II OSK 2332/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Anna Żak Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant starszy asystent sędziego Paulina Jaszczuk po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 maja 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 287/24 w sprawie ze skargi P. N. na postanowienie nr 1080/2023 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2023 r. znak WSE.7722.47.2023.MZEG w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 7 maja 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 287/24, oddalił skargę P. N. (dalej jako "skarżący) na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 22 grudnia 2023 r. nr 1080/2023 znak: WSE.7722.47.2023.MZEG w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Suchej Beskidzkiej decyzją z dnia 8 lipca 2016 r., znak: PINB.7355.II.122.MG.2015.MB nakazał skarżącemu dokonać rozbiórki obiektu budowlanego p.n. "[...]" znajdującego się na działce nr ew. [...] w [...]. Decyzją z dnia 13 czerwca 2017 r., znak: WOB.7721.559.2016.KKAD, Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie utrzymał w mocy ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1092/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję organu odwoławczego, a wyrokiem z dnia 13 października 2021 r. sygn. akt II OSK 2599/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. Upomnieniem z dnia 14 września 2022 r. PINB w Suchej Beskidzkiej wezwał skarżącego do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia 8 lipca 2016 r., a następnie wystawił tytuł wykonawczy z dnia 5 lipca 2023 r. Skarżący 18 lipca 2023 r. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego, jako podstawę prawną wskazując art. 33 § 1 i § 2 pkt 2, 3, 4, 5 oraz 20 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2023 r. znak: PINB.3300.1.MG.2023.MMŁ, PINB w Suchej Beskidzkiej na podstawie art. 34 § 2 pkt 1, art. 17 oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz.479 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.) oddalił zarzuty dotyczące prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym TW-2 Nr PINB.3300.1.MG.2023.MMŁ., wystawionym w dniu 5 lipca 2023 r. Organ zauważył, że wśród okoliczności wymienionych w art. 33 obecnie obowiązującej u.p.e.a. nie ma niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, na którą powołał się zobowiązany. Natomiast zarzut błędu co do osoby zobowiązanego organ uznał za nietrafny. Organ wyjaśnił, że błędem w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. jest sytuacja, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego, w związku z czym doręczył jej tytuł wykonawczy oraz pouczył o prawie wniesienia zarzutów. Tymczasem w niniejszej sprawie zobowiązany wskazany w tytule wykonawczym z dnia 5 lipca 2023 r. - odpowiada treści decyzji z dnia 8 lipca 2016 r. Z kolei samo nieujęcie w tytule wykonawczym decyzji organu II instancji nie wpływa na prawidłowość wystawionego tytułu wykonawczego i możliwość egzekwowania określonego w nim obowiązku o charakterze niepieniężnym. W ocenie organu egzekwowany obowiązek został wskazany w tytule wykonawczym w sposób niewątpliwy. W związku z zażaleniem skarżącego Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2023 r. znak: WSE.7722.47.2023.MZEG, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r. poz. 2505) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r. poz. 682.), utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zobowiązany powołał się na nieobowiązujące już brzmienie art. 33 u.p.e.a., w którym określone zostały okoliczności stanowiące podstawy zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Organ uznał, że pomimo nieprzytoczenia precyzyjnej podstawy prawnej zarzutów, treść pisma z dnia 18 lipca 2023 r. pozwala stwierdzić, że intencją zobowiązanego było zgłoszenie zarzutów opartych na art. 33 u.p.e.a. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz, że okolicznościami, które w ocenie zobowiązanego uzasadniają zarzuty są: niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, błąd co do osoby zobowiązanego, oraz brak w tytule wykonawczym, za który zobowiązany poczytuje pominięcie w treści tytułu decyzji organu II instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na zamknięty katalog zdarzeń uzasadniających skorzystanie ze środka zaskarżenia, jakim jest zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej zawarty w art. 33 § 2 u.p.e.a. Stwierdził, że spośród okoliczności wskazanych w piśmie z dnia 18 lipca 2023 r., jedynie błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.) może być uznany za zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Pozostałe dwie okoliczności tj. