II FSK 72/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o sprostowanie błędu rachunkowego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 72/23 w sprawie ze skargi kasacyjnej W.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 października 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 454/22 w sprawie ze skargi W. P. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia: sprostować błąd rachunkowy zawarty w punkcie 2) wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 72/23, przez zastąpienie kwoty "240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych" kwotą "360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych". Wyrokiem z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 72/23 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej W. P. (dalej: "Skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Rz 454/22 na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 czerwca 2022 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego: 1) oddalił skargę kasacyjną; 2) zasądził od Skarżącego na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wnioskiem z 29 lutego 2024 r., pełnomocnik organu, na podstawie art. 156 § 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wniósł o sprostowanie ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w punkcie 2) przez zmianę treści i wpisanie kwoty na 480 zamiast 240. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie może nastąpić również na wniosek podmiotu uprawnionego (art. 159 p.p.s.a.). Cytowanym przepisem dopuszcza się sprostowanie niedokładności, które ujawniły się wydanym wyroku, możliwe jest więc sprostowanie tylko takich wad w treści wyroku, które mają charakter oczywisty. Natomiast błąd rachunkowy rozumiany jest jako błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Z kolei "inna oczywista omyłka" to pojęcie, które ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna Skarżącego została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Złożoną z zachowaniem terminu określonego w art. 179 p.p.s.a. w imieniu Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej odpowiedź na skargę kasacyjną sporządził radca prawny, który nie prowadził sprawy przed Sądem pierwszej instancji. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę. W treści uzasadnienia wyroku z 11 stycznia 2024 r., o sygn. akt II FSK 72/23 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał jako podstawę orzeczenia o kosztach art. 204 pkt 1 p.p.s.a. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach. Wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Według natomiast § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265, dalej: "rozporządzenie MS") stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna dla takiej sprawy jak niniejsza wynosi 480 zł, o czym stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) przywołanego rozporządzenia. Na podstawie wykładni systemowej § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a)-c) rozporządzenia MS przyjęto, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) tego aktu prawnego (analogicznie jak przyjmowano to na gruncie poprzedniego stanu prawnego, w ramach uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12). W takim stanie rzeczy kwota zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego powinna zostać określona na 360 zł. Tymczasem w sentencji omyłkowo na skutek błędu rachunkowego wpisano kwotę 240 zł. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaistniały błąd rachunkowy na podstawie art. 156 § 1 i § 2 zdanie pierwsze w związku z art. 193 p.p.s.a. w sposób wskazany w sentencji niniejszego postanowienia.