III SA/Gl 1053/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi S.B. na orzeczenie Dyrektora Okręgowej Służby Więziennej w K. z dnia 25 września 2023 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] z dnia 25 września 2023 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w K. utrzymał w mocy orzeczenie nr [...] Dyrektora Aresztu Śledczego w B. – dalej Dyrektor- z dnia 14 lipca 2023 r. o ukaraniu mł. chor. S.B. – dalej strona, skarżący - karą dyscyplinarną – nagany. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie sprawy. W dniu 19 maja 2023 r. o godz. 11 30 w pomieszczeniu służbowym oddziału III zastępca kierownika działu ochrony mjr M.M., realizując kontrolę sposobu pełnienia służby przez skarżącego ujawnił telefon komórkowy znajdujący się w szufladzie biurka. Mjr M. polecił zdeponować telefon w szafie znajdującej się w pomieszczeniu służbowym funkcjonariusza pełniącego służbę przy wejściu do jednostki, a następnie poinformował o całej sytuacji zastępcę dyrektora Aresztu Śledczego w B., mjr. P. D. oraz kierownika działu ochrony por. A. K. Zastępca dyrektora zlecił przeprowadzenie czynności sprawdzających. Z notatki służbowej kierownika działu ochrony z dnia 26 maja 2023 r. wynika, że podczas rozmowy ze skarżącym ten oświadczył o konieczności posiadania telefonu komórkowego z uwagi na utrzymywanie stałego kontaktu z chorą matką oraz mjr. A. N., specjalistą Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w K. z uwagi, z kolei na fakt realizacji zadań członka kompanii honorowej. Mjr N. powyższemu zaprzeczył i przyznał, że gdyby taki kontakt chciał skarżący nawiązać wykorzystał by do tego łączność stacjonarną VolP. Podczas przesłuchania w dniu 23 czerwca 2023 r. skarżący przyznał się do popełnienia wyżej opisywanego przewinienia dyscyplinarnego, polegającego na niezdeponowaniu prywatnego telefonu komórkowego w miejscu do tego przeznaczonym, w konsekwencji wniósł go na oddział mieszkalny, do dyżurki oddziałowego trzymając go początkowo w plecaku, a następnie w szufladzie biurka. Podczas przesłuchania w dniu 19 maja 2023 r. funkcjonariusz pełniący służbę na stanowisku bramowego kpr. D. W. oświadczył, że skarżący został poddany kontroli odzieży oraz posiadanego bagażu za pomocą dostępnych urządzeń technicznych. Dodał, że nie zgłaszał on faktu posiadania przy sobie prywatnego telefonu komórkowego. Organ wskazał, iż skarżący posiadał wiedzę o możliwości wykonywania połączeń z telefonów stacjonarnych znajdujących się w dyżurkach oddziałowych poza teren Oddziału Zewnętrznego w Z. i miał wiedzę, iż do posiadania przez funkcjonariusza prywatnego telefonu komórkowego w czasie pełnienia służby wymagana jest zgoda kierownika jednostki. Podczas przesłuchania w dniu 23 czerwca 2023 r. skarżący przyznał, że w listopadzie 2022 r., zwrócił się z raportem do Dyrektora jednostki o zgodę na posiadanie prywatnego telefonu w miejscu pełnienia służby, a w grudniu 2022 r. został poinformowany o negatywnym rozpatrzeniu jego prośby. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2023 roku r. Dyrektor wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne zarzucając mu naruszenie dyscypliny służbowej to jest czyny stanowiące naruszenie art. 157 ust. 1, 41 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1683 z późn. zm. - zwaną dalej "ustawą o SW"), a także § 7 Regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej co podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej na podstawie art. 230 ust. 1 i 2 ustawy o SW. Orzeczeniem Nr [...] z dnia 14 lipca 2023 r. przełożony dyscyplinarny uznał skarżącego za winnego zarzucanego mu czynu naruszenia dyscypliny służbowej i wymierzył obwinionemu karę dyscyplinarną nagany, od którego skarżący wniósł odwołanie. W treści odwołania Dyrektorowi zarzucono obrazę prawa materialnego poprzez błędne w sprawie zastosowanie art. 157 ust 1, art. 41 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy ustawy o SW, § 7 regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej co miało podlegać odpowiedzialności dyscyplinarnej na podstawie art. 230 ust. 1 i 2 ustawy o SW. W konsekwencji czego wniesiono o uchylenie orzeczenia w całości i uniewinnienie obwinionego. Organ odwoławczy nie uznał zasadności odwołania i orzeczeniem z dnia 25 września 2023r. utrzymał w mocy sporne orzeczenie. Wskazał przy tym, iż ustalony w sprawie stan faktyczny nie pozostawia wątpliwości co do popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego oraz jego okoliczności. Zgromadzone dowody są dostateczne do wydania prawidłowego orzeczenia. Z tych względów brak jest podstaw do zastosowania art. 256 ust. 4 pkt 3 ustawy o SW, to jest uchylenia orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przełożonemu dyscyplinarnemu. Odnosząc się do zarzutów błędnego zastosowania kwalifikacji prawnej w postaci naruszenia treści art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o SW, stwierdził, iż przełożony dyscyplinarny w sposób prawidłowy zakwalifikował czyn funkcjonariusza. Wyjaśnił, iż z art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o SW wprost należy wywnioskować uprawnienie funkcjonariusza do żądania od osób ubiegających się o wstęp oraz opuszczających teren jednostek organizacyjnych oraz funkcjonariuszy i pracowników wchodzących i wychodzących z terenu jednostki przekazania do depozytu przedmiotów niedozwolonych, o których mowa w art. 242 § 16 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (dalej "KKW"), przeprowadzania kontroli pobieżnej, sprawdzania pojazdów wjeżdżających oraz wyjeżdżających, a także ładunków tych pojazdów, również za pomocą środków technicznych przeznaczonych do wykrywania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych, o których mowa w art. 242 § 12a KKW lub z wykorzystaniem psa służbowego wytresowanego do wyszukiwania przedmiotów niedozwolonych lub substancji psychoaktywnych, jak również w uzasadnionych przypadkach przeprowadzania kontroli osobistej tych osób. Podkreślił, iż jest to przepis niejako o "podwójnym skutku" albowiem rozkodowując zawartą w nim treść logicznym jest, że uprawnienie do żądania przekazania przedmiotów niedozwolonych (telefonu komórkowego) rodzi jednocześnie obowiązek dla osób ubiegających się o wstęp oraz opuszczających teren jednostek organizacyjnych, a także funkcjonariuszy i pracowników wchodzących i wychodzących z jednostki organizacyjnej do zdeponowania tych przedmiotów w miejscu do tego przeznaczonym. Zdaniem organu odwoławczego wnioskować należy jednoznaczny zakaz posiadania tych przedmiotów na terenie aresztu śledczego czy zakładu karnego. Tak więc przełożony w sposób prawidłowy określił adresata przepisu słusznie wywodząc obowiązek skarżącego, jak też innych funkcjonariuszy do przekazania wszelkich przedmiotów niedozwolonych na teren jednostki. Odnosząc się do braku kontaktu z osobami wymienionymi w art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o SW stwierdził, iż jak wykazano wyżej, skarżący był adresatem przepisu jako osoba zobowiązana do wykonania zawartych w nim dyspozycji, a nie jako uprawniony do żądania jej realizacji. W tym kontekście przyznał rację przełożonemu dyscyplinarnemu i uznał zakwalifikowanie jego postępowania jako prawidłowe, gdyż skarżący nie dopełnił obowiązku określonego przepisem, w rezultacie czego naruszył dyscyplinę służbową. Dalej nawiązując do odwołania, iż definicja przedmiotów niedozwolonych nie obejmuje telefonów komórkowych posiadanych przez funkcjonariuszy stwierdził, iż art. 242 § 16 KKW wskazuje cechy jakie posiadają przedmioty, które należy uznać za przedmioty niedozwolone. Cechy określone w trzech z pięciu punktów w tym przepisie wymienionych można określić jako cechy telefonów komórkowych, bowiem telefon komórkowy jest przedmiotem, który może utrudniać prawidłowy tok postępowania karnego, telefon komórkowy jest przedmiotem, który może utrudniać realizację ustalonego porządku wewnętrznego obowiązującego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym i wreszcie telefon komórkowy jest bezwzględnie środkiem łączności. Co więcej, jako słownikową definicję pojęcia środki łączności wskazuje się urządzenia i sprzęt umożliwiający przekazywanie informacji na odległość, tak więc uznanie, iż telefon komórkowy takowym jest bezsporne. Stwierdził, iż ewentualne dopuszczenie nieograniczonego posługiwania się przez funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej prywatnymi telefonami komórkowymi wiązać się będzie ze znaczącym zagrożeniem dla bezpieczeństwa jednostek penitencjarnych i poważnie utrudni realizację zadań postawionych przed Służbą przez ustawodawcę. Wśród tych zagrożeń należy w szczególności wyróżnić możliwość wejścia przez osadzonego w posiadanie telefonu komórkowego poprzez przejęcie sprzętu np. zagubionego przez funkcjonariusza lub pracownika, lub mu skradzionego. W zakresie