II SAB/Kr 24/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi N. P. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę N. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu skarżąca podała, że WSA w Krakowie w dniu 22 czerwca 2023 r. wydał wyrok o sygn. akt II SA/Kr 12/23 stwierdzający nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 października 2022 r. znak: SKO.IP/4105/42/2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Tym samym Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa powinien w obecnej chwili ponownie rozpoznać wniosek skarżącej. Organ pismem z dnia 9 października 2023 r. wezwał skarżącą, powołując się na art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do wykazania w terminie 7 dni kalendarzowych, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych. Skarżąca wskazała, że Dyrektor ZDMK cały czas uchyla się od obowiązku udzielenia informacji publicznej, powołując się przy tym na domniemanie istnienia szczególnej istotności dla interesu publicznego by dokonać przetworzenia wnioskowanych informacji publicznych, co jest próbą ominięcia prawa i tym samym nie udostępnienia żądanych we wniosku informacji publicznych. W konkluzji skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Dodatkowo w aktach sprawy zalega decyzja organu z dnia 23 listopada 2023 r. nr NO.0161.1.51.2021 (4), którą organ rozpoznał sprawę po wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 12/23 i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: P.p.s.a.) kontrola sprawowana przez sąd administracyjny obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a oraz w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1–3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W tych przypadkach przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Celem skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2), 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3) , 4) jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a), 5) w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b), 6) w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2). W przypadku nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części, stosownie do art. 151 P.p.s.a. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 775, dalej K.p.a.) jako: niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność) oraz prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W tym kontekście wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny podjął 22 czerwca 2020 r. uchwałę o sygn. akt II OPS 5/19, w której stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika m.in., że skarga na bezczynność nie może być wnoszona po zakończeniu postępowania administracyjnego. Zasadniczym bowiem celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, jak i skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności. Analogiczne stanowisko względem przewlekłości postępowania wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21, w której wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd rozpatrujący sprawę w niniejszym składzie podziela powyższą wykładnię, wyjaśniając, że wprawdzie wyrażone w uchwałach stanowisko odnosi się bezpośrednio do zakończenia postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej, jednak należy mieć na względzie, że zarzut bezczynności lub przewlekłości ocenia się przez pryzmat sposobu realizacji kompetencji określonego organu. Jeśli zarzut bezczynności dotyczy organu rozpatrującego sprawę w pierwszej instancji, to momentem granicznym, z perspektywy ww. uchwały, będzie wydanie decyzji kończącej postępowanie przez ten organ. Ta zaś decyzja nie ma w momencie jej wydania przymiotu ostateczności, skoro przysługuje od niej odwołanie (vide: art. 16 § 1 K.p.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa w dniu 23 listopada 2023 r. wydał decyzję nr NO.0161.1.51.2021 (4), którą organ rozpoznał sprawę po wyroku WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 12/23 i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy dostępu do informacji publicznej. Skarga na bezczynność wniesiona została w dniu 11 stycznia 2024 r. (data stempla pocztowego), a więc już po wydaniu wskazanej decyzji. W tej sytuacji zaistniała przeszkoda do merytorycznego rozpoznania skargi, wobec czego należało, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzec jak w sentencji postanowienia.