I SA/Bk 272/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności ekologicznej oddala skargę W. C. w dniu 25 kwietnia 2018 r. złożył za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie płatności na rok 2018, w którym ubiegał się o przyznanie płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) w ramach realizacji pakietu 5. Uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji do działek rolnych o łącznej powierzchni 6,78 ha, pakietu 6. Trwałe użytki zielone w okresie konwersji do działek rolnych o łącznej powierzchni 0,68 ha i pakietu 11. Uprawy paszowe na gruntach ornych po okresie konwersji do działek rolnych o łącznej powierzchni 14,86 ha. W dniach 14 i 15 czerwca 2018 r. skarżący złożył za pomocą formularza udostępnionego na stronie internetowej Agencji zmianę do wniosku (powierzchnia nie uległa zmianie). W dniu [...] czerwca 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał skarżącemu płatność ekologiczną (PROW 2014-2020) na rok 2018 w ramach realizacji pakietu 11 do powierzchni stwierdzonej, pakietu 6 zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku, w tym kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego oraz odmówił przyznania płatności w ramach realizacji pakietu 5, nakładając sankcję w wysokości 2.486,92 zł. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. decyzją z [...] września 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] października 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał skarżącemu płatność ekologiczną (PROW 2014-2020) na rok 2018 w ramach realizacji pakietu 11 i pakietu 6 do powierzchni stwierdzonej, w tym kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego oraz odmówił przyznania płatności w ramach realizacji pakietu 5 nakładając sankcję w wysokości 2.486,92 zł. Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] stycznia 2020 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...], na mocy której przyznał skarżącemu płatność ekologiczną (PROW 2014-2020) na rok 2018 w ramach realizacji pakietu 11 i pakietu 6 do powierzchni stwierdzonej, w tym kwotę przeznaczoną na refundację kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego oraz odmówił przyznania płatności w ramach realizacji pakietu 5 nakładając sankcję w wysokości 2.486,92 zł. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], Dyrektor P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że jeżeli dany grunt był zajęty pod uprawę traw lub innych upraw zielonych naturalnych samosiewnych lub zasianych przez pięć lat lub więcej, ze względu na brak zmiany rodzaju upraw na tym gruncie lub brak poddawania tego gruntu zabiegom agrotechnicznym, tj. zastosowania płodozmianu, to taki grunt nie stanowi gruntu omego. W opinii Dyrektora, mając na uwadze deklaracje upraw na działce ewidencyjnej nr [...] w latach ubiegłych, uznać należy, że działka ta była wyłączona z płodozmianu przez okres dłuższy niż pięć lat, zatem organ pierwszej instancji w oparciu o pomiary powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO ORNY) prawidłowo uznał, że powierzchnia uprawniona do otrzymania płatności na działce rolnej W1 wynosi 0,93 ha. Skargę na powyższą decyzję wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący. Zaskarżając ją w całości, zarzucił naruszenie art. 12 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1784 ze zm., dalej jako: "rozporządzenie ekologiczne"). Skarżący podniósł, że organ w decyzji skupia się tylko na definicji trwałego użytku zielonego, jednak myli się albo przyjmuje bez podstawy prawnej, że płodozmian to coroczna zmiana upraw na danym polu. Zdaniem skarżącego przeczy temu załącznik IX pkt 2, ppkt 2 rozporządzenia UE 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. Ponadto skarżący oświadcza, że deklarował na działce rolnej [...] wieloletnią mieszankę traw i tą roślinę potwierdziła jednostka certyfikująca oraz kontrola ARiMR, więc nie rozumie jaki przepis może go sankcjonować, skoro roślina była zgodna z deklaracją i potwierdzona. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Spór w sprawie koncentruje się na kwestii zasadności odmowy przyznania Skarżącemu płatności w ramach realizacji pakietu 5 (Uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji), przy nałożeniu sankcji w wysokości 2.486,92 zł., z uwagi na różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną. Na wstępie należy wskazać, że postępowanie o przyznanie płatności na rolnictwo ekologiczne jest postępowaniem wnioskowym (art. 22 ustawy PROW) Oznacza powyższe, że organ jest związany zakresem złożonego wniosku, którego nie może modyfikować. Warunkiem przyznania płatności ekologicznej, oprócz spełnienia warunków przewidzianych w § 2 rozporządzenia ekologicznego oraz spełnienia wymogów przewidzianych dla konkretnej wnioskowanej płatności jest realizacja podjętego zobowiązania na działkach referencyjnych wyznaczonych w systemie Identyfikacji Działek Rolnych w sposób zgodny z art. 70 rozporządzenia Nr 1306/2013. Zgodnie z tym przepisem system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych zatwierdzonych przed listopadem 2012 r. System identyfikacji działek rolnych stosuje się na poziomie działek referencyjnych (art. 5 ust. 1 Rozporządzenia Nr 640/2014). Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e Rozporządzenia (UE) Nr 1307/2013. Użytki rolne to każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe (4 ust. 1 lit. e). W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) Rozporządzenia (UE) Nr 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 Rozporządzenia (UE) Nr 1305/2013. Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie. Wysokość płatności ekologicznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność ekologiczna, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności (§ 12 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego). Wysokość stawek płatności, o których mowa w ust. 1, dla poszczególnych pakietów i ich wariantów jest określona w załączniku nr 8 do rozporządzenia (§12 ust. 2). Przy ustalaniu wysokości płatności ekologicznej uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (§ 12 ust. 3). Z powyższego wynika, że przedmiotowe płatności są przyznawane nie do całej powierzchni ewidencyjnej działki, ale do powierzchni działki rolnej na której prowadzona jest działalność rolnicza i do powierzchni nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, państwa członkowskie ustanawiają skuteczne systemy zarządzania i kontroli w celu zapewnienia zgodności z prawodawstwem regulującym unijne systemy wsparcia, zmierzające do zminimalizowania ryzyka strat finansowych dla Unii. O ile nie przewidziano inaczej, system kontroli ustanowiony przez państwa członkowskie zgodnie z art. 58 ust. 2 obejmuje systematyczne kontrole administracyjne wszystkich wniosków o przyznanie pomocy oraz wniosków o płatność. System ten jest uzupełniany o kontrole na miejscu (art. 59 ust. 1 tego rozporządzenia). Biorąc powyższe pod uwagę, należy stwierdzić, że o gruntach ornych mówi wprost mający zastosowanie w niniejszej sprawie § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego, wskazując, że płatność ekologiczna jest przyznawana do gruntów ornych - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-3, 5, 7-9 i 11 oraz wariantów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 4 lit. b i pkt 10 lit. b, z tym że w przypadku gruntów ornych, na których jest prowadzona uprawa konopi włóknistych, do tych, które są objęte zezwoleniem wydanym na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2018 r. poz. 1030, 1490 i 1669). Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Sądu, zarzut dotyczący naruszenia art. 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. jest nietrafny, bowiem jak wynika z § 11 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia płatność ekologiczna jest przyznawana do gruntów ornych - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-3,5, 7-9 i 11 oraz wariantów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 4 lit. b i pkt 10 lit. b, z tym że w przypadku gruntów ornych, na których jest prowadzona uprawa konopi włóknistych, do tych, które są objęte zezwoleniem wydanym na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2018 r. poz. 1030, 1490 i 1669). Natomiast zgodnie z § 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 wysokość płatności ekologicznej w danym roku ustala się jako iloczyn stawek płatności za hektar gruntu i powierzchni gruntów, do których przysługuje płatność ekologiczna, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości łub niezgodności, a przy ustalaniu wysokości płatności ekologicznej uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa odpowiednio w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Organy prawidłowo dokonały analizy deklaracji upraw w latach 2013-2018 w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] (woj. p., powiat k., gmina K., obręb K.) i zasadnie ustaliły, że przedmiotowa działka była wyłączona z płodozmianu przez okres dłuższy niż pięć lat, zatem w oparciu o pomiary powierzchni maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (MKO ORNY) organ prawidłowo uznał, iż powierzchnia uprawniona do otrzymania płatności na działce rolnej [...] zadeklarowanej w pakiecie 5. Uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji (o powierzchni deklarowanej 4,09 ha) wynosi 0,93 ha. W zakresie powołanej w decyzji definicji trwałego użytku zielonego organ zasadnie wyjaśnia, że zawarte w decyzji rozważania przenieniono na grunt przedmiotowej sprawy i dokonano analizy deklaracji upraw na działce ewidencyjnej nr 804, a załącznik IX pkt 2, ppkt 2 rozporządzenia UE 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zawartego w skardze oświadczenia należy wyjaśnić, że organ nie kwestionował deklaracji rolnika wskazanej we wniosku o przyznanie płatności ekologicznej na rok 2018 na działce rolnej [...], jedynie mając na uwadze § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego oraz deklarację upraw na działce ewidencyjnej nr [...] w latach ubiegłych w oparciu o pomiary powierzchni kwalifikowalnego obszaru (MKO ORNY) ustalił powierzchnię uprawnioną do otrzymania płatności na wskazanej działce rolnej. Zastosowanie przepisu art. 19 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 640/2014, na podstawie którego nałożono na Skarżącego sankcję w wysokości 2 486,92 zł wynika z wyliczonej procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną w ramach pakietu 5. Uprawy paszowe na gruntach ornych w okresie konwersji, a powierzchnią stwierdzoną (87,29 %). W ocenie Sądu organ odwoławczy działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, prawidłowo wydał decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji podał wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się przy podjęciu rozstrzygnięcia Zaskarżona decyzja uwzględnia cały materiał dowodowy, wydając decyzję organ II instancji oparł się na obowiązujących przepisach prawnych, czemu dał wyraz w podstawie prawnej decyzji, a uzasadnienie faktyczne potwierdził uzasadnieniem prawnym. Zatem zaskarżona decyzja wydana przez Dyrektora P. Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu skutkującym koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt nie ujawniła wad tego rodzaju, że mogłyby one mieć wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione, Sąd na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.