I OSK 761/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 listopada 2023 r., sygn. akt II SAB/Po 20/23 w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność [...] "[...]" Poznań w przedmiocie szacowania szkody łowieckiej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 listopada 2023 r. sygn. akt II SAB/Po 20/23 oddalił skargę A. K. na bezczynność [...] w przedmiocie szacowania szkody łowieckiej. Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiódł A. K. podnosząc zarzuty naruszenia: - prawa materialnego, tj. art. 46a ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 46d ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 roku Prawo łowieckie (Dz.U.2023.1082) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że po pierwsze brak podpisów (wszystkich) osób biorących udział w szacowaniu ostatecznym na protokole stanowi o tym, że protokół z oględzin szacowania szkody został skutecznie sporządzony, po drugie, że właściciel albo posiadacz gruntów rolnych (ewentualnie reprezentująca go osoba), który nie podpisał przedmiotowego protokołu ma 7 dni na wniesienie odwołania od podpisanego protokołu (przez inne osoby biorące udział w czynności), podczas gdy po pierwsze przedmiotowy protokół nie został podpisany przez wszystkie osoby biorące udział w czynności, po drugie termin do wniesienia odwołania, dla osoby która nie podpisała protokołu nie biegnie w terminie 7 dni od chwili (nie) podpisania przez tą osobę protokołu; tym bardziej, że tego protokołu ona nie otrzymała; przez co nie można terminu 7-dniowego dla odwołania liczyć od chwili (obecności) właściciela, czy też posiadacza gruntu przy czynności podpisywania protokołu przez inne osoby biorące udział w czynności, gdyż on tego protokołu nie otrzymał, a nadto tego rodzaju wykładnia nie wynika z żadnego przepisu w/w ustawy; - prawa procesowego, tj. art. 7a k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości związanych z terminem 7-dniowym i sposobem jego naliczania na korzyść A. K., w przypadku gdy skarżący (czy też jego przedstawiciel) nie złożył podpisu na protokole ostatecznego szacowania szkody, mimo, że przedstawione zagadnienie odbiera stronie uprawnienia i dotyczy kwestii spornej w zakresie treści normy prawnej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - prawa procesowego, tj. art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez odstąpienie przez Sąd od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym co godziło w zasadę proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Żądaniem skargi kasacyjnej objęto uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie, co do istoty sprawy, zgodnie z pierwotnym wnioskiem skarżącego; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje. Skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis art. 193 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, Dz.U. 2023, poz. 1634 – dalej jako: "p.p.s.a." wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Przedstawienie motywów wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wymaga zastrzeżenia, że skarga kasacyjna formułując zarzuty naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów "p.p.s.a." oraz "k.p.a." jednocześnie nie definiuje użytych skrótów. Analiza treści skargi kasacyjnej doprowadziła Sąd do wniosku, że zarzuty te dotyczą odpowiednio: ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. 2023, poz. 1634 - dalej jako: p.p.s.a. oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. - dalej jako: "k.p.a.") i w tak wytyczonym zakresie Sąd skargę kasacyjną rozpoznał. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna dotyczy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oddalającego skargę złożoną na bezczynność [...] w przedmiocie szacowania szkody łowieckiej. Zaakcentować trzeba, że istotą skargi na bezczynność jest walka z biernością organów. Konsekwentnie przyjmuje się, że w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej, kontrola Sądu ogranicza się jedynie do sprawdzenia, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., czy skarżący wyczerpał środki przewidziane w art. 37 k.p.a. oraz czy zwłoka w wydaniu decyzji przekroczyła terminy określone w art. 35 k.p.a. Nie może, więc w tym postępowaniu być przedmiotem badania prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych, czy zarzuty naruszeń procedury, których dopuszcza się organ, gdyż okoliczności te w większości przypadków dotyczą działań organu i mogą być skutecznie podnoszone tylko w ramach postępowania sądowego, w którym badana będzie legalność wydanych w sprawie decyzji merytorycznych kończących postępowanie (por. wyrok NSA z dnia 10 listopada 2021 r. sygn. III OSK 3996/22). Powyższe ma o tyle istotne znaczenie, że w badanym przypadku skarga kasacyjna nie kwestionuje stanu faktycznego przyjętego za podstawę wyrokowania. Tymczasem, Sąd pierwszej instancji drobiazgowo opisał sekwencję zdarzeń, do podjęcia, których, impuls stanowiło żądanie oszacowania szkód łowieckich. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane to, że doszło do wypłaty odszkodowania, co nastąpiło 8 listopada 2021 r. na rachunek A. K., tytułem szkody łowieckiej. Odrębną kwestią pozostaje załatwienie wniosku, a inną ocena prawidłowości podjętych w tym celu działań. Skarga na bezczynność nie stanowi instrumentu służącego kwestionowaniu wysokości przyznanego i wypłaconego odszkodowania, ale jest narzędziem służącym wyegzekwowaniu od organu obowiązku rozpatrzenia wniosku o wynagrodzenie szkód łowieckich. Zważywszy na fakt, że skarga na bezczynność nie służy ocenie prawidłowości załatwienia sprawy, nie mogły przynieść oczekiwanego rezultatu zarzuty naruszenia art. 46a ust. 4 pkt 5 w zw. z art. 46d ust. 1 prawa łowieckiego oraz art. 7a i art. 8 § 1 i 2 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.