argumentu pełnomocnika dotyczącego braku wpływu posiadania telefonu komórkowego na sposób wypełniania obowiązków przez obwinionego, organ stwierdził, iż funkcjonariusz nie może posiadać poza depozytem telefonu i samo już posiadanie go rodzi konsekwencje dyscyplinarne. Organ odwoławczy nie uznał zarzutu naruszenia § 7 regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej stwierdzając, iż wykazano popełnienie przewinienia zatem skoro funkcjonariusz nie wykonał ciążących na nim obowiązków to tym bardziej nie opatrzył wykonywanych czynności w przymiot profesjonalizmu, najlepszej woli i wiedzy. W zakresie natomiast braku wskazania podstawy prawnej w kwestionowanym orzeczeniu w zakresie obowiązku posiadania zezwolenia przełożonego na posiadanie w trakcie służby prywatnego telefonu podkreślił, iż brak jej przytoczenia nie wyklucza jej istnienia. Wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 3 pkt 1 ustawy o SW w szczególnie uzasadnionych przypadkach kierownik jednostki organizacyjnej może zwolnić funkcjonariusza, o którym mowa w art. 18 ust. 1 m.in. z obowiązków, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 3 gdzie wiedzę na ten temat skarżący posiadał. Jak sam przyznał w listopadzie 2022 roku zwracał się z wnioskiem o wyrażenie rzeczonej zgody przez kierownictwo jednostki. Jak również sam wspomniał, jego wniosek nie został zaaprobowany. A zatem działanie skarżącego słusznie zakwalifikowano jako popełnione w pełnym zamiarze, z premedytacją i zawinione. Skoro bowiem skarżący zdawał sobie sprawę z tego, że musi posiadać taką zgodę, co więcej jego raport w tym zakresie spotkał się z odmową, z premedytacją postanowił działać wbrew przepisom. Jego działanie więc było bezprawne i zawinione w rezultacie czego musi się spotkać ze stanowczą reakcją przełożonych. Organ odwoławczy zaakcentował, iż skarżący jako funkcjonariusz Służby Więziennej ślubował przestrzegać wszystkich przepisów prawa, zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej oraz z dbałością o dobre imię służby (art. 41 ustawy o SW). Postępowanie zgodne ze złożonym ślubowaniem jest podstawowym obowiązkiem każdego funkcjonariusza (art. 157 ust. 1 ustawy o SW), a nieprzestrzeganie tego obowiązku rodzi skutek w postaci zarzutu niedopełnienia obowiązków służbowych. Organ odwoławczy wskazał, iż wziął pod uwagę również dotychczasowy przebieg służby skarżącego. Niemniej utracił on mandat zaufania i zachodzi uzasadniona obawa, że obwiniony ponownie wystąpi przeciwko porządkowi prawnemu. Za istotne organ uznał, iż obwiniony pełni służbę w bezpośrednim kontakcie z osobami przebywającymi w izolacji penitencjarnej, zgodnie z art. 2 ust, 2 ustawy o SW jednym z podstawowych zadań funkcjonariusza tej formacji jest prowadzenie oddziaływań penitencjarnych i resocjalizacyjnych wobec osób skazanych na karę pozbawienia wolności, zatem jego postawa tym bardziej winna być nienaganna. W skardze do WSA w Gliwicach pełnomocnik skarżącego organowi odwoławczemu zarzucił : 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a) art. 256 ust. 4 pkt 1) ustawy o SW poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji, gdy istniały przesłanki do uchylenia orzeczenia w całości i uniewinnienia oskarżonego, względnie umorzenia postępowania, b) art. 254 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010r. o ustawy o SW poprzez brak podjęcia przez Organ wszystkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, skutkujące przyjęciem przez Organ, że do Skarżącego funkcjonariusza podczas wchodzenia na teren jednostki, funkcjonariusz pełniący służbę wystosował żądanie zdeponowania telefonu komórkowego, zaś Skarżący nie wypełnił żądania podczas, gdy żądanie takie nie było do Skarżącego w ogóle wyartykułowane, stąd nie było podstaw do stwierdzenia, że Skarżący jest winien zarzucanych mu czynów skutkujących odpowiedzialnością dyscyplinarną, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci; a) art. 157 ust. 1 ustawy o SW, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że funkcjonariusz postąpił niezgodnie z przepisami prawa i złożonym ślubowaniem, podczas gdy prawna analiza przepisów prawa materialnego wskazuje na brak wystąpienia znamion czynu zabronionego, b) art. 41 ust. 1 ustaw. o SW, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że funkcjonariusz postąpił niezgodnie z przepisami prawa i złożonym ślubowaniem, podczas gdy prawna analiza przepisów prawa materialnego