przez wydanie przez organ zaskarżonego postanowienia, które nie spełniało ustawowych wymogów, gdyż nie wskazywało podstawy prawnej nakazującej opisywanie przez skarżącą stanu faktycznego przy pomocy symboli statystycznych PKWiU; 6) art. 217 § 2 w zw. z art. 14g § 1 O.p. przez sporządzenie przez organ uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób niespełniający ustawowych wymogów, przez brak dokładnego wyjaśnienia przez organ znaczenia klasyfikacji statystycznej dla interpretacji przepisów prawa podatkowego w kontekście sformułowanych przez skarżącą pytań; 7) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia z 10 maja 2022 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku skarżącej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Rozstrzygnięcie sporu wymaga dokonania kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, którym utrzymano w mocy wydane w pierwszej instancji postanowienie pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, z uwagi na niewskazanie przez wnioskodawcę w opisie stanu faktycznego kwalifikacji PKWiU objętych wnioskiem usług. Stosownie do postanowień art. 14b § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przez "wyczerpujące przedstawienie zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego", o którym mowa w art. 14b § 3 O.p., należy rozumieć taki opis zaistniałego stanu faktycznego lub też zdarzenia przyszłego, który odnosi się do wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia norm materialnego prawa podatkowego mogących znajdować zastosowanie w realiach przedstawionej sytuacji. W sytuacji natomiast gdy w oparciu o przedstawiony przez wnioskodawcę opis zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie jest możliwe ustalenie wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia przepisów materialnego prawa podatkowego konieczne staje się wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpretacji. Wśród przepisów stosowanych w sposób odpowiedni w postępowaniu interpretacyjnym na mocy art. 14h O.p. znajduje się m. in. art. 169 § 1-2 O.p. Stosownie do postanowień art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Zgodnie zaś z art. 14g § 1 powołanego aktu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub 3a lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Podkreślić przy tym należy, że w postępowaniu interpretacyjnym znajduje zastosowanie zasada legalizmu (art. 14h w zw. z art. 120 O.p.), zatem organ interpretacyjny uprawniony jest jedynie do żądania uzupełnienia opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego o okoliczności istotne z punktu widzenia wchodzących potencjalnie w rachubę norm materialnego prawa podatkowego. Jeśli tylko opis stanu faktycznego (lub zdarzenia przyszłego) pozwala na ocenę prawidłowości stanowiska pytającego, w kontekście normy prawa, która będzie stanowiła podstawę owej oceny, organ podatkowy nie powinien wzywać strony w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. do uzupełniania braków wniosku, a w razie ich nieuzupełnienia stosować przepis art. 14g § 1 O.p. W orzecznictwie NSA jednolicie i w sposób nie budzący wątpliwości przyjmowane jest stanowisko, że podanie symbolu klasyfikacji PKWiU dla konkretnej usługi nie może być uznane za element stanu faktycznego, wymagany we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p. Kwestia zakwalifikowania określonego rodzaju usług do określonej pozycji PKWiU stanowi element oceny prawnej, nie zaś element stanu faktycznego [por. wyrok NSA z 09 września 2022 r., II FSK 3243/19 oraz powołane tam orzecznictwo]. Włączenie do ustawy podatkowej identyfikacji towarów i usług na podstawie przepisów o statystyce publicznej skutkuje tym, że symbole klasyfikacji statystycznych mają znaczenie prawno-podatkowe, skoro ustawodawca nakazał ich uwzględnienie przy określeniu przedmiotu i stawki opodatkowania. Rolą organu interpretacyjnego jest dokonanie kwalifikacji prawnej przedstawionych w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zdarzeń, faktów lub czynności, a taką kwalifikacją (oceną) jest także ich zaklasyfikowanie z punktu widzenia PKWiU [tak: wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., II FSK 2986/19]. Wskazane w przepisach podatkowych klasyfikacje statystyczne są elementem normy prawnej określającej sposób opodatkowania i w procesie stosowania prawa przez organy podatkowe podlegają także procesowi wykładni dokonywanej przez te organy, inaczej bowiem, gdyby symbol PKWiU był uznawany za element stanu faktycznego, to organ interpretacyjny, tym symbolem byłby związany, co w zasadzie przekreślałoby w niektórych przypadkach sens interpretacji, bowiem organ nie mogąc zmienić klasyfikacji statystycznej produktu, musiałby podzielić stanowisko wnioskodawcy, w tej kwestii, a co za tym idzie w kwestii stawki podatku [tak: wyrok NSA z 19 października 2021 r., I FSK 748/18]. W świetle powyższych rozważań nie budzi wątpliwości, że organ w sposób nieuprawniony wezwał skarżącą do wskazania, pod jakim symbolem PKWiU sklasyfikowane są objęte wnioskiem usługi. Konsekwencją powyższego było w dalszej kolejności bezpodstawne pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. W toku powtórnego postępowania obowiązkiem organu będzie uwzględnienie przedstawionej powyżej wykładni prawa oraz dokonanie powtórnej oceny wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. § 2 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) należało orzec, jak w pkt I. sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 4 i 2 powołanego aktu. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie [...]zł, równowartość opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa procesowego w kwocie [...]zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie [...]zł należne na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).