III SA/Po 41/24

Dnia 8 maja 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Protokolant : St. sekr. sąd. Anna Adamska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2024roku sprawy ze skargi M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie pawilonu handlowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia 28 czerwca 2023 r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 2053,- zł (dwa tysiące pięćdziesiąt trzy złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 listopada 2023r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 570), art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023r. poz. 775, dalej Kpa) utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dróg Miejskich w P. działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta P. z dnia 28 czerwca 2023r., nr [...] Organ I instancji na podstawie art. 39 ust. 3, art. 40 ust. 1 i ust. 1 pkt 3, ust. 3, ust.6, ust. 11, ust.13 i ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. 2022, poz. 1693 ze zm., dalej: udp) oraz przepisów uchwały nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych w granicach administracyjnych miasta Poznania (t.j. Dz. Urz. Woj. Wlkp z 2022, poz. 4692 ze zm., dalej: uchwała) nałożył na M. T. karę pieniężną w kwocie 5.890 zł wyliczoną na podstawie art. 40 ust. 12 udp oraz § 1 pkt 4, §5 ust. 1 uchwały za zajęcie 31 m2 pasa drogowego przez pawilon handlowy na ul. [...] w P. przez 19 dni w okresie od 1 do 19 lipca 2022r. Organ podał, że 30 czerwca 2022r. (uwaga sądu: w decyzji błędnie wskazano datę jako 22 czerwca 2022r.) ważne było udzielone skarżącej zezwolenie z dnia 24 maja 2022r. nr [...] zajęcie pasa drogowego na ul. [...] o pow. 31 m2 . W warunkach tego zezwolenia (pkt 7) ustalono, że jeżeli właściciel obiektu zamierza ubiegać się o wydanie zezwolenia na dalsze umieszczenie obiektu handlowego (usługowego) w pasie drogowym, bez obowiązku demontażu, zobowiązany jest do złożenia stosownego wniosku do ZDM w P. co najmniej 30 dni przed upływem okresu, na który zostało wydane niniejsze zezwolenie. Skarżąca wniosek o kolejne zezwolenie złożyła 20 lipca 2022r. Organ decyzją z dnia 24.08.2022r. nr [...] [...] zezwolił na zajęcie pasa drogowego o pow. 31 m2 na okres od 20 lipca 2022r. do 31.07. 2022r. (uwaga Sądu: decyzje dot. pawilonu o pow. 31 m2 zostały dołączone do akt administracyjnych w sprawie III SA/Po 42/24). Organ podał, że z uwagi na fakt, że strona nie złożyła w terminie wniosku o dalsze zezwolenie w okresie 19 dni (od 1 do 19-ego lipca 2022r.) pawilon o pow. 31 m2 znajdował się w pasie drogowym bez zezwolenia, co naruszało art. 40 ust. 12 udp. Z tych względów 29 września 2022r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie przekroczenia terminu zajęcia pasa drogowego określonego w zezwoleniu ZDM. Pismem z 11 października 2022r. skarżąca wyjaśniła, że od 2013r. regularnie co miesiąc jeździ do organu składać deklaracje. W okresie pandemii wnioski składała do skrzynki ustawionej przy wejściu do budynku organu. Nie otrzymywała potwierdzenia złożenia wniosku ani nie mogła skontaktować się z pracownikami, którzy obawiali się zakażenia wirusem Covid 19. Kiedy zorientowała się, że nie otrzymała zezwolenia na kolejny okres pojechała do organu i dowiedziała się, że 4 czerwca 2022r. nie wpłynęła deklaracja za lipiec, wypełniła więc deklarację jeszcze raz zaznaczając, że jest to duplikat. Poprosiła by przejrzano nagrania z kamer ustalają, iż deklarację za lipiec złożyła do skrzynki w czerwcu 2022r., kiedy budynek urzędu był zamknięty dla petentów. Mimo jej prośby nie uczyniono tego. Podała, że do każdej deklaracji dołącza nr telefonu, by w razie jakichkolwiek wątpliwości zadzwoniono do niej wyjaśniając sytuację, tego również nie uczyniono. Podała, że deklaracje składa regularnie od 2013r. i uiszcza opłaty. Organ I instancji decyzją z dnia 30 grudnia 2022r. nałożył na skarżącą karę pieniężną za zajęcia pasa drogowego przez 19 dni w kwocie 5890 zł. SKO decyzją z 28 kwietnia 2023r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem rozważenia przesłanek odstąpienia od nałożenia kary na podstawie przepisów działu IV Kpa. Sporny pawilon handlowy nr [...] zgodnie z pismem Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta [...] zlokalizowany wraz z ciągiem innych pawilonów handlowych przy ul. [...] w P. wybudowany został legalnie i może być użytkowany do chwili odmiennej decyzji zarządcy terenu –ZDM. (pismo z 12.12.2005r., k. 22 akt adm.) Organ ponownie rozpatrując sprawę podał, że zajęcie pasa drogowego ul. [...] dotyczyło drogi o kategorii powiatowej a strona umieściła obiekt w pasie drogowym gdzie żadne inne