III SA/Gd 727/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor WSA Maja Pietrasik Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dowódcy 3. Flotylli Okrętów z dnia 28 września 2023 r. nr 367/2023 w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 28 września 2023 r. Dowódca 3. Flotylli Okrętów utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Portu Wojennego Gdynia z dnia 17 kwietnia 2023 r. o zwolnieniu M. B. (dalej: "skarżący") z zawodowej służby wojskowej i przeniesieniu do pasywnej rezerwy. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym: Skarżący został powołany do zawodowej służby wojskowej w dniu 14 grudnia 2009 r. Dnia 29 września 2022 r. sporządzono opinię służbową za okres od 25 września 2021 r. do 29 września 2022 r., w której skarżący otrzymał ocenę ogólną dostateczną. Wobec odmowy przyjęcia ww. opinii skarżący w dniu 4 października 2022 r. został zapoznany z jej treścią poprzez jej odczytanie przez przełożonego oraz pouczony o trybie i terminie wniesienia odwołania. Skarżący nie wniósł odwołania od opinii służbowej. Rozkazem personalnym Komendanta Portu Wojennego Gdynia (dalej: "organ I instancji") z dnia 17 kwietnia 2023 r. skarżący, na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2305 ze zm., dalej: "u.o.O."), został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy z dniem 30 kwietnia 2023 r. Dowódca 3. Flotylli Okrętów (dalej: "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, zaskarżoną decyzją z dnia 28 września 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w związku z otrzymaniem dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej organy nie są uprawnione do badania zasadności, czy też słuszności sporządzonej opinii. Opinia służbowa wydawana jest i podlega kontroli w odrębnym trybie, określonym przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 lipca 2022 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy (Dz. U. z 2022 r. poz. 1462). Skarżący, pomimo powzięcia wiedzy o dostatecznej ocenie w opinii i pouczeniu o możliwości wniesienia odwołania od opinii, nie skorzystał z tego prawa. Organ odwoławczy ustalił, że skarżący wielokrotnie naruszał dyscyplinę wojskową (co zostało przywołane przez dowódcę we wniosku o zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej), a nadto przewlekle był niedyspozycyjny ( w okresie objętym opiniowaniem przebywał ogółem 75 dni na różnego rodzaju zwolnieniach lekarskich; do czasu zwolnienia ze służby liczba dni nieobecności z tego tytułu powiększyła się o 199 dni). Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że wprawdzie przepisy u.o.O nie przewidują możliwości zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej z powodu przebywania na zwolnieniach lekarskich, jednak nie można pominąć wpływu tego rodzaju absencji na sposób wykonywania obowiązków służbowych. W interesie Sił Zbrojnych jest to, aby służbę wojskową pełnili żołnierze wykazujący poważny i zaangażowany stosunek do wykonywanych zadań, w pełni dyspozycyjni i profesjonalni. Interes społeczny wyrażający się w interesie Sił Zbrojnych przewyższa interes skarżącego w postaci chęci dalszego pozostawania w zawodowej służbie wojskowej, zważywszy na fakt, że jednym z zasadniczych celów polityki kadrowej w Siłach Zbrojnych jest dążenie do tego, aby zawodową służbę wojskową pełnili żołnierze o jak najwyższych kwalifikacjach, co znajduje potwierdzenie w sporządzanych opiniach okresowych. Skarżący przesłance tej nie był w stanie sprostać, co musiało skutkować dodatkowym obciążeniem obowiązkami pozostałych żołnierzy oraz wpływać na jakość realizowanych przez jednostkę zadań. W tym stanie sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W sprawie wzięto bowiem pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i wskazano, jakie okoliczności spowodowały, że podjęta została decyzja o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji przepis art. 228 ust. 1 pkt 4 u.o.O. został zastosowany prawidłowo. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając stwierdzenia jej nieważności oraz uchylenia poprzedzającej jej decyzji w części dotyczącej wskazanego terminu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy ( w końcowej części uzasadnienia skargi – o stwierdzenie nieważności obu decyzji). Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 40 § 2 i art. 130 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."). W ocenie skarżącego rozkaz personalny nie został prawidłowo doręczony. Skarżący ustanowił pełnomocnika, któremu należało doręczyć decyzję, o czym stanowi art. 40 § 2 k.p.a. Ponadto zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji, co wynika z art. 130 § 2 k.p.a. Mimo że rozkaz personalny nie został skarżącemu doręczony, nie został mu nadany rygor natychmiastowej wykonalności, nie podlegał on też natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, organ I instancji wykonał go zwalniając skarżącego ze służby z dniem 30 kwietnia 2023 r. i wydając mu świadectwo służby oraz pozostałe dokumenty finansowe dotyczące zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. W sprawie nie zaistniała przy tym żadna z przesłanek wymienionych w art. 130 § 3 i § 4 k.p.a. Skarżący zwrócił uwagę, że decyzja o zwolnieniu ze służby żołnierza, który się od niej skutecznie odwołał, uzyskuje moc prawną dopiero od dnia wydania decyzji odwoławczej albo od wydania postanowienia kończącego sprawę w inny sposób. Termin orzeczonego ostatecznie zwolnienia ze służby nie może być wcześniejszy od decyzji ostatecznej w tym przedmiocie (lex retro non agit). Tymczasem zaskarżona decyzja, którą organ utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji, w którym określono datę zwolnienia na dzień 30 kwietnia 2023 r., została wydana w dniu 28 września 2023 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Organ zauważył , że zgodnie z art. 232 ust. 1 u.o.O. w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia albo decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu. Zmianie nie ulega natomiast data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, co wynika z ust. 2 art. 232 u.o.O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej jako "p.p.s.a."), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Komendant Portu Wojennego Gdynia rozkazem personalnym z dnia 17 kwietnia 2023 r. zwolnił skarżącego M. B., z dniem 30 kwietnia 2023 r., z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy. Podstawą wydania rozstrzygnięcia o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej był art. 228 ust.1 pkt 4 u.o.O., który stanowi, że żołnierza zawodowego można zwolnić z zawodowej służby wojskowej wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, kwestia opiniowania służbowego żołnierzy podlega odrębnemu postępowaniu. Postępowanie to normowało rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 lipca 2022 r. w sprawie opiniowania służbowego żołnierzy ( Dz.U. z 2022 r. poz.1462, dalej jako "rozporządzenie"). Przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że ogólną ocenę opiniowanego wystawia się na podstawie sumy punktów ( ...) , według następującej skali: 1) wzorowa (6) - jeżeli uzyskał powyżej 92 punktów; 2) bardzo dobra (5) - jeżeli uzyskał od 77 do 92 punktów; 3) dobra (4) - jeżeli uzyskał od 60 do 76 punktów; 4) dostateczna (3) - jeżeli uzyskał od 38 do 59 punktów; 5) niedostateczna (2) - jeżeli uzyskał poniżej 38 punktów. Przepis § 12 rozporządzenia normuje sposób wnoszenia odwołania od opinii służbowej oraz sposób rozpatrzenia odwołania przez wyższego przełożonego. Wyższy przełożony może opinię służbową utrzymać w mocy, może ją zmienić lub uzupełnić, uchylić i wydać nową, uchylić jeżeli brak było podstaw prawnych do jej sporządzenia. Opinia służbowa wydana wskutek odwołania jest ostateczna, chyba że żołnierz uzyskał ogólną ocenę niedostateczną. Skarżący podczas opiniowania uzyskał 57 punktów i uzyskał ogólną ocenę dostateczną. Skarżący nie wniósł odwołania od opinii służbowej. Z treści art. 228 ust. 1 pkt 4 u.o.O. wynika, że ogólna ocena dostateczna w opinii służbowej może być podstawą zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Merytoryczna treść opinii służbowej należy do autonomicznego obszaru wewnętrznej relacji żołnierz zawodowy – przełożony, do którego nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Organ prowadzący postępowanie administracyjne dotyczące zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby wojskowej nie jest uprawniony do badania zasadności tej opinii, w tym prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia prawidłowości i rzetelności ocen w niej sformułowanych. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. W postępowaniu, którego przedmiotem jest zwolnienie żołnierza ze służby wojskowej, zwolnienie to podlega uznaniu właściwego organu, który powinien rozważyć słuszny interes strony oraz interes publiczny. W niniejszej sprawie organy nie znalazły przesłanek przemawiąjących za pozostawieniu skarżącego w służbie. Interes służby, który rozumie się jako interes Sił Zbrojnych przeważył, w ocenie organów, nad interesem skarżącego – chęcią pozostania w służbie. W decyzji wskazano, że skarżący naruszał dyscyplinę wojskową oraz był przewlekle niedyspozycyjny - przez okres objęty opiniowaniem przebywał 75 dni na zwolnieniu lekarskim, a do czasu zwolnienia - dodatkowo 199 dni. Absencja ta miała wpływ na wykonywanie przez niego obowiązków służbowych, a jego obowiązkami obciążono pozostałych żołnierzy. Wskazano też , że celem polityki kadrowej Sił Zbrojnych jest dążenie do tego, by zawodową służbę wojskową pełnili żołnierze o jak najwyższych kwalifikacjach; potrzeby Sił Zbrojnych i racjonalna polityka kadrowa jest wystarczającą okolicznością uzasadniającą zwolnienie ze służby żołnierza, który w okresowej opinii otrzymał ocenę dostateczną. W ocenie Sądu stanowisko organu ma oparcie w przepisach prawa materialnego oraz nie narusza granic uznania administracyjnego. Skarżący uzyskał dostateczną ogólną ocenę w opinii służbowej, od której nie wniósł odwołania. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że na zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej miała wpływ nie tylko treść opinii służbowej, ale również inne okoliczności dotyczące sposobu wykonywania służby przez skarżącego. W sprawach dotyczących zwolnienia żołnierza ze służby organ uprawniony jest do oceny wpływu przebywania żołnierza na długotrwałych zwolnieniach lekarskich na sposób wykonywania obowiązków służbowych. Należy zgodzić się ze stanowiskiem, że długotrwałe przebywanie skarżącego na zwolnieniach lekarskich świadczy o braku dyspozycyjności oraz ma wpływ na sposób wykonywania przez niego obowiązków służbowych. Na decyzję o zwolnieniu nie ma natomiast bezpośredniego wpływu wcześniejszy przebieg służby żołnierza zawodowego. Nie ma znaczenia, jakie opinie - przed uzyskaniem opinii, w której zawarto ocenę dostateczną – żołnierz poprzednio uzyskał, bo decydujące znaczenie ma aktualna opinia, dotycząca ostatniego okresu służby. Z uzasadnienia decyzji wynika, że analizując sprawę organ uwzględnił interes społeczny, który w badanej sprawie jest tożsamy z potrzebami Sił Zbrojnych. W tym kontekście organ wskazał, że służbę wojskową powinni pełnić żołnierze wykazujący poważny i zaangażowany stosunek do wykonywanych zadań, w pełni dyspozycyjni i profesjonalni, wobec czego uznał, że interes skarżącego, polegający na pozostaniu w służbie, nie przeważa nad interesem publicznym. W ocenie Sądu argumentację organu należy uznać za prawidłową, mieszczącą się w ramach wyznaczonych przez przepisy prawa materialnego, nie przekraczającą granic uznania administracyjnego i znajdującą oparcie w materiale dowodowym. Odnosząc się do zarzutów skargi zauważyć należy, że koncentrują się one na wskazywanym rażącym naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i które skutkować powinno stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji i uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej terminu zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy. Strona powołała się w skardze na treść art. 40 § 2 k.p.a. , który stanowi, że jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W postępowaniu o zwolnienie ze służby wojskowej skarżącego reprezentował ustanowiony pełnomocnik - adw. T. J. , któremu doręczono decyzję organu I instancji. Z kolei decyzję organu odwoławczego doręczono obecnemu pełnomocnikowi skarżącego - r.pr. K. D., co wynika z akt administracyjnych. Doręczeń obu decyzji wydanych w niniejszej sprawie dokonano zatem zgodnie z przywołanym przepisem. Skarżący zarzuca , że choć rozkaz personalny nie został doręczony, nie nadano mu rygoru natychmiastowej wykonalności i nie podlegał on wykonaniu z mocy ustawy , to jednak organ I instancji wykonał go, zwalniając skarżącego ze służby z dniem 30 kwietnia 2023 r., wydając mu świadectwo służby oraz dokumenty finansowe dotyczące zwolnienia ze służby. Zarzucił także, że decyzja o zwolnieniu ze służby , jak i data zwolnienia ma charakter prawotwórczy, wobec czego zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a. decyzja taka nie ulega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania. Ponadto organ, mimo wniesienia odwołania, nie wstrzymał jej wykonania, w szczególności, że nie zaszedł jeden z przypadków, o których mowa w art. 130 § 3 lub § 4 k.p.a. Przywołany art. 130 k.p.a. stanowi: § 1. Przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. § 2. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. § 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy: 1) decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108); 2) decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. § 4. Decyzja podlega wykonaniu przed upływem terminu do wniesienia odwołania, jeżeli jest zgodna z żądaniem wszystkich stron lub jeżeli wszystkie strony zrzekły się prawa do wniesienia odwołania. Odnosząc się do przytoczonych zarzutów stwierdzić należy, że nie są to zarzuty, dotyczące któregokolwiek z zaskarżonych w niniejszym postępowaniu aktów. Są one bowiem nakierowane na wykazanie wadliwego działania organu I instancji, związanego z wykonaniem wydanego rozkazu personalnego, a nie prawidłowością jego podjęcia czy merytoryczną treścią, a także z brakiem działania , czyli brakiem wydania aktu wstrzymującego wykonanie rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby po wniesieniu przez niego odwołania. Ocena tych zarzutów nie może być zatem dokonana w niniejszej sprawie, w której kontroli