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. nie są podstawami zarzutów, ale przesłankami umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienionymi odpowiednio: w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz w art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zauważył, że przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą być badane wyłącznie w trybie art. 59 u.p.e.a., który jest trybem odrębnym od trybu zarzutów. Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ podał, że błąd co do osoby zobowiązanego zachodzi wówczas, gdy w tytule wykonawczym wskazano osobę, na której nie ciąży obowiązek, co zostaje ujawnione poprzez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi podmiotu, ujętymi w orzeczeniu lub innym dokumencie stanowiącym podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego (Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, P. Przybysz, Wyd. 4, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 153). Wykazanie tożsamości osoby wskazanej w tytule wykonawczym jako zobowiązany z adresatem orzeczenia, stanowiącego podstawę do wystawienia tegoż tytułu, przesądza zatem, co do zasady, o bezzasadności w/w zarzutu (poza przypadkami przejścia egzekwowanego obowiązku na następcę prawnego adresata decyzji, do którego dochodzi przed wszczęciem egzekucji). Organ stwierdził, że w niniejszym postępowaniu egzekucyjnym, jak wynika z tytułu wykonawczego z dnia 5 lipca 2023 r., zobowiązanym jest P. N. i to na nim jako na adresacie decyzji PINB z dnia 8 lipca 2016 r. (utrzymanej w mocy decyzja MWINB w Krakowie z dnia 13 czerwca 2017 r.) spoczywa obowiązek wykonania rozbiórki. W świetle powyższego zarzut błędu co do osoby zobowiązanego należało uznać za niezasadny. Odnośnie do kwestionowania ostatecznej i prawomocnej decyzji administracyjnej, którą nałożono na zobowiązanego nakaz rozbiórki Organ wskazał, że weryfikacja decyzji ostatecznej możliwa jest jedynie w drodze nadzwyczajnych postępowań administracyjnych. Weryfikacji takiej nie może natomiast prowadzić organ egzekucyjny w ramach prowadzonego przez siebie postępowania egzekucyjnego. W wyniku rozpoznania skargi skarżącego na powyższe postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd przywołał treść art. 33 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji i stwierdził, że zawarte tam wyliczenie ma charakter enumeratywny, a tym samym ogranicza uprawnionego do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw tam przewidzianych. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie. Wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że wierzyciel rozpatrując zarzuty nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego. Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części, i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty. Sąd przytoczył podniesione przez skarżącego zarzuty i odniósł je do treści art. 33 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym na dzień orzekania przez organ. Sąd stwierdził, że zasadnie przyjął organ odwoławczy, że spośród podanych okoliczności jedynie błąd co do osoby zobowiązanego może być rozpatrywany jako podstawa zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym, o którym stanowi art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. W związku z tą podstawą, słusznie przyjęły organy orzekające w tej sprawie, że przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Sąd uznał, że żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzi. Sąd nie miał wątpliwości, że zobowiązanym w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym, jak wynika z tytułu wykonawczego z dnia 5 lipca 2023 r. nr PINB.3300.1.MG.2023.MMŁ, jest P. N.. Skarżący jest również adresatem decyzji PINB w Suchej Beskidzkiej z dnia 8 lipca 2016 r. znak: PINB.7355.II.122.MG.2015. MB, utrzymanej w mocy decyzją MWINB z dnia 13 czerwca 2017 r. znak: WOB.7721.559.2016.KKAD, którą nakazano rozbiórkę ww. obiektu. Niewątpliwie zatem nie doszło do naruszenia przez organy egzekucyjne art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Odnosząc się do zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym Sąd wyjaśnił, że aktualnie i na dzień orzekania przez organy egzekucyjne niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym nie stanowi podstawy zarzutu (vide: art. 33 § 2 u.p.e.a.), lecz stanowi ewentualną podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego, określoną w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Podobnie rzecz się ma z pominięciem w tytule wykonawczym decyzji organu II instancji utrzymującej w mocy decyzję o nakazie rozbiórki. W świetle art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. do przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego zalicza się niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27. W konsekwencji prawidłowość tytułu wykonawczego podlega ocenie w kontekście ewentualnego żądania umorzenia postępowania egzekucyjnego. P. N. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 7a i art. 8 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady uwzględnienia słusznego interesu obywatela i zasady zaufania do organów państwa, co w konsekwencji wpłynęło na nieuwzględnienie zarzutu z art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) i c) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z w art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez nieodniesienie się do zarzutu braku możliwości wykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym z uwagi na niesprecyzownie zakresu obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego oraz wskazanie w tytule wykonawczym jedynie decyzji organu jednej instancji oraz nieuwzględnienie zarzutu z art. 33 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne wskazanie osoby zobowiązanej tj. skarżącego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja mająca, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy zauważyć, że oceniając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd miał obowiązek zbadać czy organy zasadnie odmówiły uwzględnienia zarzutów skarżącego złożonych w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez PINB w Suchej Beskidzkiej na podstawie tytułu wykonawczego z 5 lipca 2023 r. w celu wyegzekwowania obowiązku stwierdzonego w ostatecznej i prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Suchej Beskidzkiej z dnia 8 lipca 2016 r. znak: PINB.7355.II.122.MG.2015.MB nakazującej P. N. dokonać rozbiórki obiektu budowlanego p.n. "[...]" znajdującej się na działce nr ew. [...] w [...]. Zasadnicze zatem znaczenie dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia miało ustalenie czy zarzuty wniesione w piśmie skarżącego z 18 lipca 2023 r. w zakresie toczącego się postępowania egzekucyjnego były skuteczne. Jak wynika z pisma skarżącego z 18 lipca 2023 r. stanowiącego zgłoszenie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący powołał się na zarzut niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, który odpowiadał treści art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., błąd co do osoby zobowiązanego z art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. a także na pominięcie w treści tytułu wykonawczego decyzji organu II instancji, co odpowiada normie z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., czyli niespełnieniu w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Ponownie podkreślić należy, że wniesienie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest wyłącznym uprawnieniem zobowiązanego, którego dotyczy obowiązek wskazany w tytule wykonawczym i może on kwestionować toczące się postępowanie egzekucyjne takim właśnie środkiem zaskarżenia. Jednak nie może podnosić w nim wszystkich uwag jakie ma w stosunku do prowadzonej egzekucji bowiem ustawodawca w art. 33 § 2 u.p.e.a. stworzył katalog zamknięty podstaw jakich mogą dotyczyć kierowane do postępowania egzekucyjnego zarzuty. Wskazanie innych okoliczności uniemożliwia rozpoznanie zarzutów bowiem wówczas dochodzi do niedopuszczalności tych zarzutów. Zatem zobowiązany formułując zarzuty ma obowiązek wskazać na takie okoliczności, które odpowiadać będą sytuacjom enumeratywnie wymienionym w art. 33 § 2 u.p.e.a. jako sformalizowane podstawy prawne zarzutów. W niniejszej sprawie organy jaki i Sąd I instancji po analizie treści zgłoszenia zarzutów przez skarżącego pismem z 18 lipca 2023 r. słusznie zauważyli, że jedyną prawidłowo powołaną podstawą jest błąd co do osoby zobowiązanego wskazany w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. Zatem tylko w tym zakresie organy i Sąd sformułowały merytoryczną ocenę podniesionego zarzutu, przy czym uznały go za niezasadny albowiem w istocie w okolicznościach sprawy do błędnego wskazania osoby zobowiązanego nie doszło. Słusznie zauważył Sąd I instancji, jak i organy, że błąd co do osoby zobowiązanego może nastąpić w dwojakiej sytuacji. Może do niego dojść kiedy organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli takiej błędnie określonej osobie tytuł wykonawczy oraz pouczyli ją o prawie zgłoszenia zarzutów. Jako powyższy błąd uznać należy także sytuację wskazania w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Weryfikacja stwierdzonego błędu sprowadza się do porównania danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Jak słusznie zauważył Sąd I instancji zaistnienie różnicy w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W ocenie NSA, Sąd słusznie uznał, że żadna z powyższych okoliczności w niniejszej sprawie nie miała miejsca i wobec