III SAB/Wr 15/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: G.K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczenie do pracy z bronią palną postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. G. K. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu w przedmiocie wydania decyzji o dopuszczenie do pracy z bronią palną. Wezwaniem z dnia 27 maja 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia skargi o dowód wniesienia ponaglenia w sprawie, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi oraz o wskazanie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma, pod rygorem odrzucenia skargi. Ponadto wezwano skarżącego do uiszczenia brakującego wpisu od skargi w kwocie 100,00 zł (por. zarządzenie z dnia 23 maja 2024 r., k-56). Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 maja 2024 r. W zakreślonym 7-dniowym terminie skarżący uiścił wpis od skargi i przesłał replikę na odpowiedź na skargę organu. W piśmie tym wskazał, że w dniu 7 marca skontaktował się telefonicznie z organem administracji publicznej i złożył formalną skargę oraz, że w dniu 13/14 marca 2024 r. została złożona formalna skarga w sprawie, co spełnia wymóg art. 37 k.p.a. Skarżący nie podał swojego miejsca zamieszkania lub adresu do doręczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia wymogów formalnych. W przypadku skargi dotkniętej brakami formalnymi zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Nadto, w myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej k.p.a.). I tak, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl natomiast art. 37 § 3 k.p.a., ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Co istotne, skutki ponaglenia dla dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego można rozważać w kontekście ponaglenia skutecznie wniesionego. Tylko takie ponaglenie daje stronie możliwość wniesienia skargi do sądu. Skarga na bezczynność, która nie została poprzedzona ponagleniem, jest bowiem niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. – zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2021 r., sygn. II OSK 2203/20, LEX nr 3179549. Z akt sprawy nie wynikało aby skarżący przed złożeniem skargi skorzystał z ww. trybu postępowania. Sąd wezwał zatem stronę skarżącą do uzupełnienia skargi o ponaglenie i dowód jego wniesienia. W odpowiedzi skarżący powołał się na fakt telefonicznego kontaktu z organem w dniu 7 marca 2024 r., który to kontakt miał miejsce przed formalnym wniesieniem skargi w sprawie, co nastąpiło w dniu 13 marca 2024 r. Oceniając wypełnienie w sprawie dyspozycji z art. 53 § 2b p.p.s.a. Sąd stwierdza, że telefoniczny kontakt skarżącego z organem nie spełnia wymogu wyczerpania uprzedniego toku postępowania, o którym mowa w ww. przepisie. Należy wyjaśnić, że powyższe nie spełnia wymagań jakie przepisy k.p.a. przewidują dla podań procesowych. Zgodnie z treścią art. 63 § 1 k.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Podania utrwalone w postaci elektronicznej wnosi się na adres do doręczeń elektronicznych lub za pośrednictwem konta w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej. Jeżeli przepisy odrębne nie stanowią inaczej, podania wniesione na adres poczty elektronicznej organu administracji publicznej pozostawia się bez rozpoznania. Ustne ponaglenie nie może być zatem postrzegane jako spełniające wymogi ww. przepisów. Ponaglenie w rozumieniu art. 37 k.p.a., jest sformalizowanym środkiem dyscyplinującym organy administracji publicznej, w reakcji na który organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie. Formalizm ponaglenia polega na tym, że powinno ono przybrać formę pisemną bądź elektroniczną (lecz nie wiadomość ustną), a nadto winno zawierać uzasadnienie i być skierowane do właściwego organu (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 18 października 2021 r., sygn. akt II SAB/Wr 65/21). Wezwanie z dnia 27 maja 2024 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 28 maja 2024 r. (k-60). W związku z powyższym należy stwierdzić, że 7-dniowy termin na uzupełnienie skargi przypadał na dzień 4 czerwca 2024 r. W zakreślonym powyżej terminie skarżący nie przedstawił ponaglenia i dowodu jego wniesienia do organu, spełniającego wymagania ww. przepisów k.p.a. W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga na bezczynność organu wniesiona do tut. Sądu nie została poprzedzona wyczerpaniem przysługujących skarżącemu środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Po drugie należy wskazać, że w wezwaniu z dnia 27 maja 2024 r. skarżący został wezwany do podania swojego adresu zamieszkania, bądź w przypadku braku jego posiadania – adresu do doręczeń. W wezwaniu tym wskazano jego podstawę i rygor. Należy wyjaśnić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga w formie dokumentu elektronicznego, winna również spełniać wszystkie wymogi pisma w postaci papierowej, czyli zawierać – zgodnie z dyspozycją art. 46 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.: 1. oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, 2. oznaczenie rodzaju pisma, 3. osnowę wniosku lub oświadczenia, 4. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, 5. wymienienie załączników. Przy czym, jeżeli pismo jest pierwszym pismem w sprawie powinno także zawierać – zgodnie z 46 § 2 pkt 1 lit. a)-d) p.p.s.a.: 1. oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, 2. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub 3. numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania, 4. oznaczenie przedmiotu sprawy. Z akt sprawy wynikało, że wniesiona przez skarżącego skarga obarczona była brakiem w postaci braku wskazania przez skarżącego adresu zamieszkania lub adresu do doręczeń. Sąd wystosował do strony wezwanie w tym zakresie jednak skarżący nie odpowiedział na prawidłowo dostarczone wezwanie sądu z dnia 27 maja 2024 r., wobec czego należało uznać, że również ten brak skargi nie został przez skarżącego uzupełniony. W związku z powyższym, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a., jako niedopuszczalną oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jako nieuzupełnioną w terminie. O zwrocie wpisu od skargi postanowiono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.