czynniki zewnętrzne nie miały na to wpływu (brak działania siły wyższej). Ponadto organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z dużą społeczną szkodliwością czynu, który może zachęcić kolejne podmioty do umieszczania różnych innych elementów zajmujących pas drogowy bez zgody zarządcy drogi. Zdaniem organu nie występują przesłanki z art. 189 f kpa umożliwiające odstąpienie od nałożenia kary. Nie można mówić o znikomej wadze naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 kpa) ponieważ: - wysokość naliczonej kary pieniężnej wynosi 5890zł, - zajęcie pasa drogowego przez nielegalny pawilon handlowy odbyło się w dniach 1 – 19.07.2022r., a tym samym doszło do naruszenia prawa w określonym ciągłym przedziale czasu, - ocena wagi naruszenia prawa brana jest przez organ I instancji także w ujęciu równego traktowania podmiotów i przejawia się koniecznością piętnowania zachowań niezgodnych z prawem w obliczu znaczącej liczny podmiotów ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na umieszczenie pawilonu handlowego w pasie drogowym. Dlatego Zarząd Dróg Miejskich uważa, że w tym przypadku mamy do czynienia z dużą społeczną szkodliwością czynu, który to może zachęcić kolejne podmioty do umieszczania pawilonu handlowego bez zgody zarządcy drogi. Jako spełnioną organ uznał przesłankę dotyczącą zaprzestania naruszenia prawa ponieważ skarżąca uzyskała zgodę na umieszczenie pawilonu handlowego w dniu 24.08.2022r. Organ podał, że warunkiem odstąpienia od wymierzenia kary jest łączne wystąpieniu obu przesłanek, co w niniejszej sprawie miejsca nie miało. O znikomej wadze naruszenia prawa nie można mówić w sytuacji, gdy naruszenie prawa nie budzi wątpliwości a doszło do niego na skutek nie dołożenia należytej staranności przez zobowiązany podmiot. Organ podał, że pas drogi publicznej jest przestrzenią szczególną, gdyż ma umożliwić prowadzenia na niej ruchu drogowego, za jego pośrednictwem administracja publiczna może realizować powierzone jej zadania w sferze transportu, komunikacji i przemieszczania się. Jest to składnik majątku publicznego niezbędny dla zaspokajania powszechnych potrzeb społeczeństwa a także niezbędny element rozwoju handlu czy bezpieczeństwa wewnętrznego państwa. Zgodnie z art. 4 pkt 21 utd ochrona drogi realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Zdaniem organu zajęcie pasa drogowego bez stosownych zezwoleń nie może być uznane za znikome naruszenie prawa. Poza kontrolą zarządcy drogi w takich przypadkach pozostawałby między innymi wpływ zajęcia na bezpieczeństwo ruchu drogowego czy też na przykład sposób odtworzenia nawierzchni pasa drogowego mogący powodować w przyszłości niszczenie drogi. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki z art. 189 § 1 pkt 2 kpa. Podczas prowadzenia postępowania ani przez jego wszczęciem, w związku z zajęciem pasa drogowego na stronę nie została nałożona kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej, strona nie została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe a także nie została prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189 d kpa i art. 189 e kpa. W niniejszej sprawie nie można mówić o działaniu siły wyższej gdyż strona umieściła pawilon handlowy samodzielnie w pasie drogowym i żadne czynniki zewnętrzne nie miały na to wpływu. Organ podał, że administracyjna kara pieniężna nie może być nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa (art. 189 g kpa). W związku z faktem, że postępowanie zostało wszczęte 29.09.2022r. art. 189 g kpa nie znajdzie zastosowania. Z ostrożności procesowej organ I instancji powołał wyrok NSA z 8 października 2020r. (sygn. II GSK 674/20), z którym wskazano, że decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego jest decyzją związaną i przepisy Działu IV Kpa nie mają zastosowania. Organ powołując się na treść art. 40 ust. 12 utd i § 1 pkt 5, § 5 ust 1 uchwały Nr XIX/334/VIII/2019 Rady Miasta Poznania z 19 listopada 2019r. zmieniającej uchwałę nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004r. podał, że wysokość kary została obliczona w następujący sposób: 31,00 m2 x 19 dni x 1,00 zł/m2/dz x 10 = 5890 zł. Stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku nastąpiło zajęcie pasa drogowego ul. [...] – stanowiącej drogę powiatową z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi i zaistniał obowiązek uiszczenia kary pieniężnej w wysokości ustalonej zgodnie z obowiązującymi w tym względzie przepisami. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji i odstąpienie od nałożenia kary na podstawie art. 189 § 1 kpa. Podała, że przedmiotowy pawilon został zlokalizowany w pasie drogowym leganie za zgodą ZDM od 2005r. Od 1 stycznia 2014r. pawilon przejęła skarżąca. Podkreśliła, że od 9 lat pawilon w niezmiennej konstrukcji zajmuje dokładnie tę samą przestrzeń oddzieloną od ulicy chodnikiem oraz miejscami parkingowymi, nie stanowiąc zagrożenia dla pieszych a tym bardziej pojazdów poruszających się po drodze. Podała, że przez wszystkie lata składała sumiennie wnioski o przedłużenie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego i otrzymywała decyzje pozytywne z wyliczoną opłatą, którą uiszczała bez zwłoki. Z uwagi na okres pandemii organ umożliwił składanie wniosków do skrzynki w budynku, bez uzyskania potwierdzenia jego złożenia. Skarżąca wyjaśniła, że wniosek złożyła w terminie, prosiła, by sprawdzono zapis z kamer potwierdzający złożenie wniosku, czego organ nie uczynił. Organ odmówił jej składania wniosków na dłuższy niż miesiąc okres, nie wskazał również innego sposobu. Podała, że próbowała kontaktować się z pracownikami organu w przedmiotowej sprawie ale jej to uniemożliwiono. Wskazała, że nie rozumienie dlaczego w okresie 19 dni organ uznał, że pawilon znajduje się w pasie drogowym nielegalnie, nie dołączono dokumentacji fotograficznej z tego okresu. Nie zgodziła, się z twierdzeniem, że w sprawie miała miejsce duża szkodliwość społeczna czynu i w jaki sposób zastosowano zasadę równego traktowania podmiotów. W jej ocenie sam fakt posiadania przez ulicę [...] kategorii drogi powiatowej nie sprawia, że wybudowane tam niemal 20 lat wcześniej budynki przez kilka dni stanowią zagrożenie dla działania komunikacji i transportu z powodu braku wydania decyzji. Podała, że przytaczając fragment uzasadnienia wyroku NSA organ potraktował ją na równi z podmiotami, które bez żadnej zgody i wiedzy zarządcy drogi stawiają nielegalne budowle. Jej zdaniem kara jest niewspółmierna do przewinienia i niesprawiedliwa z uwagi na jej ciągłą chęć współpracy i prób wyjaśnienia sytuacji, których ze strony przedstawicieli ZDM zabrakło. SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podało, że konsekwencją zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia jest kara pieniężna nakładana przez zarządcę drogi w trybie art. 40 ust. 12 utd. Nie budzi wątpliwości, że od 1 do 19 lipca 2022r. strona nie posiadała stosownego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego polegającego na umieszczeniu pawilonu handlowego, zatem działała z przekroczeniem terminu zajęcia określonego we wcześniejszym zezwoleniu. Strona posiadała zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym ulicy [...] pawilonu handlowego o powierzchni 31 m2 w okresie od 1.06.2022r. do 30.06.2022r. oraz kolejne zezwolenie od dnia 20.07.2022r. do 31.07.2022r. Organ wskazując na treść art. 40 ust. 12 pkt 1 utd podał, że wymierzenia kary nie zależy od zarządcy drogi, zarządca ma bowiem obowiązek jej wymierzenia, gdy nastąpi zajęcie pasa drogowego bez jego zgody. W tym zakresie nie istnieje tzw. uznanie administracyjne i brak jest ustawowych wyjątków, które upoważniałyby do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej lub do ograniczenia jej wysokości. Organ podał, że wysokość stawek za zajęcie pasa drogowego została ustalona prawidłowo w myśl art. 40 ust. 6 i ust. 2 pkt 3 utd w związku z wysokością opłat za zajęcie pasa drogowego ustalonego w uchwale Rady Miasta Poznania z 25 maja 2004r. (uwaga sądu: błędna data uchwały, powinno być: uchwała Nr XIX/334/VIII/2019 Rady Miasta Poznania z 19 listopada 2019r. zmieniającej uchwałę nr XLV/469/IV/2004 Rady Miasta Poznania z dnia 25 maja 2004r. ). Zdaniem organu bezsporny jest również fakt umieszczenia w pasie drogowym ulicy [...] w P. pawilonu handlowego bez zezwolenia w okresie od 1 lipca 2022r. do 19 lipca 2022r., czyli z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w wymienionych zezwoleniach zarządcy drogi. Bezsporne jest również to, że pawilon handlowy został pobudowany legalnie a organ pozytywnie zaopiniował możliwość jego zbudowania przez okres od jakiego pawilon umieszczony jest w pasie drogowym ulicy [...] (od 2005r.). Strona i jej poprzednicy uiszczali na rzecz organu opłaty z tytułu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod pawilon. Natomiast to, czy umieszczenie pawilonu w tym samym miejscu od kilku lat powodowało pogorszenie stanu drogi i bezpieczeństwa ruchu należy do ustalenia przez zarządcę drogi, tj. ZDM w P.. Nie można było stwierdzić, czy strona faktycznie złożyła wniosek w pojemniku na zewnątrz budynku, ponieważ brak było nagrania z monitoringu a sama skarżąca nie potrafiła tego faktu udowodnić, chociażby przez jakąkolwiek kopię wniosku z odpowiednią datą. Zdaniem SKO