wskazuje na brak wystąpienia znamion czynu zabronionego, c) art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o SW, poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie w wyniku czego Organ przyjął, że funkcjonariusz ma obowiązek przekazać do depozytu przedmioty niedozwolone, podczas gdy z analizy przepisów wynika, że funkcjonariusz ma obowiązek przekazać do depozytu przedmioty niedozwolone na ewentualne, skierowane do niego żądanie funkcjonariusza wykonującego czynności służbowe. Nadto żądanie musi być skierowane w momencie wchodzenia lub wychodzenia z jednostki, d) art. 242 § 16 ustawy Kodeks karny wykonawczy, poprzez jego niewłaściwą interpretację i zastosowanie w wyniku czego Organ przyjął, że przedmiotem niedozwolonym dla funkcjonariusza, o którym to przedmiocie jest mowa w art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o SW, jest telefon komórkowy (jako wymieniony w przepisie środek łączności), podczas gdy z analizy przepisu wynika, że przedmiotem niedozwolonym jest środek łączności, ale z przeznaczeniem dla skazanego lub tymczasowo aresztowanego bowiem oni tego typu przedmioty mogą posiadać tylko w depozycie, e) § 7 regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18.10.2010r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej poprzez przyjęcie przez Organ wykonywania przez funkcjonariusza czynności służbowych nieprofesjonalnie, bez wykazania najlepszej woli i wiedzy podczas, gdy w sytuacji braku znamion przewinienia dyscyplinarnego, nie ma podstaw do orzeczenia nieprofesjonalnego wykonywania czynności służbowych, bez najlepszej woli i wiedzy. W konsekwencji postawionych zarzutów wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz zobowiązanie Organu do wydania orzeczenia określonej treści, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 ust. 1 i ust. 2 ustawy o SW funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub za czyny sprzeczne ze złożonym ślubowaniem. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn funkcjonariusza popełniony umyślnie lub nieumyślnie polegający na naruszeniu dobrego imienia służby lub na przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych. Stosownie do ust. 3 wskazanego artykułu, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności: odmowa wykonania albo niewykonanie polecenia lub rozkazu przełożonego lub organu uprawnionego na podstawie ustawy do wydawania poleceń funkcjonariuszom (pkt 1); samowolne oddalenie się funkcjonariusza z rejonu zakwaterowania, jeśli pełni służbę w systemie skoszarowanym, a także nieusprawiedliwione opuszczenie miejsca pełnienia służby lub niestawienie się w tym miejscu. (pkt 14). Art. 232 ustawy zawiera katalog kar dyscyplinarnych, które mogą zostać nałożone na funkcjonariusza służby więziennej. Są to kary: 1) nagany, 2) ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku służbowym, 3) ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby w Służbie Więziennej, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, 5) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe wraz z obniżeniem stopnia, 6) wydalenie ze służby. W rozpoznawanej sprawie skarżący został uznany za winnego przewinień dyscyplinarnych polegających na tym, że w dniu 19 maja 2023 r. o godzinie 11:30 posiadał w miejscu pełnienia służby, tj. dyżurka oddziałowego oddziału trzeciego, prywatny telefon komórkowy bez wymaganego zezwolenia przełożonych, o czym przełożony dyscyplinarny dowiedział się w dniu 19.05.2023 r. Swoim postępowaniem skarżący nie dopełnił obowiązków określonych w art. 157 ust. 1 ustawy o SW w zakresie: 1) postępowania zgodnie ze złożonym ślubowaniem określonym w art. 41 ust. 1 ustawy o SW , 2) postępowania w myśl art. 18 ust. 1 pkt 3 ustawy o SW, 3) przestrzegania przepisów wydanych na podstawie ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej, a w szczególności : a) przepisu § 7 regulaminu nr 1/2010 Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 18 października 2010 r. w sprawie zasad etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej, Za powyższe przewinienie skarżącemu wymierzono karę dyscyplinarną nagany. W ocenie organu I i II instancji nie dopełnił on obowiązków z art. 157 ustawy o SW, a wymierzona skarżącemu kara nagany znajdowała potwierdzenie w ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy. Na wstępie zauważyć należy, iż ustalony w sprawie stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości, a