sądu poddana jest zgodność zaskarżonych aktów z prawem. Kontrola taka dokonywana jest w granicach danej sprawy. Wykonanie przez organ wydanego rozkazu personalnego w granicach niniejszej sprawy się nie mieści. Skarżący zarzucił także, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo procesowe, bowiem utrzymuje w mocy rozkaz personalny organu I instancji, w którym wskazano datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przypadającą przed datą , gdy rozkaz mógł być wykonany. W ocenie skarżącego organ odwoławczy powinien zmienić tę decyzję wskazując datę , gdy decyzja o zwolnieniu stała się ostateczna. Sąd stanowiska tego nie podziela, bowiem nie uwzględnia ono przepisów art. 229 ustawy o obronie Ojczyzny , które w sposób samodzielny normują kwestie związane z określeniem dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art. 229 u.o.O : 1. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 226 pkt 2, 4, 6-10 i 16 oraz art. 228 ust. 1, następuje decyzją organu wymienionego w art. 186 ust. 1. 2. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 226 pkt 1, 3, 5 i 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby, z zastrzeżeniem art. 233. 3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych. 4. Zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach niewymienionych w ust. 2 następuje z dniem określonym w decyzji organu, o którym mowa w art. 186 ust. 1. Przepisy te określają daty, w których następuje zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Z uwagi na to, że zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej nastąpiło na podstawie art. 228 ust.1 pkt 4 u.o.O., objęte jest ono przepisem art. 229 ust.1 u.o.O. Przepisy art. 226 u.o.O. określają obligatoryjne przesłanki zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek: 1) zrzeczenia się obywatelstwa polskiego; 3) ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby; 5) osiągnięcia wieku 60 lat życia, z zastrzeżeniem art. 227; 11) utraty stopnia wojskowego albo degradacji; 12) prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej usunięcia z zawodowej służby wojskowej; 13) prawomocnego orzeczenia środków karnych pozbawienia praw publicznych, wydalenia z zawodowej służby wojskowej lub zakazu wykonywania zawodu żołnierza zawodowego; 14) skazania prawomocnym wyrokiem sądu na karę pozbawienia wolności lub aresztu wojskowego bez warunkowego zawieszenia jej wykonania; 15) prawomocnego ukarania przez organ właściwego samorządu zawodowego karą zawieszenia lub pozbawienia prawa wykonywania zawodu (specjalności zawodowej), o ile brak jest możliwości wyznaczenia tego żołnierza na inne stanowisko służbowe; W przypadkach określonych w art. 229 ust. 2 u.o.O., czyli w przypadkach wymienionych powyżej , ustawodawca przyjął, że zwolnienie ze służby wojskowej następuje z mocy prawa: - z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia - lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna, - albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. Ustawodawca w art. 229 ust. 2 u.o.O. wyraźnie powiązał dzień zwolnienia ze służby z prawomocnością odpowiedniego orzeczenia lub ostatecznością decyzji. Rozwiązania takiego nie przewidział natomiast w innych przypadkach, stanowiąc w art. 229 ust. 4 u.o.O., że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z dniem określonym w decyzji organu, o którym mowa w art. 186 ust. 1. Wynika z powyższego, że ustawodawca nie uznał za konieczne, by w tych przypadkach dzień zwolnienia ze służby powiązać z uprawomocnieniem się orzeczenia lub zaistnieniem stanu ostateczności decyzji. Przyjęcie przez ustawodawcę, że zwolnienie z zawodowej służby wojskowej następuje z dniem określonym w decyzji organu pierwszej instancji powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie stanowiska, że zwolnienie to powinno nastąpić z dniem uwzględniającym możliwość wniesienia odwołania lub z dniem, w którym decyzja o zwolnieniu stała się ostateczna. Takiemu rozumowaniu przeczą przyjęte w ustawie o obronie Ojczyzny wskazane powyżej rozwiązania prawne. Należy ponadto zauważyć, że z art. 232 ust.2 w zw. z ust. 1 u.o.O. wynika, że nawet w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, mimo że ulegają skutki takiej decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu, data zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie ulega zmianie. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, nie można podzielić zarzutu, że organ odwoławczy wadliwie utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji, nie dokonując jego zmiany poprzez zmianę daty zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej. Mając na uwadze powyższe Sąd, nie stwierdzając naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie podzielając zarzutów skargi , na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.