w niniejszej sprawie winno być rozpatrzone odstąpienie od nałożenia kary w myśl przesłanek z art. 189 f kpa. SKO nie zgodziło się w pełni ze stanowiskiem organu I instancji, gdyż przedmiotowy pawilon umieszczony był w pasie drogowym przez 17 lat i przez ten czas uiszczane były opłaty za zajęcia pasa drogowego. Ponadto skoro zostało wydane zezwolenie na kolejny okres od 20 lipca 2022r. do 31 lipca 2022r., to świadczy, że wcześniej nie nastąpiło pogorszenie stanu drogi oraz pogorszenie bezpieczeństwa ruchu. Rozpatrując przesłanki odstąpienia od nałożenia kary SKO uznało, że nie można uznać, że waga naruszenia jest znikoma. Pas drogi publicznej jest zarządzany przez zarządcę drogi i to zarządca może stwierdzić, czy zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim urządzeń niezwiązanych z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem drogi, stanowi zagrożenie dla utrzymania szczególnej ochrony w ruchu drogowym. Pas drogi publicznej jest przestrzenią szczególną, w związku z tym jakiekolwiek zajęcie pasa drogowego wymaga stosownego zezwolenia przez zarządcę drogi. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, zajęcia pasa drogowego dotyczyło drogi powiatowej, nie wystąpiła siła wyższa i mamy do czynienia z dużą społeczną szkodliwością czynu, który może zachęcić kolejne podmioty do umieszczania różnych innych elementów zajmujących pas drogowy bez zgody zarządcy drogi. Brak jest więc podstaw do odstąpienia od nałożenia kary, W terminowo złożonej skardze skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o uchylenie obu decyzji, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według normy przepisanych oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało nierozpatrzeniem w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego efektem było przyjęcie przez organ odwoławczy tezy, że waga naruszenia, które zarzucono skarżącej nie ma stopnia znikomego, a tym samym, że przedmiotowy delikt nie spełnia przesłanek do zastosowania wobec skarżącej instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wskazanej w art. 189 § 1 pkt 1 kpa. 2. art. 8 § 1 w zw. z art. 9 i 10 kpa poprzez ich niezastosowanie skutkujące całkowitym pominięciem przez organ odwoławczy faktu, iż skarżąca w sposób całkowicie niezawiniony uchybiła obowiązkowi uzyskania decyzji o przedłożeniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego za lipiec 2022r. oraz faktu, iż organ I instancji bezpodstawnie odmawiał skarżącej udzielania jakichkolwiek wyjaśnień, pomocy czy uwzględnienia jej wniosków dowodowych wnoszonych w toku postępowania prowadzonego przed tym organem, 3. art. 80 kpa poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało nierozpatrzeniem w całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego efektem było przyjęcie przez organ odwoławczy, że okoliczność znikomej wagi deliktu administracyjnego, który zarzucony został skarżącej, nie została udowodniona, 4. art. 81 a § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało nierozstrzygnieciem na korzyść skarżącej wątpliwości związanych ze skutecznym doręczeniem przez nią pierwotnego wniosku o przedłużenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego za miesiąc lipiec 2022r., 5. art. 189 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, mimo, iż skarżąca wypełniła wszystkie przesłanki w tym przepisie wskazane, co skutkowało niezastosowaniem przez skarżącą instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Postanowieniem z dnia 28 lutego 2024r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na rozprawie dnia 8 maja 2024r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ppsa połączył niniejszą sprawę i sprawię o sygn. III SA/Po 42/24 w celu ich łącznego rozpoznania lecz odrębnego rozstrzygnięcia. Skarżąca wyjaśniła, że do tej pory zawsze sama zanosiła wnioski osobiście i zaniosła również wniosek za lipiec 2022r. 20 lipca 2022r. poszła złożyć duplikat wniosku, bo czekając na decyzję dzwoniła do organu i dowiedziała się, że jej wniosek zaginął, Podała, że aby złożyć wniosek na kolejny miesiąc musiała mieć decyzję za poprzedni miesiąc, żeby wpisać znajdujący się tam numer. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując kontroli legalności decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdził naruszenia prawa, dające podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego obu decyzji wydanych w sprawie. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego jak i w skardze nie kwestionowała okoliczności faktycznych dotyczących zajęcia pasa drogowego przez pawilon handlowy, okresu zajęcia oraz powierzchni pawilonu. Podnoszone w skardze jak i w odwołaniu zarzuty dotyczyły braku odstąpienia od nałożenia kary w stanie faktycznym, stanowiącym – zdaniem strony skarżącej - modelową przesłankę do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. oraz braku uwzględnienia faktu wcześniejszego złożenia wniosku. Podstawę materialnoprawną wyżej wymienionych rozstrzygnięć stanowiły przepisy u.d.p. (pełna nazwa i publikator podano wyżej) W myśl art. 1 u.d.p. z drogi publicznej może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Możliwość korzystania z drogi publicznej, co do zasady nie jest objęta żadnym postępowaniem administracyjnym. Wyjątkiem jest tu m. in. korzystanie z pasa drogowego dla celów niezgodnych z jego funkcją i przeznaczeniem, gdyż wówczas zajęcie pasa wymaga uzyskania stosowanego zezwolenia w formie decyzji. Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.d.p. zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej – zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych; 3) umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1–3 (ust. 2). Jak stanowi art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego: 1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4–6. Zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 2 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi bez zezwolenia lub umowy zarządca drogi wymierza karę pieniężną. W przepisach art. 40 ust. 12 u.d.p. ustawodawca stanowi, że wysokość kary stanowi 10-krotność opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6, czyli opłaty jaką zajmujący pas drogowy musiałby uiścić, gdyby posiadał zgodę zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Stosownie do art. 40 ust. 6 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (m.in. umieszczenia pawilonu), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy powierzchni pawilonu, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego; kara jest naliczana za każdy dzień bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Administracyjne kary pieniężne są instrumentem prewencji ogólnej. Ich wymierzanie ma na celu przede wszystkim ochronę wartości określonych przez normy prawa administracyjnego. Kara pieniężna ma chronić określone dobro i zapobiegać działaniom naruszającym to dobro, sprzecznym z prawem. Pełnią one również funkcje represyjne, tj. sankcji za działanie niezgodne z prawem. W przypadku administracyjnej kary pieniężnej mamy do czynienia z odpowiedzialnością za skutek, którego przesłanki zostały określone w normach prawnych ustaw, w formie nakazów i zakazów. Ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest faktyczne zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia czy z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w udzielonym zezwoleniu. Odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego została przewidziana w celu ochrony bezpieczeństwa osób i pojazdów poruszających się po drodze, jak i osób i pojazdów, które mogą znaleźć się w pasie drogowym, nie stanowiącym jezdni. Odpowiedzialność ta jest zobiektywizowana i niezależna od winy sprawcy. Dla jej wystąpienia nieistotna jest przyczyna braku zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, ani też okoliczności powstania tego zajęcia. Co do okoliczności faktycznych to organ nie może uwzględniać innych, poza wskazanymi w dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p. Organ nie może zatem uwzględnić przyczyn, jakie doprowadziły do zajęcia pasa drogowego, oceniać stopnia zawinienia podmiotu, który dopuścił się naruszenia prawa, ani kierować się interesem strony. Decyzja w przedmiocie kary za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu jest decyzją związaną, organowi nie pozostawiono luzu decyzyjnego w zakresie wymiaru kary, ani możliwości miarkowania wysokości ustalonej kary. W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu organ nie wyjaśnił jednak dokładnie stanu faktycznego w sprawie, czym naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Niewątpliwie skarżąca od 9 lat prowadził działalność gospodarczą w pawilonie o pow. 31 m2 w pasie drogowym ulicy [...] w P., posadowionym legalnie. Co miesiąc składa wniosek o udzielenie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Organ od lat wydaje co miesiąc decyzje zezwalające na zajęcia pasa drogowego, ustala należną opłatę, którą skarżąca uiszcza. Zgodnie z pkt 7 zezwolenia skarżąca chcą ubiegać się o zezwolenie na dalsze umieszczenie obiektu w pasie drogowym winien złożyć stosowny wniosek do ZDM co najmniej 30 dni przed upływem okresu, na który wydano zezwolenie. Z uwagi na fakt, że zezwolenia są wydawane na 30-31 dni, w różnych terminach, zachowanie tego