II SA/Wa 2679/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia rozprawy doktorskiej i niedopuszczenia do jej publicznej obrony oddala skargę Stan faktyczny sprawy rysuje się następująco. Pismem z 16 października 2017 r. B.K. (d. R.; dalej: Skarżąca) wniosła o wszczęcie przewodu doktorskiego. Uchwałą z [...] marca 2020 r. nr [...] Rada Naukowa Dyscypliny [...] Uniwersytetu [...] (dalej: Organ I instancji) nie przyjęła i nie dopuściła do publicznej obrony rozprawy doktorskiej Skarżącej pt. "[...]". W piśmie z 25 czerwca 2020 r. Skarżąca odwołała się od ww. uchwały. Rada Doskonałości Naukowej (dalej: Organ II instancji) decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2013 r., nr 65, poz. 595 ze zm.; dalej: ustawa o stopniach) w zw. z art. 179 ust. 1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z 3 lipca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 1669 ze zm.; dalej: ustawa przejściowa) utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zaskarżoną uchwałę podjęto w oparciu o trzy recenzje: prof. A.. i dr hab. B. (jednoznacznie negatywne) oraz prof. C. (pozytywną w konkluzji, zawierającą jednak szereg zastrzeżeń). W mniemaniu Organu powyższe recenzje stanowiły wystarczającą podstawę do nieprzyjęcia i niedopuszczenia do publicznej obrony rozprawy doktorskiej Skarżącej. Organ nie dopatrzył się również uchybień w procedurze powołania recenzentów. W swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) z 15 czerwca 2021 r. na ww. decyzję Skarżąca zarzuciła Organom obu instancji naruszenie: 1) art. 10 § 1, 2 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.) poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji ani możliwości wypowiedzenia się, 2) art. 73 § 2 k.p.a. poprzez odmowę wykonania i wydania kopii akt sprawy pomimo ważnego interesu strony i jej wniosku o ich wydanie, 3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, 4) art. 8 k.p.a. poprzez niezachowanie bezstronności w sprawie, 5) art. 13 k.p.a. poprzez nieskłanianie stron do mediacji i zawarcia ugody pomimo dostępu do informacji potwierdzających konflikt pomiędzy stronami, 6) art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez powołanie recenzentów, którzy pozostają z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że ma to wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazała, że nie miała dostępu do akt sprawy. Ponadto zadaniem Skarżącej Organ II instancji powołał recenzentów, którzy nie mogli zachować bezstronności, ponieważ są do niej negatywnie nastawieni. Skarżąca wskazała również okoliczności, których nie wziął pod uwagę Organ II instancji, oraz stwierdziła, że Organy obu instancji nie uwzględniły faktu, że Skarżąca jest neuroatypowa, co rzutuje na jej styl pracy. W odpowiedzi na skargę Organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 179 ust. 1 ustawy przejściowej przewody doktorskie wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy z 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2018 r., poz. 1668) są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych, z tym że, jeżeli nadanie stopnia doktora następuje po 30 kwietnia 2019 r., stopień nadaje się w dziedzinach i dyscyplinach określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy przejściowej. Pod pojęciem "przepisów dotychczasowych" należy rozumieć przepisy ustawy o stopniach. Wedle art. 14 ustawy o stopniach przewód doktorski przeprowadza i stopnień doktora nadaje w szkole wyższej rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej, a w innej jednostce organizacyjnej rada naukowa (ust. 1 pkt 1-2). Czynności przewodu doktorskiego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie przyjęcia rozprawy doktorskiej i dopuszczenia jej do publicznej obrony (ust. 2 pkt 3). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Według § 6 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz.U. z 2018 r., poz. 261; dalej: Rozporządzenie) rada jednostki organizacyjnej przeprowadzającej przewód doktorski na wniosek jej przewodniczącego powołuje co najmniej dwóch recenzentów (ust. 1). Recenzentem nie może być osoba, w stosunku do której zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności (ust. 2). Recenzja zawiera szczegółowo uzasadnioną ocenę spełnienia przez rozprawę doktorską warunków określonych w art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach (ust. 4). Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o stopniach rozprawa doktorska, przygotowywana pod opieką promotora albo pod opieką promotora i promotora pomocniczego, powinna stanowić oryginalne rozwiązanie problemu naukowego lub oryginalne rozwiązanie problemu w oparciu o opracowanie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne, lub oryginalne dokonanie artystyczne, oraz wykazywać ogólną wiedzę teoretyczną kandydata w danej dyscyplinie naukowej lub artystycznej oraz umiejętność samodzielnego prowadzenia pracy naukowej lub artystycznej. Wedle art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu, po pierwsze, recenzenci powołani przez Organ I instancji szczegółowo i wyczerpująco ocenili rozprawę doktorską Skarżącej. Sporządzone przez nich dokumenty odpowiadają wymaganiom określonym w § 6 ust. 4 Rozporządzenia w zw. z art. 13 ust. 1 Ustawy. Recenzenci przedstawili argumenty na poparcie dokonanych przez siebie ocen, co zasadnie przyjęły Organy obu instancji. Ponadto Organ I instancji powołał dodatkowego, trzeciego recenzenta, ponieważ dwoje pierwszych recenzentów nie było zgodnych w ocenie rozprawy. Tego typu działanie Organu I instancji należy uznać za zasadne, ponieważ jego zadaniem jest zgromadzenie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego tak, aby dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Po drugie, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie budzi zastrzeżeń Sądu. W aktach sprawy znajdują się wszystkie dokumenty, które stanowiły podstawę faktyczną rozstrzygania przez Organy obu instancji. O ile sądy administracyjne dokonują kontroli zaskarżonych decyzji jedynie pod względem legalności, w związku z czym nie dokonują oceny samych recenzji, na podstawie których wydano zaskarżoną uchwałę oraz decyzję, o tyle Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przez Organy dyspozycji art. 7 oraz art. 77 ust. 1 k.p.a. Po trzecie, pozostałe zarzuty skargi jawią się jako całkowicie bezzasadne. Nie sposób podważać bezstronności recenzentów rozprawy doktorskiej Skarżącej tylko dlatego, że nie podzielają oni zdania Skarżącej. Co więcej, nie można uznać, aby Skarżąca została pozbawiona możliwości czynnego udziału w sprawie. Skarżąca wypowiadała się wszak w toku sprawy, przedstawiając swoje stanowisko w pismach, natomiast zarzuty dotyczące braku możliwości zapoznawania się z zebranymi w sprawie dokumentami nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Podsumowując, Sąd nie stwierdził naruszenia przez Organy obu instancji ani prawa materialnego, ani przepisów postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.