poczynione w toku postępowania ustalenia zostały dokonane w oparciu o prawidłowo zebrany w sprawie materiał dowodowy. Skarżący kwestionuje stanowisko organów obu instancji wskazując, iż jego zachowanie w żadnym razie nie wyczerpuje znamion przepisów określonych art. 18 ust. 1 pkt 3, art. 157 ust. 1 ustawy o SW, nie jest także przedmiotem niedozwolonym telefon komórkowy .Organy obu instancji są w sprawie przeciwnego zdania. Spór w sprawie sprowadza się zatem do oceny zagadnienia czy zachowanie skarżącego polegające na wniesieniu do Aresztu Śledczego w B. telefonu komórkowego bez zgody na te czynność ze strony przełożonych wyczerpuje znamiona czynu popełnionego umyślnie i winno skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną. Sąd po zapoznaniu z materiałami dowodowymi zebranymi w aktach sprawy podziela stanowisko organów zajęte w przedmiotowej sprawie, iż skarżący nie dopełnił obowiązków określonych w art. 157 ustawy o SW, a jego czyn został popełniony umyślnie i winien skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną. Jak stanowi art. 41 ustawy o SW podejmując służbę, funkcjonariusz składa pisemne ślubowanie według następującej roty: "Ja, obywatel Rzeczypospolitej Polskiej, wstępując do Służby Więziennej, ślubuję uroczyście: rzetelnie wykonywać powierzone mi zadania funkcjonariusza tej Służby i polecenia przełożonych, przestrzegając Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wszystkich przepisów prawa, jak również tajemnic związanych ze służbą, a także zasad etyki zawodowej, ze szczególnym uwzględnieniem poszanowania godności ludzkiej oraz z dbałością o dobre imię służby.". Po myśli zaś art. 157 ust. 1 tej ustawy funkcjonariusz jest obowiązany postępować zgodnie ze złożonym ślubowaniem oraz przestrzegać przepisów prawa, w szczególności niniejszej ustawy i przepisów wydanych na jej podstawie. Z powołanych przepisów zatem jednoznacznie wynika, iż funkcjonariusz jest obowiązany podejmując służbę przestrzegać ślubowania i postępować zgodnie z jego treścią, w którego treści jest zawarta norma wykonywania poleceń przełożonych. Tymczasem skarżący tej normie uchybił. Nie jest bowiem spornym pomiędzy stronami, iż skarżącemu wiadomym był fakt konieczności posiadania zezwolenia przełożonego na posiadanie w trakcie służby prywatnego telefonu komórkowego. Zwracał się on z taką prośbą do kierownictwa jednostki w listopadzie 2022r. i zgody takiej nie otrzymał. W takiej sytuacji wniesienie w dniu 19 maja 2023r na teren jednostki prywatnego telefonu i jego posiadanie w trakcie służby bez zgody na tę czynność przełożonego oznacza iż skarżący złamał zasady ślubowania, a czyn ten został popełniony umyślnie. W odniesieniu do zarzutu skargowego, iż prywatny telefon komórkowy nie stanowi przedmiotu niedozwolonego i nie powinien podlegać umieszczeniu w depozycie Sąd tego zarzutu nie podziela. Jak stanowi art. 242 § 16 KKW przez pojęcie przedmiotów niedozwolonych rozumie się: 1) przedmioty, które mogą utrudniać prawidłowy tok postępowania karnego; 2) przedmioty, które mogą utrudniać realizację ustalonego porządku wewnętrznego obowiązującego w zakładzie karnym lub areszcie śledczym; 3) przedmioty niebezpieczne, które mogą stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa zakładu karnego lub aresztu śledczego lub osób w nich przebywających, w tym broń, amunicję lub materiały wybuchowe; 4) środki łączności, dokumenty, środki pieniężne, przedmioty wartościowe i inne przedmioty, których skazany lub tymczasowo aresztowany nie może posiadać w zakładzie karnym lub areszcie śledczym poza depozytem; 5) przedmioty, których posiadanie jest niezgodne z prawem. Niewątpliwie telefon jest środkiem łączności, a ponadto w sytuacji dostania się go w ręce osadzonych w areszcie stanowiłby przedmiot, który może utrudniać prawidłowy tok postępowania karnego . W konsekwencji powyższego za słuszne należy uznać orzeczenie o uznaniu za winnego popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i ukarania karą nagany. Sad nie uznał za konieczne odnoszenie się do zarzutów naruszenia przez organ art. 18 ust.1 pkt 3 pkt 1 ustawy o SW w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne znajduje całkowite oparcie w zastosowanych przez organ przepisach prawa a to w w/w art. 41 w zw. z art. 157 ustawy o SW . Z powyższych względów Sąd uznając skargę za niezasadną oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a..