terminu jest praktycznie niemożliwe. Jak podała skarżąca w skardze decyzje były przez organ wydawane w różnym czasie i np. decyzja zezwalająca na zajęcie pasa drogowego za sierpień 2021r. została jej doręczona 20 sierpnia 2021r. Z dołączonej do akt administracyjny decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego od 1 do 30 czerwca 2022r. wynika, że wydana ona została 24 maja 2022r., doręczona prawdopodobnie później (brak potwierdzenia doręczenia), co wskazuje na brak systematyczności w wydawanych na miesiąc zezwoleniach i wymaganie od strony składania wniosków w krótkim czasie (w nowym wniosku wskazuje bowiem numer poprzedniej decyzji). W przedmiotowej sprawie skarżąca wg organu złożyła wniosek z opóźnieniem, bo dopiero 20 lipca 2022r. Skarżąca twierdziła, że 20 lipca 2022r. złożyła duplikat wniosku, który wcześniej wrzuciła do skrzynki umieszczonej przy wejściu do ZDM. Z przyczyn oczywistych nie ma potwierdzenia dokonania tej czynności. Organ mógł ustalić czy wrzucała wniosek na kamerach monitoringu czego nie uczynił. W ocenie Sądu organ okoliczności tej nie wyjaśnił. Organ I instancji w ogóle się do niej nie odniósł, wskazując jedynie, że wniosku nie odnaleziono a organ II instancji stwierdził, że skarżąca nie potrafiła wskazywanego faktu udowodnić, chociażby przez jakąkolwiek kopię wniosku z odpowiednią datą. W konsekwencji, Sąd stwierdził, że zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało usunąć z obrotu prawnego, ze względu na naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niewyjaśnieniu przez organy całości okoliczności sprawy i zaniechaniu podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ I instancji nie ustalił stanu faktycznego sprawy w sposób niebudzący wątpliwości, a organ II instancji błędnie zaaprobował te uchybienia. Zdaniem Sądu, ponownie rozpoznając sprawę organy powinny wyjaśnić przede wszystkim podnoszoną przez skarżącą kwestię daty złożenia wniosku, ona bowiem zaważyła na wymierzeniu kary. Organ winien podać, czy w czerwcu 2022r. wnioski mogły być składane przez strony tylko do skrzynki bez potwierdzenia dokonania tej czynności, czy też w budynku organu za potwierdzeniem odbioru. Powinny przesłuchać skarżącą na okoliczność daty i sposobu złożenia wniosku za lipiec 2022r. Winny dołączyć wniosek złożony przez skarżącą 20 lipca 2022r.(nie ma go w aktach administracyjnych) i podać, czy znajduje się na nim adnotacja "duplikat" a jeżeli tak to, czy organy wyjaśniały przyczyny takiej adnotacji ze skarżącą. Oceniając okoliczność daty złożenia wniosku winny kierować się treścią art. 81 a § 1 k.p.a., czyli rozstrzygnąć wątpliwości na korzyść strony. Winny też wyjaśnić jaki okres obejmował złożony wniosek z 20 lipca 2022r., a jeżeli okres od 1 lipca 2022r. to wyjaśnić na jakiej podstawie nie odniosły się do całości żądania w decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, czy rozważały możliwość przywrócenia terminu do złożenia wniosku. Uznając, że określone fakty winna wykazać skarżąca organy są zobowiązane w pierwszej kolejności ustalić, czy jest możliwe i w jaki sposób wykazanie terminowego wrzucenia wniosku do skrzynki, bez zapewnienia przez organ możliwości potwierdzenia tej czynności. W sytuacji przekonującego ustalenia, że nieprawdziwe są twierdzenia skarżącej, że złożyła wniosek wcześniej niż 20 lipca 2022r. i nie ma podstaw do przywrócenia terminu do jego złożenia, organ ma obowiązek rzetelnie rozważyć przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W sprawie sprzeciw Sądu wzbudził sposób rozważenia przez organy obu instancji przesłanek odstąpienia od nałożenia kary, przewidzianych w art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Instytucja prawna odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest przejawem odejścia ustawodawcy od konstrukcji administracyjnej odpowiedzialności obiektywnej za naruszenie prawa polegającego na niedopełnieniu obowiązku (naruszeniu zakazu). Istotą odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest bowiem nienakładanie tej kary, mimo że doszło do naruszenia prawa przez obowiązanego (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 189f K.p.a, nb. 1, Lex). Unormowanie zawarte w art. 189f § 1 K.p.a. ma zastosowanie także do decyzji związanych. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 09 czerwca 2022 r., III OPS 1/21 (ONSAiWSA 2022/5/63) stwierdził, że przepisy działu IVa K.p.a. stanowią dopełnienie konstrukcji administracyjnych kar pieniężnych, które obowiązywały w systemie prawa w dniu wejścia w życie przepisów działu IVa K.p.a., w zakresie elementów określonych w art. 189a § 2 K.p.a. Powołany artykuł został dodany do K.p.a. z dniem 1 czerwca 2017 r., na mocy art. 1 pkt 41 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Zgodnie z tą zmianą, do przepisów K.p.a. wprowadzono przepisy działu IVa - administracyjne kary pieniężne, w tym art. 189f. Z uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej K.p.a. wynika, że intencją prawodawcy było, aby przepisy działu IVa K.p.a. miały charakter ogólny i subsydiarny względem obowiązujących regulacji, które dotyczą administracyjnych kar pieniężnych (zob. uzasadnienie, VIII kadencja, druk sejmowy nr 1183, s. 69-72). W art. 189f K.p.a. nie określono rodzajów administracyjnych kar pieniężnych. Przyjąć zatem należy, że przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej mogą mieć zastosowanie do wszystkich rodzajów administracyjnych kar pieniężnych, w tym kar wymierzanych na podstawie u.d.p. Innymi słowy charakter kar przewidziany w przepisach u.d.p. nie sprzeciwia się, co do zasady, możliwości odstąpienia od nałożenia kary. Zastosowanie instytucji odstąpienia od ukarania nie eliminuje deliktu, a jedynie uchyla jego karalność. Organ I instancji bezzasadnie wskazał jakoby "nie można było uznać za naruszenie przepisów prawa, którego waga jest znikoma, naruszenia prawa które nie budzi żadnych wątpliwości a do którego doszło na skutek niedołożenia należytej staranności przez podmiot zobowiązany" (s. 4 decyzji), nie można mówić o znikomej wadze naruszenia z uwagi na wysokość kary – 5890 zł, okres zajęcia pasa przez nielegalny pawilon, konieczności piętnowania zachowań niezgodnych z prawem (str. 4 decyzji) a także bezzasadnie wskazał, że "zajęcie pasa drogowego bez stosownych zezwoleń nie może być uznane jako znikome naruszenie prawa." (s. 5 decyzji). Sąd podkreśla, że te poglądy, sprzeczne z prawem, o czym niżej, zostały w części zakwestionowane przez SKO; organ wyższego stopnia, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję uznał brak znikomej wagi naruszenia z uwagi na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej. Organy obu instancji stwierdziły przy tym, że skarżąca wprawdzie zaprzestała naruszania prawa, uznały jednak, że na przeszkodzie odstąpieniu od nałożenia kary stoi okoliczność, że waga naruszenia prawa nie może być w niniejszej sprawie oceniona jako znikoma. Ustawodawca w treści art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. nie wyjaśnił, jakie przypadki naruszenia prawa można uznać za znikome. W piśmiennictwie wyróżnia się stopnie naruszenia prawa: naruszenia kwalifikowane, naruszenia, które nie mają ciężaru kwalifikowanego, ale dla zachowana porządku prawnego są istotne i naruszenie prawa nieistotne. Za naruszenie nieistotne uznaje się w szczególności naruszenie przepisów prawa, które nie wywołało negatywnych następstw dla wartości podlegających ochronie. Nieistotne naruszenie prawa wypełnia warunek odstąpienia od nałożenia kary, w takim przypadku należy bowiem uznać, że waga naruszenia prawa jest znikoma (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2017, s. 969). Należy podzielić pogląd, że ocena wagi naruszenia prawa wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Jeżeli zatem konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna. Istotne jest przy tym, że im wyższa wartość naruszonego lub zagrożonego dobra, tym większe prawdopodobieństwo zakwalifikowania naruszenia prawa jako znacznego. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma (A. Cebera, J. G. Firlus [w:] H. Knysiak-Sudyka (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. III. Komentarz do art. 189f, nb. 4; Lex). Pogląd ten jest cytowany, aprobująco, w orzecznictwie (wyrok NSA z 06 czerwca 2023 r., III OSK 2411/21, Lex). Przy określeniu, jakie okoliczności należy brać pod uwagę przy ocenie wagi naruszenia prawa pomocna jest także treść art. 189d pkt 1 K.p.a. W art. 189d pkt 1 K.p.a. ustawodawca wskazał, że wymierzając administracyjną karę pieniężną organ administracji publicznej bierze pod uwagę: wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia. W piśmiennictwie przyjmuje się na tle tego unormowania, że uwzględniając dyrektywę wagi naruszenia prawa, organ administracji publicznej powinien ocenić wagę (znaczenie, ciężar gatunkowy) naruszonego zakazu oraz wagę naruszenia zakazu (A. Wróbel, [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 189d K.p.a., nb. 7, Lex). W kontrolowanej sprawie organ wyższego stopnia wskazał jedynie, że jakiekolwiek zajęcie pasa drogowego wymaga wydania stosownego zezwolenia przez zarządcę drogi, że zajęcia pasa drogowego dotyczyło drogi powiatowej poprzez pobudowany w pasie pawilon w naliczonym karą okresie, bez zezwolenia zarządcy drogi