I SA/Lu 277/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 marca 2024 r. nr 200000.71.2023.RED.ZT18-PRS w przedmiocie oddalenia zarzutu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W wykonaniu zarządzenia z dnia 10 maja 2024 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez wskazanie numeru PESEL. W dniu 24 maja 2024 r. – wskutek podwójnego awizowania nastąpił skutek prawny w postaci uznania wezwania za doręczone (k. 10 akt sądowych). We wskazanym terminie brak formalny skargi nie został usunięty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – dalej "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. pismo procesowe strony, oprócz wymogów, wynikających z art. 46 § 1 p.p.s.a., powinno zawierać – jeśli jest pierwszym pismem w sprawie – także numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Niewskazanie numeru PESEL obligujące przewodniczącego – w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a.- do wezwania strony o uzupełnienie w terminie siedmiu dni. Konsekwencją nieuzupełnienia braków formalnych skargi jest – zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – odrzucenie skargi przez sąd, orzekający w takim wypadku postanowieniem na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Doręczenie wezwania do usunięcia braku nastąpiło w niniejszej sprawie w trybie art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. W wyznaczonym terminie skarżąca nie usunęła braku formalnego, co pociągało za sobą konieczność odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak wyżej, za podstawę przyjmując art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.