tego zarzut należało oddalić jako bezzasadny. Jak wynika z tytułu wykonawczego z dnia 5 lipca 2023 r. nr PINB.3300.1.MG.2023.MMŁ, zobowiązanym w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym do wykonania obowiązku niepieniężnego z decyzji z 8 lipca 2016 r. o nakazie rozbiórki jest P. N.. Jest on również adresatem decyzji PINB w Suchej Beskidzkiej z dnia 8 lipca 2016 r. znak: PINB.7355.II.122.MG.2015. MB, utrzymanej w mocy decyzją MWINB z dnia 13 czerwca 2017 r. znak: WOB.7721.559.2016.KKAD, którą nakazano rozbiórkę obiektu. Wobec tego organy jak i Sąd I instancji nie miały wątpliwości, że nie doszło do naruszenia art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a, a zatem należało oddalić tak sformułowany zarzut. Wskazywana przez skarżącego niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz pominiecie w treści tytułu wykonawczego decyzji organu II instancji nie mogły stanowić zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym bowiem takich zarzutów nie przewidywał art. 33 § 2 u.p.e.a. w brzmieniu z chwili orzekania przez organ odwoławczy czyli według stanu na 22 grudnia 2023 r. Słusznie podniesiono, że tak sformułowane zastrzeżenia odpowiadają przesłankom umorzenia postępowania egzekucyjnego z art. 59 § 1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. Jednak o umorzeniu postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny orzeka w odrębnym postępowaniu a nie niejako przy okazji rozpoznawania zarzutów. Zatem organ nie mógł rozpoznać tych przesłanek w ramach rozpatrywania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i poza wskazaniem, że należy je kwalifikować jako podstawy umorzenia postępowania nie wypowiadał się odnośnie ich zasadności. Skarżący kasacyjnie podnosi, że organy jak i Sąd I instancji nie rozważyły wszystkich zarzutów podniesionych w zgłoszeniu zarzutów z 18 lipca 2023 r. Jednak w ocenie NSA taka sytuacja nie miała miejsca. Okoliczności kwalifikowane jako podstawy zarzutów z art. 33 § 2 pkt 2 lit. a (określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a.) i z art. 33 § 2 pkt 2 lit. c (określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z przepisu prawa, jeżeli obowiązek ten wynika bezpośrednio z przepisu prawa) zostały zbadane i uznano, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Zdaniem NSA, obowiązek określony w tytule wykonawczym odpowiadał treści obowiązku wskazanego w decyzji rozbiórkowej PINB w Suchej Beskidzkiej z 8 lipca 2016 r. następnie utrzymanej w mocy decyzją MWINB z 13 czerwca 2017 r. Niewątpliwie tytuł wykonawczy w rubryce B nr 5 opisuje obowiązek jako rozbiórka obiektu budowlanego p.n. "[...]" położonego na działce nr [...] w [...] wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz niezgodnie z miejscowym planem zagospodarowani przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś [...]. W istocie jest to obowiązek, którego dotyczyła decyzja rozbiórkowa będąca podstawą wydania tytułu wykonawczego. Organ egzekucyjny precyzyjnie i prawidłowo wskazał podlegający egzekucji obowiązek i nie było w tym zakresie żadnych wątpliwości. Wobec tego w stanie sprawy niezasadny był zarzut z art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. Również nie wystąpiło wadliwe określenie obowiązku wynikającego bezpośrednio z przepisu prawa art. 33 § 2 pkt 2 lit. c u.p.e.a. bowiem zakres nakazu rozbiórki formułował organ a nie przepis prawa. Nie można też było mówić o niewykonalności obowiązku albowiem okoliczność, że skarżący nie ma tytułu prawnego do nieruchomości nie oznacza automatycznie, że obowiązek rozbiórki stał się niewykonalny. Skarżący kasacyjnie nie wykazał, że właściciel tej nieruchomości uniemożliwi mu wykonanie tego obowiązku. O wadliwości wskazania obowiązku nałożonego na skarżącego i poddanego egzekucji administracyjnej nie świadczy wskazanie w tytule wykonawczym oznaczeń identyfikujących decyzję PINB w Suchej Beskidzkiej z 8 lipca 2016 r. Nr PINB.7355.II.122.MG.2015.MB bowiem wobec utrzymania w mocy tej decyzji przez MWINB decyzją z 13 czerwca 2017 r. a następnie prawomocnego oddalenia skargi na tą ostatnią decyzję przez WSA w Krakowie wyrokiem z 11 lutego 2018 r. sygn. akt II SA.Kr 1092/17 w związku z wyrokiem NSA z 13 października 2021 sygn. akt II OSK 2599/18 oddalającym skargę kasacyjną, obowiązek został sformułowany w sposób ostateczny tak jak opisuje go decyzja organu I instancji. Wskazywanie w tytule egzekucyjnym decyzji organu II instancji nie miało uzasadnienia skoro decyzja te nie modyfikowała obowiązku a utrzymywała w mocy decyzję, która go określiła. W związku z powyższym Sąd I instancji słusznie uznał, że organ postąpił zgodnie z prawem wydając postanowienie o oddaleniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.