i żadne czynniki zewnętrzne nie miały na to wpływu. Ponadto organ stwierdził, że w przypadku przedmiotowej sprawy mamy do czynienia z dużą społeczną szkodliwością czynu, który może zachęcić kolejne podmioty do umieszczania różnych innych elementów zajmujących pas drogowy, bez zgody zarządcy drogi. Zdaniem Sądu ww. interpretacja przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, nie dość, że pozbawiona odniesień do stanu faktycznego sprawy i powielana przez organ I instancji w sprawach dotyczących kary za zajęcie pasa drogowego, prowadziłaby do tego, że norma z art. 189f § 1 pkt 1 K.p.a. stałaby się przepisem martwym, który nie mógłby w żadnej sytuacji znaleźć zastosowania. W każdym bowiem przypadku zajęcia pasa drogowego dochodzi do zajęcia pasa drogowego, który jest przestrzenią szczególną. Stanowisko organów jest zatem sprzeczne z instytucją odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Dalej Sąd stwierdza, że pewnej refleksji wymaga odniesienie się do zarzutu skargi, że organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego w sytuacji regularnego składania wniosku i uiszczania opłat za zajęcie pasa drogowego od 9 lat, jednorazowe nawet złożone z opóźnieniem ale z własnej inicjatywy i w lipcu 2022r. nie mogło zostać uznane za przypadek znikomej wagi. O wszczęciu postępowania organ zawiadomił skarżącą dopiero pismem z 29 września 2022 r. (k. 25), doręczonym 6 października 2022 r. (k. 26). Przed wszczęciem tego postępowania, bo 20 lipca 2022r. wpłynął wniosek skarżącej i organ udzielił zezwolenia na dalszy po 19 – sto dniowej przerwie okres. Skoro organ uznał, że wniosek winien być złożony co najmniej 30 dni przed upływem okresu na który udzielone zostało poprzednie zezwolenie, tj. do 1 czerwca 2022r. wszczęcie postępowania z dniem 29 września 2022r., po wydaniu decyzji na kolejny okres pozostaje głęboko sprzeczne z zawartą w art. 8 § 1 K.p.a. zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Powyższe uchybienie jest tym bardziej istotne w realiach kontrolowanej sprawy, że organ I instancji ocenił, iż wysokość naliczonej kary przemawia przeciwko uznaniu wagi naruszenia za znikomą. A przecież na wysokość kary wpływ miało również opieszałe działanie organu, który nie otrzymując wniosku na kolejny okres wcześniej nie wszczął postępowania, co mogło mieć wpływ na skrócenie okresu braku zezwolenia, czy nawet jego brak, niezrozumiale było powolne wysłanie zawiadomienia stronie o wszczęciu postępowania, skoro skarżąca nie otrzymując kolejnej decyzji sama skontaktowała się z organem i złożyła jej zdaniem kolejny wniosek w miesiącu którego dotyczyło zezwolenie. Wymierzenie kary pieniężnej ma wywoływać motywację do zachowań zgodnych z prawem. W sytuacjach wskazanych w art. 189f § 1 K.p.a. organ może poprzestać na pouczeniu. Organ nie wyjaśnił twierdzeń o dużej szkodliwości społecznej tego, że legalnie pobudowany pawilon, za który od wielu lat uiszczana jest przez skarżącą opłata, przez 19 dni znajdował się pasie drogowym zagrażające bezpieczeństwu ruchu. Nie wyjaśnił w jaki sposób przedmiotowa sytuacja, może zachęcać inne podmioty do umieszczania pawilonu handlowego bez zgody zarządcy drogi. Nie rozważył z jakich powodów nałożenie wysokiej kary za złożenie wniosku po upływie 19 dni w sytuacji regularnego uzyskiwania zgody na zajęcia pasa drogowego, również na dalsze okresy, realizuje inne poza fiskalnym cele kary i uniemożliwia uznanie tej sytuacji za znikome naruszenie prawa. Ponownie rozpoznając sprawę organy, mając na uwadze powyższe wywody Sądu, oceni okoliczności sprawy pod kątem terminowego złożenia wniosku a w przypadku negatywnych ustaleń pod kątem spełnienia przesłanki z art. 189 f § 1 pkt 1 K.p.a. tj. ustalenia, czy z okoliczności sprawy wynika, że w sprawie miało miejsce znikome naruszenie prawa, uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary i poprzestaniu na pouczeniu. Uznanie, że samo zajęcie pasa drogowego wyklucza uznanie znikomej wagi naruszenia jest niewystarczające, wyklucza bowiem realne zastosowanie art. 189f § 1 k.p.a. w tego rodzaju sprawach, co jak wyżej wskazano jest niezgodne z prawem. W sprawie została spełniona przesłanka zaprzestania naruszania prawa. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uchylił obie decyzje wydane w sprawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 135 P.p.s.a. O kosztach postępowania (uiszczony przez skarżącą wpis od skargi w kwocie 236 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł i opłata za czynności radcy prawnego – 1800 zł ) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 4) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). . .